WYMIANA ELIT W OPOLU

[Gość: Nauczyciel akademi]

Wójcik i Berlińska twierdza ze juz nie staneli by w obronie Opolszczyzny.W
imieniu mieszkancow DZIĘKUJĘ! To najlpesza wiadomosc tygodnia. Berlinska -
córka Pani sekretrz PZPR - broni z Nicieja i Simonides PRL jak własnej
piersi. Błazenada listu intelektualistow - ZADNEGO LISTU W OGOLE NIE BYŁO
NIKT GO NIE PODPISAŁ TYLKO NA TELEFON PONAD 50 OSOB ODMOWIŁO BERLIŚKIEJ
PODPISANIE ATAKU NA ZEMBACZYNSKIEGO - JA ODMOWIŁEM SAM- skonczyla sie
kompromitacja Berlinskiej, ktora nie zna sie na niczym a udaje ze jest wielka
pania dr. Za moje pieniadze Instytut Sląski utrzymuje na etacie Berlinska
ktora pisze bzdury historyczne (KOMPROMITACJA TO MYLENIE KONWENCJI HASKIEJ Z
GENEWSKĄ - MATURZYSTA I LO WIECEJ O HISTORII) i zrownuje zbrodniarza Husajna
z wymordowanymi w Katyniu.Na szczescie nie warto w ogole komentowac opinii
wyrazanych przez reprezentantke małej, hałasliwej grupki byłych działaczy
Unii Wolnosci oderwanych od żłoba. Niech zapiszą sie do Samoobrony tam swoje
frustracje zrealizuja.


Nayczyciel akademicki

[Gość: Nauczyciel akademi]

Przepraszam: broni nie "jak własną piersią" tylko własna piersią.

[Gość: uczeń]

taki jesteś mocny w negowaniu innych ale sam nie podpiszesz się własnym
nazwiskiem jak czyni to Berlinska.Podpisz posta to pogadamy, zamiast szczekac.
Ty też jesteś pewnie taki nauczyciel akademicki co ma swoje za uszami dlatego
tak głośno ujadasz.

[Gość: Zenek]

nie odwracaj kota ogonem.fakty przytoczone sa jasne.zgadzma sie ze to zmierzch
niedouczonych pseudnaukowcow.w opolu jest mnostwo ciekawych profesorow i
wykladowcoow i maja czyste konto nie lizali dupy władzy jak Berlinska najpier
UW potem AWS chciala POPIS ale ja pogonili bo jest cienka jak brzytwa.pisze o
jakims TKM a sama załatwiła przy Jałowieckim prace etacik niejakiemu Lechowi
Nijakowskiemu asystenowi Szteli byl odpowiedziealny za kontakty z poslami.kilka
tuysiecy zloto w błoto podatnikow by asystent Szteligi z ktorym Berlinska pisze
jakies broszurki mial robote.

[Gość: blady]

pani baerlinska na szescie nie bedzie sie przejmowac takim
dupkiem........podpisz sie to pogadamy nauczycielu antyakademicki....sam sie
przyznales do tego ze nie powinienes byc nauczycielem....nauczyciel nie ma
prawa swoim uczniom pokazywac swoich pogladow politycznych.......szkola to nie
miejsce na szerzenie tej zarazy zwanej polityką

[Gość: Wishful Thinker]

Jak nauczyciela akademickiego, to kiepsko piszesz po polsku. Jak zdałeś maturę?
Ciekawe, czy te 50 osób, co rzekomo odmówiło podpisu pod listem napisało
wspólny list i wysłało go do młodych, gniewnych konserwatystów, aby o tym
poinformować. Podpisały sie 33 osoby, a ty widzisz kilka. Pozostałe ci nie
pasują do obrazka? Poczytaj Lewisa Carrola albo wariacje na temat w wątku Już
niedługo:

Gość: Susel 03.03.2004 19:51 odpowiedz na list

Pienknie. Jak na podwieczorku u Zwariowanego Kapelusznika. Nie lubiem byc
pchany do imbryka. Nawet słaby napar z susla nie przypomina herbaty. Ale nasz
krzyk, siedzoncych przy stole: "Nie ma miejsca!!!" musi bardzo denerwowac
mlodych konserwatystów. Biegajom wokol stolu i widzom, kupe wolnych krzesel, a
na stole same przysmaki. Ale na razie krzyk: "nie ma miejsca" tylko ich
wpienia. A moze by przyniesli ze sobom jakies nowe gatunki herbatki, cukier w
kostkach lub kuleczkach, ostatecznie moze byc pol litra. Wtedy moze sie ich do
stolu dopusci. Tylko troche szacunku dla siedzoncych juz przy stole. Wystarczy
lagodny dyg dziewczecy, i troche pokory. A nie zaraz: "Scionc ich!". Kto
mieczem wojuje od wlasnego ..... ginie.

Gość: Humpty Dumpty 04.03.2004 10:37 odpowiedz na list

Suseł, ale jesteś wredny i niewyrozumiały. Owszem, młodzi konserwatyści nie
majom nowych gatunków herbatki, ani cukru, ani poł litra (wszak są niepijący),
ale przecież majom STOP KORUPCJI! Potrafiom krzyczeć głośno i śpiewać:

Do ryb żadanie moje ślę,
Mówiąc im:"Oto czego chcę".
A rybki małe z wszystkich mórz
Oto odpowiedź ślą mi już.
Maleńkich ryb odpowiedź brzmi:
"Niestety, Drogi Panie, my..."

Suseł, nie stać Cię na odrobinę współczucia? Co Ci szkodzi zaprosić ich do
stołu? Przecież salonik towarzyski ma duży metraż, prawda?

Dobranoc, dobranoc...

[Gość: Berlińska]

Cieszę się, że sprawiłam ci wiele radości! Wypraszam sobie insynuacje, że
1. jestem córką sekretarz PZPR (pamietaj, że nie jestem z Opola i noszę
nazwisko po mężu i, który nie jest synem żadnej sekretarz).
2. Nie możesz być nauczycielem akademickim, ponieważ żaden z nich nie odmówił
podpisu.
3. Skończ z tą konwencja haską, bo sie ośmieszasz. Tekst konwencji jest na
stronie www.http://www.genevaconventions.org/. Podałam jej tytuł i datę jej
powstania oraz odnośne artykuły. Mam nadzieję, że angielski znasz lepiej niż
polski, więc życzę miłej lektury:
Convention (IV) respecting the Laws and Customs of War on Land and its annex:
Regulations concerning the Laws and Customs of War on Land. The Hague, 18
October 1907.




(List of Contracting Parties)

Seeing that while seeking means to preserve peace and prevent armed conflicts
between nations, it is likewise necessary to bear in mind the case where the
appeal to arms has been brought about by events which their care was unable to
avert;
Animated by the desire to serve, even in this extreme case, the interests of
humanity and the ever progressive needs of civilization;
Thinking it important, with this object, to revise the general laws and customs
of war, either with a view to defining them with greater precision or to
confining them within such limits as would mitigate their severity as far as
possible;
Have deemed it necessary to complete and explain in certain particulars the
work of the First Peace Conference, which, following on the Brussels Conference
of 1874, and inspired by the ideas dictated by a wise and generous forethought,
adopted provisions intended to define and govern the usages of war on land.
According to the views of the High Contracting Parties, these provisions, the
wording of which has been inspired by the desire to diminish the evils of war,
as far as military requirements permit, are intended to serve as a general rule
of conduct for the belligerents in their mutual relations and in their
relations with the inhabitants.
It has not, however, been found possible at present to concert regulations
covering all the circumstances which arise in practice;
On the other hand, the High Contracting Parties clearly do not intend that
unforeseen cases should, in the absence of a written undertaking, be left to
the arbitrary judgment of military commanders.
Until a more complete code of the laws of war has been issued, the High
Contracting Parties deem it expedient to declare that, in cases not included in
the Regulations adopted by them, the inhabitants and the belligerents remain
under the protection and the rule of the principles of the law of nations, as
they result from the usages established among civilized peoples, from the laws
of humanity, and the dictates of the public conscience.
They declare that it is in this sense especially that Articles I and 2 of the
Regulations adopted must be understood.
The High Contracting Parties, wishing to conclude a fresh Convention to this
effect, have appointed the
following as their Plenipotentiaries:

(Here follow the names of Plenipotentiaries)

Who, after having deposited their full powers, found in good and due form, have
agreed upon the following:


Article 1. The Contracting Powers shall issue instructions to their armed land
forces which shall be in conformity with the Regulations respecting the laws
and customs of war on land, annexed to the present Convention.


Art. 2. The provisions contained in the Regulations referred to in Article 1,
as well as in the present Convention, do not apply except between Contracting
powers, and then only if all the belligerents are parties to the Convention.


Art. 3. A belligerent party which violates the provisions of the said
Regulations shall, if the case demands, be liable to pay compensation. It shall
be responsible for all acts committed by persons forming part of its armed
forces.


Art. 4. The present Convention, duly ratified, shall as between the Contracting
Powers, be substituted for the Convention of 29 July 1899, respecting the laws
and customs of war on land.
The Convention of 1899 remains in force as between the Powers which signed it,
and which do not also ratify the present Convention.


Art. 5. The present Convention shall be ratified as soon as possible.
The ratifications shall be deposited at The Hague.
The first deposit of ratifications shall be recorded in a procès-verbal signed
by the Representatives of the Powers which take part therein and by the
Netherlands Minister for Foreign Affairs.
The subsequent deposits of ratifications shall be made by means of a written
notification, addressed to the Netherlands Government and accompanied by the
instrument of ratification.
A duly certified copy of the procès-verbal relative to the first deposit of
ratifications, of the notifications mentioned in the preceding paragraph, as
well as of the instruments of ratification, shall be immediately sent by the
Netherlands Government, through the diplomatic channel, to the powers invited
to the Second Peace Conference, as well as to the other Powers which have
adhered to the Convention. In the cases contemplated in the preceding paragraph
the said Government shall at the same time inform them of the date on which it
received the notification.


Art. 6. Non-Signatory Powers may adhere to the present Convention.
The Power which desires to adhere notifies in writing its intention to the
Netherlands Government, forwarding to it the act of adhesion, which shall be
deposited in the archives of the said Government.
This Government shall at once transmit to all the other Powers a duly certified
copy of the notification as well as of the act of adhesion, mentioning the date
on which it received the notification.


Art. 7. The present Convention shall come into force, in the case of the Powers
which were a party to the first deposit of ratifications, sixty days after the
date of the procès-verbal of this deposit, and, in the case of the Powers which
ratify subsequently or which adhere, sixty days after the notification of their
ratification or of their adhesion has been received by the Netherlands
Government.


Art. 8. In the event of one of the Contracting Powers wishing to denounce the
present Convention, the denunciation shall be notified in writing to the
Netherlands Government, which shall at once communicate a duly certified copy
of the notification to all the other Powers, informing them of the date on
which it was received.
The denunciation shall only have effect in regard to the notifying Power, and
one year after the notification has reached the Netherlands Government.


Art. 9. A register kept by the Netherlands Ministry for Foreign Affairs shall
give the date of the deposit of ratifications made in virtue of Article 5,
paragraphs 3 and 4, as well as the date on which the notifications of adhesion
(Article 6, paragraph 2), or of denunciation (Article 8, paragraph 1) were
received.
Each Contracting Power is entitled to have access to this register and to be
supplied with duly certified extracts.
In faith whereof the Plenipotentiaries have appended their signatures to the
present Convention.
Done at The Hague 18 October 1907, in a single copy, which shall remain
deposited in the archives of the Netherlands Government, and duly certified
copies of which shall be sent, through the diplomatic channel to the Powers
which have been invited to the Second Peace Conference.

(Here follow signatures)


ANNEX TO THE CONVENTION

REGULATIONS RESPECTING THE LAWS AND CUSTOMS OF WAR ON LAND

SECTION I
ON BELLIGERENTS

CHAPTER I
The qualifications of belligerents

Article 1. The laws, rights, and duties of war apply not only to armies, but
also to militia and vo

[Gość: Berlińska]

CHAPTER I
The qualifications of belligerents

Article 1. The laws, rights, and duties of war apply not only to armies, but
also to militia and volunteer
corps fulfilling the following conditions:
1. To be commanded by a person responsible for his subordinates;
2. To have a fixed distinctive emblem recognizable at a distance;
3. To carry arms openly; and
4. To conduct their operations in accordance with the laws and customs of war.
In countries where militia or volunteer corps constitute the army, or form part
of it, they are included under the denomination "army."


Art. 2. The inhabitants of a territory which has not been occupied, who, on the
approach of the enemy, spontaneously take up arms to resist the invading troops
without having had time to organize themselves in accordance with Article 1,
shall be regarded as belligerents if they carry arms openly and if they respect
the laws and customs of war.


Art. 3. The armed forces of the belligerent parties may consist of combatants
and non-combatants. In the case of capture by the enemy, both have a right to
be treated as prisoners of war.


CHAPTER II
Prisoners of war

Art. 4. Prisoners of war are in the power of the hostile Government, but not of
the individuals or corps who capture them.
They must be humanely treated.
All their personal belongings, except arms, horses, and military papers, remain
their property.


Art. 5. Prisoners of war may be interned in a town, fortress, camp, or other
place, and bound not to go beyond certain fixed limits; but they cannot be
confined except as in indispensable measure of safety and only while the
circumstances which necessitate the measure continue to exist.


Art. 6. The State may utilize the labour of prisoners of war according to their
rank and aptitude, officers excepted. The tasks shall not be excessive and
shall have no connection with the operations of the war.
Prisoners may be authorized to work for the public service, for private
persons, or on their own account.
Work done for the State is paid for at the rates in force for work of a similar
kind done by soldiers of the national army, or, if there are none in force, at
a rate according to the work executed.
When the work is for other branches of the public service or for private
persons the conditions are settled in agreement with the military authorities.
The wages of the prisoners shall go towards improving their position, and the
balance shall be paid them on their release, after deducting the cost of their
maintenance.


Art. 7. The Government into whose hands prisoners of war have fallen is charged
with their maintenance.
In the absence of a special agreement between the belligerents, prisoners of
war shall be treated as regards board, lodging, and clothing on the same
footing as the troops of the Government who captured them.


Art. 8. Prisoners of war shall be subject to the laws, regulations, and orders
in force in the army of the State in whose power they are. Any act of
insubordination justifies the adoption towards them of such measures of
severity as may be considered necessary.
Escaped prisoners who are retaken before being able to rejoin their own army or
before leaving the territory occupied by the army which captured them are
liable to disciplinary punishment.
Prisoners who, after succeeding in escaping, are again taken prisoners, are not
liable to any punishment on account of the previous flight.


Art. 9. Every prisoner of war is bound to give, if he is questioned on the
subject, his true name and rank, and if he infringes this rule, he is liable to
have the advantages given to prisoners of his class curtailed.


Art. 10. Prisoners of war may be set at liberty on parole if the laws of their
country allow, and, in such cases, they are bound, on their personal honour,
scrupulously to fulfil, both towards their own Government and the Government by
whom they were made prisoners, the engagements they have contracted.
In such cases their own Government is bound neither to require of nor accept
from them any service incompatible with the parole given.


Art. 11. A prisoner of war cannot be compelled to accept his liberty on parole;
similarly the hostile Government is not obliged to accede to the request of the
prisoner to be set at liberty on parole.


Art. 12. Prisoners of war liberated on parole and recaptured bearing arms
against the Government to whom they had pledged their honour, or against the
allies of that Government, forfeit their right to be treated as prisoners of
war, and can be brought before the courts.


Art. 13. Individuals who follow an army without directly belonging to it, such
as newspaper correspondents and reporters, sutlers and contractors, who fall
into the enemy's hands and whom the latter thinks expedient to detain, are
entitled to be treated as prisoners of war, provided they are in possession of
a certificate from the military authorities of the army which they were
accompanying.


Art. 14. An inquiry office for prisoners of war is instituted on the
commencement of hostilities in each of the belligerent States, and, when
necessary, in neutral countries which have received belligerents in their
territory. It is the function of this office to reply to all inquiries about
the prisoners. It receives from the various services concerned full information
respecting internments arid transfers, releases on parole, exchanges, escapes,
admissions into hospital, deaths, as well as other information necessary to
enable it to make out and keep up to date an individual return for each
prisoner of war. The office must state in this return the regimental number,
name and surname, age, place of origin, rank, unit, wounds, date and place of
capture, internment, wounding, and death, as well as any observations of a
special character. The individual return shall be sent to the Government of the
other belligerent after the conclusion of peace.
It is likewise the function of the inquiry office to receive and collect all
objects of personal use, valuables, letters, etc., found on the field of battle
or left by prisoners who have been released on parole, or exchanged, or who
have escaped, or died in hospitals or ambulances, and to forward them to those
concerned.


Art. 15. Relief societies for prisoners of war, which are properly constituted
in accordance with the laws of their country and with the object of serving as
the channel for charitable effort shall receive from the belligerents, for
themselves and their duly accredited agents every facility for the efficient
performance of their humane task within the bounds imposed by military
necessities and administrative regulations. Agents of these societies may be
admitted to the places of internment for the purpose of distributing relief, as
also to the halting places of repatriated prisoners, if furnished with a
personal permit by the military authorities, and on giving an undertaking in
writing to comply with all measures of order and police which the latter may
issue.


Art. 16. Inquiry offices enjoy the privilege of free postage. Letters, money
orders, and valuables, as well as parcels by post, intended for prisoners of
war, or dispatched by them, shall be exempt from all postal duties in the
countries of origin and destination, as well as in the countries they pass
through.
Presents and relief in kind for prisoners of war shall be admitted free of all
import or other duties, as well as of payments for carriage by the State
railways.


Art. 17. Officers taken prisoners shall receive the same rate of pay as
officers of corresponding rank in the country where they are detained, the
amount to be ultimately refunded by their own Government.


Art. 18. Prisoners of war shall enjoy com

[Gość: Berlińska]

Art. 16. Inquiry offices enjoy the privilege of free postage. Letters, money
orders, and valuables, as well as parcels by post, intended for prisoners of
war, or dispatched by them, shall be exempt from all postal duties in the
countries of origin and destination, as well as in the countries they pass
through.
Presents and relief in kind for prisoners of war shall be admitted free of all
import or other duties, as well as of payments for carriage by the State
railways.


Art. 17. Officers taken prisoners shall receive the same rate of pay as
officers of corresponding rank in the country where they are detained, the
amount to be ultimately refunded by their own Government.


Art. 18. Prisoners of war shall enjoy complete liberty in the exercise of their
religion, including attendance at the services of whatever church they may
belong to, on the sole condition that they comply with the measures of order
and police issued by the military authorities.


Art. 19. The wills of prisoners of war are received or drawn up in the same way
as for soldiers of the national army.
The same rules shall be observed regarding death certificates as well as for
the burial of prisoners of war, due regard being paid to their grade and rank.


Art. 20. After the conclusion of peace, the repatriation of prisoners of war
shall be carried out as quickly as possible.


CHAPTER III
The sick and wounded

Art. 21. The obligations of belligerents with regard to the sick and wounded
are governed by the Geneva Convention.


SECTION II
HOSTILITIES

CHAPTER I
Means of injuring the enemy, sieges, and bombardments

Art. 22. The right of belligerents to adopt means of injuring the enemy is not
unlimited.


Art. 23. In addition to the prohibitions provided by special Conventions, it is
especially forbidden
(a) To employ poison or poisoned weapons;
(b) To kill or wound treacherously individuals belonging to the hostile nation
or army;
(c) To kill or wound an enemy who, having laid down his arms, or having no
longer means of defence, has surrendered at discretion;
(d) To declare that no quarter will be given;
(e) To employ arms, projectiles, or material calculated to cause unnecessary
suffering;
(f) To make improper use of a flag of truce, of the national flag or of the
military insignia and uniform of the enemy, as well as the distinctive badges
of the Geneva Convention;
(g) To destroy or seize the enemy's property, unless such destruction or
seizure be imperatively demanded by the necessities of war;
(h) To declare abolished, suspended, or inadmissible in a court of law the
rights and actions of the nationals of the hostile party. A belligerent is
likewise forbidden to compel the nationals of the hostile party to take part in
the operations of war directed against their own country, even if they were in
the belligerent's service before the commencement of the war.


Art. 24. Ruses of war and the employment of measures necessary for obtaining
information about the enemy and the country are considered permissible.


Art. 25. The attack or bombardment, by whatever means, of towns, villages,
dwellings, or buildings which are undefended is prohibited.


Art. 26. The officer in command of an attacking force must, before commencing a
bombardment, except in cases of assault, do all in his power to warn the
authorities.


Art. 27. In sieges and bombardments all necessary steps must be taken to spare,
as far as possible, buildings dedicated to religion, art, science, or
charitable purposes, historic monuments, hospitals, and places where the sick
and wounded are collected, provided they are not being used at the time for
military purposes.
It is the duty of the besieged to indicate the presence of such buildings or
places by distinctive and visible signs, which shall be notified to the enemy
beforehand.


Art. 28. The pillage of a town or place, even when taken by assault, is
prohibited.


CHAPTER II
Spies

Art. 29. A person can only be considered a spy when, acting clandestinely or on
false pretences, he obtains or endeavours to obtain information in the zone of
operations of a belligerent, with the intention of communicating it to the
hostile party.
Thus, soldiers not wearing a disguise who have penetrated into the zone of
operations of the hostile army, for the purpose of obtaining information, are
not considered spies. Similarly, the following are not
considered spies: Soldiers and civilians, carrying out their mission openly,
entrusted with the delivery of despatches intended either for their own army or
for the enemy's army. To this class belong likewise persons sent in balloons
for the purpose of carrying despatches and, generally, of maintaining
communications between the different parts of an army or a territory.


Art. 30. A spy taken in the act shall not be punished without previous trial.


Art. 31. A spy who, after rejoining the army to which he belongs, is
subsequently captured by the enemy, is treated as a prisoner of war, and incurs
no responsibility for his previous acts of espionage.


CHAPTER III
Flags of truce

Art. 32. A person is regarded as a parlementaire who has been authorized by one
of the belligerents to enter into communication with the other, and who
advances bearing a white flag. He has a right to inviolability, as well as the
trumpeter, bugler or drummer, the flag-bearer and interpreter who may accompany
him.


Art. 33. The commander to whom a parlementaire is sent is not in all cases
obliged to receive him.
He may take all the necessary steps to prevent the parlementaire taking
advantage of his mission to obtain information.
In case of abuse, he has the right to detain the parlementaire temporarily.


Art. 34. The parlementaire loses his rights of inviolability if it is proved in
a clear and incontestable manner that he has taken advantage of his privileged
position to provoke or commit an act of treason.


CHAPTER IV
Capitulations

Art. 35. Capitulations agreed upon between the Contracting Parties must take
into account the rules of military honour.
Once settled, they must be scrupulously observed by both parties.


CHAPTER V
Armistices

Art. 36. An armistice suspends military operations by mutual agreement between
the belligerent parties. If its duration is not defined, the belligerent
parties may resume operations at any time, provided always that the enemy is
warned within the time agreed upon, in accordance with the terms of the
armistice.


Art. 37. An armistice may be general or local. The first suspends the military
operations of the belligerent States everywhere; the second only between
certain fractions of the belligerent armies and within a fixed radius.


Art. 38. An armistice must be notified officially and in good time to the
competent authorities and to the troops. Hostilities are suspended immediately
after the notification, or on the date fixed.


Art. 39. It rests with the Contracting Parties to settle, in the terms of the
armistice, what communications may be held in the theatre of war with the
inhabitants and between the inhabitants of one belligerent State and those of
the other.


Art. 40. Any serious violation of the armistice by one of the parties gives the
other party the right of denouncing it, and even, in cases of urgency, of
recommencing hostilities immediately.


Art. 41. A violation of the terms of the armistice by private persons acting on
their own initiative only entitles the injured party to demand the punishment
of the offenders or, if necessary, compensation for the losses sustained.


SECTION III
MILITARY AUTHORITY OVER THE TERRITORY OF THE HOSTILE STATE

Art. 42. Territory is considered occupied when it is actually placed under the
authorit

[Gość: Berlińska]

Art. 39. It rests with the Contracting Parties to settle, in the terms of the
armistice, what communications may be held in the theatre of war with the
inhabitants and between the inhabitants of one belligerent State and those of
the other.


Art. 40. Any serious violation of the armistice by one of the parties gives the
other party the right of denouncing it, and even, in cases of urgency, of
recommencing hostilities immediately.


Art. 41. A violation of the terms of the armistice by private persons acting on
their own initiative only entitles the injured party to demand the punishment
of the offenders or, if necessary, compensation for the losses sustained.


SECTION III
MILITARY AUTHORITY OVER THE TERRITORY OF THE HOSTILE STATE

Art. 42. Territory is considered occupied when it is actually placed under the
authority of the hostile army.
The occupation extends only to the territory where such authority has been
established and can be exercised.


Art. 43. The authority of the legitimate power having in fact passed into the
hands of the occupant, the latter shall take all the measures in his power to
restore, and ensure, as far as possible, public order and safety, while
respecting, unless absolutely prevented, the laws in force in the country.


Art. 44. A belligerent is forbidden to force the inhabitants of territory
occupied by it to furnish information about the army of the other belligerent,
or about its means of defense.


Art. 45. It is forbidden to compel the inhabitants of occupied territory to
swear allegiance to the hostile Power.


Art. 46. Family honour and rights, the lives of persons, and private property,
as well as religious convictions and practice, must be respected.
Private property cannot be confiscated.


Art. 47. Pillage is formally forbidden.


Art. 48. If, in the territory occupied, the occupant collects the taxes, dues,
and tolls imposed for the benefit of the State, he shall do so, as far as is
possible, in accordance with the rules of assessment and incidence in force,
and shall in consequence be bound to defray the expenses of the administration
of the occupied territory to the same extent as the legitimate Government was
so bound.


Art. 49. If, in addition to the taxes mentioned in the above article, the
occupant levies other money contributions in the occupied territory, this shall
only be for the needs of the army or of the administration of the territory in
question.


Art. 50. No general penalty, pecuniary or otherwise, shall be inflicted upon
the population on account of the acts of individuals for which they cannot be
regarded as jointly and severally responsible.


Art. 51. No contribution shall be collected except under a written order, and
on the responsibility of a commander-in-chief.
The collection of the said contribution shall only be effected as far as
possible in accordance with the rules of assessment and incidence of the taxes
in force.
For every contribution a receipt shall be given to the contributors.


Art. 52. Requisitions in kind and services shall not be demanded from
municipalities or inhabitants except for the needs of the army of occupation.
They shall be in proportion to the resources of the country, and of such a
nature as not to involve the inhabitants in the obligation of taking part in
military operations against their own country.
Such requisitions and services shall only be demanded on the authority of the
commander in the locality occupied.
Contributions in kind shall as far is possible be paid for in cash; if not, a
receipt shall be given and the payment of the amount due shall be made as soon
as possible.


Art. 53. An army of occupation can only take possession of cash, funds, and
realizable securities which are strictly the property of the State, depots of
arms, means of transport, stores and supplies, and, generally, all movable
property belonging to the State which may be used for military operations.
All appliances, whether on land, at sea, or in the air, adapted for the
transmission of news, or for the transport of persons or things, exclusive of
cases governed by naval law, depots of arms, and, generally, all kinds of
munitions of war, may be seized, even if they belong to private individuals,
but must be restored and compensation fixed when peace is made.


Art. 54. Submarine cables connecting an occupied territory with a neutral
territory shall not be seized or destroyed except in the case of absolute
necessity. They must likewise be restored and compensation fixed when peace is
made.


Art. 55. The occupying State shall be regarded only as administrator and
usufructuary of public buildings, real estate, forests, and agricultural
estates belonging to the hostile State, and situated in the occupied country.
It must safeguard the capital of these properties, and administer them in
accordance with the rules of usufruct.


Art. 56. The property of municipalities, that of institutions dedicated to
religion, charity and education, the arts and sciences, even when State
property, shall be treated as private property.
All seizure of, destruction or wilful damage done to institutions of this
character, historic monuments, works of art and science, is forbidden, and
should be made the subject of legal proceedings.

[Gość: zoja]

Dobre samopoczucie brunatnych nie opuszcza.Z jednym natomiast zgodzić sie
trzeba bezdyskusyjnie,nad wymianą elit.Wymianą brunatnych i tych,którzy do elit
i do władzy brunatnych wciągneli.

[Gość: musi]

Szanowna pani, psu na budę, to walenie w klawiaturę aby tyle tekstu
przewalić.Przecież to nie o to chodzi w tej całej Norymberdze. Niemieckich
przywódców i generałów (zbrodniarzy)sądzili zbrodniarze jeszcze bardziej
zasługujący na stryczek. Mój ś.p. ojciec przesiedział w niemieckim Stalagu całą
wojnę (od 2 września 1939 r. do 30 marca 1945) i wrócił cały i zdrowy z
prześwidczeniem, które stamtąd wyniósł, że był to jedyny okres w jego życiu
kiedy rzeczywiście był pod ochroną prawa. Jego przełożeni i koledzy nie mający
tyle szczęścia by stać się jeńcami Wehrmachtu, trafili w ręce azjatyckiej,
czerwonej dziczy i skończyli zaszlachtowani jak bydło, w dołach kloacznych albo
do dzisiaj leżą jako podkłady kolejowe za kołem polarnym. Może większe prawo do
sądzenia mają ci "good boys" co spalili w lutym 45-go 150 tys. niewinnych ludzi
w Dreżnie oraz samo miasto, jedno z najpiękniejszych w Europie, spalili bombami
fosforowymi połowę Tokio wraz z ponad 100 tys. cywilów. Bez żadnego, wojskowego
powodu zrzucili bomby jądrowe na dwa japońskie miasta, w wyniku czego spalili
ponad 120 tys. Bogu ducha winnych cywilów. I na koniec, ci którzy chcą to
wiedzą, że to właśnie niemieckie wojsko wspólnie z komunistycznymi (sic)
partyzantami uratowali skarby i dzieła sztuki z benedyktyńskiego klasztoru na
Monte Casino, kolebki kultury Europejskiej przed barbarzyńskim
nalotem "amerykańskich kulturtraegerów".

[Gość: Wishful Thinker]

Takiego szczęscia jak twój ojciec nie miało 80 tys. jeńców wojennych (nie tylko
sowieckich) w obozie Lambsdorf.
Czyzbyś uważał, że za zbrodnicze DECYZJE wojenne podejmowane przez konkretne
osoby odpowiada cały naród (niemiecki, amerykanski, brytyjski, sowiecki)?
Jeśli tak, to rzeczywiście nia ma co rozstrząsać, czym była Norymberga i
późniejsze procesy zbrodniarzy wojennych przed sądami niemieckimi. Anarchia i
brak pociągnięcia do odpowiedzialności za zbrodnie ludobójstwa byłoby twoim
zdaniem lepszym rozwiązaniem, jeśli nie można było postawić wszystkich przed
sądem.
Moze już dziś niech prokuratura zaprzestanie ścigania przestępców i
zbrodniarzy, bo wielu z nich (jak np. Morel, Wolska) uciekło z Polski i
uniknęło odpowiedzialności.
A kto rozgrabił i zniszczył Zamek Królewski w Warszawie, kto zagarnął precjoza
z Wawelu, kto zbombardował Coventry?
Zbrodnie ludobójstwa nie podlegają przedawnieniu. Jednak niestety sowieccy
zbrodniarze unikną odpowiedzialności i odejdą w wiecznej niesławie. Chyba nie
sądzisz, ze byli funkcjonariusze KGB są zainteresowani rozliczeniem sowieckiej
przeszłości.

[Gość: musi]

do Whishful Thinkera(ki). Forum internetowe to fajny wynalazek; można wymienić
poglądy, porozmawiać na różne, interesujące tematy. Jednak istnieje
niebezpieczeństwo, które czasami odbiera całą przyjemność, a nawet zniechęca do
dalszego uczestniczenia w dialogu. Mam na myśli to, że nie mamy wpływu na dobór
interlokutora. Twój komentarz do takich należy. Niby rzeczowy, merytoryczny,
dotyczący tematu, a jednak trącący fałszem i obłudą. Po prostu faryzeuszowski,
w stylu ludzi wywodzących się z politycznego obozu szeroko rozumianej Unii
Wolności. kiedyś, gdzieś słyszałem genialne określenie oddające precyzyjnie
ocenę wszelkich działań podejmowanych przez ludzi związanych z tym środowiskiem:
w jednym z greckich mitów wspomniany jest niejaki król Midas, który cokolwiek
dotknął zamieniał w złoto natomiast czegokolwiek dotknie się Unia Wolności
zamienia się w g...o. Dlaczego tak się dzieje? Jestem przekonany, że powodem
jest komunistyczny rodowód ojców - założycieli tego ugrupowania wywodzącego się
z Unii Demokratycznej (Partii Ludzi Rozumnych, która skończyła na śmietniku),
jeszcze wcześniej w prostej linii z KOR-u czyli potomków przesławnych "żydów" z
okresu walk frakcyjnych w PZPR-ze. Gdzieś tam w podświadomości drzemie
niepokój, że kiedyś ktoś dokopie się PRAWDY i zażąda zadośćuczynienia. Trudno
bowiem w moim tekście nawet średnio rozgarniętemu zwykłemu zjadaczowi pączków
nie domyślić się o co autorowi biega. Powiem jeszcze raz jasno i wyraźnie aby
nie było wątpliwości:W Norymberdze zbrodniarze sądzili zbrodniarzy. W
Norymberdze zwycięzcy mścili się nad zwyciężonymi. Norymberga była parodią
procesu karnego i był zamierzoną i świadomą kompromitacją zasad prawa
europejskiego, które z wielką troską były tworzone (zasady) przez prawie dwa i
pół tysiąca lat. Na nim oparty był odwieczny porządek i dominacja narodów
europejskich w całym świecie. Odpowiedzialni są za to przedstawiciele USA i
ZSRR, dwóch mocarstw pozaeuropejskich,które w rezultacie II wojny światowej
dokonały rozbioru "starego kontynentu"-Europy i podziału na strefy wpływów. Być
może nie przyszłoby im tak łatwo gdyby nie pomagali im w tym zdrajcy wywodzący
się z krajów podbitych (w Polsce i pozostałych krajach Europy Środkowo-
Wschodniej byli to komuniści). Nie będę zbyt odkrywczy kiedy zauważę iż
działali oni także na "odcinku naukowym". Zapewne byli tam także prawdziwi i
uczciwi ludzie nauki ale gdzież oni są dzisiaj , gdzie? Rozumiem, że trudno
było wyrażać swoje wątpliwości w okresie panowania reżimu PRL-owskiego ale
dzisiaj przynajmniej od ludzi nauki wymagać by należało więcej intelektualnego
wysiłku. Nie odezwał się nikt ale na pewno wszyscy śledzą, jak się zakończy
kolejna próba podważenia gipsowego sarkofagu naszej historii napisanej przez
zwycięzców.Na marginesie: śmieszne porównanie zbombardowanego Coventry gdzie
zniszczeniu uległo niewiele ponad setka budynków na czele ze słynną katedrą,
która nota bene, została w całości odbudowana ze spaleniem podczas tzw. burzy
ogniowej jaka powstała podczas bombardowania Hamburga bombami magnezowymi,
nowym środkiem zapalającym zastosowanym doświadczalnie, ponad 40 000 ludzi, w
wiekszości kobiet i dzieci. Przeważająca część została spalona w wieloosobowych
retortach w jakie zmieniły się betonowe piwnice przebudowane na schrony
przeciwlotnicze.

[Gość: Wishful Thinker]

Nie bedę odnosił się do paranoicznych wywodów na temat KOR i Unii Wolnosci, bo
szkoda czasu.
Zgadzam się przykład Coventry był nie najlepszy. moze bardziej do twojej
wyobrazni przemówi blokada Leningradu, która trwała 900 dni i kosztowała 630
tysięcy ofiar straszliwej śmierci głodowej, albo 250 tys. ofiar cywilnych w
czasie Powstania Warszawskiego i zburzenie Warszawy (Paryża Wschodu) dom po
domu.
Chocbyś nie wiem co pisał - zbrodnia pozostanie zbrodnią i słusznie zostali
osądzeni jej sprawcy w procesie norymberskim i później przed sądami
Bundesrepubliki!!!

[Gość: musi]

odpowiem jednak na tą wyraźną prowokację: kto jest winien śmierci głodowej
mieszkańców oblężonego Leningradu? Kto powinien odpowiadać za odpowiednie
zaopatrzenie ludności cywilnej w środki żywnościowe? Niemcy? Może powinni
zrzucać zaopatrzenie na spadochronach albo organizować konwoje humanitarne. Kto
podejmował decyzję o obronie miasta nie będąc przygotowanym na długotrwałe
oblężenie. Dla wojska żywność jednak się znalazła, a kogo w bolszewickiej Rosji
obchodził los zwykłych ludzi (u nas ljudiej mnogo). Leningrad był broniony nie
dlatego, że posiadał jakieś wielkie, strategiczne znaczenie ze wzgłedów
wojskowych, a przede wszystkim dlatego, że był symbolem rewolucji i miastem
noszącym imię jej wodza. Co do powstania warszawskiego, to nic nie ujmując
bohaterstwu powstańców jednak było przejawem , w mojej opinii, skrajnej
nieodpowiedzialności polityków, którzy swoją nieudolność dyplomatyczną chcieli
zamaskować ofiarnością obywateli. Można to porównać z dzisiejszą sytuacją w
służbie zdrowia, chociaż zdaję sobie sprawę z niestosowności tego przykładu. Z
każdego z nas co miesiąc ściągane są składki zdrowotne do Narodowego Funduszu
Zdrowia, pieniądze te są w oczywisty sposób marnowane, sprzeniwierzane,
rozkradane, a następnie organizuje się hucpiarskie imprezy w rodzaju
Świątecznej Orkiestry J(ąkały od święta) Owsiaka w celu zebrania trochę grosza
od biednego społeczeństwa na ratowanie życia np. noworodków albo jakićhś innych
uciśnionych lub pokrzywdzonych przez los. Tak samo z powstaniem: najpierw
politycy doprowadzili do takiej sytuacji gdzie pozbyli się wszelkich atutów i
argumentów ppolitycznych, a później dla ratowania sytuacji kazali uzbrojonym w
kamienie i pistolety (jak mówi piosenka: "na Tygrysy mamy Visy") młodym i
głupim rzucić się na uzbrojone po zęby regularne oddziały wojskowe. Nie biorąc
pod uwagę konsekwencji niepowodzenia. W naszej historii wiele jest takich
wydarzeń kiedy za nieudolność władzy płacą obywatele. Czym jest dzisiejsza
bieda 3/4 naszego społeczeństwa jak nie owocem nieudolności rządzących?

[Gość: air]

Zoja masz chyba na mysli czerwonych a w zasadzie w tej chwili to juz rozowych. Tzw. kawiorowa lewice, ktora geby ma pelne frazesow o rownosci , sprawiedliwosci a rozbija sie mercedesami i bawi na ekskluzywnych balach.

[Gość: zoja]

Kawiorowa lewica już siedzi i co najśmieszniejsze bez najminejszych zasług w
tej sprawie brunatnej prawicy na czele z tzw "stop korupcji"Brunatni albo
wszechbrunatni mają poważniejsze sprawy do załatwienia,szukaja
kolaborantów,zmieniają nazwy albo nazistów cywilizują.Ponieważ brunatni nadają
ton opolskim elitom dlatego jak najbardziej słuszną jest inicjatywa pani
Berlińskiej i pozostałej nie takiej małej garstki trzeźwych na umyśle by
umieścić to towarzystwo w godnym miejscu na śmietniku.Wystarczy,że z Opola
śmieją się,że takie nieudaczne,wszechbrunatnie nieudaczne to już zdecydowanie
za dużo.

[Gość: air]

Niestety jeszcze nie cala kawiorowa lewica siedzi, jeszcze troche ich zostalo.Jesli to nie zasluga prawicy to czemu kilka lat temu Leszek P. zamiast na Sadowa trafil do Urzedu Wojewodzkiego. W jednym sie z toba zgadzam rzeczywscie miejsce wszystkich tych sygnotariuszy listu jest na smietniku historii. Tylko jest jeden problem trzeba miec troche przyzwoitosci a jej tym "wspanialym" rozowym elitom brakuje.Ponad to twoje nazywanie brunatnymi obecnej wladzy troche przypomina minione lata gdy kazdy troszeczke inaczej myslacy byl faszystą, sanatorem, odwetowcem,zaplutym karlem do wyboru. Na zakonczenie to wydaje mi sie,iz miasta takie jak Starachowice,Bydgoszcz musza sie bardziej wstydzic i "brunatni" tam nie rzadza.

[Gość: Sprawiedliwy]

To, ze kawiorowa elita siedzi jest zasługą byłych radnych AWS, UW i Janusza
Wójcika. To Wójcik przyszedł z piła na Radę Miasta, zeby Pogan odpiłował się od
stołka. Gdzie byli wtedy dzisiejsi prawicowcy? Politycy SLD siedzą dzięki
sprawnej prokuraturze, która zebrała dowody. A fe, przypisujecie sobie nie
swoje zasługi.
Młodzi konserwatysci mają jedyne osiągnięcie - artykuliki historyczne na łamach
NTO. Wczesniej pisali do gazet, których nikt przy zdrowych zmysłach nie czyta.
Z ideami w brunatnym kolorze, inaczej myślący niech się nie pchają do polityki.
Wjechali na plecach Zembaczyńskiego i zacytuję Leppera: puszą się i sądzą, że
juz wygrali wybory. Poczekamy zobaczymy!

Zoja zagrzewa się do boju

[Gość: Obserwator]

Duży ładunek uczuć w twoich słowach, które mówią o woli zemsty!!! Zdecyduj w
końcu kiedy chcesz być tolerancyjna i demokratyczna? Dobry spopsób oficjalnie
pełne usta tolerancji i demokracji natomiast ciemna strona uczuć to pod
pseudonimem!!! Jak będziesz swoje "brunatne" uczucia ukrywać to nabawisz się
nerwicy!!!

[Gość: zoja]

nie miej obawy o moje nerwy. Przykład p. marszałek O. dobrze świadczy komu
mrówki chodzą po plecach i puszczją nerwy. Niejaki p. S. także został
dobrotliwie puszczony do domu. Niwątpliwie w uznaniu za dobrą współpracę z
prokuratorem.
P.S.
Gdzie z moich słów wiało tolerancją. Chreścijańskim miłosierdziem - tak
(mizerykordia-krótki sztylet o wąskiej klindze używany do dobijania rannych
przeciwników w celu skrócenia ich cierpień), tolerancja - w żadnym wypadku

BERLIŃSKA NIE ROZUMIE PO ANGIELSKU

[Gość: historyk]

Berlińska napisała:
3. Skończ z tą konwencja haską, bo sie ośmieszasz. Tekst konwencji jest na
stronie www.www.genevaconventions.org/. Podałam jej tytuł i datę jej
powstania oraz odnośne artykuły. Mam nadzieję, że angielski znasz lepiej niż
polski, więc życzę miłej lektury:
Convention (IV) respecting the Laws and Customs of War on Land and its annex:
Regulations concerning the Laws and Customs of War on Land. The Hague, 18
October 1907.


80% POLAKÓW NIE ROZUMIE TEGO CO CZYTA I CO SIĘ DO NICH MÓWI. WIDAĆ DO TYCH 80%
ZALICZA SIĘ DR BERLIŃSKA Z PAŃSTWOWEGO ETATU. CYTUJĘ POWYŻEJ BO TAKIEJ GŁUPOTY
JESZCZE W ŻYCIU NIE WIDZIAŁEM I CHYBA ŻADEN HISTORYK NIE WIDZIAŁ.

The Hague, 18
October 1907. - Z ANGIELSKIEGO WIADOMO ZE JEST TO HAGA A NIE GENEWA.

PIERWSZA KONWENCJA GENEWSKA BYŁA NIE W 1907 JAK CHCIAŁABY BERLIŃSKA ALE W 1929
ROKU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

PROSZĘ SIE JUŻ NIE KOMROMITOWAĆ BRAKIEJ PODSTAWOWEJ WIEDZY HISTORYCZNEJ.
POLECAM PODRĘCZNIK DO HISTORII Z GIMNAZJUM.ŻENADA.

[Gość: Berlińska]

Art. 21. The obligations of belligerents with regard to the sick and wounded
are governed by the Geneva Convention.
Zajrzyj do skopiowanego wyżej dokumentu i poszukaj art. 21 z Convention (IV)
respecting the Laws and Customs of War on Land and its annex: Regulations
concerning the Laws and Customs of War on Land. The Hague, 18
October 1907.

Prawda zamiast manipulacji - polemika z dr Berlińs

[Gość: Bolesław Magot]

Zdecydowałem się napisać ten list, ponieważ uważam, że duch prawdy i
odpowiedzialności za wygłaszane słowa powinien górować nad emocjami, które
ujawniły się ostatnio w dyskusji na temat poglądów prezentowanych przez
wiceprezydenta Arkadiusza Karbowiaka. Z nadzieją sięgnąłem po merytoryczny, jak
mi się z początku wydawało, tekst Pani dr Danuty Berlińskiej pt „Nie mamy nic
wspólnego z partyjną rozgrywką”. Sądziłem, że Pani dr Berlińska posiadająca
tytuł naukowy jest właściwą osobą do zabrania głosu w tej sprawie. Niestety po
lekturze tekst nadzieja przerodziła się w zdumienie. Uświadomiłem sobie bowiem,
że w tej dyskusji zabiera głos osoba, która nie posiada elementarnej wiedzy
dotyczącej procesu norymberskiego oraz obowiązującego w czasie II wojny prawa
wojennego. Pani dr Berlińska była uprzejma napisać, że rozstrzeliwanie
partyzantów było pogwałceniem konwencji genewskiej z 18 X 1907 roku. Pragnę
wyjaśnić, że po pierwsze konwencja podpisana w 1907 roku była konwencją haską,
a nie konwencją genewską, po drugie zaś w konwencji nie znalazły się w niej
stwierdzenia uznające partyzantów za osoby, które mogą korzystać ze statusu
kombatantów. Pisze o tym w swojej pracy pt. Jeńcy Wojenni: Studium Prawno-
historyczne nieżyjący już specjalista w dziedzinie prawa wojennego prof. Marian
Flemming: ”..W prawno-międzynarodowym podejściu do kwestii partyzanckiego ruchu
zbrojnego od dawna zdarzały się dwa przeciwstawne stanowiska. Państwa wojskowo
silne, zaborcze, odmawiały zgody na przyznanie partyzantom statusu legalnych
kombatantów i karały ich w razie ujęcia. Państwa mniejsze dążyły natomiast do
nadania partyzantom uprawnień przysługujących żołnierzom wojsk regularnych. Ta
kontrowersja wystąpiła silnie na obu konferencjach haskich, w latach 1899 i
1907, które opracowały zasady prawne dotyczące konfliktów zbrojnych. Wobec
braku możności zbliżenia stanowisk, problematyka ta została pominięta w
uchwalonych wtedy konwencjach. Dalej Pan profesor pisze” Przepisy prawa
międzynarodowego, obowiązujące w czasie II wojny światowej, nie dawały
partyzantom uprawnień przysługujących żołnierzom wojsk regularnych. Organy
przeciwnika, w których ręku znalazł się partyzant, mogły kierować się wyłącznie
przepisami prawa wewnętrznego swego państwa. Żadnych unormowań nie zawierała
obowiązująca w czasie tej wojny konwencja o traktowaniu jeńców z 27 lipca 1929
roku.” Uznanie partyzantów za stronę legalnie wojującą, nastąpiło dopiero w
uregulowaniach zawartych konwencji genewskiej podpisanej w cztery lata po
wojnie w 1949 roku (konwencja genewska z 1929 roku spraw tych nie regulowała, o
czym pisałem wyżej). Naturalnie Niemcy już w czasie wojny, w obliczu tworzenia
się masowego ruchu oporu zmuszeni zostali do zmiany swego stosunku do
partyzantów. Wyrazem tych zmian było zarządzenie władz wojskowych podpisane 6
maja 1944 przez gen-płk Alfreda Jodla (należy przyznać rozkaz ten, że często
nie był przestrzegany). Nakazywał on traktowanie wziętych do niewoli
partyzantów jako jeńców wojennych wyłączając tych, który zostali schwytani w
mundurach niemieckich (występowanie w mundurach armii przeciwnika jest w
dalszym ciągu zbrodnia wojenną). Nieco wcześniej, bo już w 1943 roku jako jeńcy
wojenni zostali potraktowani serbscy partyzanci wywodzący się z czetnickiego
ruchu oporu.
Wracając do przytaczanej konwencji haskiej (w tekście pani doktor błędnie pisze
o genewskiej), to cytowane przez panią doktor artykuły odnoszą do zupełnie
innej kategorii regulacji. Dotyczą one bowiem możliwości stawiania oporu armii
wrogiej przez ludność cywilną na obszarach nie zajętych jeszcze przez armię
okupacyjną, a nie na obszarach okupowanych przez siły zbrojne przeciwnika.
Pisze o tym we wspomnianej już pracy profesor Flemming cytując zapisy
konwencji: „Ludność terytorium nie zajętego, która przy zbliżaniu się
nieprzyjaciela dobrowolnie(spontament) chwyta za broń, by walczyć z
wkraczającymi wojskami i nie miała czasu się zorganizować się….. będzie uważana
za stronę wojującą(beligerants), jeśli jawnie nosi broń i zachowuje prawa i
zwyczaje wojenne”. Sprawy te szczegółowo omawia prof. Kulesza w ostatnim
numerze Biuletynu Instytutu Pamięci Narodowej. Podkreśla on legalność
dokonanych egzekucji na niemieckich cywilach za ich udział w zbrojnej dywersji
w Bydgoszczy we wrześniu 1939 roku (zostali potraktowani jak partyzanci) oraz
bezprawność niemieckiego odwetu.
Oczywiście w analizach dotyczących statusu partyzantów jest także druga strona
medalu. Trzeba bowiem podkreślić, że w czasie wojny w sytuacji realnego
zagrożenia bytu narodowego racja stanu państwa zawsze stoi ponad prawem
międzynarodowym. Poza tym w Polsce mieliśmy do czynienia z sytuacją szczególną,
bowiem Niemcy sami nie przestrzegali praw i zwyczajów wojennych łamiąc zasady
prowadzenia wojny, więc strona polska również nie była zmuszona ich
przestrzegać. Represje skierowane przez niemieckiego okupanta wobec polskiej
inteligencji w początkowym okresie wojny, gdy nie było jeszcze zbrojnego ruchu
oporu i późniejsze działania eksterminacyjne powodowały, iż polska partyzantka
miała prawo do stosowania słusznego odwetu na przedstawicielach i
funkcjonariuszach niemieckich władz okupacyjnych, a nawet na niemieckiej
ludności cywilnej. Pisząc o tym chcę przypomnieć, że działania te były zgodne z
prawem wojennym (strona wojująca może stosować środki odwetowe wobec
przeciwnika chcąc zmusić go do zaniechania działań niezgodnych z prawem
wojennym) i do ich przeprowadzenia zmuszała sytuacja i postępowanie
przeciwnika. Wskazując na te fakty chcę podkreślić, że często autorytatywne
stwierdzenia formułowane przez osoby siedzące spokojnie w domu, bez świadomości
wojennych konieczności, są pozbawione sensu. Ogląd pewnych wydarzeń będzie
obiektywny tylko wówczas, gdy będzie wpisany w kontekst sytuacji, do której się
odnosi. Rzetelna ocena tamtych okrutnych czasów dokonywana z punktu widzenia
wartości humanistycznych jest bezproduktywna. Natomiast twierdzenie, że
podważanie prawomocności wyroku norymberskiego, jest równoznaczne z
kwestionowaniem sensu prowadzonej przez NSZ, AK, BCH walki jest nadużyciem i
prymitywną manipulacją (vide: stanowisko Zarządu Wojewódzkiego Unii Wolności).
To nie takie czy inne prawo wojenne ale prawo do utrzymania lub odzyskania
państwowości i konieczność zahamowania procesu eksterminacji narodu była i
zawsze będzie impulsem do podjęcia decyzji o rozpoczęciu walki partyzanckiej.
Dlatego polscy kombatanci mogą być dumni z tego, co zrobili dla Polski.
Kończąc chciałbym podzielić się jeszcze jedną refleksją. By uczestniczyć w
dyskusji na konkretne tematy trzeba zapoznać się z fachową literaturą
przedmiotu. Obserwując dyskusję o Norymberdze mam wrażenie, że chodzi w niej
raczej o epatowaniem czytelników nieprawdziwymi stwierdzeniami, które swoje
źródła mają w emocjach a nie faktach. Ludziom z tytułami naukowymi, w imię
elementarnej uczciwości, robić tego po prostu nie wolno. Nie wolno też stawiać
znaku równości pomiędzy ewentualną egzekucją zbrodniarza wojennego Saddama
Hussejna, a zbrodniami popełnionymi przez NKWD w Katyniu. Takie porównanie jest
hańbiące i szarga pamięć naszych ofiar. Hussajn jest zbrodniarzem i stawianie
go na jednej płaszczyźnie z niewinnie pomordowanymi w Katyniu to rzecz
niebywała. Takie sugestie, choć są z pewnością wyrazem pasji polemicznej dr
Berlińskiej, kompromitują ją jako naukowca. Nie będę jednak pisał listów
otwartych do Instytutu Śląskiego i Uniwersytetu Opolskiego z prośbą o odwołanie
pani Berlińskiej ze stanowiska (a z moich podatków pobiera pani doktor pensję),
bo nie o to chodzi. Dobrze jednak by się stało gdyby pani Berlińska uzupełniła
swoją wiedzę historyczną przed przystąpieniem do debaty, co na pewno
przełożyłoby się na wyrażanie bardziej wyważonych opinii mających p

[liban4]

Ty jestes po akademii pierwszomajowej,albo rewolucji. Ponadto jestes tchorzem.
Podpisz się,nauczycielu akademicki i pisz poprawnie,na poziomie szkoły
podstawowej - akademII,baranie.Andrzej Libich,[e-mail]

Honoris Causa dla Berlińskiej

[Gość: Wielbiciel]

Tytuł Honoris Causa dla Berlińskiej

W dobie globalizacji Berlińska najlepszym naukowcem Opola!

Wzywam wszystkich intelektualistów Opolszczyzny oczywiście z jedynie słusznym
życiorysem (preferowana agenturalna przeszłość komunistyczna, PZPR-owska lub
działalność w obszarze kultury realnego socjalizmu np. w latach 1968-1984) do
poparcia inicjatywy przyznania dr Danucie Berlińskiej na 11-lecie Uniwersytetu
Opolskiego tytułu Doktora Honoris Causa. Pozostał tylko rok – czasu jest mało –
podpisy zbierają pełnomocnicy inicjatywy – szanowani intelektualiści Opola:
Jerzy Szteliga i Zenon Tyma. Obok słynnych autorytetów zatrudnionych na UO jak
np. prof. Stanisław D., nasz Uniwersytet wzmocni wielkie nazwisko znane już
nawet za oceanem, tysiące mil od rodzinnego domu w maleńkiej miejscowości Opole.

Z uwagi na to, że Pani dr Berlińska jest najsławniejszym i najlepszym
pracownikiem naukowym Opolszczyzny – jak sama przyznaje bez próżności, z nutą
samokrytycyzmu, szacunkiem dla dokonań innych opolskich naukowców, wręcz
niespotykaną skromnością i ogromnym majestatem – i nikt na Ziemi Opolskiej nie
może w dobie globalizacji równać się jej dokonaniom (wszakże, kto inny zdobył
stypendium w USA mamy przecież w Opolu oprócz Pani Berlińskiej samych nieuków).

Dr Danuta Berlińska wsławiła się ponadto uruchomieniem na Opolszczyźnie grupy
tropiącej wszelkie przejawy faszyzmu i nazizmu. Biada temu, kto ma, choć na
milimetr odmienne poglądy od jedynie słusznych poglądów dr Berlińskiej
(znawczyni konwencji genewskich i prawa międzynarodowego) i postkomunistycznego
towarzystwa unijno-naukowego. Wnet zostanie oznaczony piętnem nazisty lub, co
najmniej faszysty.

Dzięki dr Berlińskiej rodzice tysięcy dzieci w Opolu mogą spać spokojnie:
demokracja, prawa człowieka i inne wartości demoliberalne przepełniające serca
naszych autorytetów, pozostaną niezagrożone! Odważna Pani doktor kilka lat temu
stanęła w obronie Opolszczyzny, którą obroniła razem z tuzami opolskiej
polityki jak prof. Simonides (ach, co to za umysł i sprawność działania
politycznego! – od PRL do III RP zawsze na Topie wszelkich inicjatyw), choć
zapomniała co prawda zaprotestować przeciwko korupcyjnym nadużyciom SLD w Opolu
ale usprawiedliwiam pisała wtedy książkę o mniejszościach z Lechem Nijakowskiem
prawą ręką posła Szteligi to ważniejsza była rzecz aniżeli jakieś tam
wykrzykiwanie przeciwko korupcji, nadużyciom władzy wszakże to koledzy z SLD
prawda? – AD 2004 staje w obronie zagrożonej demokracji na Opolszczyźnie
tropiąc nazistów, faszystów. Dech zapiera jej odwaga i determinacja służbie
demokracji i wolności.

Wielbiciel

Post scriptum: Co raz głośniej mówi się, że po sukcesie utworzonej w Opolu
grupy tropiącej nazistów najsłynniejszy naukowiec Opola (i najskromniejszy),
który posiadł ogromna wiedzę historyczną (to nic, że z Internetu, kto się
będzie czepiał takich głupot) założy kolejne grupy tropiące np. mieszkańców
Opola łamiących prawa zwierząt, którzy zabijają codziennie tysiące biednych
insektów w domach swoimi domowymi kapciami.

[Gość: ******]

[Gość: ****]

Gość: Susel 03.03.2004 19:51 odpowiedz na list

Pienknie. Jak na podwieczorku u Zwariowanego Kapelusznika. Nie lubiem byc
pchany do imbryka. Nawet słaby napar z susla nie przypomina herbaty. Ale nasz
krzyk, siedzoncych przy stole: "Nie ma miejsca!!!" musi bardzo denerwowac
mlodych konserwatystów. Biegajom wokol stolu i widzom, kupe wolnych krzesel, a
na stole same przysmaki. Ale na razie krzyk: "nie ma miejsca" tylko ich
wpienia. A moze by przyniesli ze sobom jakies nowe gatunki herbatki, cukier w
kostkach lub kuleczkach, ostatecznie moze byc pol litra. Wtedy moze sie ich do
stolu dopusci. Tylko troche szacunku dla siedzoncych juz przy stole. Wystarczy
lagodny dyg dziewczecy, i troche pokory. A nie zaraz: "Scionc ich!". Kto
mieczem wojuje od wlasnego ..... ginie.

Gość: Humpty Dumpty 04.03.2004 10:37 odpowiedz na list

Suseł, ale jesteś wredny i niewyrozumiały. Owszem, młodzi konserwatyści nie
majom nowych gatunków herbatki, ani cukru, ani poł litra (wszak są niepijący),
ale przecież majom STOP KORUPCJI! Potrafiom krzyczeć głośno i śpiewać:

Do ryb żadanie moje ślę,
Mówiąc im:"Oto czego chcę".
A rybki małe z wszystkich mórz
Oto odpowiedź ślą mi już.
Maleńkich ryb odpowiedź brzmi:
"Niestety, Drogi Panie, my..."

Suseł, nie stać Cię na odrobinę współczucia? Co Ci szkodzi zaprosić ich do
stołu? Przecież salonik towarzyski ma duży metraż, prawda?

Dobranoc, dobranoc...