Plagiat na politechnice i WSZiA

[Gość: opole rzeszow]

male, slabe uczelnie; kadra pracujaca na kilku etatach; promotor
odpowiedzialny za mase studentow---mamy skutki !!!
uczelnie nie sa w stanie ocenic czy byl plagiat szkoda slow

No to jaki plagiat? To przecież kradzież

[Gość: oipkmn]

j.w.

[Gość: moi]

A kto pisze prace na służbowym komputerze?! Może jeszcze w godzinach pracy? I w
dodatku zostawia je na dysku a nie przerzuca na dyskietki (stary wynalazek, ale
jeszcze czasami przydatny)

[Gość: gość]

opole rzeszow co ty jadasz że tak głupio gadasz? Widzę, że młody jeszcze jesteś.
Pewnie nie ukończyłeś 12 wiosen. Napisałeś małe..uczelnie;... promotor
odpowiedzialny za masę studentów.
Jak jest mała uczelnia to chcąc czy nie promotor ma mało studentów. Mała
uczelnia = mało studentów = małe grupki seminarzystów. Natomiast jak jest duża
uczelnia wtedy: duża uczelnia = dużo studentów = duże grupki seminarzystów.
Logika się kłania.

PS
Najpierw skończ gimnazjum, później liceum a dopiero wtedy wypowiadaj się na forum
>Starałem ci to przetłumaczyć na chłopski rozum. Mam nadzieje, że zrozumiałeś.

[Gość: baltazar]

duża uczelnia = dużo studentów = duże grupy seminarzystów = dużo plagiatów = ...

[nfa05]

Na tzw. mocnych uzcelniach tez mamy takie przypadki. Jest jednak różnica.
Silniejsze uczelnie mają więcej srodkow na dywany pod które zamiatają
niewygodne sprawy.

[Gość: Marek Wronski]

Plagiatowa prace magisterska mozna odebrac w ciagu 10 lat od chwili obrony w
postepowaniu wewnatrzuczelnianym (vide sprawa plagiatu Andzreja Anusza).

Marek Wronski
misiecznik Forum Akademickie
"Z Archiwum Nieuczciwosci Naukowej"
[e-mail]

[Gość: czytelnik]

Opisana tu sprawa nie jest niestety jedynym przypadkiem plagiatu naukowego
w opolskim środowisku naukowym w ostatnim czasie. Przykładem mogą być wydane
w 2005 r. dwie książki autorstwa Joanny Banik: monografia Lewina Brzeskiego oraz
"Rody opolskie". W obu tych książkach wykorzystano bez podania źródła fragmenty
artykułu innego autora, jaki ukazał się kilka lat temu w "Śląskim Kwartalniku
Historycznym - Sobótka". J. Banik doktoryzowała się niedawno na Uniwersytecie
Opolskim. Jedna z wymienionych powyżej książek (monografia Lewina Brzeskiego)
została napisana pod naukową opieką prof. Anny Pobóg-Lenartowicz z UO,
a recenzentem książki był inny profesor tej uczelni - Michał Lis. Ten ostatni
recenzował pozytywnie także "Rody opolskie". Sprawa plagiatu popełnionego przez
J. Banik została oficjalnie zgłoszona wymienionym profesorom, a także władzom
Uniwersytetu Opolskiego. Bezskutecznie. Sprawę zamieciono "pod dywan", a do jej
wyciszenia przyczynił się m. in. bliski przyjaciel pani dr Banik - radny Tomasz
Kwiatek, czołowy działacz Stop Korupcji (!), totumfacki Janusza Kowalskiego.
Tak krytyczne na codzień wobec UO stowarzyszenie J. Kowalskiego zapomniało w tym
wypadku o przyświecających mu oficjalnie zasadach. Po raz kolejny interes
osobisty przeważył ponad zasadami.

[Gość: An]

W dzisiejszych czasach każdy kłamać może. Jeden robi to lepiej drugi gorzej.
Twoje kłamstwo, wypowiedz oszczercza jest jedną z najgłupszych rzeczy jaką
słyszałem w swoim dość długim życiu.
Mogę Ci powiedzieć tylko jedno: gdyby głupota miała skrzydła to byś już fruwał.
Dlaczego tak sądzę? Po pierwsze taką sprawę zgłasza się prokuraturze.
Dlaczego piszesz o tym tylko na forum? Są różnego rodzaju gazety które taką
aferę z przyjemnością by rozdmuchały.
Odpowiedz na powyższe pytanie pewnie nie przeszło by ci przez gardło. Musiał byś
wtedy przyznać, że to co napisałeś to oszustwo, a ponadto zajęła by się tobą
prokuratora. Akt oskarżenia brzmiał by: POMÓWIENIE, .....

[Gość: czytelnik]

Najwyrażniej Ty sam nie wiesz, co piszesz, albo też jesteś osobiście
zainteresowany poruszoną przeze mnie sprawą i dlatego próbujesz wprowadzać w
błąd innych użytkowników forum. Ja wiem, co piszę, bo na własne oczy widziałem
obie książki J. Banik oraz wcześniejszy o parę lat artykuł, którego fragmenty
zostały w tych książkach wykorzystane bez podania źródła. Jeżeli wykorzystanie
fragmentów cudzego tekstu bez cudzysłowu i bez przypisów nie jest plagiatem,
czyli bezprawnym zawłaszczeniem cudzego dorobku intelektualnego, to jak się to
nazywa?! Nie wiem, czy sprawa ta trafiła już do prokuratora czy dopiero tam
trafi, bo jest to wyłącznie sprawa poszkodowanego autora, i dlatego na ten temat
się nie wypowiadam. Fakt popełnienia intelektualnej kradzieży jest jednak dla
mnie bezdyskusyjny.

[Gość: Marek Wronski]

Drogi Czytelniku,
Zajmuje sie badaniami nad nierzetelnoscia naukowa jak i ujawnianianiem kantow
naukowych (patrz moje artykuly w Forum Akademickim). Bede wdzieczny za
przeslanie (nawet anonimowo, aczkolwiek zapewniam tez absolutna dyskrecje!)
pelnych kserokopii tych prac, o ktorych wspomina Pan/Pani w swoim mejlu.
Majac je w reku i po przeanalizowaniu i stwierdzeniu prawdziwosci zarzutow
podejme publicznie ta sprawe. Bede tez wdzieczny za kontakt e-majlowy.
([e-mail])
Mieszkam zagranica, wiec nie latwo mi dostac sie do konkretnych prac.
Moja adres pocztowy:

Marek Wronski, MD, PhD
302A West, 12th Street
Box 166
New York, NY 10014

[Gość: An]

Drogi Marku Wroński,
Jak sam napisałeś „zajmujesz się badaniami nad nierzetelnością naukową jak i
ujawnianiem kantów naukowych”. Rozumiem wiec, że jesteś osobą która zna się na
rzeczy. Dlatego nie mogę zrozumieć, że sam w swoim liście namawiasz czytelnika
do popełnienia przestępstwa. Napisałeś: „Będę wdzięczny za przesłanie pełnych
kserokopii tych prac”. Xerowanie całych książek to przestępstwo!!! Kradzież!!!
Czyżby Pan nie wiedział o tym. W takim razie jak osoba stojąca na straży prawa,
nie znająca przepisów, może rozszczygać co jest plagiatem, a co nie. Panie
Marku Wroński rozumiem, że mieszka Pan w USA. Jednak to nie zwalnia Pana
nakłaniać czytelnika (jeszcze raz to powtórzę) do kradzieży.

Po raz kolejny pragnę zdementować plotkę jakoby prace Pani dr Banik były
plagiatem. Ja również na własne oczy widziałem obie książki. Czytałem także
art. Sobutki.
Myślę, że oskarżenia w stosunku do prof. Instytutu Historii wynikają tylko z
tego, że nauczyciele Ci oblewają „studentów nieuków”. Swoje frustracje proszę
przekazać psychiatrze. Forum nie jest od tego.

[Gość: czytelnik]

Jeżeli już, to "artykuł z Sobótki", a nie "artykuł Sobutki", Szanowny
An(onimie)! Faktycznie nie wiesz o czym piszesz!!! Autor artykułu w Sobótce
( nie żaden Sobutka! ) ani nie był słuchaczem wymienionych profesorów historii
UO, ani tym bardziej nie mógł być przez nich oblany na egzaminie. Twoje
insynuacje na temat frustracji z powodu oblania na egzaminie nie mają zatem
żadnego związku
z rzeczywistością i proponowałbym raczej Tobie udanie się do psychiatry.

[Gość: An]

Jedną literę mi wcięło, a Ty od razu piszesz, że nie wiem o co chodzi. Ponadto
czy ja gdzieś napisałem, że autor artykułu w Sobótce był słuchaczem wymienionych
profesorów historii UO? Nie!!! Napisałem, że studenci którzy oblali egz. m.in.
u prof. Lenartowicz i dr Banik wysuwają w stosunku do tych prof. oskarżenia
wyssane z palca. Tak jest też w Twoim przypadku. Zamiast pić piwko należało się
przygotowywać do egzaminów. Ucząc się zdałbyś ten egz., a dzięki temu nie byłbyś
tak sfrustrowany. Pójście do psychiatry to nie żaden obciach. Naprawdę jeszcze
raz Ci to polecam.

PS
Czytanie ze zrozumieniem to istotna rzecz. Jeżeli nie jesteś w stanie zrozumieć
tego co czytasz, to jakim cudem posądzasz kogoś o plagiat?

[Gość: Czytelnik]

Tak się akurat składa, że jak dotąd nie oblałem żadnego egzaminu u wymienionych
osób i nie mam żadnych osobistych powodów, aby działać na ich szkodę. Nie należę
też do osób nadużywających alkoholu i raczej spokojnie myślę o czekających mnie
jeszcze egzaminach ( choć znane mi są przypadki złośliwego tępienia ludzi,
którzy narazili się komuś z przyczyn pozamerytorycznych ). Ale Ty oczywiście
wszystko wiesz lepiej... Swoją drogą - charakterystyczny dla Ciebie ton
impertynenckiej pewności siebie przypomina mi kogoś dobrze znanego z zajęć
na UO, ale nie chcę bawić się w domysły... Ograniczę się tylko do stwierdzenia,
że to co piszesz i jak piszesz jasno wskazuje na to, że jesteś osobiście
zainteresowany zafałszowaniem i schowaniem pod dywan poruszonej przeze
mnie sprawy, a zastosowana przez Ciebie brudna metoda obrony - insynuacje
i pomówienia zamiast rzeczowej argumentacji - świadczy o tym, że świadomie
bronisz złej sprawy.

[Gość: student]

A ja się zabawię w domysły! Ten An nieodparcie kojarzy mi się z profesorem ML!
A piwko owszem lubię, także w czasie sesji - po zdanym egzaminie.

[Gość: ptyś]

kserowanie jest dozwolone, jesli jest na wlasny uzytek, gdyby tak nie bylo, wszystkie ksera nalezaloby
zamknac na klodke, a wlascicieli wtracic do wiezien, nie mowiac juz o kserujacych, tylko jak ich zlapac.
Pan Marek Wronski na szczescie mieszka poza Polska i nie dotycza go te bzdurne przepisy na temat
kser, o ktorych probuje wymadrzac sie An. A czyni to z takam zajadliwoscia, ze pewnie ma w tym jakis
interes. Kolezenski.

[Gość: An]

Drogi Ptysiu,
Przeczytaj te słowa i przeanalizuj

"Jeżeli ktoś był na stanowisku i nie kradł, robiło się wokół niego pusto:
wzbudzał podejrzenie. Inni mówili o nim – to na pewno szpieg, przysłali go, żeby
szpiclował i donosił, ile kto kradnie... Jeżeli mogli, szybko pozbywali się
takiego człowieka – psuł grę. W ten sposób wszystko stało na głowie, wartości
miały odwrócony znak. Ktoś, kto chciał być uczciwy, był posądzany o to, że jest
opłacanym lapsem. Jeżeli ktoś miał czyste ręce, musiał je głęboko chować, w
czystości było coś wstydliwego, cos dwuznacznego. Im wyżej, tym kieszeń
pełniejsza......"
Ryszard Kapuściński

PS
Ponadto można kserować fragmenty książek ale nie całe książki

Drogi Czytelniku,
Gdybyś Ty napisał prace doktorską i ktoś posądziłby Cię niesłusznie o plagiat
również stanąłbym w Twojej obronie. Tak samo robię w stosunku do dr Banik.

[Gość: baltazar]

Najdurniejszy komentarz jaki czytałem. ROTFL.

[Gość: Konrad]

Tu musze sie zgodzić z rzeczniczką UO. Referowanie źródeł nie jest plagiatem.
Plagiat słowo niektórzy nadużywają tak samo jka korupcja która jest wszędzie
nawet w lodówce. Zazwyczaj plagiat wykorzystują ludzie mali co raz cos
opublikowali i zazdrośni. Jak wynika z lektury wsześniejszych wpisów to jakieś
bzdury. Książka dotyczy innego tematu 3 podobne zdania są rzekomym plagiatem
całej książki to się wyklucza. Lepiej niespełniony autor się zajmie czymś
konstruktywnym.

[Gość: Z. Bereszyński]

Drogi Konradzie! Coś słabo z Twoimi kwalifikacjami naukowymi, skoro nie
odróżniasz referowania źródeł od referowania cudzych prac naukowych. A co do
Twoich oszczerczych insynuacji na temat tych, co to raz coś opublikowali i są
zazdrośni, to pragnę Cię poinformować, że artykuł na temat zamku Meristow nie
jest wcale jedyną publikacją naukową w moim dorobku. Pod względem liczby
powaznych publikacji naukowych, jakie ukazały się w uznanych periodykach o
zasięgu międzynarodowym,
a nie w jakimś "Indeksie" itp., mogę śmiało konkurować z niejednym długoletnim
pracownikiem naukowym UO. Nie tylko w dziedzinie historii. Radzę uważniej
śledzić bieżącą literature naukową!

[Gość: Marek Wronski]

PT Czytelniku: jest kardynalan zasada ,ze jak kogos o cos publicznie oskarzamy
( i w dodatku ANONIMOWO!) to musiumy podac dokladne zarzuty, tak aby kazdy mogl
sprawdzic prawdziwosc naszych slow, siegajac do zrodel. Ty nie podales z
jakiego artykulu i z ktorego numeru Sobotki nastapily sugerowane przez Ciebie
zapozyczenia. I to jest nie fair!
Marek Wronski

[Gość: czytelnik]

Oto dane na temat artykułu, którego fragmenty zostały bez podania źródła
wykorzystane w wymienionych przeze mnie dwóch książkach dr Joanny Banik:
Z. Bereszyński, "Gdzie znajdował się zamek Meristow?", "Śląski Kwartalnik
Historyczny - Sobótka", nr 2, 2003, s. 145-151. Z tego co mi wiadomo, zarzuty
w tej sprawie zostały już jakiś czas temu sformułowane jak najbardziej
oficjalnie przez poszkodowanego autora w pismach skierowanych do władz UO oraz
do wymienionych przeze mnie profesorów (A. Pobóg-Lenartowicz, M. Lis ). Nie są
to zatem zarzuty anonimowe. Nie mniej jednak przepraszam, że nie podałem od razu
pełnej informacji.

[Gość: Danuta Berlińska]

Szanowny Panie,
w zwizku z przedłuzającą się dyskusją na temat rzekomego plagiatu, wobec
którego władze Uniwersytetu Opolskiego pozosały obojetne, zmuszona jestem
wyjaśnić, że autor artykułu "Gdzie znajdował się zamek Meristow (Sobótka nr2
2003) Z. Bereszynski zarzuca dr Joannie Banik, że wykorzystała jego ustalenia,
że "zamek Meristow należy sytuować w pobliżu Osieka Grodkowskiego, a nie, jak
dawniej utrzymywano, na terenie Żelaznej" i zarzuca jej, że autorka nie
wspomina, kto ostatecznie wyjaśnił sprawę lokalizacji owego zamku.
Aby rozwiać wszelkie wątpliwości, że nie mamy do czynienia z plagiatem, pozwole
sobie przytoczyć wskazane przez autora framgmenty:
1. Z artykułu Z. Bereszyńskiego:
"Jak informuja źródła historyczne, gdzies w okolicach Grodkowa istniał w
średniowieczu zamek (castrum) czy dwór obronny (firma curia0 o nazwie
zapisywanej najczęściej w postaci Meristow. Zamek ów istniał zapewne już w 1284
r., ponieważ z data 29.XI komes Bogusz z Pogorzeli wysawił w miejscu zwanym
Meristow dokument dotyczący nadania gruntów dla dwóch mieszczan z Lewina
Brzeskiego [...].
[O grodzisku w Osieku Grodkowskim:] Jak się wydaje, mamy tu do czynienia z
pozostałościami dwuczłonowego założenia obronnego, mogącego w razie potrzeby
pomieścić znaczną liczbe ludzi. Prostokątny nasyp grodziska, z reliktami
wznoszącej się niegdys na nim murowanej budowli (wieży?), sanowi rodzaj
fermety, zamykającej wąski przesmyk prowadzący n sporych rozmiarów kepę
("wyspę"), otoczona przez starorzecze Nysy Kłodzkiej [...]. Na rozległym
majdanie w obrębie kepy mogły mieścić się drewniane zabudowania mieszkalne i
gospodarcze.
2. Fragmenty z "Lewin Brzeski. Monografia miasta" J. Banik:
"Źródła historyczne wskazuja natomiast, że w okolicach Grodkowa istniał w
średniowieczu zamek (castrum), tudzież dwór obronny o nazwie Meristow. Z
dokumentów wynika, ze zame ten istniał już w 1284 r., ponieważ Bogusz z
Pogorzeli wystawił dokument dotyczący dotyczący nadania gruntów dla dwóch
mieszczan z Lewina Brzeskiego w miejscy zwanym Meristow [...]"
Ustalono, że w Osieku istniało dwuczłonowe założenie obronne, mogace w razie
zaistniałej potrzeby pomieścić znaczną liczbę ludzi. Mało tego, udowodniono, ze
godzisko w formie prostokąta, posiadajace relikty murowanej wieży, stanowiło
pewien rodzaj fermety, zamykajacej wąski przesmyk, prowadzący do sporych
rozmiarów kępy )wyspy), otoczonej przez starorzecze Nysy Kłodzkiej, która
stanowiła naturalną obronę grodu. W obrębie kępy znajdował się rozległy majdan,
na którym mieściły się zapewne zabudowania mieszkalne i gospodarcze".

Jak wynika z przytoczonych cytatów autorka nie przywłaszczyła sobie ustaleń p.
Z. Bereszyńskiego, posługując się zwrotami: "Jak informuja źródła
historyczne", "Ustalono". Referowała ustalenia posługując się sfromułowaniami
bardzo bliskimi lub tożsamymi sformułowaniom Z. Bereszyńskiego.
Dotyczy to jedynie tych dwóch stwierdzen. poza tym zostało to opublikowane w
pracy popularnonaukowej, bez przypisów.
Autorka nie przypisuje sobie cudzej twórczości, tylko ją referuje.

[Gość: Danuta Berlińska]

Szanowny Panie,
w związku z przedłużającą się dyskusją na temat rzekomego plagiatu, wobec
którego władze Uniwersytetu Opolskiego pozostały obojętne, zmuszona jestem
wyjaśnić, że autor artykułu "Gdzie znajdował się zamek Meristow" (Sobótka nr2
2003) Z. Bereszynski zarzuca dr Joannie Banik, iż wykorzystała jego ustalenia,
że "zamek Meristow należy sytuować w pobliżu Osieka Grodkowskiego, a nie, jak
dawniej utrzymywano, na terenie Żelaznej" i zarzuca jej, że autorka nie
wspomina, kto ostatecznie wyjaśnił sprawę lokalizacji owego zamku.
Aby rozwiać wszelkie wątpliwości, że nie mamy do czynienia z plagiatem, pozwolę
sobie przytoczyć wskazane przez autora fragmenty:
1. Z artykułu Z. Bereszyńskiego:
"Jak informują źródła historyczne, gdzieś w okolicach Grodkowa istniał w
średniowieczu zamek (castrum) czy dwór obronny (firma curia) o nazwie
zapisywanej najczęściej w postaci Meristow. Zamek ów istniał zapewne już w 1284
r., ponieważ z data 29.XI komes Bogusz z Pogorzeli wystawił w miejscu zwanym
Meristow dokument dotyczący nadania gruntów dla dwóch mieszczan z Lewina
Brzeskiego [...].
[O grodzisku w Osieku Grodkowskim:] Jak się wydaje, mamy tu do czynienia z
pozostałościami dwuczłonowego założenia obronnego, mogącego w razie potrzeby
pomieścić znaczną liczbę ludzi. Prostokątny nasyp grodziska, z reliktami
wznoszącej się niegdyś na nim murowanej budowli (wieży?), stanowi rodzaj
fermety, zamykającej wąski przesmyk prowadzący na sporych rozmiarów kepę
("wyspę"), otoczoną przez starorzecze Nysy Kłodzkiej [...]. Na rozległym
majdanie w obrębie kępy mogły mieścić się drewniane zabudowania mieszkalne i
gospodarcze.
W tym miejscu warto podreslić, że Z. Bereszyński odsyła do pracy "Badania
archeologiczne na Górnym Śląsku i ziemiach pogranicznych w 1993 r."

2. Fragmenty z "Lewin Brzeski. Monografia miasta" J. Banik:
"Z braku badań nie wiemy jak wyglądała siedziba w Michałowie - pozostały tam
jedynie ślady grodziska. Źródła historyczne wskazują natomiast, że w okolicach
Grodkowa istniał w średniowieczu zamek (castrum), tudzież dwór obronny o nazwie
Meristow. Z dokumentów wynika, ze zamek ten istniał już w 1284 r., ponieważ
Bogusz z Pogorzeli wystawił dokument dotyczący dotyczący nadania gruntów dla
dwóch mieszczan z Lewina Brzeskiego w miejscu zwanym Meristow [...]"
"Badania archeologiczne prowadzone przede wszystkim przez Piotra Kubowa,
archeologa z Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu, potwierdziły walory obronne
grodu. Ustalono, że w Osieku istniało dwuczłonowe założenie obronne, mogące w
razie zaistniałej potrzeby pomieścić znaczną liczbę ludzi. Mało tego,
udowodniono, ze grodzisko w formie prostokąta, posiadające relikty murowanej
wieży, stanowiło pewien rodzaj fermety, zamykajacej wąski przesmyk, prowadzący
do sporych rozmiarów kępy (wyspy), otoczonej przez starorzecze Nysy Kłodzkiej,
która stanowiła naturalną obronę grodu. W obrębie kępy znajdował się rozległy
majdan, na którym mieściły się zapewne zabudowania mieszkalne i gospodarcze".
Jak wynika z przytoczonych cytatów autorka nie przywłaszczyła sobie ustaleń p.
Z. Bereszyńskiego, posługując się zwrotami: "Jak informują źródła
historyczne", "Ustalono", chociaż posługiwała się sfromułowaniami bardzo
bliskimi lub tożsamymi sformułowaniom Z. Bereszyńskiego - być może dlatego, że
oboje korzystali z tego samego źródła (Badania archeologiczne...).
Dotyczy to jedynie tych dwóch stwierdzeń. Prace J. Banik mają charakter
popularnonaukowy i nie zawierają przypisów.
Autorka nie przypisuje sobie cudzej twórczości, tylko referuje obecny stan
wiedzy, nie prowadząc krytycznej analizy stanu badań. Zatem sposób
wykorzystania tych fragmentów nie wskazuje jakoby autorka dokonała tych odkryć
naukowych, a jest jedynie popularyzacją najnowszych ustaleń historyków i
archeologów.
Poza wszystkim autorka nie pracuje na Uniwersytecie Opolsikim, dlatego władze
uczelni nie zajęły się tą sprawą. Tym bardziej, że w świetle przyjętej
definicji, trudno dopatrzyć się plagiatu.

Z wyrazami szacunku
Danuta Berlińska
Rzecznik prasowy UO

[Gość: ptyś]

a to ci dopiero, UO ma rzecznika prasowego... i to jakiego!!!

[Gość: Z. Bereszyński]

Oświadczam, że rzecznik prasowy UO, dr Danuta Berlińska, wprowadza w błąd
użytkowników forum, utrzymując, jakoby obie wchodzące tu w rachubę książki
dr Joanny Banik były popularnonaukowymi publikacjami bez przypisów. Łatwo
sprawdzić, że monografia Lewina Brzeskiego, w której wykorzystano fragmenty
mojego artykułu, została zaopatrzona w bardzo szczegółowe przypisy, w których
wymienia się nie tylko źródła i prace naukowe, ale nawet artykuły prasowe.
Z dziwnych powodów, których mogę się jedynie domyślać, zabrakło natomiast
stosownych przypisów przy fragmentach mojego tekstu.

Rzecznik prasowy UO próbuje także wprowadzać w błąd użytkowników forum,
sugerując, że uderzające podobieństwo sformułowań zawartych w moim artykule oraz
w książkach dr Joanny Banik może wynikać z tego, że pani ta korzystała z tego
samego co ja źródła, a mianowice z publikacji P. Kubowa w zbiorze Badania
archeologiczne na Górnym Śląsku i ziemiach pogranicznych w 1993 roku.
Oświadczam, że jest to sugestia absolutnie nieprawdziwa, ponieważ publikacja
P. Kubowa - co łatwo sprawdzić - nie zawiera żadnych tego typu sformułowań.

Fakt, że rzecznik prasowy UO posługuje się kłamstwem, świadczy albo o jego
niekompetencji albo złej woli, która każe mu niegodnymi środkami bronić złej
sprawy. Jedno i drugie nie wystawia dobrego świadectwa uczelni reprezentowanej
przez takiego rzecznika.

I jeszcze jedna uwaga - poruszona tu sprawa dotyczy jak najbardziej UO, nawet
jeżeli dr Banik nie jest aktualnie pracownikiem tej uczelni. Wynika to m. in.
z faktu, że monografia Lewina Brzeskiego autorstwa dr Banik została napisana pod
naukową opieką jednego z profesorów tej uczelni, a inny profesor tej uczelni
monografię tę recenzował.

[Gość: Marek Wronski]

Dziekuje za ustosunkowanie sie do postow jak i zarzutow "Czytelnika".

Marek Wronski, New York

[Gość: USzon]

Bereszyński stracił funkcje w RN ECO może sam plagiat robił w swoich kilku
publikacjach????

[Gość: Z. Bereszyński]

Kłamstwa ze strony rzecznika prasowego UO i oszczercze insynuacje ze strony
USzona - zaiste piękne metody walki o nowy wizerunek Uniwersytetu Opolskiego!
Gratuluję radykalnego zerwania z niechlubnymi tradycjami Czerwonej Sorbony!

[Gość: Danuta Berlińska]

Proszę nie zarzucać mi kłamstwa, przekazywałam bowiem informacje w najlepszej
wierze, zgodnie z moim stanem wiedzy, na podstawie Pańskiego pisma i
dołączonych fragmentów tekstów. Napisałam wyraźnie, że nie badalismy tej
sprawy, ponieważ autorka nie pracuje na UO. Zresztą jeśli byłaby badana, to
przez historyków. Odpowiedzialność za plagiat spoczywa wyłącznie na autorze, bo
żaden opiekun naukowy nie może mieć pewności, że jakieś stwierdzenie nie
zostało wcześniej opublikowane. Przecież nikt nie zna wszystkich publikacji na
pamięć.
W załączeniu przesłał Pan jedną stronę(54) publikacji J. Banik "Lewin Brzeski.
Monografia miasta", 3 strony z publikacji "Rody opolskie", cały swój tekst, z
zaznaczonymi fragmentami, które tu przepisałam. W przeciwieństwie do Pańskiego
artykułu opatrzonego przypisami na dole, w dołączonych fragmentach nie ma
przypisów. Dopiero po Pańskim poście przeczytałam s. 54 jeszcze raz i
zobaczyłam jeden odsyłacz, którego wcześniej nie zauważyłam. Zarzuca mi Pan
kłamstwo, podczas gdy miałam niepełną wiedzę co do istnienia badź nie istnienia
przypisów.
Nawet jeśli druga z wymienionych przez Pana publikacji ma przypisy (jak
domyślam się – na końcu), to i tak załączone fragmenty w świetle mojej (zapewne
niedoskonałej wiedzy) nie są plagiatem, bo nie ma w nich nawet sugestii, że są
to ustalenia czy odkrycia autorki.
Zabrałam głos, żeby wyjaśnić, dlaczego UO nie zajął się tą sprawą, o czym Pan
został poinformowany. I właściwie to wystarczyłoby. Jednak przykro mi było, że
Pan bezzasadnie oskarża Joannę Banik o plagiat i jednocześnie chciałam, aby pan
Marek Wroński, którego działalność śledzę i popieram, miał możliwie pełną
informację, więc zamieściłam wskazane przez Pana fragmenty.

Proszę rozróżnić kłamstwo od przypuszczenia. Napisałam:"Jak wynika z
przytoczonych cytatów autorka nie przywłaszczyła sobie ustaleń p.
Z. Bereszyńskiego, posługując się zwrotami: "Jak informują źródła
historyczne", "Ustalono", chociaż posługiwała się sfromułowaniami bardzo
bliskimi lub tożsamymi sformułowaniom Z. Bereszyńskiego - być może dlatego, że
oboje korzystali z tego samego źródła (Badania archeologiczne...)".
Kłamstwem jest nieprawdziwe twierdzenie.

Uznałam za powszechnie przyjętą definicję plagiatu zamieszczoną na:
www.uw.edu.pl/pl.php/aktual/plagiat2.html
Dr Teresa Grzeszak
WPiA UW
"Plagiat to pojęcie należące do języka potocznego, a nie prawnego. Oznacza
kradzież utworu, lub pomysłu. Plagiator przypisuje sobie cudzą twórczość. Jest
to zawsze naganne moralnie, ale nie zawsze stanowi naruszenie praw autorskich,
lub pokrewnych [2] , więc nie zawsze pociąga za sobą sankcje cywilnoprawne, lub
karne.
Ze zdefiniowaniem plagiatu prawnik ma pewien problem. Z pozoru to zadanie
proste, gdy poprzestaje się na abstrakcyjnym zakazie przywłaszczenia sobie
cudzej twórczości. Jak jednak zdefiniować twórczość i ustalić, czyją jest ona
zasługą? Cały dorobek ludzkości stanowi przecież efekt przetwarzania i
rozwijania dorobku poprzedników. Informowanie o każdym, najmniejszym nawet,
zapożyczeniu prowadzi do absurdu. Jednakże nieinformowanie o zapożyczeniach
istotnych stanowi nieuczciwość, a czasem nawet naruszenie prawa autorskiego.
Prawo autorskie chroni tylko utwory [3], a nie "odkrycia, idee, procedury,
metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne"[4]. Dlatego tylko sposób
wyrażenia wyników naukowych i idei (konkretnymi słowami, schematem
konstrukcyjnym pracy, rysunkami, fotografiami, schematami itp) może być
utworem. Wykorzystywanie we własnych publikacjach elementów niechronionych
pozostaje poza sferą zainteresowania prawa autorskiego. Chodzi przede wszystkim
o te elementy cudzego utworu, które nie posiadają cechy "działalności twórczej
o indywidualnym charakterze"[5] , a więc są banalne, oczywiste, powtarzalne w
pracy każdego specjalisty w danej dziedzinie.
Plagiat z założenia jest umyślny. Również karne prawo autorskie penalizuje
przywłaszczenie autorstwa[6] , czyli działania z zamiarem bezpośrednim. Dla
stwierdzenia plagiatu obojętne jest to, czy plagiator rozpoznaje autora,
którego pracę wykorzystuje, czy np. przypisuje sobie utwory rozpowszechniane
pod pseudonimem, lub anonimowo (np. w internecie).

Kradzież autorska polegać może na przejęciu do swego dzieła całego cudzego
utworu, lub jego części, zarówno w postaci oryginalnej, jak i w opracowaniu
(streszczeniu, tłumaczeniu itp). Dozwolone jest natomiast inspirowanie się
cudzą twórczością[7] oraz przejmowanie z cudzych prac elementów niechronionych.
Aby ocenić konkretny przypadek zapożyczenia cudzej twórczości trzeba zbadać
całokształt okoliczności. Istotna jest nie tylko ilość, ale przede wszystkim
jakość przejętych cudzych wartości oraz ich sposób wykorzystania".
Właśnie kierując się tym ostatnim stwierdzeniem, wystąpiłam w obronie p. Banik,
której zresztą nie znam.

Z poważaniem
Danuta Berlińska

[Gość: Z. Bereszyński]

Szanowna Pani Doktor,

Tak czy inaczej podała Pani do publicznej wiadomości oczywistą nieprawdę na
temat charakteru książek dr Joanny Banik. Nazwałem to kłamstwem, bo tak
osobiście odebrałem ewidentne działania dezinformacyjne w wydaniu osoby, która
z racji swojej wiedzy i ogromnego doświadczenia zawodowego powinna być - moim
skromnym zdaniem - świadoma tego co mówi i pisze, zwłaszcza gdy wypowiada się
publicznie w imieniu poważnej instytucji naukowej. Przyjmuję jednak do
wiadomości Pani wyjaśnienia, z których wynika, że wszystkiemu winne jest
wyłącznie Pani niedbalstwo i nonszalancja w podejściu do swoich obowiązków jako
rzecznika prasowego UO. Czy fakt podobnego traktowania swoich zadań na tak
odpowiedzialnym stanowisku wystawia Pani dobre świadectwo, to osobna sprawa,
której ocenę pozostawiam Pani przełożonym. Na przyszłość radziłbym staranniej
rozpoznać daną sprawę przed publicznym zabraniem głosu, aby uniknąć podobnych
wpadek.

Co się tyczy definicji plagatu, to również Pani uwagi na ten temat jasno
wskazują na to, że dr Banik dopuściła się takiego wykroczenia. Nie ulega bowiem
wątpliwości, że bez podania źródła włączyła ona do swoich książek fragmenty
mojego artykułu, a zatem przejęła do swojego dzieła c z ę ś ć c u d z e g o
u t w o r u , co - jak sama Pani pisze - ma charakter kradzieży autorskiej. Nie
chodzi tu wcale o elementy "banalne, oczywiste, powtarzalne w pracy każdego
specjalisty w danej dziedzinie", ale o oryginalny efekt mojej pracy badawczej.
Jeżeli argumentacja ta Pani nie przekonuje, to bardzo proszę o podanie choć
jednej publikacji (poza moim artykułem!), z której dr Banik mogła zapożyczyć np.
taką a nie inną charakterystykę założenia obronnego w Osieku Grodkowskim.

Dodam też, że plagiat nie polega tylko na przypisywaniu samemu sobie cudzych
dokonań, ale także na jakimkolwiek wprowadzaniu odbiorcy w błąd co do autorstwa
danego dzieła lub jego części. Dr Banik czyni to bez wątpienia, sugerując,
jakoby położenie kresu nieporozumieniom na temat faktycznej lokalizacji zamku
Meristow było wyłącznie zasługą archeologów (w rzeczywistości żaden archeolog
polski po II wojnie światowej w ogóle nie zajmował się takim zagadnieniem;
ograniczano się jedynie do kolejnych raportów z badań grodziska).

Nie rozumiem, jak opiekun naukowy pracy może nie czuć się współodpowiedzialny
(choćby w minimalnym stopniu!)za treść dzieła swojej podopiecznej. To samo
dotyczy recenzenta, który opiniował książkę przed oddaniem jej do druku. Tym
bardziej dziwię się, że stanowisko takie reprezentuje rzecznik prasowy UO.
Osobiście uważam ten fakt za ubolewania godny, podobnie jak to, że przez pół
roku(!) nikt z ramienia UO nie raczył odpowiedzieć na zgłoszony przeze mnie
wniosek o sprawdzenie, czy podobnych uchybień nie zawiera również obroniona na
tej uczelni rozprawa doktorska pani Banik.

[Gość: Danuta Berlińska]

Szanowny Panie,
dla meritum sprawy nie jest istotne, czy książka ma przypisy czy nie.
Porównanie obu fragmentów wskazanych przez Pana pozwala czytelnikom ocenić, czy
mamy tu doczynienia z plagiatem. (Oczywiście, jeśli książka zawiera przypisy,
to rzeczywiście powinien być odsyłacz do Pańskiej pracy. Jednak brak przypisu
może być zwykłym niedopatrzeniem).
Nadal podtrzymuję moją ocenę, że"Autorka nie przypisuje sobie cudzej
twórczości, tylko referuje obecny stan wiedzy, nie prowadząc krytycznej analizy
stanu badań. Zatem sposób wykorzystania tych fragmentów nie wskazuje jakoby
autorka dokonała tych odkryć naukowych, a jest jedynie popularyzacją
najnowszych ustaleń historyków i archeologów". Na podstawie fragmentów tych
książek i ich tytułów podtrzymuję ocenę, że mają charakter popularnonaukowy,
tzn. popularyzują naukowe ustalenia historyków. Same przypisy jeszcze nie
stanowią, czy jest to dzieło oryginalne oparte na kwerendzie archiwaliów czy
przeglądowe - prezentujące różne, kolejne interpretacje faktów historycznych,
czy też przentujące obecny stan wiedzy.
Do moich obowiązków jako rzecznika prasowego nie należy analiza prac
historycznych (nie mam dostatecznych kompetencji w tym zakresie), tylko
poinformowanie o zarzutach, jakie Pan sformułował w wystosowanym do władz UO
pismie, co uczyniłam oraz podanie powodów, dla których władze UO nie zajęły się
tą sprawą. Jeszcze raz powtórzę: zasadniczy powód to ten, że autorka nie jest
pracownikiem UO. Gdzie tu jest nonszalancja?
Szanowny Panie, możemy prowadzić spór co do interpretacji, czy zdania
poprzedzone słowami: "ustalono", "źródła historyczne wskazują" są przejęciem
części cudzego utworu. Natomiast nie podejmuję się sporu o ocenę tych
informacji czy są w powszechnym obiegu wśród historyków czy nie.
Pisze Pan, że dr Banik sugeruje, "jakoby położenie kresu nieporozumieniom na
temat faktycznej lokalizacji zamku Meristow było wyłącznie zasługą archeologów
(w rzeczywistości żaden archeolog polski po II wojnie światowej w ogóle nie
zajmował się takim zagadnieniem; ograniczano się jedynie do kolejnych raportów
z badań grodziska".
Autorka nie opisuje nieporozumień na temat lokalizacji, tylko pisze: "Dzięki
badaniom archeologicznym wiemy, że sławny zamek Meristow to Osiek Grodkowski
(wcześniej utożsamiany z Żelazną), gdzie do dziś pozostały jedynie ślady
wspaniałego niegdyś Grodziska." Z takiego sformułowania nie wynika, że chodzi
wyłącznie o polskie badania archeologiczne.
Poza tym rozbiezności, czy ustalenie obecnej lokalizacji zamku Meristow jest
dziełem archeologów czy historyków, powinny być przedmiotem naukowej polemiki,
a nie powodem do rzucania - powtórzę- bezpodstawnych oskarżeń o plagiat.

Odpowiedzialność opiekuna, o jakiej Pan pisze, za jakość pracy podopiecznych,
jest ograniczona właśnie do minimalnego stopnia. Może Pan poddać ich krytyce i
zarzucić, że w dużej pracy nie rozpoznali dwóch fragmentów - łącznie 13 linijek
tekstu - jako zapożyczonych z Pańskiej pracy.
O tym, ile czasu mi zabiera tropienie zapożyczeń i plagiatów w pracy studentów
nie będę pisać. A i tak nie mogę mieć pewności, czy wszystkie przykłady
nieuczciwości zidentyfikowałam. (Mam zachowaną obszerną dokumentację tych moich
wysiłków.) Z tego właśnie powodu doskonale rozumiem, że każdemu recenzentowi
czy opiekunowi może zdarzyć się, że nie rozpozna zapożyczonych MAŁYCH
fragmentów tekstu. Powtórzę: nikt nie zna przeczytanych publikacji na pamięć i
ma prawo nie znać wszystkich publikacji literatury światowej.
Opiekunowie naukowi nie odpowiadają w sensie prawnym ani za to, że nie
wytropili podobieństwa małych fragmentów tekstu, ani za nierozpoznany plagiat.
Jeśli zarzuty dotyczyłyby konstrukcji pracy, wywodu, przejętych obszernych
fragmentów cudzej pracy i przypisywania sobie cudzych odkryc naukowych, to z
całą pewnością są kompromitujące dla opiekuna, ale nie może odpowiadać za to,
że został oszukany.
Te dwa małe zbieżne fragmenty to zbyt mało, aby mówić o plagiacie, bo "Istotna
jest nie tylko ilość, ale przede wszystkim jakość przejętych cudzych wartości
oraz ich sposób wykorzystania. Jakości przejętej Pańskiej wartości nie
podejmuję się oceniać, ale ilość i sposób wykorzystania nie wskazują na plagiat.
Co do pracy doktorskiej J. Banik, to powinna być możliwość zapoznania się z nią
w bibliotece lub Instytucie Historii.
Różnimy się w ocenie i sądzę, że mamy do tego prawo. Skoro uniwersytet nie może
ścigać nie swoich pracowników za rzekomy plagiat, to zawsze może zająć się tą
sprawą sąd. UO wszczynał procedury w sprawie plagiatu, jeśli zarzuty dotyczyły
pracownika uniwersytetu (obecnie już na nim nie pracuje). Pan natomiast może
wytoczyć proces autorce z powództwa cywilnego.
W tym miejscu przytoczę jeszcze raz fragment z rozważań Teresy Grzeszak:
"Plagiat to pojęcie należące do języka potocznego, a nie prawnego. Oznacza
kradzież utworu, lub pomysłu. Plagiator przypisuje sobie cudzą twórczość. Jest
to zawsze naganne moralnie, ale nie zawsze stanowi naruszenie praw autorskich,
lub pokrewnych, więc nie zawsze pociąga za sobą sankcje cywilnoprawne, lub
karne".
Pana radę, aby staranniej rozpoznać daną sprawę przed publicznym zabraniem
głosu biorę sobie do serca, ponieważ rzetelność w wykonywanej pracy jest dla
mnie najważniejsza. Jednak w tym przypadku nie czuję się winna braku
staranności, bo przytoczyłam rzetelnie Pańkie zarzuty i wskazane przez Pana
cytaty, a to w tej całej sprawie jest najważniejsze. Niemniej, przyznam, że nie
potrzebnie pisałam o braku przypisów w obu książkach, jeśli miałam tylko jedną
stronę jednej z nich. Więcej takiego błędu nie popełnię.

Pozdrawiam
Danuta Berlińska

[Gość: Z. Bereszyński]

Szanowna Pani Doktor,

Pozwolę sobie zauważyć, że w interesującym nas tutaj przypadku książek dr
Joanny Banik doszło bez wątpienia do naruszenia przepisów obowiązującej ustawy
o prawach autorskich, która stanowi m. in. co następuje: "Wolno przytaczać
w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych utworów
lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym wyjaśnieniem, analizą
krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku twórczości" (Art. 29 ust. 1).
"Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem
wymienienia twórcy i źródła" (Art. 34). Pojęcie plagiatu, funkcjonujące
jedynie w języku potocznym, a nie w języku prawniczym, jest oczywiście
pojęciem bardzo nieostrym i długo można byłoby spierać się o jego precyzyjny
zakres semantyczny. To, że dr Banik złamała literę obowiązującej ustawy,
korzystając z mojego tekstu (fakt absolutnie niezaprzeczalny!) bez wymienienia
twórcy i źródła, jest jednak bezdyskusyjne.

Cieszę się, że również Pani Doktor doszła w końcu do wniosku, że dr Banik
powinna była zamieścić stosowny przypis w swojej monografii Lewina Brzeskiego.
Różni nas aktualnie jedynie ocena tego uchybienia. Dla Pani jest to tylko
drobne uchybienie, które tłumaczy Pani zwykłym niedopatrzeniem. Dla mnie
natomiast jest to ewidentne naruszenie obowiązujących przepisów o prawie
autorskim. Nie sądzę też, aby chodziło tu o zwykłe przeoczenie w sytuacji gdy
w swojej monografii dr Banik wymienia w przypisach nawet pozbawione naukowej
wartości publikacje prasowe. Dlaczego akurat moje nazwisko zostało pominięte
w pracy powstałej w środowisku naukowym UO, mogę się jedynie domyślać, choć -
- moim zdaniem - nie trzeba w tym wypadku szczególnej domyślności.

Sugeruje mi Pani dochodzenie swoich racji na drodze sądowej. Nie wykluczam
z góry takiej możliwości, choć przyznam się, że nie było moim celem pociąganie
kogokolwiek do odpowiedzialności karnej czy cywilnej. Prawdę mówiąc liczyłem
jedynie na zwykłe przeprosiny ze strony osób ponoszących odpowiedzialność czy
współodpowiedzialność za wyrządzoną mi szkodę. To, że przez ostatnie pół roku
żadna z tych osób nie zdobyła się na jedno proste słowo "przepraszam", nie
świadczy dobrze ani o tych osobach ani o reprezentowanym przez te osoby
środowisku, w którego imieniu występuje również Pani Doktor.

Z wyrazami poważania

Zbigniew Bereszyński

[Gość: Danuta Berlińska]

Szanowny Panie,
sformułował Pan ciężkie oskarżenie, że bez wątpienia doszło do naruszenia
przepisów obowiązującej ustawy o prawach autorskich. Jesli jednak weźmie Pan
pod uwagę stwierdzenia cytowanej przeze mnie prawniczki Uniwersytetu
Warszawskiego Teresy Grzeszak, na temat przetwarzania i rozwijania dorobku
poprzedników oraz o powinnościach dochodzącego ochrony praw autorskich, to
przyzna Pan, że nie tylko można mieć wątpliwości, ale i przekonanie, że dr
Banik nie popełniła plagiatu, co powyżej starałam się uzasadnić.
Pogląd, że gdy jest duża zbieżność sformułowań, to należy umieścić przypis,
(jeśli w pracy stosuje się je) - był dla mnie od początku oczywisty.
Nie napisałam, czy jest to drobne czy duże uchybienie, chociaż rzeczywiście,
nie kruszyłabym kopii o to, traktując to jako zapożyczenie, w którym nie
dopatruję się świadomego, nagannego działania, aby przywłaszczyć sobie cudze
odkrycie naukowe.
Nie rozumiem, dlaczego dopatruje się Pan w braku przypisu celowego działania,
aby zignorować Pana jako historyka?
Pisze Pan: "Prawdę mówiąc liczyłem jedynie na zwykłe przeprosiny ze strony osób
ponoszących odpowiedzialność czy współodpowiedzialność za wyrządzoną mi szkodę".
Wyjaśniam, że autorka nie jest pracownikiem UO, więc nie widzę możliwości
wpływania na nią, aby spełniła Pańskie oczekiwania i przeprosiła za
niedopatrzenie. Podkreślę: tylko autor jest odpowiedzialny za swoją pracę. Więc
trudno mi przyjąć, że recenzent czy opiekun naukowy mają przepraszać, że nie
rozpoznali podobieństwa do 2 małych fragmentów Pańskiego artykułu.
Mamy różne punkty widzenia nie tylko na to, czy mamy do czynienia z plagiatem,
ale i na kwestię, kto i za co powinien przepraszać.
Może trudność w uzgodnieniu stanowiska wynika z odmiennego podejścia do ludzi -
Pana cechuje rygoryzm, ja dopuszczam, że ludzie mogą popełniać błędy i na
błedach się wiele uczymy.
Dr Banik za swoje niedopatrzenie poniosła już dotkliwą karę. O sprawie tej
zostały poinformowane media, anonimowy czytelnik na tym forum usiłował z niej
zrobić plagiatorkę, tak jak gdyby przepisała duże fragmenty Pańskiego artykułu
i przypisała sobie Pańskie odkrycie naukowe, a z uniwersytetu - instytucję,
która zmiata pod dywan przypadki plagiatu swoich pracowników.
Uważam, że ta kara jest niewspółmierna do winy, bo życzliwie interpretując
zbieżność sformułowań, można przyjąć, że trudno jest znaleźć trafne synonimy i
sformułowania dla opisu średniowiecznego grodziska i zamku, że czasami przypis
zostaje skasowany przez przypadek (błąd komputerowy), że wreszcie być może
autorka nie zastanawiała się, czy i na ile Panski artykuł niesie unikatowe
treści, że może uważała, iż wykazana przez Pana lokalizacja zamku Meristow i
jego opis w środowisku historyków mediewistów są powszechnie znane, że po
prostu zwyczajnie zapomniała dać przypis.
Sama zmagam się z pewnym stwierdzeniem, które umieściłam w pracy pisząc z
pamięci, bo wiem, że gdzieś to przeczytałam i nie potrafię zlokalizować. Po
doświadczeniach pani Banik boję się, że zostanę posądzona o nieuczciwość, jeśli
je zostawię. Na razie nadal szukam. Jeśli nie znajdę, to usunę z mojej pracy.

Z poważaniem
Danuta Berlińska
P.S.
W tym poście nie występuję jako rzecznik, tylko jako osoba współczująca dr
Banik.

[Gość: Z. Bereszyński]

Szanowna Pani Doktor,

Osobiście mam nadal poważne wątpliwości co do tego, czy popełnione przez
dr Banik uchybienie można uważać jedynie za efekt zwykłego niedopatrzenia.
Uważam, że zbieżność sformułowań jest na tyle ścisła, iż można mieć absolutną
pewność co do tego, że dr Banik w bezpośredni sposób przepisała fragmenty
mojego artykułu, a nie np. przytoczyła je z pamięci, zapominając o źródle
ich pochodzenia itp. Fakt, że dr Banik nieznacznie zmieniła stylistykę tych
fragmentów nie świadczy na jej korzyść, ale przeciwnie - sugeruje, że za wszelką
cenę chciała ona zatrzeć wrażenie, iż korzysta z cudzego tekstu, by uniknąć
konieczności zastosowania cudzysłowu i odsyłaczy. Przykro mi, ale w oczywisty
sposób wskazuje to na świadomie działanie w złej wierze.

Nie przekonują mnie również Pani spekulacje na temat tego, czy dr Banik była
lub nie była świadoma oryginalności ustaleń prezentowanych w moim artykule
Nie sądzę, aby była ona do tego stopnia osobą naukowo niedojrzałą, by nie
dostrzec podstawowego przesłania tej publikacji. Mój artykuł na temat zamku
Meristow nie zawierał stwierdzeń banalnych lub powtarzalnych w innych pracach,
ale kładł kres prawdziwemu skandalowi naukowemu, jakim było powielanie przez
całe dziesięciolecia (także w publikacjach całkiem niedawnych!) błędnego poglądu
na temat lokalizacji tego obiektu. Niemożliwe, by nie rozumiała tego równiez dr
Banik, która bez wątpienia posiłkowała się tą publikacją, zwłaszcza, że artykuł
ukazał się w połowie 2003 r., a więc był pozycją całkiem świeżą w czasie, gdy
powstawała monografia dr Banik.

Przyjmijmy jednak mimo wszystko roboczą hipotezę błędu lub niedopatrzenia,
a nie świadomego działania w złej wierze. Czy ma to istotniejsze znaczenie dla
całokształtu dyskutowanej tu sprawy? Nie sądzę. Każdy może popełnić błąd, ale
trzeba umieć przyznać się do błędu czy niedopatrzenia i podjąć jakieś minimum
działań na rzecz jego naprawienia. Czasami wystarczy zwykłe słowo "przepraszam".
Trzeba tylko przejawić odrobinę dobrej woli. Niestety osobiście nie miałem
okazji dostrzec żadnych przejawów dobrej woli ze strony osób, które uważam za
odpowiedzialne czy współodpowiedzialne za zaistniałą sytuację. Gdyby osoby te
postępowały inaczej, nie mielibyśmy dziś o co się spierać i być może w ogóle
nie byłoby całej tej dyskusji w internecie. Na tym też polega istota problemu.

Czy uważa Pani, że nie miałem moralnego prawa poinformować władz UO oraz
opiekuna naukowego i recenzenta o uchybieniu popełnionym na moją szkodę
(umyślnie bądż nieumyślnie)przez dr J. Banik? Czy nie miałem prawa domagać się
podjęcia jakichś działań na rzecz naprawienia wyrządzonej mi szkody (choćby
tylko w formie przeprosin)? Czy nie miałem prawa zabrać głosu na tym forum, gdy
jako rzecznik prasowy UO podała Pani nieprawdziwe informacje na temat charakteru
książek dr Banik?

Nie chcę działać na niczyją szkodę, ale proszę nie wymagać ode mnie, abym
milczał, gdy sam zostałem poszkodowany, a nikt nawet nie raczył mnie za to
przeprosić. Dodam jeszcze tylko, że być może w ogóle nie wypowiadałbym
się w tej sprawie na tym forum, gdyby nie sprowokowało mnie do tego Pani
wystąpienie w roli rzecznika prasowego UO, z którym to wystąpieniem nie mogłem
nie podjąć polemiki.


Z poważaniem

Zbigniew Bereszyński

[Gość: @]

Szanowny Panie,
Od dłuższego czasu przypatruje się Pańskim wypowiedzią. Muszę przyznać, że
jestem po prostu w szoku. Napisał Pan w swojej ostatniej wypowiedzi „Nie chcę
działać na niczyją szkodę...” Skoro nie chce Pan działać na niczyją szkodę to
dlaczego 26.05.2006 kiedy „czytelnik” oskarżał dr Banik na tym forum i starał
się udowadniać, że przepisała duże fragmenty Pańskiego artykułu, nie kiwnął Pan
ani palcem?

PS
Przypominam Panu, że jest to forum publiczne, każdy ma prawo pytać się i
wypowiadać. Mam nadzieje, że jutro nie zobaczę Pańskiego postu o treści: „nie
mieszaj się w sprawy, o których nie masz żadnego pojęcia!”. Każdy ma prawo do
informacji!!!

[Gość: Danuta Berlińska]

Szanowny Panie,
zapewniam Pana, że nie zabierałabym głosu w tej sprawie na forum, gdyby nie
sformułowano tu bezpodstawnych zarzutów, że UO zmiata pod dywan sprawe
rzekomego plagiatu.
Pańskie argumenty w rodzaju "Nie sądzę, aby była ona do tego stopnia osobą
naukowo niedojrzałą, by nie dostrzec podstawowego przesłania tej publikacji"
byłyby jak najbardziej zasadne, gdyby prace Joanny Banik omawiały spory w
sprawie lokalizacji zamku Meristow i dziejom tego sredniowiecznego grodziska
były poświęcone. Jednak tematyka tych prac dotyczyła prezentacji rodów
opolskich oraz historii miasta Lewina Brzeskiego. Mozna powiedzieć, że niejako
przy okazji autorka spopularyzowała Panskie ustalenie lokalizacji zamku
Meristow i zapewne nie będzie się już powielać "błędnego poglądu na temat
lokalizacji tego obiektu".
Nigdzie nie odmawiałam Panu prawa do informowania władz UO o czyichś
uchybieniach. Przeciez Pańskie pismo nie zostało odłożone ad acta, tylko sam
rektor napisał do Pana list, wykraczający poza formalną odpowiedź, co jest nie
tylko uznaniem tego prawa, ale i przejawem szacunku do Pańskiej osoby.
Gdybym uważała, że powinien Pan milczeć, to nie odpowiedziałabym na Pańskie
posty zawierające złośliwości zarówno pod moim adresem, jak i uczelni. Chciałam
jednak poznać Pańskie racje i ta wymiana poglądów mi to umożliwiła, za co
serdecznie dziękuję i pozdrawiam.
Danuta Berlińska

[Gość: Z. Bereszyński]

W odpowiedzi na ostatnie posty dr D. Berlińskiej oraz gościa ukrywającego się
pod pseudonimem @ oświadczam, że do zabrania głosu w tej dyskusji sprowokowały
mnie NIEPRAWDZIWE stwierdzenia zawarte w oświadczeniu dr D. Berlińskiej jako
rzecznika prasowego UO. Być może w ogóle nie brałbym udziału w tej dyskusji,
gdyby nie publiczne podanie NIEPRAWDY przez rzecznika prasowego UO (przyjmuję
do wiadomości, że nieumyślne). Nie mogę ponosić odpowiedzialności za anonimowe
wystąpienia innych użytkowników forum. Jeżeli o mnie chodzi, to - jak widać -
- mam odwagę występować publicznie pod własnym nazwiskiem, czego i innym życzę.


Dr Berlińska wspomina o liście, jaki w odpowiedzi na swoje zarzuty otrzymałem
od rektora UO, prof. S.S. Nicieji. Faktem jest, że rektor UO nie zajął się
sprawą moich zarzutów, uznając, że sprawa ta nie dotyczy w ogóle uczelni,
z czym nie do końca się zgadzam. Przyznaję jednak , że rektor UO zachował się
w tej sprawie bardzo elegancko, co dobrze świadczy zarówno o jego kulturze
osobistej, jak i o jego dbałości o wizerunek reprezentowanej przez niego
uczelni. Niestety, nie jestem w stanie powiedzieć tego samego o innych osobach,
których dotyczy dyskutowana tu sprawa. Gdyby inni wzięli przykład z rektora
Nicieji, najpewniej nie mielibyśmy dzisiaj o co się spierać!

Na tych wyjaśnieniach chciałbym już zakończyć swój udział w tej dyskusji,
bo obawiam, się, że dla osób postronnych zaczyna już ona nabierać posmaku
pieniactwa.

Z poważaniem

Z. Bereszyński

[Gość: @]

Wypowiedziałem się anonimowo ponieważ uważam, że moje imię i nazwisko i tak nic
nie powie czytelnikom tego forum. Wg mnie przeprosiny rektora powinny już Panu
wystarczyć. (W tej kwestii oczywiście możemy się różnić. Załóżmy jednak, że
znajdzie się pan w supermarkecie, ktoś z podrzędnych pracowników wyrządzi Panu
jakąś szkodę. Czy również wtedy przeprosiny dyrektora supermarketu Panu nie
wystarczą i będzie Pan żądał przeprosin od każdego kto tylko stoi wyżej od
wspomnianego pracownika?). Domaga się Pan przeprosin. Jeżeli czuje się Pan
poszkodowany ma Pan do tego niepodważalne prawo. Jednak na Pana miejscu sam bym
przeprosił Panią rzecznik jak i całą uczelnie za wszelkie Pańskie posty
zawierające złośliwości pod jej adresem.

Z poważaniem
Piotr Kart

[Gość: Z. Bereszyński]

Po pierwsze - rektor Nicieja za nic mnie nie przepraszał, a tylko zaprezentował
swój punkt widzenia, stając na stanowisku, że cała sprawa "rozgrywa się"
wyłącznie pomiędzy mną a dr Banik. Doceniam elegancki gest rektora, czemu już
dałem wyraz, ale nie było to zamknięcie czy załatwienie sprawy stanowiącej
przedmiot moich zarzutów. Po drugie - nie widzę powodu do przepraszania
rzecznika prasowego UO za to, że podjąłem polemikę z NIEPRAWDZIWYMI
stwierdzeniami podanymi przez tegoż rzecznika do wiadomości publicznej.
Tym bardziej nie sądzę, abym z tego powodu miał przepraszać całą uczelnię.
Doprawdy coś się Panu pomyliło! Po trzecie - mam prawo do własnej oceny
stosunków panujących na UO i nie muszę nikogo przepraszać za to, że moje
spojrzenie na te stosunki pozostaje wysoce krytyczne (podobnie zresztą jak
spojrzenie wielu innych osób!).

Z poważaniem

Z. Bereszyński


P.S.

Naprawdę nie chciałbym juz kontynuować tej dyskusji, by nie narażać się na
zarzut pieniactwa. Uważam, że wszystkie możliwe argumenty z jednej i drugiej
strony zostały już przedstawione i dalsze "bicie piany" nie wniesie juz tutaj
nic nowego.

[Gość: Danutya Berlińska]

Szanowny Panie,
skąd u Pana liczba mnoga jakobym sformułowała więcej niż jedno nieprawdziwe
stwierdzenie (dotyczące przypisów, których nie było w jednej z podawanych przez
Pana publikacji J. Banik, a w odniesieniu do drugiej było prawdziwe)?
Miałam prawo snuć przypuszczenia, że może zbieżnośc wynika z tej samej lektury -
skoro jest przypis u Pana i przywołanie tego samego autora u dr Banik.
Wystaczyło mi Panskie wyjaśnienie, że przywoływana praca nie zawiera takiego
opisu, by na ten temat nie dysutować.
Doprawdy odczuwam zażenowanie, ze nadal Pan podtrzymuje niczym nie uzasadniony
pogląd, ze jestem kłamczuchą. Trudno, jakoś muszę z tym żyć.
Mogę po raz drugi tylko grzecznie prosić, żeby nie sprawiał Pan wrażenia, że
jako rzecznik sformułowałam stek kłamstw.
Co do krytycznego spojrzenia na stosunki panujące na uniwersytecie, to byłabym
bardzo rada, gdyby Pan sformułował propozycje, jak je poprawić.
Pozostaję z szacunkiem
Danuta Berlińska

[Gość: Z. Bereszyński]

Szanowna Pani Doktor,

Użyłem liczby mnogiej, ponieważ już w pierwszym Pani poście znalazła się
więcej niż jedna nieprawdziwa informacja, na dowód czego przytaczam następujący
fragment Pani wypowiedzi:

"Jak wynika z przytoczonych cytatów autorka nie przywłaszczyła sobie ustaleń
p. Z. Bereszyńskiego, posługując się zwrotami: "Jak informują źródła
historyczne", "Ustalono". Referowała ustalenia posługując się sformułowaniami
bardzo bliskimi lub tożsamymi sformułowaniom Z. Bereszyńskiego. Dotyczy to
jedynie tych dwóch stwierdzen, poza tym zostało to opublikowane w pracy
popularnonaukowej, bez przypisów".


Pisała Pani tylko o jednej pracy, podczas gdy chodziło faktycznie o DWIE
książki, z których jedna była zaopatrzona w przypisy. Ponadto druga z tych
książek nie zawierała wprawdzie przypisów, ale była zaopatrzona w krótki spis
wykorzystanej literatury i nic - poza brakiem dobrej woli, jak sądzę - nie stało
na przeszkodzie, by wymienić tam także wykorzystaną niewątpliwie przez autorkę
naukową NOWOŚĆ, jaką stanowił mój artykuł. Po części rozmijało się z prawdą
także stwierdzenie, iż dr Banik nie przywłaszczyła sobie moich ustaleń. Owszem
nie przypisywała ona sobie zasługi wyjaśniena sprawy lokalizacji zamku Meristow
(tego by jeszcze brakowało!!!), ale w niedopuszczalny sposób skorzystała
z fragmentów mojego artykułu, włączając je do obu swoich książek bez wskazania
na autora i źródło, co oceniam jako zawłaszczenie elementów cudzego dorobku,
sprzeczne z obowiązującą ustawą o prawach autorskich. Ponadto w kolejnym Pani
poście znalazła się nieprawdziwa sugestia na temat pierwotnego pochodzenia
fragmentów zaczerpniętych przez dr Banik z mojego artykułu. To, że wystąpiła
Pani z taką sugestią bez zapoznania się z publikacją wskazaną przez Panią jako
domniemane praźródło interesujących nas tu sformułowań, także nie wystawia
dobrego świadectwa Pani warsztatowi pracy na stanowisku rzecznika prasowego UO!
( Ostateczną ocenę tego faktu pozostawiam jednak oczywiście Pani przełożonym )

Te właśnie nieprawdziwe stwierdzenia zmusiły mnie do podjęcia a następnie
kontynuowania polemiki z Panią na tym forum.

Jeżeli chodzi o stosunki panujące na UO i sposoby ich poprawienia, to gorąco
polecałbym uważną lekturę arcyciekawego artykułu mojego przyjaciela, dr
Zbigniewa Bitki , opublikowanego parę tygodni temu w NTO. Obiema rękami
podpisuję się pod prezentowanymi w tym artykule ocenami. Jak dotąd, nikt ze
środowiska UO, w tym także Pani Rzecznik, nie raczył ustosunkować się do ocen
i tez dr Bitki, co także uważam za fakt kuriozalny, nie świadczący dobrze
o stosunkach panujących na UO.

Co do mnie, to również wypowiadałem się krytycznie na temat stosunków panujących
na UO, czego przykładem może być opublikowany w grudniu ub. r. mój list otwarty
w głośnej sprawie kpt. Grzegorza Kłosińskiego, byłego oficera SB, który sprawuje
na UO funkcję dyrektorską, a nawet został rok temu wybrany senatorem. Pochlebiam
sobie, że moja wypowiedź na łamach GW była jednym z licznych głosów, jakie
przyczyniły się do ostatecznego złożenia mandatu senatorskiego przez tego
osobnika. To, że kpt. Kłosiński nadal funkcjonuje na reprezentowanej przez Panią
uczelni, to skandal, którego nie potrafię w żaden sposób zrozumieć ani
usprawiedliwić. Jeżeli nie przeszkadza Pani codzienne obcowanie na tej samej
uczelni z podobnym osobnikiem, to gratuluję dobrego towarzystwa i dobrego
samopoczucia!

Z poważaniem

Zbigniew Bereszyński


P.S.

Naprawdę chciałbym już położyć kres tej dyskusji, ale oczywiście możemy nadal
"bić pianę", jeśli taka Pani wola. Boję się jednak, że inni goście forum mają
już dosyć tego pieniactwa. Proszę też zastanowić się, czy takie "bicie piany"
naprawdę dobrze służy interesom reprezentowanej przez Panią uczelni.

[Gość: Z. Bereszyński]

Szanowna Pani Doktor,

Użyłem liczby mnogiej, ponieważ już w pierwszym Pani poście znalazła się
więcej niż jedna nieprawdziwa informacja, na dowód czego przytaczam następujący
fragment Pani wypowiedzi:

"Jak wynika z przytoczonych cytatów autorka nie przywłaszczyła sobie ustaleń
p. Z. Bereszyńskiego, posługując się zwrotami: "Jak informują źródła
historyczne", "Ustalono". Referowała ustalenia posługując się sformułowaniami
bardzo bliskimi lub tożsamymi sformułowaniom Z. Bereszyńskiego. Dotyczy to
jedynie tych dwóch stwierdzen, poza tym zostało to opublikowane w pracy
popularnonaukowej, bez przypisów".


Pisała Pani tylko o jednej pracy, podczas gdy chodziło faktycznie o DWIE
książki, z których jedna była zaopatrzona w przypisy. Ponadto druga z tych
książek nie zawierała wprawdzie przypisów, ale była zaopatrzona w krótki spis
wykorzystanej literatury i nic - poza brakiem dobrej woli, jak sądzę - nie stało
na przeszkodzie, by wymienić tam także wykorzystaną niewątpliwie przez autorkę
naukową NOWOŚĆ, jaką stanowił mój artykuł. Po części rozmijało się z prawdą
także stwierdzenie, iż dr Banik nie przywłaszczyła sobie moich ustaleń. Owszem
nie przypisywała ona sobie zasługi wyjaśniena sprawy lokalizacji zamku Meristow
(tego by jeszcze brakowało!!!), ale w niedopuszczalny sposób skorzystała
z fragmentów mojego artykułu, włączając je do obu swoich książek bez wskazania
na autora i źródło, co oceniam jako zawłaszczenie elementów cudzego dorobku,
sprzeczne z obowiązującą ustawą o prawach autorskich. Ponadto w kolejnym Pani
poście znalazła się nieprawdziwa sugestia na temat pierwotnego pochodzenia
fragmentów zaczerpniętych przez dr Banik z mojego artykułu. To, że wystąpiła
Pani z taką sugestią bez zapoznania się z publikacją wskazaną przez Panią jako
domniemane praźródło interesujących nas tu sformułowań, także nie wystawia
dobrego świadectwa Pani warsztatowi pracy na stanowisku rzecznika prasowego UO!
( Ostateczną ocenę tego faktu pozostawiam jednak oczywiście Pani przełożonym )

Te właśnie nieprawdziwe stwierdzenia zmusiły mnie do podjęcia a następnie
kontynuowania polemiki z Panią na tym forum.

Jeżeli chodzi o stosunki panujące na UO i sposoby ich poprawienia, to gorąco
polecałbym uważną lekturę arcyciekawego artykułu mojego przyjaciela, dr
Zbigniewa Bitki , opublikowanego parę tygodni temu w NTO. Obiema rękami
podpisuję się pod prezentowanymi w tym artykule ocenami. Jak dotąd, nikt ze
środowiska UO, w tym także Pani Rzecznik, nie raczył ustosunkować się do ocen
i tez dr Bitki, co także uważam za fakt kuriozalny, nie świadczący dobrze
o stosunkach panujących na UO.

Co do mnie, to również wypowiadałem się krytycznie na temat stosunków panujących
na UO, czego przykładem może być opublikowany w grudniu ub. r. mój list otwarty
w głośnej sprawie kpt. Grzegorza Kłosińskiego, byłego oficera SB, który sprawuje
na UO funkcję dyrektorską, a nawet został rok temu wybrany senatorem. Pochlebiam
sobie, że moja wypowiedź na łamach GW była jednym z licznych głosów, jakie
przyczyniły się do ostatecznego złożenia mandatu senatorskiego przez tego
osobnika. To, że kpt. Kłosiński nadal funkcjonuje na reprezentowanej przez Panią
uczelni, to skandal, którego nie potrafię w żaden sposób zrozumieć ani
usprawiedliwić. Jeżeli nie przeszkadza Pani codzienne obcowanie na tej samej
uczelni z podobnym osobnikiem, to gratuluję dobrego towarzystwa i dobrego
samopoczucia!

Z poważaniem

Zbigniew Bereszyński


P.S.

Naprawdę chciałbym już położyć kres tej dyskusji, ale oczywiście możemy nadal
"bić pianę", jeśli taka Pani wola. Boję się jednak, że inni goście forum mają
już dosyć tego pieniactwa. Proszę też zastanowić się, czy takie "bicie piany"
naprawdę dobrze służy interesom reprezentowanej przez Panią uczelni.


P.S.

Przepraszam za powtórkę tego postu, ale został on pierwotnie źle zatytułowany.

[Gość: Kacper]

Szanowny Panie Zbigniewie Bereszycki wg mnie wyjaśnienie tak istotnej sprawy jak
posądzenie kogoś o plagiat nie jest żadnym „biciem piany”. Gwarantuje, że co
mądrzejsi goście forum nie posądzą Pana ani Pani rzecznik o pieniactwo. Przecież
nie ma przymusu czytania tego wątku. Dzięki takiej polemice każdy może wyrobić
sobie zdanie.

[Gość: Danuta Berlińska]

Nie chcę po raz wtóry powtarzać, co należy do obowiązków rzecznika, więc
odniosę się do kolejnych Pana zarzutów pod adresem mojej osoby jako rzecznika:
1. Pisze Pan:
polecałbym uważną lekturę arcyciekawego artykułu mojego przyjaciela, dr
> Zbigniewa Bitki , opublikowanego parę tygodni temu w NTO. Obiema rękami
> podpisuję się pod prezentowanymi w tym artykule ocenami. Jak dotąd, nikt ze
> środowiska UO, w tym także Pani Rzecznik, nie raczył ustosunkować się do ocen
> i tez dr Bitki, co także uważam za fakt kuriozalny, nie świadczący dobrze
> o stosunkach panujących na UO.

Nie odpowiedziałam na artykuł dr Z. Bitki, bo uważam, że pracownik uniwersytetu
ma wiele możliwości, aby przekazać swoje uwagi krytyczne, oceny i sugestie
bezpośrednio władzom uczelni. Nie znam przypadku, aby pracownicy jakiejkolwiek
instytucji dyskutowali z rzecznikiem lub przedstawicielami władz na temat
problemów swojego miejsca pracy na łamach gazet.

2. Nie wiem, czy wierzy Pan w cuda, że dzięki zwolnieniu byłego kapitana SB z
pracy poprawią się stosunki na uniwersytecie. Osobiście uważam, że byli
funkcjonariusze SB nie powinni pracować w sektorze publicznym. Jednak skoro nie
wprowadzono w Polsce takiego zakazu, to tę sytuację toleruję. Poza tym nie
uznaję odpowiedzialności zbiorowej. Nie wiem, co robił p. Kłosinski w SB.
Niedawno Frasyniuk powiedział GW, że ma pewne opory przeciwko prezentacji zdjęć
wrocławskich esbeków na Rynku (wystawę przygotowuje IPN z Wrocławia), ponieważ
byli tacy esbecy, którzy dzwonili do niego i ostrzegali, że będzie rewizja czy
też, że będzie aresztowany. Nie zna ich nazwisk ani twarzy, a nie chciałby,
żeby byli na tej wystawie. Jesli więc dysponuje Pan informacjami, że ów były
kapitan SB jest winien zbrodni komunistycznej, to proszę to zgłosic do
prokuratury - będzie to krok do zwolnienia. Ja takiej wiedzy nie mam.
3. Pisze Pan: "Proszę też zastanowić się, czy takie "bicie piany"
> naprawdę dobrze służy interesom reprezentowanej przez Panią uczelni".
Nie mam zwyczaju "bic piany". Nie uciekam sie do argumentów ad personam, tylko
odnoszę się do problemów. Pan wprowadził kolejne kwestie, więc się do nich
krótko odniosłam i na tym kończę.
Z poważaniem
Danuta Berlińska

[Gość: Z. Bereszyński]

Szanowna Pani Rzecznik,

Jestem niepomiernie zdumiony Pani stwierdzeniem, iż nie zna Pani SB-ckiej
przeszłości wicedyrektora Grzegorza Kłosińskiego z uniwersyteckiej
administracji. Wydawało mi się, że sprawa ta została w swoim czasie dostatecznie
nagłośniona przez "Gazetę Wyborczą", gdzie ukazał się m. in. mój list otwarty na
ten temat. Skoro jednak poświęcone tej skandalicznej sprawie publikacje prasowe
jakimś cudem uszły uwadze Pani Rzecznik, to chętnie podzielę się z Panią moją
wiedzą na ten temat, opartą na dokumentach z wrocławskiego archiwum IPN. Z góry
zastrzegam jednak, że będzie to jedynie przysłowiowy wierzchołek góry lodowej,
albowiem miałem okazję przeglądać tylko drobną cząstkę dokumentacji obrazującej
czekistowską aktywność G. Kłosińskiego.

Ja również uważam, że nie powinno stosować się odpowiedzialności zbiorowej
i właśnie dlatego sądzę, że władze UO powinny dysponować szczegółową wiedzą na
temat SB-ckiej przeszłości G. Kłosińskiego. Proponuję, aby nadesłane przeze mnie
informacje włączono do akt osobowych tego pana, tak by jego kolejni przełożeni
nie mogli zasłaniać się swoją niewiedzą na ten temat. W razie potzeby służę
sygnaturami odnośnych dokumentów z archiwum IPN.

Oczywiście nie wierzę w to, by samo tylko zwolnienie z pracy byłego oficera
SB wystarczyło dla pełnego uzdrowienia stosunków na UO. Od czegoś jednak owo
uzdrawianie trzeba zacząć - najlepiej od spraw najbardziej śmierdzących
i kompromitujących uczelnię, a ten przypadek niewątpliwie do takiej kategorii
się kwalifikuje.

Faktem jest, że nie ma takiego zapisu ustawowego, który zabraniałby zatrudniania
byłych SB-ków na państwowych uczelniach wyższych w niepodległej Polsce. Oprócz
regulacji ustawowych istnieje jednak również coś takiego jak poczucie
przyzwoitości, którym także od czasu do czasu wypada się kierować - zwłaszcza
w placówkach o charakterze edukacyjno-wychowawczym.

Łączę wyrazy poważania, a oto obiecany materiał informacyjny na temat
niezwykłego przypadku opolskiego czekisty, który po latach trudów i znojów
w walce z "kontrrewolucją" i "elementami antysocjalistycznymi" zasiadł dumnie
pośród tog i gronostajów luminarzy UO:


W ostatniej dekadzie sierpnia 1983 r. na terenie Głuchołaz, Prudnika, Głogówka
i Nysy pojawiła się znaczna ilość solidarnościowej “bibuły”, w której apelowano
o czynne upamiętnienie zbliżającej się właśnie trzeciej rocznicy podpisania
historycznych porozumień z sierpnia 1980 r. poprzez udział w nabożeństwach
rocznicowych, bojkotowanie reżimowej prasy itd. W odpowiedzi na kolportaż
„bibuły” Służba Bezpieczeństwa przeprowadziła akcję represyjną, w ramach której
31 sierpnia 1983 r. dokonano przeszukań u pięciu mieszkańców Głuchołaz, którzy
według doniesień tw ps. “Andrzej”, mieli kolportować wymienioną „bibułę” w nocy
z 28 na 29 sierpnia 1983 r. W akcji tej uczestniczył m. in. ppor. Grzegorz
Kłosiński z Wydziału Śledczego WUSW w Opolu, późniejszy senator Uniwersytetu
Opolskiego (wybrany w maju 2005 r.)! Był on kierownikiem grupy, która
przeprowadziła rewizję u Daniela Radwańskiego. Grupa ta przeszukała najpierw
mieszkanie D. Radwańskiego. Odbyło się to pod nieobecność tego ostatniego;
obecna przy rewizji była tylko matka D. Radwańskiego.

W dniu 19 października 1983 r. Służba Bezpieczeństwa przeprowadziła
jedną z największych akcji represyjnych na Opolszczyźnie w całym okresie “wojny
polsko-jaruzelskiej”. Jednego dnia, dokładnie o tej samej godzinie (szóstej
rano), przeprowadzono wówczas rewizje w mieszkaniach 24 czterech działaczy
“Solidarności” pracowniczej i “Solidarności” rolniczej w różnych miejscowościach
województwa opolskiego.

Wśród zatrzymanych na 48 godzin znaleźli się wówczas Zdzisław
Bernacki, Antoni Klusik i Jerzy Panek. Roman Kirstein uniknął zatrzymania
tylko z uwagi na zły stan zdrowia.

Jednym z głównych uczestników akcji z 19 października 1983 r. był
wspomniany już wcześniej ppor. Grzegorz Kłosiński z Wydziału Śledczego WUSW
w Opolu. Był on kierownikiem grupy, która przeprowadziła wówczas rewizję
w mieszkaniu Henryka Nowaczka w Prudniku. Grupa Kłosińskiego przeprowadziła
rewizję pod nieobecność H. Nowaczka. Obecna była tylko żona H. Nowaczka, która
jednak odmówiła udziału w przeszukaniu i nie podpisała protokołu przeszukania.
W wyniku rewizji zakwestionowano znaczną ilość maszynopisów.

Główną ofiarą akcji z 19 października 1983 r. był Zdzisław Bernacki –
- młody i niezwykle dynamiczny działacz „Solidarności” rolniczej z Michałowa
w gminie Olszanka (w dzisiejszym powiecie brzeskim). W wyniku przeprowadzonej
u niego rewizji funkcjonariusze SB znaleźli nie tylko dużą ilość ulotek i
różnego rodzaju wydawnictw bezdebitowych, ale także przedmioty i materiały
służące do wytwarzania ulotek. Łupem SB-ków padła także przepasana kirem,
biało-czerwona flaga narodowa.

20 października 1983 r. Z. Bernacki został przesłuchany przez
wiceprokuratora Joachima Kurcza z Prokuratury Wojewódzkiej w Opolu,. Odmówił
jednak składania jakichkolwiek wyjaśnień. Tego samego dnia wiceprokurator
J. Kurcz wydał postanowienie o przedstawieniu Z. Bernackiemu zarzutów o tu,
że „w okresie od 13 grudnia 1981 roku do miesiąca października 1983 roku
w Michałowie woj. opolskie, w celu rozpowszechniania sporządzał, przechowywał
i gromadził ulotki oraz pisma zawierające fałszywe wiadomości mogące wyrządzić
poważną szkodę interesom Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”. Jednocześnie
wiceprokurator W. Kurcz zarządził osadzenie Z. Bernackiego w aresztach WUSW
w Opolu do dnia 19 listopada 1983 r. 16 listopada 1983 r. wiceprokurator Jacek
Kaczmarek z Prokuratury Wojewódzkiej w Opolu przedłużył okres aresztowania
Z. Bernackiego do 19 grudnia 1983 r. 17 grudnia 1983 r. ten sam prokurator
zarządził dalsze osadzenie Z. Bernackiego w aresztach WUSW do dnia 17 stycznia
1984 r. W późniejszym czasie doszło do kolejnego przedłużenia okresu
aresztowania.

Przez cały czas śledztwa (a także późniejszego procesu sądowego)
Z. Bernacki zachowywał niezwykle godną i odważną postawę, odmawiając
konsekwentnie składania wyjaśnień. Fakt ten skutecznie hamował dalszy „rozwój”
prowadzonej przeciwko niemu sprawy, dzięki czemu nie doszło do aresztowania
następnych osób.

Licząc na przełamanie zastoju w śledztwie, Służba Bezpieczeństwa
postanowiła przeprowadzić kolejną dużą akcję przeszukań i zatrzymań ,
którą objęto tym razem głównie (choć nie tylko) osoby z kręgu regionalnej
„Solidarności” rolniczej. Akcja ta została przeprowadzona w dniu 29 listopada
1983 r , zgodnie z planem przewidującym przeprowadzenie rewizji
w pomieszczeniach mieszkalnych u jedenastu osób, podejrzewanych o działalność
w konspiracyjnych strukturach regionalnej „Solidarności” rolniczej lub
pracowniczej.

Również w tej akcji jedną z ważniejszych ról odegrał ówczesny
ppor. Grzegorz Kłosiński z Wydziału Śledczego WUSW w Opolu. Tym razem był on
kierownikiem grupy operacyjno-śledczej, która przeprowadziła rewizję u Tadeusza
Wiewiórki w Zawiszycach koło Głubczyc.

W ślad za akcjami przeszukań z 19 października i 29 listopada 1983 r.
zostały w listopadzie i grudniu 1983 r. przeprowadzone liczne przesłuchania,
których miejsce stanowił Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych w Opolu. Między
innymi w dniu 19 grudnia 1983 r. mł. chor. J. Stankiewicz przesłuchał Józefa
Fiałkowskiego, działacza „Solidarności” rolniczej z Żelaznej koło Grodkowa. Przy
przesłuchaniu obecny był ppor. Grzegorz Kłosiński (zgodnie z zapisem w protokóle
przesłuchania, protokół został odczytany przesłuchiwanemu w obecności ppor.
Kłosińskiego) .

[Gość: znajomy]

BB - nie mieszaj się w sprawy, o których nie masz żadnego pojęcia!

ha! ależ jazda!

[Gość: kacper]

aż poczytać miło....

to duża sztuka wymagająca zapewne lat pracy nad giętkością języka...
ale lepiej by wam to poszło w kisielu albo w błocie :-)))
i bliższe prawdy by było...

ę! ach! ą!
a kalesony się qrw adrą!

[Gość: Konra]

Widzę że zbaczamy z tematu. Chodziło przecież o plagiat na PO i WSZiA a tu jest
UO. Ktoś tu chyba pomylił wątki.

[Gość: abc]

Słuszna uwaga. Jeśli UO jest stroną w sporze, to p. Bereszyński powinien
skierować stosowne pismo do rektora (ew. uczelnianej komisji dyscyplinarnej).
Jeśli nie jest - to jest to prywatna sprawa autorów (ciekawe, że wielokrotnie
przywoływana autorka nie zabrała głosu), a od rozwiązywania prywatnych sporów
są sądy. Ja rozumiem, XXI wiek, nowe technologie informacyjne, ale są przecież
stare, wypróbowane metody. Chyba, że chodzi o satysfakcję moralną (?) ze
sponiewierania przeciwnika, przy braku wiary w możliwość wygrania procesu.
Powstało ogólne forum o plagiacie, a całkowicie za to zniknął z pola widzenia
temat, który tę dyskusję spowodował.

[Gość: internauta]

Wyjściowy temat tego wątku i tak już dawno się wypalił, sądząc po braku nowych
postów na ten temat. Nie ma więc co ubolewać nad odejściem od tego tematu, chyba
że ktoś chciałby jeszcze coś tu dodać. A tak to przynajmmniej było co poczytać i
nad czym się zastanowić . Szkoda tylko że żaden ze ścierających się tu ostro
polemistów nie pomyślał o przemianowaniu wątku lub wyodrębnieniu nowego, bo nie
potrzebnie robiło się antyreklame Politechnice i WSZiA pisząc naprawde o
sprawach dot . innej uczelni i na dodatek nie tylko o plagiacie czy zarzucie
plagiatu.