Zbigniew Bereszyński ujawnia tajemnice SB

[antars]

Właśnie ukazał się nowy numer "Kuriera Brzeskiego" z drugą częścią artykułu Z.
Bereszyńskiego na temat środowisk nauczycielskich Opolszczyzny. Autor ujawnia
kolejnych współpracowników SB. Jednym z nich był tw ps. "Kazimierz" -
Bartłomiej Kozera, obecnie prof. filozofii, "autorytet" w dziedzinie....etyki
życia publicznego! Przez wiele lat był płatnym informatorem SB. Donosił m. in.
na Leszka Kantora i studentów w 1968 r. Pomagał inwigilować środowiska
kościelne w okresie Milenium. Rok temu Halina Żyła walczyła o to, żeby właśnie
Kozera wygłosił odczyt podczas uroczystej sesji rady miasta Opola z okazji
święta niepodległości. "Stasia" rekomendowała "Kazimierza"!

[Gość: sss]

tnij.org/b0e6

[Gość: jasio]

Kto złamał charakter pana B.? Czy ktoś zrobił z niego kapusia? No bo chyba nie
robi tego dla samej przyjemności? A może to nawyk, jeszcze z czasów znajomości z
oficerem obserwującym-prowadzącym? Może te uprzejmości podczas pielgrzymki na
Annaberg nie były pozorowane?
czy życiorys pana B zamieszczony przez niego na Wikipedii nie ma luk? a dlaczego
jest tak słabo udokumentowany? i mimo to go nie usuwają! Czyzby to był element
uwiarygodnienia po pozytywnej weryfikacji?

panie W.G i R. P.z Kluczborka kim wyscie nie byli?

[Gość: gosc]

R.P. był namaszczony na dyrektora przez czerwonych, lektorem PZPR a R.P. działał
w PZPR i piął się tam do góry.Dodajmy jeszcze L.S. dyrektora, i w wysokim
urzedzie też w Kluczborku a wedlług opini syna nastojaszczy komunist.
Nie wciskaj nam panie Z.B. kitu, ze to zasluzeni Solidarności. Przez przypadek
tam zaistnieli nawet nie wiedzieli kiedy, i tak juz sie potoczylo jak z Dyzmą.

[Gość: gosc]

R.P. był namaszczony na dyrektora przez czerwonych, lektorem PZPR a W.G. działał
w PZPR i piął się tam do góry.Dodajmy jeszcze L.S. dyrektora, i w wysokim
urzedzie też w Kluczborku a według opini syna nastojaszczy komunist.
Nie wciskaj nam panie Z.B. kitu, ze to zasluzeni Solidarności. Przez przypadek
tam zaistnieli nawet nie wiedzieli kiedy, i tak juz sie potoczylo jak z Dyzmą.

[Gość: M<'rek]

Czekamy na publikację w GW! Co na to Kozera?

[Gość: Dytylius]

Stawiam waść mościom wina beczkę!
że kto w prelu był KIMŚ- ten dziś z pewnością ma "teczkę"

[Gość: ktoś]

> Stawiam waść mościom wina beczkę!
> że kto w prelu był KIMŚ- ten dziś z pewnością ma "teczkę"

ważne CO jest w tej teczce, i w jakim charakterze mu tę teczke
załozono!

[matadore1]

To żadna rewelacja. Człowiek bez jakichkolwiek przekonań (miękko po
doopą i sporo w portfelu), takie coś z mazi, co potrafi ukształtować
się w dowolny sposób. Wszystko zależy od sytuacji. Najpierw
poloniosta, potem marksista, później pełnomocnik JM ds. Jewropy, a
nawet filozof:)

[Gość: lejba]

matadore - dobre, mosz recht

[Gość: volume]

Jewropy oczywiscie wschodniej, gdzie (Moskwa) shabilitowal sie po
trzykrotnym nieudanym podejsciu krajowym. Takich bylo wielu, z
parciem na wladze, chorych z ambicji.

[Gość: grześ]

ktosiu - przecież to jasne. W charakterze kapusty

[Gość: Jarek]

Popieram. Tak trzymać.

w odpowiedzi na ataki

[z.bereszynski]

Andrzej Szubert, zamieszkały na stałe w Niemczech emigrant z Kluczborka, założył
na tym forum wątek pomawiający mnie o rzekome manipulowanie historią.
Oświadczyłem już, że z uwagi na ewidentnie złą wolę i zaślepienie pana Szuberta
nie będę dyskutować z nim w ramach założonego przez niego wątku. Oświadczenie to
pozostaje nadal aktualne. Nie znaczy to jednak, by nie należało przeciwstawić
się kłamstwom i insynuacjom, jakie próbuje szerzyć pan Szubert. Aby
przeciwdziałać dezinformacji, postanowiłem zabrać głos w tym miejscu.

Nigdy nie zrobiłem panu Szubertowi żadnej krzywdy. Opracowując historię
kluczborskiej „Solidarności” pisałem o nim najlepiej jak potrafiłem. Do czasu
jego ataków na tym forum nie napisałem ani jednego złego słowa na jego temat.
Przeciwnie – broniłem go na łamach prasy, gdy był ostro atakowany przez innych
weteranów kluczborskiej „Solidarności”. Tymczasem pan Szubert rozpoczął
przeciwko mnie prywatną wojnę, pomawiając mnie o przeróżne bezeceństwa, które
zrodziły się wyłącznie w jego chorej wyobraźni.

Pomawia mnie on o pisanie pod dyktando czy na polityczne zamówienie „Gazety
Wyborczej”, o dorabianie fikcyjnych życiorysów agentom SB itp. Wszystko to są
jedynie insynuacje człowieka, który od lat próbuje się dowartościowywać poprzez
obrzucanie błotem innych ludzi.

Nie dorabiam życiorysów żadnym agentom. Ujawniam prawdziwych agentów SB, którzy
faktycznie wysługiwali się tej formacji, dostarczając jej wartościowych
operacyjnie informacji. Widzę jednak zasadniczą różnicę między faktycznymi
agentami SB a ludźmi uwikłanymi we współpracę na zasadzie szantażu, którzy – jak
świadczą o tym dokumenty – jedynie pozorowali współpracę, przekazując informacje
o zerowej lub znikomej wartości operacyjnej, lub w inny sposób uchylali się od
faktycznej współpracy. Nikogo nie rozgrzeszam, no nie czuję się do tego
uprawniony. Staram się jednak traktować poszczególne przypadki w sposób
indywidualny, unikając prymitywnego, czarno-białego widzenia rzeczywistości.

Postawa taka bardzo nie podoba się panu Szubertowi, który od około dwudziestu
lat prowadzi swoją prywatną wojnę z Wojciechem Gilewiczem. Kilka miesięcy temu
ujawniłem treść dokumentów, z których jasno wynika, że Wojciech Gilewicz,
zwerbowany na zasadzie szantażu, jedynie pozorował współpracę z SB jako TW ps.
„Piast”. Z chwilą ujawnienia tych materiałów zacząłem być coraz ostrzej
atakowany przez pana Szuberta, który nie może pogodzić się z tym, że zburzyłem
szerzoną przez niego przez całe lata czarną legendę Wojciecha Gilewicza jako
rzekomego agenta SB. Pana Szuberta rozeźliło także to, że opracowując historię
kluczborskiej „Solidarności” wziąłem pod uwagę nie tylko jego opowieści, ale
także to, co mówią inni ludzie, z którymi on pozostaje w konflikcie. Pan Szubert
chciałby mieć monopol na prawdę historyczną i sam fakt, że wykorzystuję także
inne relacje, to dla niego istna zbrodnia obrazy majestatu. Tymczasem miałem
okazję wielokrotnie się przekonać, że informacje pana Szuberta bywają
niewiarygodne, i choćby dlatego dopuszczam także relacje innych osób. Pan
Szubert chciałby, abym słuchał tylko jego wersji. Ja tymczasem kieruję się
zasadą „audiatur et altera pars”. Tak wygląda geneza obecnej wojny pana Szuberta
przeciwko mojej osobie. Dodam tylko, że pan Szubert nie działa w osamotnieniu. Z
jego własnej korespondencji do mnie wiem, że w działaniach przeciwko mojej
osobie wspierają go pewne osoby z terenu Opola, którym także bardzo zależy na
dyskredytowaniu mnie jako autora prac historycznych.

Ostatnio pan Szubert zaczął szerzyć na forach internetowych informację, jakoby
agentem SB był także Ryszard Gleich. Wypisując tego typu rzeczy nie powołuje się
on na żadne konkretne informacje, nie przytacza żadnych dokumentów czy innych
dowodów. W szczególności nie znajdzie się żadnych tego typu dowodów na własnej
stronie internetowej Bożeny i Andrzeja Szubertów. Wszystko sprowadza się tylko
do plucia i szczucia na forach internetowych. Tego typu dzikie praktyki
„lustracyjne” uważam za niegodziwe i absolutnie niedopuszczalne. Sprawa Ryszarda
Gleicha zasługuje na dokładne rozpoznanie w świetle zachowanych dokumentów. Gdy
tylko uda mi się tego dokonać, na pewno o tym napiszę. Ale obrzucanie kogoś
błotem bez pokazania dowodów winy uważam za rzecz haniebną. To praktyki godne
NKWD, UB i SB.

Wbrew temu, co insynuuje Andrzej Szubert, nie dorabiam nikomu fikcyjnych
życiorysów. Nie bronię żadnych agentów. Mam odwagę ujawniać prawdziwych agentów
SB, a pan Szubert, z niskich pobudek natury osobistej, tylko próbuje mi w tym
przeszkadzać. Jak już powiedziałem, widzę jednak różnicę między prawdziwymi
agentami a ludźmi, którzy ulegli różnymi naciskom, lecz faktycznie nie
współpracowali. Nie widzę świata w czarno-białych kategoriach i staram się mieć
zrozumienie dla ludzi, którzy miewali chwile słabości. Nikogo totalnie nie
przekreślam, jeżeli widzę, że upadł, lecz potem potrafił się podnieść. Nie
jestem zaślepionym fanatykiem o zacięciu inkwizytorskim. Na tym polega jedna z
różnic między mną a panem Szubertem.

Jeżeli kogoś interesuje, jak naprawdę widzę przypadek Wojciecha Gilewicza – TW
ps. „Piast”, to może przeczytać tekst, który udostępniam poniżej. Z panem
Szubertem nie dyskutuję i dyskutować nie zamierzam.


Zbigniew Bereszyński

sprawa TW ps. "Piast"

[z.bereszynski]

Sprawa TW ps. „Piast”

Gdy w 1980 r. rodziła się „Solidarność”, Wojciech Gilewicz pracował jako radca
prawny w Fabryce Maszyn i Urządzeń „Famak” - największym zakładzie przemysłowym
na terenie Kluczborka. Pracownicy tego zakładu odegrali pionierską rolę w
organizowaniu nowego ruchu społecznego na ziemi kluczborskiej. Jeden z
pracowników „Famaku”, Eugeniusz Głowicki, został pierwszym przewodniczącym
Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w Kluczborku.
Wśród czołowych działaczy kluczborskiej “Solidarności” znalazł się także
Wojciech Gilewicz, pełniący od lutego 1981 r. funkcję radcy prawnego MKZ.

W marcu 1981 r., w okresie tzw. kryzysu bydgoskiego, gdy powszechnie obawiano
się fizycznej konfrontacji między władzami PRL a „Solidarności”, na tajnym
posiedzeniu Prezydium MKZ NSZZ „S” Ziemi Kluczborskiej wybrano Gilewicza w skład
konspiracyjnego zarządu miejscowej „Solidarności”, który miał przejąć funkcje
kierownicze w wypadku, gdyby doszło do uwięzienia oficjalnych władz związkowych.
W maju 1981 r. Gilewicz został nawet wybrany nowym przewodniczącym MKZ. Nie
zdecydował się jednak na objęcie tej funkcji i obowiązki przewodniczącego MKZ
pełnił nadal Stanisław Dobrzyński.

Wojciech Gilewicz dał się poznać także jako jeden z redaktorów lokalnej i
regionalnej prasy związkowej NSZZ „Solidarność”. Od 1980 r. współredagował on
pismo „Nad Stobrawą”, wydawane pod patronatem MKZ NSZZ „Solidarność” Ziemi
Kluczborskiej. Zespół redakcyjny tego pisma tworzyli: Ryszard Gleich. Roman
Pastwiński, Jan Głąb, Regina Kaczmarska, Stanisław Rakowski, Henryk Wilk,
Juliusz Borkowski i Aleksander Dudek. We wrześniu 1981 r. Gilewicz został
zatrudniony także jako jeden z redaktorów biuletynu „Prawda”, wydawanego przez
Zarząd Regionu Śląska Opolskiego NSZZ „Solidarność”. Gilewicz, przypominając
„weteranom ruchu robotniczego” ich niechlubną przeszłość.

Zachowane dokumenty świadczą o tym, że działalność prowadzona przez Gilewicza w
szeregach „Solidarności” była bardzo negatywnie postrzegana przez SB. Tym, co
najbardziej irytowało bezpiekę, były podejmowane przez Gilewicza z ramienia MKZ
działania na rzecz wyjaśnienia dwóch zagadkowych zgonów, do jakich doszło w
poprzednich latach w związku z działaniami Milicji Obywatelskiej. W datowanym 27
marca 1981 r. wywiadzie na temat Gilewicza mł. chor. K. Stasiak z Komendy
Miejskiej MO w Kluczborku pisał m. in.:

„W obecnej sytuacji wymieniony często zabiera głos, krytykując rzeczywistość;
zdobywa tym poparcie wielu pracowników »Famaku« i członków »Solidarności«,
ktorej jest członkiem. [...]

Zabierając głos na zebraniu wyborczym [MKZ] Gilewicz żądał wyjaśnienia sprawy
zgonów - w 1976 r. Adolfa M[...], który w czasie przesłuchania wyskoczył z okna
K[omendy] M[iejskiej] MO w Kluczborku przesłuchującym go funkcjonariuszom
K[omendy] W[ojewódzkiej] MO w Opolu, oraz [...] zgonu w aresztach wewnętrznych
KW MO w Opolu Bogusława O[...]. W wystąpieniu swym Gilewicz żądał ustalenia i
ukarania winnych funkcjonariuszy MO.

W chwili obecnej wśród mieszkańców Kluczborka, a szczególnie wśród pracowników
»Famaku« krążą pogłoski, że wymieniony prowadzi »śledztwo« w sprawie zgonów. [...]

Szuka też kontaktów z funkcj.[onariuszami] tut. KM MO. Z posiadanych materiałów
wynika jednak, że wymieniony otrzymał z MKZ za zadanie zbieranie materiałów
obciążających i ośmieszających funkcjonariuszy MO”.

Z datą 24 kwietnia 1981 r. został wstępnie przygotowany wniosek o internowanie
Wojciecha Gilewicza „na wypadek poważnego zagrożenia” porządku publicznego w
Polsce. W uzasadnieniu tego wniosku tak charakteryzowano postawę polityczną
Gilewicza:

„[...] Jest bardzo aktywnym działaczem związku, wspierającym duchowo [innych
działaczy “Solidarności”], a w przypadku poważnego zagrożenia może podjąć wrogą
działalność p-ko ustrojowi PRL. Ponadto jest zdecydowany podjąć każdą
działalność p-ko władzy oraz wrogo ustosunkowany jest do partii i organów
administracji. Wypowiada się wszędzie i przy każdej okazji krytycznie o
wszystkich przedstawicielach władzy”.

Stan wojenny i początki czarnej legendy Gilewicza

Z chwilą wprowadzenia stanu wojennego (13 grudnia 1981 r.) Gilewicz został
internowany i trafił do ośrodka odosobnienia w Opolu, gdzie przebywał do 31
grudnia 1981 r. Równocześnie z nim internowani zostali: Stanisław Dobrzyński,
przewodniczący MKZ NSZZ „Solidarność” Ziemi Kluczborskiej, oraz Ryszard Gleich,
redaktor naczelny „Nad Stobrawą”. Nieco później (14 grudnia 1981 r.) internowano
również Eugeniusza Głowickiego, przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ
„Solidarność” przy „Famaku”. Wraz z wymienionymi powyżej działaczami
„Solidarności” internowany został na krótko także funkcjonujący w środowisku
kluczborskim także tajny współpracownik SB o pseudonimie „Kozak”. Można
przypuszczać, że SB chciała w ten sposób uwiarygodnić owego agenta w oczach
miejscowych działaczy “Solidarności”, co faktycznie w znacznym stopniu się udało.

W lutym 1982 r. zaczął ponownie ukazywać się biuletyn „Nad Stobrawą”, wydawany w
podziemiu przez Bożenę Kawkę i Zygmunta Jurkiewicza we współpracy z innymi
osobami ze środowiska działaczy i sympatyków kluczborskiej „Solidarności”
(Tadeusz Drozdowski, Janina i Stanisław Dobrzyńscy, Piotr Szymański, Franciszek
Sokołowski, Adam Płocikiewicz). Mimo usilnych starań, SB przez długi czas nie
potrafiła ustalić, kto jest redaguje i drukuje podziemną edycję tego biuletynu.
Podejrzenia kierowano w stronę Ryszarda Gleicha i innych członków zespołu
redakcyjnego „Nad Stobrawą” sprzed 13 grudnia 1981 r.

W połowie maja 1983 r. SB, działając w większej części na oślep, uwięziła sporą
grupę ludzi podejrzewanych o wydawanie i kolportaż podziemnej edycji „Nad
Stobrawą”. Większość podejrzanych internowano. Trzy osoby zostały jednak
aresztowane i postawione przed sądem. W grupie tej znajdowali się: Ryszard
Gleich, jego syn Rafał oraz Zygmunt Jurkiewicz. Tylko ten ostatni został skazany
w związku z faktycznie prowadzoną działalnością kolportażową (wymierzono mu karę
18 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata). W stosunku do obu
Gleichów zapadł wyrok uniewinniający.

W postępowaniu karnym przeciwko Gleichom i Jurkiewiczowi wykorzystano w
szczególności zeznania Wojciecha Gilewicza. Przesłuchiwany w dniu 13 maja 1982
r. w charakterze świadka, ten ostatni przyznał, że miesiąc wcześniej, podczas
nabożeństwa w kluczborskim kościele parafialnym, otrzymał był od Jurkiewicza
trzy egzemplarze „Nad Stobrawą”. Według złożonych przez niego zeznań, Jurkiewicz
dał „bibułę” także Ryszardowi Gleichowi.

Sprawa ta dała początek nasilającym się z upływem czasu kontrowersjom na temat
Wojciecha Gilewicza. Zarzucano mu, że „wsypał” Jurkiewicza i Gleichów, składając
obciążające zeznania na ich temat. Potem pojawiły się jeszcze cięższe oskarżenia
dotyczące utrzymywania przez niego podejrzanych kontaktów z SB. Większość
działaczy kluczborskiej „Solidarności” nadal ufała Gilewiczowi. Od 1983 r.
uczestniczył on w wydawaniu nowej edycji „Nad Stobrawą”, jaka pojawiła się w
1983 r., po aresztowaniu Bożeny Kawki. Współpracował z Ryszardem Gleichem,
Jerzym Deptułą i in. Niektórzy zaczęli jednak widzieć w Gilewiczu zdrajcę,
którego należy się wystrzegać. Mówiono, że Gilewicz spotyka się esbekami, co
sugerowało, że został agentem bezpieki. W oskarżeniach tych celuje po dziś dzień
Andrzej Szubert.

sprawa TW ps. "Piast" - cz. 2

[z.bereszynski]

Sytuacja zaogniła się w sposób szczególnie dramatyczny w latach 1989-1990, gdy
Gilewicz został nowym szefem odbudowanej „Solidarności” kluczborskiej. Konflikt
na tle stosunku do tej postaci doprowadził do tego, że w 1990 r. działały obok
siebie dwie odrębne struktury ruchu obywatelskiego w rejonie Kluczborka,
nawzajem się nie uznające. Nie tylko w środowisku kluczborskim, ale także na
szerszym forum regionalnym, zaczęła rozchodzić się informacja, że Gilewicz był
tajnym współpracownikiem SB o pseudonimie „Piast”. W wydanej w 1992 r.
broszurze, demaskującej faktyczne lub rzekome przewinienia Jana Całki,
ówczesnego szefa opolskiej „Solidarności”, Jerzy Gnieciak, były lider
regionalnej „Solidarności” rolniczej, pisał m. in.: „Gilewicz - agent o
pseudonimie »Piast«, prowadzony przez kpt. Ciempkę z Wydz. V SB”.
„Piast” i jego gra z bezpieką

Wyjaśnianie owej sprawy zajęło mi więcej niż rok. W tym czasie IPN oficjalnie
potwierdził, że Wojciech Gilewicz był zarejestrowany przez SB jako tw ps.
„Piast”. Była to jednak tylko część prawdy. Znacznie istotniejsza część prawdy o
Gilewiczu kryła się w dokumentach, do których udało mi się dotrzeć dopiero w
ostatnich tygodniach.

Zachowana szczęśliwie w formie mikrofilmów teczka personalna tw ps. „Piast”
zawiera materiały świadczące o tym, że Gilewicz został faktycznie zwerbowany
przez SB w charakterze tajnego współpracownika. Inne zawarte w tej teczce
materiały przemawiają jednak na korzyść tej postaci, dowodząc, że „Piast” w
praktyce tylko pozorował współpracę, nie staczając się nigdy do rzędu
faktycznego agenta i donosiciela bezpieki.

Formalnego werbunku Gilewicza dokonano w dniu 31 grudnia 1981 r. Gilewicz
przebywał wtedy jeszcze w Areszcie Śledczym w Opolu. Posłużono się wobec niego
szantażem;. Wiem, czym grożono wówczas Gilewiczowi i jego rodzinie, ale zgodnie
z wolą samego Gilewicza nie będę tego ujawniać, ponieważ chodzi tu o sprawy zbyt
osobiste i bolesne , aby pisać o nich na forum publicznym. Przyparty do muru
Gilewicz złamał się podpisał „cyrograf”, zobowiązując się „do udzielania pomocy
organom SB w rozpoznaniu działalności antysocjalistycznej i antypaństwowej na
terenie m. Kluczborka oraz udzielania informacji w formie pisemnej o osobach i
faktach, które prowadzą lub usiłują prowadzić taką działalność”. Gilewicz,
używający odtąd pseudonimu „Piast” zobowiązał się także „do zachowania w ścisłej
tajemnicy” faktu współpracy i „nieujawniania [go] przed żadnymi osobami, a
nawet przed członkami rodziny, a także przed organami i organizacjami”. Werbunek
„Piasta” został zatwierdzony przez naczelnika Wydziału III „A” KW MO, mjr.
Andrzeja Mikołajewa.

Do sierpnia 1982 r. oficerem prowadzącym „Piasta” był por. Tadeusz Lech z
Wydziału III „A” a później Wydziału V KW MO w Opolu. „W okresie współpracy z
por. Tadeuszem Lechem – czytamy w charakterystyce opracowanej z datą 4 marca
1985 r. przez ppor. Czesława Wierzbickiego z SB RUSW w Kluczborku – odbyto 7
spotkań, na których tw przekazał 7 informacji pisemnych. Na podstawie między
innymi jego informacji zrealizowano w maju 1982 roku sprawę druku i kolportażu
nielegalnie wydawanego biuletynu »Nad Stobrawą«”.

Kolejnym oficerem prowadzącym „Piasta” był od sierpnia 1982 r. ppor. Czesław
Wierzbicki, st. inspektor Grupy V SB Komendy Miejskiej w Kluczborku (od sierpnia
1983 r. – Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Kluczborku). „W okresie od
sierpnia 1982 do końca 1984 roku – pisał ppor. Wierzbicki w dalszym ciągu
cytowanej powyżej charakterystyki „Piasta” – odbyto [...] 19 spotkań, na których
uzyskano 12 informacji pisemnych oraz sporządzono 7 notatek ze słów”.

Gdyby zachowały się tylko tego typu informacje, Gilewicz mógłby być
skompromitowany raz na zawsze. Na szczęście zachowała się również większa ilość
informacji, rzucających zupełnie inne światło na casus „Piasta”.

W cytowanej powyżej charakterystyce z dnia 4 marca 1985 r. znajdujemy również
następującą ocenę postawy Gilewicza:

„Tajny współpracownik ps. »PIAST« informował naszą służbę zdawkowo, nie będąc w
pełni szczerym i lojalnym.

Z materiałów operacyjnych uzyskanych w późniejszym okresie wynika, że tw ps.
»PIAST« o fakcie współpracy z SB poinformował Ryszarda Gleicha, który polecił mu
utrzymywać ten kontakt, aby być zorientowany[m] w aktualnych zainteresowaniach
SB, formach i metodach jej pracy. Powyższe informacje uzyskano ze źródeł
będących na kontakcie Z-cy Szefa RUSW Służby Bezpieczeństwa RUSW Kluczbork, kpt.
Grzegorza Skały, ps. »GRAŻYNA«, »GUSTAW«, »RÓŻA« oraz »ANTONI«.

Powyższe źródła poinformowały również, że wymieniony tw podjął się nielegalnej
działalności, polegającej na sprzedaży medali z wizerunkiem ks. Jerzego
Popiełuszki, fotografii księdza oraz biuletynu »Z Dnia na Dzień« i »Solidarność
Walcząca«. Jak wynika z informacji, jest on zainteresowany wydaniem nowej edycji
»Nad Stobrawą« oraz zorganizowaniem spotkania z b. przewodniczącym Regionu
Wrocławskiego, Władysławem Frasyniukiem, w celu omówienia form działalności
podziemnych struktur NSZZ »Solidarność« w rejonie kluczborskim”.

Podobną ocenę postawy „Piasta” znajdujemy w kolejnej charakterystyce autorstwa
ppor. Wierzbickiego, opracowanej z datą 13 marca 1986 r. W dokumencie tym
czytamy m. in.: „Uzyskiwane od niego informacje były bardzo ogólne lub nie
zawierające istotnych dla nas wiadomości. Jest [on] nieszczerym i nielojalnym
tajnym współpracownikiem”.

Informując Ryszarda Gleicha, kolegę z „przedwojennej” redakcji „Nad Stobrawą”, o
fakcie zwerbowania go przez SB, Gilewicz przestał w praktyce być tajnym
współpracownikiem tej służby. Wykroczył przeciwko podpisanemu przez siebie
zobowiązaniu, wybierając lojalność wobec kolegów z „Solidarności”, a nie wobec
SB.

Inne zachowane dokumenty potwierdzają sformułowaną przez ppor. Wierzbickiego
opinię, że „Piast” nie był szczery wobec SB jako osobowe źródło informacji, a
jego doniesienia cechowała daleko posunięta zdawkowość.

Pisząc o zwerbowaniu „Piasta” por. Lech odnotował, że w czasie rozmowy
pozyskaniowej w dniu 31 grudnia 1981 r. jego nowy współpracownik „przekazał
informacje odnośnie [do] przewodniczącego MKZ w Kluczborku, St. Dobrzyńskiego, i
przewodniczącego K[omisji]Z[akładowej] w »Famaku«, E. Głowickiego, oraz o
sytuacji w Fabryce Maszyn”. Trudno ocenić operacyjną wartość owych informacji,
ponieważ ich treść nie zachowała się niestety na mikrofilmach materiałów z
teczek Dobrzyńskiego i Głowickiego. Być może nie były one wiele warte, skoro
zrezygnowano z ich mikrofilmowania. Zachowała się natomiast datowana 31 grudnia
1981 r. pisemna charakterystyka innego działacza kluczborskiej „Solidarności”,
Jana Głąba. W dokumencie tym „Piast” wystawił Głąbowi następującą opinię:
„Zarówno jego działalność, jak i wypowiedzi nie były wymierzone przeciwko partii
i ustrojowi; były krytyczne, ale nie wrogie. Nie jest [on] zdolny do podjęcia
działalności antypaństwowej”. Opinia taka w niczym nie szkodziła Głąbowi.
Przeciwnie – mogła tylko przyczynić się do uchronienia go przed ewentualnymi
represjami, internowaniem itp.

[z.bereszynski]

To samo można powiedzieć o charakterystyce Romana Pastwińskiego, zawartej w
doniesieniu z dnia 5 sierpnia 1984 r. „Piast” przekazał wówczas następujące
informacje: „Roman Pastwiński w ostatnim okresie czasu całkowicie odizolował się
od ludzi będących w przeszłości aktywnymi działaczami NSZZ »Solidarność«.
Utrzymuje jedynie kontakty z ordynatorem oddziału wewnętrznego szpitala w
Kluczborku, Janem Głąbem. Znajomość ta raczej ogranicza się do porad typu
lekarskiego niż kontaktów towarzyskich. [...] Roman Pastwiński w swoich
wypowiedziach często broni stanowiska i posunięć naczelnych władz państwowych i
partyjnych Polski. Nie zauważyłem, aby uczestniczył w dniach 13-ego każdego
miesiąca w mszach odbywających się w kościele parafialnym w Kluczborku w
intencji Ojczyzny”.

SB nie miała też zapewne większego pożytku z informacji zawartych w przytoczonym
poniżej lakonicznym doniesieniu z dnia 9 czerwca 1983 r.: „W rozmowie
przeprowadzonej z Eugeniuszem Głowickim dowiedziałem się, że 20.05.1983 r.
odbyła się sprawa przeciwko Bożenie Kawce-Szubert oraz Franciszkowi
Sokołowskiemu. Jednak ze względu na to, że zaczęło się bardzo późno, przełożono
ją na 3.06.1983 roku. Powiedział on mi, że w najbliższych dniach do Kanady
wyjeżdża rodzina Dobrzyńskich. W związku z wizytą papieża Jana Pawła II na Górze
Św. Anny część działaczy MKZ NSZZ »Solidarność« w Kluczborku wybiera się z
pielgrzymką. Z tego co wiem, to na pewno pojedzie Bożena Kawka-Szubert z mężem,
Jerzy Deptuła, Eugeniusz Głowicki, Julian Borkowski. Zamierzają się oni wspólnie
zebrać. Są czynione pewne posunięcia w celu załatwienia autobusu”. Nie było w
tym doniesieniu niczego, co dawałoby SB jakąś realną korzyść operacyjną.

Dość wątpliwa jest także operacyjna wartość ostatniego zachowanego doniesienia
tw ps. „Piast”, datowanego 2 października 1984 r. Relacjonując swoje przypadkowe
spotkanie z Józefem Barem, „Piast” przekazał wówczas m. in. następujące informacje:

„Zapytałem go, czy nie ma nowego numeru biuletynu »Nad Stobrawą«, to znaczy
wydanego po wydaniu Marzec 1984. Odpowiedział, że najprawdopodobniej następna
»Stobrawa« nie wyszła, gdyż on też nie miał innej niż tylko marcową.

Mówił również, że obecnie mogą tylko działać ludzie, którzy nie są w
zainteresowaniu Służby Bezpieczeństwa. Starzy działacze są ciągle pod kontrolą
»bezpieki« i trudno im cokolwiek robić. Twierdził, że należałoby zorganizować
»aktyw Solidarności« z ludzi nowych, nie będących nawet w Komisjach Zakładowych,
czyli takich, których bezpieka nie zna”.

Bardziej skomplikowana jest sprawa zeznań złożonych przez Wojciecha Gilewicza w
maju 1982 r. w związku ze sprawą Gleichów i Jurkiewicza. Zeznania te,
obciążające w największym stopniu w odniesieniu do osoby Zygmunta Jurkiewicza,
miały niestety realną wartość procesową, w związku z czym zaczęto obwiniać
Gilewicza o „wsypanie” Jurkiewicza i Gleichów. Również ta sprawa zaczyna jednak
przedstawiać się znacznie korzystniej dla Gilewicza, gdy zestawimy ze sobą
odnośne dokumenty z teczki personalnej tw ps. „Piast”.

Jak się okazuje, Gilewicz był dwukrotnie przesłuchiwany jako świadek w dniu 13
maja 1982 r. Po raz pierwszy przez por. F. Bo[...] (nazwisko trudne do
odczytania) w godzinach od 6.45 do 9.50. Po raz drugi przez mł. chor. K.
Stasiaka w godzinach od 16.10 do 17.20. Za pierwszym razem Gilewicz utrzymywał,
że „obecnie nie jest [mu] nic wiadomo na ten temat, kto może przygotowywać
literaturę związkową, druki i ulotki”. Przyznał, że po powrocie z internowania
czytał znaleziony w ubikacji zakładowej pierwszy numer podziemnego wydania
biuletynu „Nad Stobrawą”. Nie wspomniał jednak o żadnych innych przypadkach
styczności z tym biuletynem. Dopiero podczas drugiego przesłuchania Gilewicz
zeznał, że w dniu 13 kwietnia 1982, w trakcie nabożeństwa w kluczborskim
kościele parafialnym, Jurkiewicz wręczył jemu oraz Ryszardowi Gleichowi
egzemplarze trzeciego numeru „Nad Stobrawą”. Fakt ten w oczywisty sposób
przemawia za tym, że intencją Gilewicza nie było „wsypanie” kogokolwiek.
Wszystko wskazuje na to, że ugiął się on dopiero w wyniku intensywnej „obróbki”
ze strony prowadzących śledztwo funkcjonariuszy SB, po całodziennym
„pozostawaniu w dyspozycji” bezpieki. Być może powodował nim lęk przed
aresztowaniem lub ponownym internowaniem.

Podczas drugiego przesłuchania Gilewicz zeznał, że fakt wręczenia przez
Jurkiewicza „bibuły” jemu i Gleichowi widzieli wszyscy ludzie stojący obok nich
w kościele. Z treści protokołu przesłuchania dowiadujemy się również, że jednym
z owych ludzi był człowiek znany skądinąd jako tajny współpracownik SB o
pseudonimie „Kozak”. Dowiadujemy się też, że Gilewicz, nieświadom roli
odgrywanej przez „Kozaka”, rozmawiał z nim na temat kolportowania ulotek przez
Jurkiewicza. W tej sytuacji jest wysoce prawdopodobne, że SB dowiedziała się o
działaniach Jurkiewicza z innego źródła niż Gilewicz, a te ostatni, pod presją
przesłuchujących go funkcjonariuszy, jedynie potwierdził owe informacje.


W pierwszych miesiącach 1985 r. ppor. Czesław Wierzbicki, ówczesny oficer
prowadzący „Piasta”, zorientował się w końcu, że Gilewicz prowadzi z nim grę pod
pozorem współpracy. Wyrazem tego była treść przytoczonych powyżej uwag na temat
postawy „Piasta”, zawartych w charakterystyce opracowanej przez ppor.
Wierzbickiego z datą 4 marca 1985 r. Uwagi te kończyła następująca konkluzja:

„Postawa tw ps. »PIAST« jest jednoznaczna. Nadal pozostał [on] wrogo
ustosunkowany do zachodzących przemian społeczno-ustrojowych PRL. Współpracę z
SB zaczął traktować jako jeden z etapów rozpracowywania form i metod pracy SB
oraz rozpoznawania zakresu zainteresowań tej służby. Okazuje się, że [jest]
jednostką nieszczerą, o [znacznym stopniu?] dwulicowości. Nadal skłania się w
kierunku tendencji zmierzających do rozkładu społeczno-politycznego naszego kraju.

Angażując się do działalności sprzecznej z prawem w ramach tzw. podziemnych
struktur politycznych, przejawia w tym zakresie zdwojoną pomysłowość i
agresywność. Niewykluczonym jest, że na taką postawę ma[ją] wpływ nabyte
doświadczenia z okresu współpracy.

Uważać należy tw ps. »PIAST« za osobnika nieprzejednanego, wobec którego
ewentualne ponowne wykorzystanie materiałów o charakterze obciążającym bądź
kompromitującym nie wchodzi w rachubę. W takich przypadkach mogłoby ponownie
dojść do obniżenia agresywności jego działań, lecz tylko i wyłącznie na pewien
okres czasu.

Jest [on] jednostką wymagającą szczególnej kontroli w ramach sprawy ewidencji
operacyjnej”.

Ppor. Wierzbicki postanowił w tej sytuacji podjąć następujące działania w
sprawie „Piasta”:

„1. Materiały w ramach teczki pracy i [teczki] personalnej tw złożyć
w Archiwum Wydziału »C« WUSW w Opolu – nie rozwiązując
współpracy (nie powiadamiając tw).

2. Materiały tw ps. »PIAST« zostawić do dyspozycji Z-cy Szefa RUSW
d/s SB w Kluczborku.

3. Poddać tw ps. »PIAST« szczególnej kontroli operacyjnej w ramach
sprawy operacyjnego sprawdzenia krypt. »MECENAS«.

4. Opracować plan kombinacji [operacyjnej] wobec tw ps. »PIAST« w
ramach sprawy krypt. »MECENAS«”.

Od tego czasu już nie tylko „Piast” prowadził grę w stosunku do SB, pozorując
współpracę z tą służbą. Analogiczną grę rozpoczęła również SB, zachowując pozory
dalszej współpracy z „Piastem”, a faktycznie działając na rzecz objęcia go
kontrolą operacyjną, jak w przypadku normalnego przeciwnika politycznego. Ppor.
Wierzbicki tak pi

[z.bereszynski]

Od tego czasu już nie tylko „Piast” prowadził grę w stosunku do SB, pozorując
współpracę z tą służbą. Analogiczną grę rozpoczęła również SB, zachowując pozory
dalszej współpracy z „Piastem”, a faktycznie działając na rzecz objęcia go
kontrolą operacyjną, jak w przypadku normalnego przeciwnika politycznego. Ppor.
Wierzbicki tak pisał o tym w charakterystyce z dnia 13 marca 1986 r.: „W świetle
uzyskiwanych informacji o tw [ps.] »PIAST« postanowiono, że kontakt będzie z nim
utrzymywany, pozorując normalne warunki współpracy. Jednocześnie poddany został
systematycznej kontroli operacyjnej”.

W marcu 1986 r. ppor. Wierzbicki uznał, że dalsze podtrzymywanie pozorowanej
przez obie strony współpracy z „Piastem” mija się z celem, wobec czego należy ją
formalnie zakończyć. W opracowanej wówczas charakterystyce pracy tw ps. „Piast”
zajął on następujące stanowisko:

„Na podstawie wybranych materiałów w sprawie operacyjnego sprawdzenia krypt.
»MECENAS« należy sądzić, że Wojciech Gilewicz nadal utrzymuje kontakty z byłymi
działaczami »Solidarności«.

Efektywność prowadzonej współpracy jest bardzo mała. Wprawdzie nie usiłuje on
radykalnie zerwać współpracy, ale stara się ją maksymalnie ograniczać. [...]

Analizując poglądy Wojciecha Gilewicza na sprawy społeczno-polityczne oraz
biorąc pod uwagę jego wiedzę i autorytet w gronie sympatyków opozycji, słusznym
będzie zakończyć formalnie prowadzenie z nim współpracy i jednocześnie
zarejestrować go jako figuranta sprawy rozpracowania operacyjnego krypt.
»Zefir«. Sprawa ta dotyczy nielegalnego wydawania i kolportażu biuletynu »Nad
Stobrawą«”.

Fakt rozwiązania współpracy z „Piastem” został w następujący sposób odnotowany w
prowadzonym przez SB kwestionariuszu Wojciecha Gilewicza: „TW okazał się
nieszczerym i nielojalnym współpracownikiem. Tkwi w środowisku sympatyków i
działaczy opozycji politycznej. Z uzyskiwanych informacji od innych źródeł
wynika, że podjął się wznowienia wydawania nielegalnego pisma »Nad Stobrawą«.
Powyższe ustalenia spowodowały, iż postanowiono rozwiązać z nim współpracę i
jednocześnie zarejestrować go jako figuranta sprawy operacyjnego rozpracowania
krypt. »Zefir«”.

Zgodnie z propozycją ppor. Wierzbickiego, Gilewicz został w 1986 r. objęty
kontrolą operacyjną w ramach sprawy operacyjnego rozpracowania (SOR) krypt.
„Zefir”, założonej w kwietniu 1985 r. w odpowiedzi na pojawienie się kolejnej
edycji biuletynu „Nad Stobrawą”. Był on jednym z dwóch figurantów tej sprawy,
prowadzonej do października 1989 r. Drugim figurantem SOR „Zefir” był Jerzy
Deptuła.

Zachowane dokumenty świadczą jednoznacznie o tym, że Wojciech Gilewicz nie
spełnił oczekiwań, jakie SB wiązała z faktem jego formalnego zwerbowania w
ostatnim dniu 1981 r. W chwili słabości wyraził on zgodę na podjęcie współpracy
z SB, ale współpraca ta okazała się w praktyce pozorowana. W rzeczywistości
Gilewicz podjął grę, mającą na celu utrudnianie działań SB w stosunku do
kluczborskich środowisk solidarnościowych. Tak też zostało to ostatecznie
ocenione przez SB, która po kilku latach doszła do wniosku, że dalsze
podtrzymywanie współpracy z „Piastem” nie leży w interesie tej służby.

Ci, którzy domyślali się, że Gilewicz został zwerbowany przez SB, nie mylili
się. Mieli też prawo podchodzić nieufnie do jego działań i od nich się
dystansować. Słusznie przestrzegali przed niebezpieczeństwami, jakie niesie ze
sobą fakt utrzymywania przez niego kontaktów z SB. W sensie moralnym na pewno
mieli rację. Nie znali jednak całej prawdy i niesłusznie widzieli w Gilewiczu
zdrajcę i agenta bezpieki.

Sprawa ta stanowi bardzo pouczający przykład tego, jak ważną sprawą jest
wnikliwe, poparte głęboką penetrację źródeł, rozpoznawanie historycznych
zaszłości. Świat nie został urządzony według prostego, czarno-białego schematu.
Jest na nim dużo więcej różnych odcieni szarości niż czystej czerni i bieli. Nie
wolno o tym zapominać, ilekroć chcemy brać się za rozliczanie i osądzanie
przeszłości.


Zbigniew Bereszyński

autokorekta do cz. 2

[z.bereszynski]

Udostępniony powyżej tekst był pisany kilka miesięcy temu. W związku z z tym
jego forma powinna ulec częściowej aktualizacji. Jeden z akapitów cz. 2 powinien
obecnie brzmieć tak:

Wyjaśnianie owej sprawy zajęło mi więcej niż rok. W tym czasie IPN - na
przełomie 2006 i 2007 r. - oficjalnie potwierdził, że Wojciech Gilewicz był
zarejestrowany przez SB jako tw ps. „Piast”. Była to jednak tylko część prawdy.
Znacznie istotniejsza część prawdy o Gilewiczu kryła się w dokumentach, do
których udało mi się dotrzeć dopiero pod koniec 2007 r.

[schuruburu]

No
Czekamy teraz na paranoiczna reakcje Jondrusia.
Musi ciezko przeanalizowac tekst.
Wyjąć i słowa zdania z kontekstu.
Dopasować do swoich chorych teorii.
Jak wpasować w swoje teksty.
Przemyśleć do czego się przyczepić.
Mógłbym wyliczać w nieskończoność.
Ale mi się nie chce.

[Gość: LKM]

No teraz Antars przyzna że jest Bereszyńskim, na to odpowie schuruburu i Szubert
jest skończony

[Gość: gosc]

A co wlasciwie Panowie chca udowodnic .To naprawde zalosne.Mozna by
zacytowac z Wesela Wyspianskiego "Miales ch.. zloty rog ostal ci sie
tylko ..",trzymajcie tak dalej to obudzicie sie nie tylko z reka w
a moze i z glowa w nocniku. Zycze dalszego wzajemnego szkalowania..

[z.bereszynski]

Ja nikogo nie szkaluję. Odpowiedziałem tylko na próbę szkalowania mojej osoby.
Gościa "szuruburu" proszę, aby więcej nie występował w wątkach dotyczących mojej
osoby. Nie chcę żadnych pyskówek.

Zbigniew Bereszyński

[Gość: .....]

A może LKM wyzna, że jest Olimpią i Wiesławem w jednej osobie? Faktycznie
żałosne...

Pasja lustracyjna pana Bereszyńskiego

[mieszaniec-zopola]

przewyższa zdaje mi się pasję jego kolegi ze szkolnej ławy, z którym
rzekomo się poprztykali.
Wydawało mi się, że Zbigniew Bereszyński, w obliczu potworności
kaczyzmu, przejrzał na oczy niczym redaktor Tomasz Wołek, kiedyś
zawzięty antykomunista i oszołom, bezkompromisowy zwolennik
lustracji i miłośnik prawicy, dziś dostrzegający realne zagrożenie
ze środowisk polskotalibańskrydzykowobliźniakowych. Tymczasem pan
Zbigniew Bereszyński zdaje się konkurować ze swoim exkolegą,
Wiesławem Ukleją.
Niestety się pomyliłem i to ciężko.

[z.bereszynski]

Gdyby nie moja "pasja lustracyjna", to prawdziwi agenci SB w rodzaju TW ps.
"Kazimierz" mogliby się śmiać z takich ludzi jak Gilewicz, którym niesłusznie
usiłuje się przylepiać etykietę agenta. Gdyby nie moja "pasja lustracyjna", to
za agenta SB uchodziłby nadal Karol Smoczkiewicz, szef opolskiej "Solidarności"
rzemieślniczej, który z taką właśnie opinią poszedł do grobu w 1998 (przed
rozpoczęciem działalności przez IPN.
www.kurierbrzeski.com.pl/modules.php?module_name=articles&action=show_article&a_id=273
Moja "pasja lustracyjna" zaowocowała także wykazaniem na podstawie dokumentów,
że agentem SB nie był Jan Całka, szef opolskiej "Solidarności" w latach
1989-1992, pomawiany o współpracę przez niektórych weteranów "S". Obecnie moja
"pasja lustracyjna" każe mi zająć się przypadkiem Ryszarda Gleicha, który jest
ostatnio pomawiany na tym forum o współpracę z SB. Trzeba ustalać fakty między
innymi po to, by rozmaici fanatycy i fantaści nie zasypali nas swoimi mitami i
legendami. Albo pełna i rzetelna wiedza o przeszłości, albo bajki, pomówienia,
insynuacje itp. Taka jest alternatywa. Ja wybrałem pierwszą ewentualność i tego
się trzymam. Narażam się w ten sposób wielu ludziom, z prawa i z lewa, ale
trudno. Taka już bywa cena prawdy.

Zbigniew Bereszyński

[Gość: gosc]

O tym co Pan pisze mozna bylo dowiedziec sie w pociagu Kluczkork-
Opole i Opole-Gliwice .

Z tym Całką to mnie Pan zastrzelił

[mieszaniec-zopola]

Wyrazy uznania.
Ale powiem tak. Obrona Całki była godna poświęcenia czasu, natomiast
wyszukanie, że prof. Kozera był TW już nie bardzo. A już całkiem
nieistotną jest sprawa dyr. Żyły.
Dlaczego?
Otóż dlatego, że lustracja Całki to obrona przed niesprawiedliwymi
oskarżeniami, które Pan jednoznacznie przeciął.
Natomiast przypadek Kozery i Żyły dopiero otwiera drogę do oceny ich
działań i na podstawie Pańskich badań niewiele można powiedzieć. W
moim przekonaniu obydwoje nie zasługują na szczególne potępienie,
biorąc pod uwagę ustalenia. Niestety dla wielu ludzi każdy TW to
bandyta i degenerat. I tu jest problem. Przypadków takich jak Lesław
Maleszka jest pewnie wiele, ale jeszcze więcej jest takich
Damięckich, Żył, Kozerów.
Problem moim zdaniem nie leży bowiem w ujawnianiu historii, tylko w
uczciwej interpretacji przeszłości i jej skutków dla
teraźniejszości. O ile z ujawnieniem zawartości archiwów nie mamy
problemów, o tyle o oceną tego co tam jest - mamy.
Pozdr.

[z.bereszynski]

Sprawa prof. Kozery nie jest tak błaha, jak można by sądzić na podstawie tego,
co on sam mówi obecnie na swoją obronę (chodzi mi o jego wypowiedź dla NTO).
Przypadek ten będzie tematem odrębnej publikacji, nie będę więc zajmować się nim
szczegółowo w tym miejscu. Dorzucę tylko parę informacji dla pełniejszego
zilustrowania powagi problemu.

Po pierwsze Kozera regularnie pobierał wynagrodzenie pieniężne za swoje usługi
dla SB. To nie był przypadek złamanego szantażem człowieka, który coś tam mówił,
bo go do tego zmuszano. On czerpał wymierne korzyści materialne z donoszenia na
innych! On - późniejszy filozof i etyk, wychowawca młodzieży akademickiej, który
dziś poucza innych jak żyć mądrze i godnie, a sam nie potrafi dokonać uczciwego
rozrachunku z własnym życiem. To nie są sprawy prywatne, ale poważny problem
społeczny, przynajmniej w wymiarze opolskiego środowiska akademickiego.

Po drugie - godne uwagi są mechanizmy naukowej kariery obecnego prof. Kozery.
Gdy w 1969 r. starał się on o przyjęcie na studia doktoranckie w Warszawie,
opolska SB wysłała wówczas do MSW list polecający, w którym czytamy: „W wypadku
gdyby były trudności w przyjęciu z uwagi na brak miejsca, prosimy o ewentualne
poparcie”. Kozera dostał się na studia doktoranckie. Być może zabrakło wówczas
miejsca dla kogoś innego, kto nie miał poparcia SB. To bardzo ciekawy przyczynek
do historii środowisk naukowych w PRL (jako ilustracja mechanizmów mających
wpływ na kariery naukowe). Za udzielone mu poparcie Kozera odwdzięczył się
współpracując przez cztery lata z Wydziałem IV Departamentu III MSW w zakresie
inwigilacji warszawskiego środowiska filozoficznego. Za to także brał pieniądze
(zachowały się pokwitowania).

Po trzecie - oburzająca jest dwulicowość prof. Kozery. Rok temu Halina Żyła
("Stasia") toczyła bój o to, by on właśnie wygłaszał odczyt o patriotyzmie i
wolności podczas uroczystej sesji rady miasta z okazji 11 listopada. Prof.
Kozera uważał, że ma do tego prawo. On - płatny współpracownik SB! Jak byśmy się
dziś czuli jako opolanie, gdyby faktycznie wystąpił wówczas z takim odczytem?
Mam nadzieję, że po ostatnich publikacjach na jego temat, nikomu już nie
przyjdzie do głowy, by dopuszczać go do podobnych zaszczytów. Choćby po to warto
ujawniać tajemnice przeszłości - żeby nie było w przyszłości podobnych skandali.

Oczywiście ma Pan rację, że nie można wszystkich TW czy KO stawiać na jednym
poziomie. Na pewno nie można zrównywać Kozery z takim np. Gilewiczem. Jest
zasadnicza różnica między płatnym donosicielem, czerpiącym osobiste korzyści ze
szkodzenia innym ludziom, a człowiekiem, który tylko pozorował współpracę,
przymuszony do tego szantażem. Każdy przypadek musi być rozpatrywany
indywidualnie i nie wolno szarżować z uogólniającymi osądami moralnymi. Bywam
ostro atakowany za takie podejście, czego przykład ma Pan również na tym forum.
Staram się jednak widzieć rzeczywistość taką jaka była, bez czarno-białych
szablonów i uproszczeń. Jeżeli widzę w danym przypadku jakieś okoliczności
łagodzące, to ich nie ukrywam, nawet gdyby komuś bardzo się to nie podobało.
Staram się być sprawiedliwy w swoich ocenach. Nie należę do tych, którzy
wykorzystują byle pretekst, by moralnie pastwić się nad ludźmi.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Bereszyński, Kozera, Kantor...

[Gość: Anka]

Zajrzałam do "Indeksu" nr 1-2 z 2007 roku
www.indeks.uni.opole.pl/pdf/indeks-7576.pdf
znalazłam bardzo wyważony, sceptyczny by nie powiedziec krytyczny artukuł
Z.Bereszyńskiego na temat lustracji ("Ślepy zaułek lustracji?")

Polecam lekture wszystkim tym, którzy Bereszyńskiego uważają za ślepego
inkwizytora, mściciela, oszołoma...

W tym samym numerze przeczytać można felieton(?) Bartłomieja Kozery
("Odtwarzanie czy tworzenie") w którym autor użala się nad upadkiem obyczajów,
kultury wśród studentów. Pisze Kozera o człowiczeństwie:
"(...) wierzyłem, iz istnieje cos takiego jak człowiczeńtwo. I w związku z tym
byłem przekonany, że należy tak żyć, aby to człowieczństwo zrealizować, że
trzeba sie spełnić (...) Teraz, gdym się posunął w latach, muszę z ta wczorajszą
swoją wiarą się pożegnac"

Co zachwiało wiarę Kozery w człowieczeństwo? Postepujaca barbaryzacja
objawiajaca się m.in. piciem przez studentów kawy na wykładach, tym, że siedzą w
"nieestetycznych pozach"...

W tym samym numerze pojawia się we wspomnieniach Leo Kantor...

[mieszaniec-zopola]

Zdania nie zmieniam. Kozera i Żyłowa w świetle Pańskich rewelacji
jawią mi się jako zwykłe elementy PRLowskiej rzeczwistości.
Nie dostrzegam tam relatywnie wielkiego zła.
Wydaje mi się, że dzisiaj wielu prominentnych ludzi w POlsce czyni o
wiele więcej zła, robią to jawnie, w świetle kamer, przy akceptacji
dużej cześci społeczeństwa i przedstawicieli tzw. 4 władzy.
Czymże jest działalności KOzery wobec potworności kaczyzmu,
lepperyzmu i elpeeryzmu? Czemu się pastwią nad Wałęsą za Bolka, nie
dostrzegając ile zła ten człowiek uczynił będą prezydentem RP.
Falandyzacja prawa, esbek Kwiatkowski, Mnietek, Olingate, niszczenie
dziadka Turowicza, MIchnika, Mazowieckiego itd., itd.
Wracając na opolskie podwórka.
Nie sądzę, żeby Żyłowa cokolwiek wiedziała o przygodach KOzery z SB
i KOzera o Żyłowej. Łączenie ich wzajemnego popeirania się,
sugerujące solidarność agentów jest równie bezsensowne jak moje
hasło pod nickiem.

sprawa Kozery w NTO

[Gość: Jarek]

www.nto.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20081025/POWIAT01/821253208
Co na to Wyborcza?

Panu Bereszyńskiemu w odpowiedzi...

[Gość: Andrzej Szubert]

Panie Bereszyński!

Jest Pan osobą publiczną, autorem książek i artykułów w gazetach.
Zasady demokracji są takie, że osobom publicznym można stawiać
pytania i zarzuty. Do dobrego tonu należy udzielanie odpowiedzi.
Nawet na niewygodne pytania czy zarzuty.

Nie szerzę oszczerstw, a jedynie wyliczyłem – w moim przekonaniu
świadomie zamieszczone przez Pana – przeinaczenia, przemilczenia czy
wymyślone „fakty” w życiorysie kilku osób w Pańskim tekście o
biuletynie „Nad Stobrawą”. Uważam, że zasadnie nazwałem to
manipulacją faktami.
Podpisując się imieniem i nazwiskiem, pełen obrazy majestatu,
odmówił Pan dyskusji ze mną. Pisząc jako „antars”, udając postronną
osobę, „dyskusję” Pan podjął. Produkując bezpodstawne oskarżenia i
ataki na mnie a nawet na moją żonę.

Czyżby brakowało Panu odwagi wystąpienia przeciwko mnie oko w oko,
pod własnym nazwiskiem?
Moje pytania i zarzuty przeciwko tekstowi napisanemu przez Pana (a
nie przeciwko Panu jako osobie), nadal są aktualne.

Jeśli Pan twierdzi, że prowadzę kampanię oszczerstw przeciwko Panu,
dlaczego nie poda mnie Pan do sądu? Jeśli to, co Pan twierdzi jest
prawdą, wygra Pan bez problemów proces o zniesławienie, a ja zostanę
zmuszony do publicznego przeproszenia Pana.

Na razie robi Pan wszystko, aby ta dyskusja przypominała zabawę
w „głuchy telefon”.

Postawa „strusia”, chowanie głowy w piasek, nieudzielanie odpowiedzi
na moje pytania i zarzuty, zasłanianie się oskarżaniem mnie
o „szerzenie oszczerstw” sprawy nie załatwiają.
To nie ja a Pan wykazuje ewidentnie złą wolę. To nie ja, a Pan
odmawia konstruktywnej, wolnej od pomówień, dyskusji.

Andrzej Szubert


Panie Bereszyński!

Aby kolejny raz udowodnić Panu, że ja gotów jestem do rzeczowej
dyskusji, odpowiadam na Pański post „w odpowiedzi na ataki” z
25.10.08 godz. 15:33.

W moim wątku o nic Pana nie pomawiam, a jedynie wyliczam to, co
uważam za manipulacje.
Nie wykazuję ani ewidentnie złej woli, ani zaślepienia. Po prostu
opisuję i stawiam pytania.
Pisze Pan, że należy przeciwstawić się kłamstwom i insynuacjom.
Jeśli to, co ja napisałem rzeczywiście jest kłamstwem i
insynuacjami, bez trudu byłby Pan to w stanie wykazać. A Pan ucieka
od odpowiedzi, od podjęcia rzeczowej polemiki ze mną.

Nie prowadzę żadnej prywatnej wojny przeciwko Panu, nie posądzam
Pana o żadne „bezeceństwa”. Jeśli opisane przeze mnie manipulacje
zrodziły się „wyłącznie w mojej chorej wyobraźni” to byłoby dla Pana
dziecinnie prosto wykazać, punkt po punkcie, że to co napisałem jest
nieprawdą.
Nie próbuję się dowartościowywać, nie obrzucam błotem. Publicznie,
publicznej osobie, podpisując się imieniem i nazwiskiem zadałem
kilka pytań. Czekam na odpowiedzi, a nie na insynuacje, że to ja
jestem oszczercą i insynuatorem.

Dokumenty na temat agenturalnej działalności Ryszarda Gleicha
istnieją naprawdę , a nie tylko w mojej chorej wyobraźni. Zostaną
jeszcze opublikowane. Pan też nie za każdym razem publikuje wszystko
od razu. Informując o tym na forum podpisałem się imieniem i
nazwiskiem umożliwiając Ryszardowi Gleichowi podjęcie przeciwko mnie
procedury prawnej, gdybym skłamał.
Ryszard Gleich także może opublikować w internecie informację, że
byłem agentem SB, podać mój pseudonim i podpisać się imieniem i
nazwiskiem. Nie robi tego, bo wie, że podałbym go o zniesławienie do
sądu.

Nie wiem, dlaczego nazwał Pan to „praktyką godną NKWD, UB i SB.”
Czyżby to naprawdę przypominało strzał w potylicę? Albo tortury? Czy
też bezprawne uwięzienie bez możliwości obrony?

Prosiłbym o mniej chwytliwej frazeologii, a więcej faktów, Panie
Bereszyński.

Jeśli faktycznie nie dorabia Pan nikomu życiorysów, to cóż
prostszego, jak dołączenie do Pańskiego tekstu komletu materiałów
źródłowych potwierdzających każdy opisany przez Pana fakt i
szczegół. Czyż nie jest to najlepsza możliwość udowodnienia, że moje
zarzuty są insynuacją?
Pańska agresywna frazeologia nie zastąpi odpowiedzi na postawione
przeze mnie pytania.

Ze mną nie musi Pan dyskutować. Na moje zarzuty, jako osoba
publiczna powinien Pan jednak odpowiedzieć. Unikaniem odpowiedzi
przyznaje Pan się do tego, że moje zarzuty są prawdą.

Andrzej Szubert

[Gość: Andrzej Szubert]

Panie Bereszyński.

Aby udowodnić, że gotów jestem do poważnej dyskusji składam Panu
następującą propozycję.
Wyraża Pan duże zastrzeżenia do strony „Nad Stobrawą” prowadzonej
przez moją żonę.
Proponuję:
Najpierw Pan zadaje mi pytania dotyczące Pańskich wątpliwości i
zarzutów pod adresem tekstów na tej stronie. Ja obszernie i
wyczerpująco odpowiem na wszystkie Pańskie pytania, choćby była ich
setka.
Następnie zamieniamy się rolami.
Ja zadaję Panu pytania dotyczące Pańskiego tekstu o biuletynie „Nad
Stobrawą”, a Pan udziela mi obszernych i wyczerpujących odpowiedzi.
Możemy do tego celu otworzyć oddzielny wątek prosząc administratora
forum o usuwanie wszystkich obcych postów. Niech będzie to tylko
dyskusja pomiędzy nami.

Andrzej Szubert

[z.bereszynski]

Napisałem, że nie zamierzam dyskutować z panem Szubertem, bo dyskutowanie z tym
człowiekiem prowadzi do nikąd, a pomaga mu tylko publicznie zaistnieć. Nadal
stoję na takim stanowisku i dlatego, to co tutaj napiszę, nie będzie wstępem do
żadnej "dyskusji".

W swoim tekście na temat biuletynu "Nad Stobrawą" wykorzystałem różne źródła
informacji. Nie tylko zachowane dokumenty, bo tych jest niewiele, ale przede
wszystkim relacje ustne osób, które miały osobisty związek z wydawaniem tego
biuletynu. Pan Szubert nigdy nie zajmował się wydawaniem biuletynu "Nad
Stobrawą" ani żadną inną działalnością wydawniczą. Wie tylko tyle, co usłyszał
od innych. W szczególności nie ma on żadnej bezpośredniej wiedzy na temat
działalności prowadzonej przez takie osoby jak Gleichowie czy Gilewicz z
Deptułą. Wie (lub raczej - "wie") tylko to, co posłyszał i co w typowy dla niego
sposób przetworzył w swojej pamięci. Ja rozmawiałem z tymi ludźmi osobiście. Nie
mam żadnego powodu, by ich relacje uważać za mniej wiarygodne od tego, co
opowiada pan Szubert. Tym bardziej, że fakt prowadzenia działalności
wydawniczo-kolportażowej przez Gleichów i Gilewicza poświadczają w jednoznaczny
sposób zachowane dokumenty z zasobów IPN, m. in. materiały prowadzonej do 1989
r. sprawy operacyjnego rozpracowania krypt. "Zefir" (jednym z figurantów tej
sprawy był Gilewicz). Fakt angażowania się Gilewicza w wydawanie nowej edycji
"Nad Stobrawą" poświadczają także dokumenty przywołane przeze mnie w
udostępnionym powyżej tekście opracowania na temat sprawy TW ps. "Piast".
Zamiast pyskować, niech pan Szubert przeczyta uważnie tekst tego opracowania, a
znajdzie tam odnośny cytat.

Pamięć ludzka bywa zawodna, dlatego poszczególne relacje mogą różnić się w
szczegółach. Minęło ćwierć wieku, niektóre osoby są w podeszłym wieku i po
prostu mogą niedokładnie pamiętać te czy inne fakty. Stąd rozbieżności w
relacjach, których czepia się tutaj pan Szubert z uporem godnym lepszej sprawy.
Rozbieżności te dotyczą faktów o podrzędnym znaczeniu. Nie mają one większego
znaczenia dla istoty sprawy. To, że Gleichowie i Gilewicz byli zaangażowani w
podziemną działalność wydawniczo-kolportażową, jest niepodważalnym faktem. Nie
zmienią tego faktu żadne sztuczki polemiczne pana Szuberta. O tym, że Ryszard
Gleich i Wojciech Gilewicz prowadzili działalność wydawniczą, wspomina się nawet
na własnej stronie internetowej Szubertów.
www.nadstobrawa.za.pl/kluczborska%20s.html
Jeżeli pisanie o wydawniczej działalności tych ludzi ma być dorabianiem im
fałszywych życiorysów, to równie dobrze można by powiedzieć, że fałszywe
życiorysy dorabiają im także Szubertowie na swojej własnej stronie internetowej.
To, że pan Szubert stawia taki zarzut tylko w odniesieniu do mojej strony
internetowej, nie patrząc na zawartość własnej strony internetowej Szubertów,
najlepiej świadczy o jego zakłamaniu i złej woli.

Pan Szubert przez szereg miesięcy okłamywał mnie, że Gleichowie i Gilewicz nie
prowadzili żadnej działalności wydawniczej. Mam na to dowody w postaci e-maili,
jakie przysyłał mi na przełomie lat 2006 i 2007. W ten przewrotny sposób
wmanewrował mnie w swoją prywatną wojnę z Gilewiczem. Żałuję, że w tym
konflikcie stanąłem w pewnym momencie po jego stronie i publicznie broniłem go
przed atakami innych weteranów kluczborskiej "Solidarności". Dziś widzę, że pan
Szubert na żadną obronę nie zasłużył, bo jest człowiekiem pełnym złej woli.
Ostatecznie okazało się, że kłamał i nawet sami Szubertowie, jak już
wspomniałem, na własnej stronie
internetowej zmuszeni byli przyznać w końcu, że Ryszard Gleich i Wojciech
Gilewicz byli jednak członkami "konspiracyjnej drukarni". Tak wygląda
wiarygodność pana Szuberta jako źródła informacji. między innymi z tego powodu
dyskusję z tym człowiekiem uważam za bezcelową.

Pan Szubert bardzo chciałby zaistnieć jako osoba publiczna, choć moim zdaniem
nie ma po temu szczególnych kwalifikacji. Jego sprawa - pod warunkiem jednak, by
nie było to realizowane kosztem innych ludzi. On jednak, jak zwykle, stara się
zaistnieć na zasadzie obrzucania błotem i dyskredytowania innych osób.
Ciągnięcie "dyskusji" z tym człowiekiem ułatwiałoby mu tylko prowadzenie takiej
działalności. Nie zamierzam w ten sposób dopomagać mu w realizowaniu jego
chorych ambicji osobistych.

Panu Szubertowi nie chodzi o historyczną prawdę. Odpowiadając na to, co
napisałem w tym wątku, powtórzył swoją odpowiedź w innym, założonym przez siebie
wątku. Tylko po to, żeby "podbić" ten drugi wątek, którego tytuł ma na celu
zniesławianiu mojej osoby. To najwymowniej pokazuje, jakie są jego prawdziwe
intencje. Ktoś, kto kto prezentuje takie nastawienie, nie zasługuje na to, by z
nim dyskutować.

Wyjaśnienia te nie są adresowane do pana Szuberta, lecz do osób postronnych,
które mogłyby być zainteresowane treścią tego wątku. Z panem Szubertem nie
dyskutuję i dyskutować nie będę. Mam wiele ważniejszej pracy do wykonania i nie
będę tracić czasu na odpisywania na kolejne elaboraty tego człowieka.

Zbigniew Bereszyński

[Gość: Andrzej Szubert]

Panie Bereszyński

Kiedyś podziwiałem Pana za odwagę, za zarzucenie płk. Urantówce
zbrodniczej działalności. Dzisiaj nie ma Pan odwagi podjąć rzeczowej
dyskusji ze mną. Wiem dlaczego. Z faktami opisanymi przeze mnie
polemizować się nie da.

Do tego nadal podaje Pan nieprawdziwe informacje. Nigdy nie
zaprzeczałem udziałowi Gleicha i Gilewicza w „drugiej” konspiracji.
Twierdziłem jedynie, że najniebezpieczniejsze zadania wykonywały
inne osoby. „Ilościowy” udział R. Gleicha i W. Gilewicza jest
niejasny, jednak mniejszy niż opisany przez Pana. Poza tym wyciąga
Pan przedwczesne wnioski. Być może wypłyną jeszcze dokumenty, że
brali oni udział w tej konspiracji na polecenie SB. Nawet do
agenturalnej teczki Ryszarda Gleicha Pan jeszcze nie dotarł. Pańska
wiedza jest b. niepełna.

Do umieszczenia na stronie „Nad Stobrawą” informacji o
konspiracyjnej działalności Gilewicza i Gleicha nikt administratora
strony nie zmuszał. Dlaczego Pan zmyśla.

Czy myśli Pan, że „argument” jakobym ja chciał wyłącznie „zaistnieć
jako osoba publiczna” jest odpowiedzią na zarzut, że jest pan
manipulatorem?

Wiem, że odpowiedzi się nie doczekam.
Uważałem jednak za mój obowiązek powiadomić czytelników forum o
zaistniałym fakcie manipulowania przez Pana historią biuletynu „Nad
Stobrawą”. A przede wszystkim o fakcie dorabiania konspiracyjnych
życiorysów osobom nazwanym przez „Wyborczą” przywódcami podziemia w
stanie wojennym w Kluczborku. Wśród nich jest dwóch agentów SB.

Andrzej Szubert

[Gość: Zibiss]

Chory kraj latających teczek.

[Gość: gościu]

Zgadzam się w całej rozciągłości.

Kozera kontratakuje w NTO

[Gość: M<'rek]

www.nto.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20081027/POWIAT01/900202498
a Wyborcza milczy...

[Gość: kim wlan]

Co sądzicie o liście profesora do nto? Co pan sądzi, panie
Zbigniewie?

[z.bereszynski]

Prof. Kozera pakuje się w pułapkę bez wyjścia, próbując zaprzeczać łatwym do
sprawdzenia faktom. Niemal wszystko, co napisał w swoim liście, mija się z prawdą.

Nieprawda, że zwerbowano go jako 19-latka w 1964 r. Było to dwa lata później.
Nieprawda, że współpracował z SB tylko przez cztery lata, a potem było 40 lat
uczciwego życia. W rzeczywistości współpracował z SB w Opolu w latach 1966-69,
potem z Wydziałem XIV Dep. III MSW w Warszawie do 1974 r. a w latach 1976-1979
prowadził punkt kontaktowy dla SB w Opolu. Na to wszystko są dokumenty.

Nieprawda, że nie brał pieniędzy. Brał wielokrotnie wynagrodzenie pieniężne, na
co są dowody w postaci pokwitowań pisanych jego własną ręką (oryginały!).
Dostawał też od SB upominki rzeczowe.

Kręcąc i matacząc prof. Kozera przekreśla ostatnie szanse na choćby częściowe
uratowanie twarzy. Sam pogrąża się do reszty.

Wbrew temu, co napisał w swoim liście, nie czuję do niego nienawiści. Raczej mu
współczuję. Nie chciałbym być na jego miejscu.

Do tego, co napisał prof. Kozera, odniosłem się obszerniej w tekście przesłanym
do redakcji NTO. Tekst ten powinien ukazać się pojutrze.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

TW ps. "Kazimierz" - dowody współpracy

[z.bereszynski]

www.nto.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20081029/POWIAT01/861940005

[Gość: ciekawy]

ciekawi mnie jakie pan Berezanski ma teraz samopoczucie, czy doznal
wzwodu i orgazmu? Czy nastapil wytrysk i przyniosl chwilowa ulge.
Ciekawe kogo jeszcze chce zniszczyc, bo chyba zdaje sobie sprawe, ze
niszczy nie ustroj, nie system, nie metody, niszczy konkretnego
czlowieka. Oj wstydz sie pan panie Berazanski.
Zamiast po chrzescijansku wspolczuc i pochylic glowe nad dramatem
pokolenia, ktore mialo to szczescie ze urodzilo sie w 1945 r. +-
jeden dwa lata w te czy wewte i przyjmowalo komune jako cos swojego,
pan sie bawi w pana Boga. Slyszec od ojca AK-owca, a dzialac w
konkretnej sytuacji tu i teraz, a raczej tam i wtedy w PRL-u, to
byly dwa odrebne byty.
Pan Bereszanski wykazal sie paskudna cecha: lubi podpatrywac przez
dziurke od klucza i lubi potem o tym opowiadac. To jest zboczenie,
chorobliwa pasja, to jest zlosc do swiata upozowana i uzasadniona na
cel ideowy. Goowno nam po takiej prawdzie. Skoro nie rozwiazano do
tej pory problemu odpowiedzialnosci za tamten czas, nie osadzono
tamtego systemu i jego ludzi, skoro pozostawiono to zadanie
wylacznie historii, a wiec wlos z glowy nie spada tym ktorzy jak
ojciec i wujek pana Michnika budowali tamten system zbrodni i
uciemiezenia, to nie wolno niszczyc tych ktorzy stali sie tak na
prawde ofiarami tamtych czasow.
Wiecej milosierdzia katolicki narodzie polski. Szkoda ze nie ma
naszego Papieza, moze oswiecilby chora z nieszczescia osobistego
lepetyne pana Berezanskiego.
A kto zna ten wie ze ma ci on leb nie od parady !
Tfu !

[z.bereszynski]

Oj śpiochu, śpiochu, Twój styl jest nie do podrobienia. Ty naprawdę masz
osobistą obseję, a szukasz jej w innych. Pisz sobie na mój temat co chcesz, mam
to w głębokim poważaniu, ale nie mieszaj Papieża do swoich plugawych wypocin,
Panie Katolik...

Z.B.

[Gość: kazio]

Wietrzenie wroga, szukanie i wzywanie jakiegos spiocha?? (who is
who?) nic tu nie da, i nic nie pomoze na zeswinianie sie publiczne
panie Bezecny. Idz sie pan wyspowiadaj i przepros natychmiast kogos
pokrzywdzil !

[z.bereszynski]

Tak, tak... Marek, Mateusz, Łukasz i Jan też ciężko "zgrzeszyli" opisując w
swoich ewangeliach czyny niejakiego Judasza. Powinni byli całą sprawę
przemilczeć i schować pod korcem. Tylko wtedy nie było niestety Kazia/śpiocha i
nie miał kto ich zainspirować w tym kierunku. Tylko dlaczego Kościół już dwa
tysiące lat powiela ten "grzech" ewangelistów? Pomyśl Pan nad tym, Panie
Katolik...

[Gość: Bezecny-Ewangelist]

Ha ha ha ha !!! Wlasciwej dac rzeczy miarę, koniecznie !
No teraz juz wiemy co napedza pyche pana Bezecnego. On chce byc
takim wspolczesnym ewangelista, tworca eposu o sprawach PRL-u
widzianego przez pryzmat dziury klozetowej !
Nic dziwnego ze spod panskiego piora tchnie smrodem !
Pan Bereszczanski = EWANGELISTA ! No tego by nawet SB nie wymysliła,
a tam podobno same "ynteligentne" ludzie pracowaly !
Jak juz sie pan Berezynski porownujesz z ewangelistami (brawo
bis !), to siegnij do ich dzielek jeszcze raz i zobacz o czym oni
pisza.
Oni pisza historie Meki Panskiej !
Oni tworza leegende ktorej sila dziala juz 2000 lat.
Twoja Panie Bereszczynski prawda i pana jutro nikt nie bedzie
pamietal.
Wiec musisz dalej pluc zolcia i sikac kwasem. A pluj se.
Ludzi w Polsce coraz mniej obchodzi tamten PRL, bylo minelo.

[Gość: Barry]

To zawstydzające! Człowiek, który ujawnia prawde musi sie z tego
tłumaczyć. Tylu "dobrych katolików" czy może raczej "umoczonych" w
niezbyt chwalebne sprawki w okresie słusznie minionym?

Ignorujmy trolla !

[Gość: Anka]

niech sobie pluje, jeśli musi.
Aż dziw, że jeszcze nie oskarzył Z. Bereszyńskiego o to, że namawia
Kozere aby poszedł w ślady Judasza i...

Takie zakały podpisujace sie róznymi nickami są i będą na prawie
kazdym forum, nie ma na to rady, jedyne chyba co mozna zrobic to
ignorowac ich.

dlaczego miałbym cię ignorować?

[Gość: nemo]

[Gość: gość]

Anka, chyba jeszcze nie zauważyłaś, że ten wątek założył Z.
Bereszyński podpisując się jako "antars". Udawał postronną osobę i
zachwalał samego siebie jako demaskatora agentów. Na innych się
obraża, sam robi to samo.

koń trojański...

[Gość: M<'rek]

Niejaki Andrzej Szubert jako "koń trojański" znowu zaczyna swoją prywatną wojnę
z Bereszyńskim. Tym razem będzie wspierał "Kazimierza". Grunt, żeby szkodzić
swojemu prywatnemu wrogowi. Żałosny przykład pieniactwa...

[Gość: gość]

Ksywę "koń trojański" nadał mi Z. Bereszyński. Nie próbowałem
udawać, że koń trojański i ja to dwie osoby. Nie prowadzę z nim
prywatnej wojny, tylko zapytałem go, dlaczego manipuluje faktami.
To on jako "antars" udawał "postronnego", atakował mnie prowadząc ze
mną prywatną wojnę o jego własną wiarygodność.
Twoje "argumenty" (wspieranie przeze mnie "Kazimierza")
przypominają "argumenty" antarsa (że jestem sprzymierzeńcem "Stasi").
Czyżbyś był kolejnym wcieleniem tej samej osoby?

[Gość: M<'rek]

Masz Gościu jakąś obsesję, a "detektyw"
z ciebie jak z koziej d... trąba. Znajdź sobie Gościu jakieś pożyteczniejsze
zajęcie.

[Gość: Garry]

Barry, pewnieś taki odwazny z racji poznego urodzenia !? Cala Polska
bedzie jeszcze przez 20-30 lat umoczona w PRL ! Jakbys nie liczył.
Niech ci sie sni jaki jestes czysciutki ! Buzi !

[Gość: opolanka]

Tak się ciekawy przejąłeś losem tych co nie ze swej woli , ale
zmuszeni byli współpracować.I podpisali i brali pieniądze.
Piszesz , że Pan Bereszyński powinien iść do spowiedzi.
Również powinni się wyspowiadać ci wszyscy którzy mają na
sumieniu ,usłużalczość i proritety.A są katolikami.Spoowiedź by im
dobrze zrobiła.
Niech za pokutę rozdadzą na cele szczytne biednych emrytów i
rencistów ( bo głównie im szkodzili) to co w swoim życiu osiągneli.
I będzie kwita.

[Gość: opolanin]

Oczywiscie, oddac, pewnie pierzyne i koldre tez, a z czego beda zyc
i czym sie przykrywac zima to ciebie durna babo juz nie obchodzi?
Owszem spowiedz przydalaby sie wszystkim, po obu stronach. Ales ty
glupia opolanko !
Podpisali i brali pieniadze bo im sie wydawalo ze w slusznej sprawie
staja ! Taki to byl durny czas. Nieliczne jednostki myslaly inaczej.
Kto myslal inaczej byl traktowany jak wariat i zamykano do
psychuszki. W 1966 i 1967 myslec ze komuna sie zawali bylo
niesposob? Takich madrych nie bylo. Tych co z lat 40-tych te madrosc
jeszcze mieli dawno posadzono do Rawicza czy Wronek, a straznicy,
ktorzy ich pilnowali nalezeli do elity. Ich dzieci studiowaly za
granica w nagrode ! Prosze zapytac skad gwiazdor polskiej
pozniejszej opozycji znal tak swietnie francuski. Bo jako sekretarz
PZPR na Uniwersytecie Warszawskim zostal w nagrode wyslany na studia
na Sorbone ! A skad swietna znajomosc angielskiego u pewnego prof.
Longina zreszta? Bo tesciu Ochab wyslal zieciula do USA na 5 letnie
studia .
Wiec czepianie sie dzis biedakow, ktorzy tez uwierzyli ze socjalizm
zwyciezy, to po prostu zemsta z niskich pobudek, spsob na
zaistnienie, skoro nie mozna w swoim zawodzie. Ale to jest szarpanie
mniej niz pionkow. To sa szeldupki, a gdzie sa i co robia rekiny
tamtej zgraji ?
Przeciez te pionki tez przejrzaly po 1980 r. na oczy. Jak mogli to
zrywali kontakty. Sami dostrzegli pewna nadzieje, no i zaczynali zyc
z pasja, bo dopiero teraz bylo mozna.
Pisze to zeby niektorzy zrozumieli, ze w Polsce byl straszny czas !
Najpierw po wojnie mlodzi ideowi kominisci budowali nowy ustroj, nie
ogladali sie na tysiace ofiar, torturowano i zabijano bez pardonu
najlepszych Polakow patriotow. Kto to robil? Ojcowie i wujowie
ciotki i matki pokolenia opozycjonistow 68 r. To byla ta
mlodziez "bananowa", ktora zaznala komunistycznych przywilejow,
ktorzy "wiedzieli lepiej", bo jezdzili za granice, gdy narod zyl
uciemiezony. Dlaczego pan Michnik nie powie wuju wroc i stan przed
sadem, bys sie oczyscil !? Nie widzialem takiego artykulu pana AM, a
pioro ma dobre moglby to napisac. Wszystkie tematy w GW chodza,
tylko nie ten.

[Gość: opolanka]

Opolaninie nie będę ci komplementy serwować , jakiś ty mądry.
Głupi czy mądry ,co to ma do rzeczy , każdemu wolno się wypowiadać,
i ma prawo zajmować głos i pisać.Może w przyszłości bedzie lepiej.
Piszesz co oni mogą rozdać.
Pierzyny niech nie oddają,jak sa w posiadaniu , to napewno
pamiątka rodzinna w 100%.
Obecnie pierzyny nie są w modzie. Przeżytek, mole zżarły.
Napewno masz rację zgodzę się , że osoby które zostały zwerbowane
miały sie doskonale, robiły karierę wysyłane za pieniądze podatników
na studia zagraniczne . Natomiast wracając do kraju miały
zapewnione wysokie stanowiska (kierownicze) wysokie apanaże .
Za ich pośrednictwem stanowiska również otrzymywali rodziny
i znajomkowie.
W naszym narodzie od wieków , donościelstwo było potępiane.
Ile zła wyrządzili niektórzy takich zachowaniem.
Natomiast w komunie jak się chciało skompromitawać przeciwnika
i nie załatwić sprawy , to się wydawało o nim opinie.
To jest moja opinia , a ty zrobisz jak uważasz.
Tacy opiniujący dzięki współpracy mogli się nachapać i urządzić się
w życiu dobrze, siebie i rodzinę.A takich w całym kraju było tysiące.
No i bardzo dobrze , że taki Pan Bereszyński odważył się ujawnić
zachowania postępowań ludzi .

[Gość: wiedźma]

Do młodych, którzy przysłuchują się swarom na temat donosicielstwa: pamiętam
tamte czasy na WSP, byłam studentką, pamiętam, kto był ważny, kto był w łaskach
i czyje nazwiska było głośne bynajmniej nie z powodów wysokiej średniej. Wzywano
mnie na rozmowy, których celem było sondowanie poglądów w celu: co myślę o tym
czy owym i czy dam się zwabić, zwerbować do PZPR, schwytać w sieć, stać się
"swoim człowiekiem". Moje poglądy na temat października 56 wypowiedziane
spontanicznie i szczerze wobec uczelnianego sekretarza PZPR uratowały mnie przed
dalszym nagabywaniem. Stwierdzono, że jeśli mówię takie rzeczy, to jestem za
głupia do "inteligentnej" roboty.
Bo to się tak zaczynało, powoli, spokojnie, nienachalnie! Jak się ktoś nadawał,
rozpracowywano go dalej. Kaptowano ludzi nie tyle groźbami wobec dziadków,
ojców, pociotków, akowców, arystokratów, ile obiecankami ułatwiania kariery,
mieszkaniem, stypendiami (jesteś zdolny, co tam zdolny - genialny!, załatwimy
studia w Warszawie, za granicą, w najgorszym wypadku asystenturę w uczelni
itd.), zapewnimy dalszy rozwój, doktorat, habilitację (choćby w Moskwie, a tu
się tylko zatwierdzi). Przyszłość tych wybrańców była jasna i przewidywalna.
Reszta szła w Polskę, na rozkurz, na marniutkie posadki, kątem w wynajętej
klitce, a jak doktorat, to wieczorami, z pasji i zamiłowania, nie dla kariery.
Teraz wyolbrzymia się męczeństwo tych wybrańców (kto to sprawdzi i czy to w
ogóle można sprawdzić?) Ceną było donosicielstwo. Opłacane. ZGODY NA
DONOSICIELSTWO NIC NIE USPRAWIEDLIWIA. NIC. Można było odmówić, nikt za to nie
szedł na Sybir, z psychuszką też przesada. Tłumaczenie, że się nikomu
donoszeniem nie zaszkodziło, jest złudne. Wiadomo, efekt motyla. Tym, którzy
poszli na lep oferowanych korzyści, można współczuć, bo przeżyć życie ze
świadomością, że przekroczyło się granicę przyzwoitości, krzywdząc innych
świadomie i za pieniądze, jest czymś niewyobrażalnie okropnym. Ale trudno
przebaczyć. Bo w gruncie rzeczy donosiło się na ludzi z najbliższego otoczenia,
kolegów z pracy, przyjaciół, znajomych. Powtarzam, można było odmówić i nie szło
się za to na szafot.

[Gość: Bella]

Masz rację Wiedźmo! I nie trzeba nic dodawać do Twojej wypowiedzi. Mogę tylko
potwierdzić, że w moim instytucie było (jest?) podobnie. Mnie także trzykrotnie
proponowano wstąpienie do jedynie słusznej partii. Brak entuzjazmu do tego
pomysłu z mojej strony spowodował,że do sprawy więcej nie wracano.Czy mi to
zaszkodziło? Nie wiem. Na pewno nie pomogło. Przykro jednak, że w "grupie
sprawującej władzę" dzisiaj jest wiele osób, których kariery niekoniecznie
wynikały z ich osiągnięć naukowych. Na szczęście nie dotyczy to nowej Pani
Rektor :)

[Gość: M<'rek]

W NTO kolejne informacje na temat TW Kazimierz:
rudnik.redblog.nto.pl/2008/10/28/nikt-nie-jest-panem-bogiem/
A Wyborcza dalej milczy...

[Gość: czytelnik]

I dobrze. Bereszyński to Ukleja tylko w szatach pseudohistoryka

[Gość: Bella]

www.nto.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20081029/POWIAT01/861940005&SearchID=73334747143275