Adela von Stercza

[arnold7]

republika.pl/silesia2/dziewczyna.html
:)
Pyrsk -Arnold

[Gość: Arnold]

Mnisi w kościele Bożego Ciała zaczęli śpiewać drugi z trzech przewidzianych na
sekstę psalmów. Trzeba się pospieszyć, pomyślał Reynevan. Przy capitulum, a
najdalej przy Kyrie, ani chwili po, Adela musi zniknąć z terenu hospicjum. Nikt
nie powinien jej tu zobaczyć.

Benedictus Dominus
qui non dedit nos
in captionem dentibus eorum.
Anima nostra sicut passer erepta est
de laqueo venantium...

Reynevan pocałował Adelę w biodro, potem zaś, natchniony mnisim śpiewem,
mocno nabrał powietrza w płuca i zagłębił się w kwiaty henny i nardu, w
szafran, w wonną trzcinę i cynamon, w mirrę i aloes, i we wszelkie drzewa
żywiczne. Adela, wyprężona, wyprostowała ręce i wpiła mu palce we włosy,
łagodnymi ruchami bioder wspierając jego biblijne inicjatywy.
- Och, oooooch.... Mon amour... Mon magicien... Boski chłopcze...
Czarodzieju...

Qui confidunt in Domino, sicut mons Sion
non commovebitur in aeternum,
qui habitat in Hierusalem...

Już trzeci psalm, pomyślał Reynevan. Jakżeż ulotne są chwile szczęścia...
- Revertere - zamruczał, klękając. - Obróć się, obróć, Szulamitko.
Adela obróciła się, uklękła i pochyliła, chwytając mocno lipowych desek
wezgłowia, prezentując Reynevanowi całe olśniewające piękno swego rewersu.
Afrodyta Kallipygos, pomyślał, zbliżając się do niej. Antyczne skojarzenie i
erotyczny widok sprawiły, że zbliżał się niczym dopiero co wspomiany święty
Jerzy, szarżujący z nastawioną kopią na smoka z Syleny. Klęcząc za Adelą jak
król Salomon za tronem z drzewa libańskiego, uchwycił ją oburącz za winnice
Engaddi.
- Do zaprzęgu faraona - wyszeptał, schylony nad jej karkiem, kształtnym
jak wieża Dawida - porównam cię, przyjaciółko moja.
I porównał. Adela krzyknęła przez zaciśnięte zęby. Reynevan wolno
przesunął dłonie wzdłuż jej mokrych od potu boków, wspiął się na palmę i
pochwycił gałązki jej owocem brzemienne. Burgundka odrzuciła głowę jak klacz
przed skokiem przez przeszkodę.

Quia non relinquet Dominus virgam peccatorum,
super sortem iustorum
ut non extendant iusti
ad iniquitatem manus suas...

Piersi Adeli skakały pod dłonią Reynevana jak dwoje koźląt, bliźniąt
gazeli. Podłożył drugą dłoń pod jej gaj granatów.
- Duo... ubera tua - jęczał - sicut duo... hinuli capreae gemelli... qui
pascuntur... in liliis... Umbilicus tuus crater... tornatilis numquam...
indigens poculis... Venter tuus... sicut acervus... tritici vallatus liliis...
- Ach...aaaach... aaach... - kontrapunktowała nie znająca łaciny
Burgundka.

Gloria Patri, et Filio et Spiritui sancto.
Sicut erat in principio, et nunc, et semper
et in saecula saeculorum, Amen.
Alleluia!

Mnisi śpiewali. A Reynevan, całując kark Adeli von Stercza, zapamiętały,
oszalały, biegnąc przez góry, skacząc po pagórkach, saliens in montibus,
transiliens colles, był dla kochanki niczym młody jeleń na górach balsamowych.
Super montes aromatum.

[Gość: Rafis]

Naoglądałem się i naczytałem i mam problemy ze sterczeniem! Sterczy jak cholera.

[arnold7]

Już śpiewają hymn, pomyślał Reynevan, rozleniwionym ruchem obejmując Adelę,
pochodzącą z dalekiej Burgundii żonę rycerza Gelfrada von Stercza. Już hymn.
Nie do wiary, jak prędko przemijają chwile szczęścia. Chciałoby się, by trwały
wiecznie, a one przemijają niczym sen jaki ulotny...
- Reynevan... Mon amour... Mój boski chłopcze... - Adela drapieżnie i
zachłannie przerwała jego senną zadumę. Też była świadoma upływu czasu, ale
najwyraźniej nie myślała trwonić go na filozoficzne rozważania.
Adela była całkiem, zupełnie, najzupełniej naga.
Co kraj, to obyczaj, myślał Reynevan, jakżeż ciekawym jest poznawanie
świata i ludzi. Ślązaczki i Niemki, przykładowo, gdy przyjdzie co do czego,
nigdy nie pozwalają podciągnąć sobie koszuli wyżej niż do pępka. Polki i
Czeszki podciągają same i chętnie, powyżej piersi, ale za nic w świecie nie
zdejmą całkiem. A Burgundki, o, te momentalnie zrzucają wszystko, ich gorąca
krew podczas miłosnych uniesień nie znosi widać na skórze ani szmatki. Ach, cóż
za radość poznawać świat. Piękną musi być krainą Burgundia. Piękny być musi
tamtejszy krajobraz. Góry strzeliste... Pagórki strome... Doliny...
- Ach, aaach, mon amour - jęczała Adela von Stercza, lgnąc do dłoni
Reynevana całym swym burgundzkim krajobrazem.
Reynevan, nawiasem mówiąc, miał dwadzieścia trzy lata i świata poznał
raczej niewiele. Znał bardzo mało Czeszek, jeszcze mniej Ślązaczek i Niemek,
jedną Polkę, jedną Cygankę - a jeśli szło o inne narodowości, to tylko raz
dostał kosza od Węgierki. Jego eksperiencje erotyczne w poczet imponujących
zaliczone nie mogły być więc żadną miarą, ba, były, szczerze powiedziawszy,
dość mizerne, zarówno ilościowo jak i jakościowo. Ale i tak wbiły go w pychę i
zadufanie. Reynevan - jak każdy buzujący testosteronem młodzik - miał się za
wielkiego uwodziciela i miłosnego eksperta, przed którym ród niewieści nie ma
żadnych tajemnic. Prawda jednak była taka, że dotychczasowe jedenaście schadzek
z Adelą von Stercza nauczyły Reynevana więcej o ars amandi niż całe trzyletnie
studia w Pradze. Reynevan nie połapał się jednak, że to Adela uczy jego -
pewien był, że w grze jest tu jego samorodny talent.

Ad te levavi oculos meos
qui habitas in caelis
Ecce sicut oculi servorum
ad manum dominorum suorum.
Sicut oculi ancillae in manibus dominae suae
ita oculi nostri ad Dominum Deum nostrum,
Donec misereatur nostri
Miserere nostri Domine...

[Gość: zz]

dobra Arnold

nie wiesz kiedy Sapkowski napisze 2 część?????????????????

[arnold7]

Gość portalu: zz napisał(a):

> dobra Arnold
>
> nie wiesz kiedy Sapkowski napisze 2 część?????????????????

Nie mam pojecia. Mam nadzieje ze do konca tego roku.
XV wieczna podroz po ojczystym kraju sprawila mi przeogromna przyjemnosc.

Pyrsk - Arnold