z2006
22.12.08, 07:31
mateusz.pl/czytania/20081222.htm
(Łk 1,46-56)
Wtedy Maryja rzekła:
Wielbi dusza moja Pana,
i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej.
Oto bowiem błogosławić mnie będą
odtąd wszystkie pokolenia,
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny.
Święte jest Jego imię
a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia
[zachowuje] dla tych, co się Go boją.
On przejawia moc ramienia swego,
rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strąca władców z tronu,
a wywyższa pokornych.
Głodnych nasyca dobrami,
a bogatych z niczym odprawia.
Ujął się za sługą swoim, Izraelem,
pomny na miłosierdzie swoje
jak przyobiecał naszym ojcom
na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki.
Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.
________________________________________
"Jesteśmy dziś zaproszeni do tego, aby razem z Maryją uwielbiać Boga. Nie
tylko dla Niej Bóg uczynił wielkie rzeczy – czyni je także dla każdego z nas,
codziennie. Warto dostrzec w swoim życiu Boże dary. Nie poruszamy się we mgle,
ale jesteśmy prowadzeni przez Boga za rękę – jak dzieci przez rodziców.
Czasami nie widać drogi, ale On zawsze jest z nami. Ufność, którą w Nim
pokładamy, otwiera nasze oczy na Jego wielkie dzieła w naszym życiu i uzdalnia
nas do modlitwy dziękczynienia."
O. Jakub Kruczek OP, „Oremus”, Adwent – oktawa Narodzenia Pańskiego 2003, s.
90-91
