Yes - legenda rocka progresywnego

[Gość: tommi]

Szkoda że nie mogę jechać. Rok temu też się nie udało. Jedynym pocieszeniem
(ale za to wspaniałym) jest wspomnienie koncertu z orkiestrą z października
2001. Oprócz orkiestry zagrali wszystko, czego można chcieć, z Close to the
Endge i the Gates of Delirium na czele.

[Gość: kuternoga]

Panu Robertowi Sankowskiemu podupcyl sie Ian Anderson z Jethro Tull a Jonem
Andersonem z Yes

[cze67]

Gość portalu: kuternoga napisał(a):

> Panu Robertowi Sankowskiemu podupcyl sie Ian Anderson z Jethro Tull a Jonem
> Andersonem z Yes

Wydaje mi się, że nigdy nie był mocny w prog-rocku...

[Gość: Tomek]

Przykre, że temu panu Robertowi Sankowskiemu się napisało parę innych bzdur.
Co to za ignorant?

[Gość: grimsrund]

No, no, tylko nie ignorant - na hip hopie się przeca zna (chyba).

Moze Laurie Anderson?

[Gość: Yessssss]

nie ma lepszej muzyki niz Yes :D :D :D

[Gość: KP]

nie slyszalem w swoim zyciu czegos bardziej pelnego pomyslow
i tetniacego muzyka, niz stare albumy Yes (a slyszalem juz
niejedno). Bylem na ich koncercie w 1998 w Warszawie i goscie
byli nie do pobicia. To jest po prostu szkola muzyki. Szkoda
tylko, ze zamiast White'a nie przyjedzie Bill Bruford...

[Gość: Jacek]

Witam !
Podpisuję się pod Twoim stwierdzeniem.
Co do Bruforda, to po latach (30) słuchania go w różnych formacjach,
stwierdzam, że owszem to dobry perkusista, ale ... chyba trochę przeceniany,
White jest równie dobry, coraz lepszy - widać to na koncertach. Na An Evening
Of Yes Music Plus, Bruford IMO gra wręcz banalnie, no i ta elektroniczna
perkusja - dla mnie tragedia.
Pzdr.

[foxy21]

Nie moge sie juz dooczkac!
Jutro po raz pierwszy uslysze ich na zywo.
Koncert ma trwac ponad 3 godziny!
YES!

YES :-DDDDD

[peternurek1]

będzie zajebiście
musi być
w końcu to Yes )))

[peternurek1]

oto setlista z Helsinek z 2.06
Firebird Suite
Going For The One
Sweet Dreams
I've Seen All Good People
Mind Drive/South Side Of The Sky
Turn Of The Century
Foot Prints
Mind Drive (Conclusion)
Yours Is No Disgrace
The Meeting
Long Distance Runaround
Wonderous Stories
Time Is Time
Roundabout
Show Me
Owner Of A Lonely Heart
Second Initial
Rhythm Of Love
And You And I
Ritual
Starship Trooper

[vampi_r]

peternurek1 napisał:

> oto setlista z Helsinek z 2.06
> Firebird Suite
> Going For The One
> Sweet Dreams
> I've Seen All Good People
> Mind Drive/South Side Of The Sky
> Turn Of The Century
> Foot Prints
> Mind Drive (Conclusion)
> Yours Is No Disgrace
> The Meeting
> Long Distance Runaround
> Wonderous Stories
> Time Is Time
> Roundabout
> Show Me
> Owner Of A Lonely Heart
> Second Initial
> Rhythm Of Love
> And You And I
> Ritual
> Starship Trooper
>
>
>


Szkoda, że znów nie włączyli Close... do zestawu.
Ale małe zaskoczenie, że jest trochę muzyki z albumów nie-wakemanowskich.
Skąd inąd wiadomo, że Wakeman nie lubi grać utworów z płyt, na których on
oryginalnie nie grał.

PS. Ja idę na YES po raz czwarty. Najlepszy repertuarowo był chyba koncert z
orkiestrą, bo zagrali wszystko, co wielkie.
Ale nawet cała orkiestra nie była mi w stanie zastapić Wakemana.

[peternurek1]

moim małym osobistym mażeniem jest żeby zagrali coś z "Dramy" ale wiem że to
niemożliwe...

[Gość: Jacek]

vampi_r napisał:

> Szkoda, że znów nie włączyli Close... do zestawu.<

Też żałuję, jak dla mnie jest za dużo komercyjnych "knotów", a za mało wielkich
utworów.

> Najlepszy repertuarowo był chyba koncert z
> orkiestrą, bo zagrali wszystko, co wielkie.
> Ale nawet cała orkiestra nie była mi w stanie zastapić Wakemana.<

Tak, koncert z orkiestrą był świetny, choć koniec Gates Of Delirium Howe po
prostu spieprzył. Wakemana nikt nie zastąpi.
Pzdr.

[Gość: maltes]

zastapil przeciez wczesniej i lepiej gral gatesa moraz
a tak ode mnie to gates na yesshows stal sie calym moim zycie
nigdy juz nie bedzie i nigdy nie bylo takiego dziela i Tak zagranego
ten z wakemanem z kolei byl conajmniej kiepski
no i solo moraza z to be over.... mmmmmm...

[cze67]

Gość portalu: Jacek napisał(a):
Na An Evening Of Yes Music Plus, Bruford IMO gra wręcz banalnie, no i ta
elektroniczna perkusja - dla mnie tragedia.

Taaa, Bruford miał jazdę na elektronikę, niestety. Co nie zmnienia faktu, że to
co zrobił na płytach Yes i King Crimson to mistrzostwo świata. Według mnie.

Yes yes yes

[Gość: Maltes]

Nie zgadzam sie z toba. Bardzo dobrze ze bruford odszedl do crimsona. Bardziej
tam pasuje i zawsze gral bardziej jazz'owo niz reszta. To z kolei co White
zrobil potem na tales,going i szczegolnie na gates jest genialne i pasuje
idealnie

precz z postępem!

[Gość: siepacz]

Ta muzyka nie jest martwa ani nie jest konserwatywna. To jest po prostu muzyka,
a to, co nastąpiło po niej, jest muzyki zaprzeczeniem. Pampersiarscy troglodyci
wolą oczywiście utwory "nie dłuższe niż 120 sekund", prymitywne, pardon -
"łatwo wpadające w ucho" i do powtórzenia przez głuchego, oparte na
jednostajnym "łup-łup-łup" i z tekstem nie wymagającym myślenia, a najlepiej
też znajomości języka. Np. "lalalalalala" Kylie Minogue albo "fuck you fuck you
fuck you" Eminema.

[Gość: pagaj]

Gość portalu: siepacz napisał(a):

> Ta muzyka nie jest martwa ani nie jest konserwatywna.

Dla mnie jest. Zespoły takie jak Yes na początku były faktycznie
"progresywne", sporo eksperymentowały, dążyły do stworzenia
czegoś nowego (w granicach rocka). Ale nadszedł moment, kiedy
grupy te wykształciły już swój styl, okrzepły w nim i...
zaczął się zastój, lub brnięcie w coś co stało się karykaturą
tej muzyki (vide: Emerson Lake & Palmer). Jeśli już następowały
jakieś zmiany to raczej w kierunku muzyki dla, jak to określiłeś,
pampersiarskich troglodytów (Yes i Genesis w latach osiemdziesiątych).
Natomiast cały ruch neo-progresywny lat osiemdziesiątych
i dziewięćdziesiątych to już ewidentna powtórka z rozrywki:
kolejne kapele wychowane na starym Yes, Genesis i Pink Floyd,
nie potrafiące ani trochę wyjść poza ten kanon.
Wybacz, ale to właśnie dowodzi, w moim przekonaniu, martwoty
tej formuły.

> To jest po prostu muzyka,
> a to, co nastąpiło po niej, jest muzyki zaprzeczeniem.

Jak ja kocham to przekonanie fanów prog-rocka o tym, że "ich" muzyka
jest tą jedyną i prawdziwą... Szkoda słów.

> Pampersiarscy troglodyci
> wolą oczywiście utwory "nie dłuższe niż 120 sekund", prymitywne, pardon -
> "łatwo wpadające w ucho" i do powtórzenia przez głuchego, oparte na
> jednostajnym "łup-łup-łup" i z tekstem nie wymagającym myślenia, a najlepiej
> też znajomości języka. Np. "lalalalalala" Kylie Minogue albo "fuck you fuck you
> fuck you" Eminema.

kiepski, fajansiarski pop był zawsze i wszędzie. nawet w latach świetności
prog-rocka. poza tym, nie wszystko co trwa "120 sekund" lub jest oparte
na jednostajnym łup-łup-łup, jest z definicji złe.

[Gość: Lukas]

Nie ma sie co napinac.Wiadomo ,ze nikt nie jest w stanie dzialac non stop i
byc "progresywnym".Yes to wspanialy zespol,ale juz nie "progresywny".I z tym
nie moga pogodzic sie jego krytycy,podkreslajac w kazdej (zlosliwej)
notce ,ze "kiedys to to i tamto".Kiedys to i owszem....a teraz zostala piekna
muzyka dla wrazliwych ludzi.Do zobaczenia w Sali Kongresowej

[Gość: pagaj]

Gość portalu: Lukas napisał(a):

> Nie ma sie co napinac.

A kto tu się napina?

> Wiadomo ,ze nikt nie jest w stanie dzialac non stop i
> byc "progresywnym".

Było paru takich w historii, którym się ta sztuka udała.
I nie mam na myśli tylko historii rocka progresywnego.
Inna sprawa, że etykietka "progresywny" jest zbyt ochoczo
przyklejana czasami (ostatnio np. często to słowo
pojawia się w recenzjach twórczości dzisiejszej muzyki
elektronicznej), co powoduje potem różne nie porozumienia.

> Yes to wspanialy zespol,ale juz nie "progresywny".I z tym
> nie moga pogodzic sie jego krytycy,podkreslajac w kazdej (zlosliwej)
> notce ,ze "kiedys to to i tamto".

Nie jestem złośliwy, nie-progresywność Yes też mi jakoś snu
z powiek nie spędza. Ale powiedz tak szczerze - ile NAPRAWDĘ
DOBRYCH płyt można nagrać trzymając się twardo jednego,
ściśle zdefiniowanego stylu? Dwie, góra trzy. Przy odrobinie
szczęścia jedna z tych dwóch-trzech okaże się genialna,
epokowa, odkrywcza, itd. Jak zdarzą się dwie takie płyty to
już naprawdę nieźle (i to ma miejsce w przypadku Yes -
"Fragile" i "Close to the Edge"). Ale potem zaczyna się
gonienie w piętkę. Zdarzają się pojedyncze świetne kompozycje,
ale z czasem można zauważyć (zwłaszcza jeśli nie jest się
die-hard fanem), że kolejne albumy wywołują już coraz
mniejszy entuzjazm, a muzyka staje się przewidywalna do bólu.

> Kiedys to i owszem....a teraz zostala piekna
> muzyka dla wrazliwych ludzi.

I przeciw temu głównie protestowałem. Przeciwko przekonaniu,
że prog-rock ma monopol na piękno, a jego fani są jakoś
szczególnie wrażliwi (a każdy, któremu się ta muzyka nie
podoba, niech idzie sobie słuchać disco polo).

> Do zobaczenia w Sali Kongresowej

Niestety, nie wybieram się

[cze67]

Gość portalu: pagaj napisał(a):
Jak zdarzą się dwie takie płyty to już naprawdę nieźle (i to ma miejsce w
przypadku Yes - "Fragile" i "Close to the Edge").

Ja bym Twoją listę jednakowoż uzupełnił o trzy płyty: Yes Album, Tales... i
Relayer...

[Gość: Lukas]

> Było paru takich w historii, którym się ta sztuka udała.
> I nie mam na myśli tylko historii rocka progresywnego.

Przez 35 lat niemal nieprzerwanej dzialalnosci?Zreszta ,Yes to specyficzny
rodzaj zespolu - z gataunku tych ,ktore sie zmienic nie moga.Nikt - ani muzycy
ani sluchacze - tego nie chce.Bo po co ? Od zmian sa inni artysci.

Dlatego etykietka "progresywny" w przypadku Yes ma juz wymiar tylko
historyczny.Niestety ,dziennikarze pokroju Leszczynskiego czy Brzozowicza nie
umieja (lub nie chca,bo po co sie przemeczac - latwiej cos zjechac) zauwazyc,ze
ta muzyka juz "progresywna" byc nie chce.

> Nie jestem złośliwy, nie-progresywność Yes też mi jakoś snu
> z powiek nie spędza. Ale powiedz tak szczerze - ile NAPRAWDĘ
> DOBRYCH płyt można nagrać trzymając się twardo jednego,
> ściśle zdefiniowanego stylu?

Jak Cze67 zauwazyl ,warto by jeszcze dodac i "Yes album" i "Tales...."
i "Relayera".A ja bym dorzucil ,mimo wszystko,jeszcze "Going for the
one"....troche sie tego uzbieralo.A z pozostalych plyt ,bedac fanem ,mozna
czerpac nie miejsza przyjemnosc.A jesli fanem nie jestes nikt przeciez nie
nakazuje Ci tych plyt sluchac.....Nie kazda plyta musi byc
odkrywcza ,przelomowa.Wystarczy ze zawiera dobre kompozycje.

> I przeciw temu głównie protestowałem. Przeciwko przekonaniu,
> że prog-rock ma monopol na piękno, a jego fani są jakoś
> szczególnie wrażliwi (a każdy, któremu się ta muzyka nie
> podoba, niech idzie sobie słuchać disco polo).

Coz,wrazliwosc na piekno jest przy sluchaniu muzyki Yes wskazana....rock
progresywny to "rock malowany fantazja","muzyczne pejzaze" (odwolujac sie do
tytulu audycji P.Kosinskiego).Nie mowie,ze tu jakis monopol na piekno jest,bo
kazdy pojmuje piekno inaczej,ale warto jednak zwrocic uwage na to jacy ludzie
lubia prog-rocka a jacy nie

[Gość: adam]

sorry koles, ale Yes nagrala w latach 90 kolejne dwie epokowe plyty "Keys To
AScension- Keys to the Studio"- w klimacie prog rockowym ale bardzo nowoczesnie
wyprodukowana oraz plyte "The LAdder", ktora az kipi swiezoscia i nowatorstwem
brzmienia, swietnym pomyslem, jest zwarta i po prostu genialna. Swietna jest
takze plyta "Open Your Eyes" laczaca z powodzeniem Jazzowe aranzacje z ciezkim
rytmicznym brzmieniem... Poklony Yes- dla najbardziej kreatywnej kapeli ever
kReAted

[cze67]

Gość portalu: adam napisał(a):
Swietna jest takze plyta "Open Your Eyes" laczaca z powodzeniem Jazzowe
aranzacje z ciezkim rytmicznym brzmieniem...

OYE to pomyłka porównywalna do płyty Big Generator. Moim zdaniem.

[Gość: Jacek]

cze67 napisał:

> OYE to pomyłka porównywalna do płyty Big Generator. Moim zdaniem.<

Witam !
Nie tylko Twoim, Dla mnie twórczość Yes zakończyła się na Dramie + kilka
(dosłownie) utworów z kolejnych płyt. Ale może jesteśmy za starzy, żeby docenić
te dokonania, które wymienia przedmówca .
Pzdr.






--------------------------------------------------------------------------------

[cze67]

Gość portalu: Jacek napisał(a):

> Witam !
> Nie tylko Twoim, Dla mnie twórczość Yes zakończyła się na Dramie + kilka
> (dosłownie) utworów z kolejnych płyt. Ale może jesteśmy za starzy, żeby
docenić te dokonania, które wymienia przedmówca .

W moim przypadku jest tak, że cenię także nagrania późniejszego Yes, a płyty
The Ladder i Magnification chwilami zbliżają się, moim zdaniem, poziomem do
tych z lat 70. Ale OYE to jest jednak straszna żenada.

o ja pierd....

[Gość: maltes]

co ty chrzanisz???
fragile wywoluje wieksze emocje od tales i relayer???
i zreszta od yes album?
gratuluje stary
zostales wlasnie moim guru...

[Gość: heyerek]

Bardzo dziwna opinia. Tak jakby po rocku "progresywnym" w historii muzyki nie
pojawiło się nic poza tandetnym popem czy disco. A przecież i w trakcie
eksplozji rocka "progresywnego" i po niej zaistniało mnóstwo przeróżnych
gatunków, i ciekawszych, i bardziej ambitnych od niego. (kraut-rock, nowa fala,
punk, hard-core, noise, industrial, avant-pop, przeróżne kierunki awangardy i
mnóstwo, mnóstwo innych). Problem leży w tym, żeby wykazać się odrobiną
ciekawości i aktywności w poszukiwaniu ciekawej muzyki. Jeśli ktoś opiera swoją
opinię tylko na tym, co w większości oferują nam stacje radiowe typu Radio Zet,
Pogoda czy PR III to rzeczywiście przedstawia się dosyć żałosny obraz nie tylko
sceny muzycznej ale w ogóle kultury i sztuki. Ale przecież ten obraz jest
kompletnie fałszywy!

[Gość: Lukas]

>A przecież i w trakcie
> eksplozji rocka "progresywnego" i po niej zaistniało mnóstwo przeróżnych
> gatunków, i ciekawszych, i bardziej ambitnych od niego.
kraut-rock, nowa fala,
>
> punk, hard-core, noise, industrial, avant-pop, (...)

ROTFL!

Mars Volta?

[Gość: fishtnak]

A Mars Volta to nie jest rock progresywny XXI wieku, moze i inspiruja sie
prog-rockiem, ale duzo, duzo silniej emo-rockiem.

[Gość: pagaj]

Gość portalu: fishtnak napisał(a):

> A Mars Volta to nie jest rock progresywny XXI wieku, moze i inspiruja sie
> prog-rockiem, ale duzo, duzo silniej emo-rockiem.

a cóż to za dziwadło ten emo-rock, bo pierwsze słyszę?
w AMG też to hasło nie ma swojej strony.

a dla mnie MV to jest prog-rock. w sensie jak najbardziej
DOSŁOWNYM - jest progresywny, w przeciwieństwie do
tzw. neo prog rocka, który z postępem (czyli progresem)
nie ma absolutnie nic wspólnego. regres jak diabli
i nuda niczym w polskim kinie.

zresztą Sankowski napisał wyraźnie - zespoły takie jak MV
inspirują się bardziej krautrockiem, do czego sami MV
przyznają się bardzo chętnie.

[foxy21]

Ja od rana nuce "To be over" i odliczam godziny,
jeszcze tylko 7 zostalo!

[Gość: fishtank]

Jest strona emo na AMG
allmusic.com/cg/amg.dll?p=amg&uid=UIDMISS70405271822202926&sql=C4525
A emo to skrót od emocjonalny punk

Rzeczywiscie Mars Volta przyznaje sie do inspiracji krautrockiem (np. wywiad w
Teraz Rock). Zreszta takze At the Drive-In zaliczane jest do emo (chociazby na
wspomnianym AMG emo jest wymienione w gatunkach, do ktorych sie ten zespol zalicza)

Osobiscie malo mialem do czynienia z emo, ale polecam np. zespol Coheed And
Cambria, chociazby po to by zrozumiec, iz Mars Volta nie sa tymi jedynymi
(aczkolwiek oczywiscie ciesze sie, iz zyskali duzo popularnosc i recenzje ich
plyty mozna przeczytac nawet w metlaowym czasopismie)

Nie przesadzalbym tez z progresywnoscia Mars Volty. We wspomnianym wywiadzie
stoi przeciez: "Nie robimy niczego nowego". Oto zreszta link do tego artykulu:

www.terazrock.pl/index.php?id_page=4&news=1&newsid=1098
A co do prog-rocka to jak w kazdym gatunku zdarzaja sie zespoly bardziej i mniej
kreatywne, ale definicje gatunkow sa raczej dosc scisle (i oczywiscie w duzym
stopniiu sztuczne), ale zespoly ktore kombinuja raczej okresla sie mianem
eksperymentalnych a prog-rock to tylko etykietka. Kraut-rockiem natomiast
inspiruje sie wiele zespolow rozkowych np. awant-popowu Stereolab czy
pos-rockowy Tarwater.

[Gość: Olaf]

Takie etykietki, jak "progresywny" itp. to sa wymysly tzw."krytykow" itez
oni "grzebia" dany gatunek, lub "reaktywuja" . A tak naprawde to im sie tylko
wydaje, bo w ten sposob moga sobie podniesc, bardzo nikle poczucie wlasnej
wartosci. A tak naprawde to zespol taki jak Pink Floyd ma miliony fanow i
sprzedanych plyt na calym swiecie, czy sie to "krytykom" podoba czy nie.
Natomiast pan Sankowski nawet nie moze pretendowac do miana "krytyka" gdyz on
od poczatku pod szyldem "krytyki" wyraza po prostu swoje prywatne opinie - co
mu sie podoba, a co nie. A ze ogolnie w "Wyborczej" wszyskim podoba sie tylko
tzw."punk", to jak ktos nie gra owego "punka" to jest grzybem zjelczalym i
zadne tam tzw. "obiektywne" kryteria nie wchodza w gre -np. czy ktos w ogole
umie grac na instrumencie jakimkolwiek. Wazne zeby byl czad i teksty
zaangazowane w cokolwiek. To ma byc krytka muzyczna ?. To jest kompletny brak
profesjonalizmu. A Yes niestety juz nie ten co dawniej. Troche szkoda...

[rdiaczuk]

Mam kilka CD wykonawców rocka "progresywnego" w tym Yes. Mogę przegrać na CD.
Chciał bym równiez powiększyć swoją listę o CD Państwa. Piszcie do mnie na
[e-mail]

White/Bruford i OYE

[joseph80]

W tym wątku była już mowa o tych dwu perkusistach. Zazwyczaj więcej opinii jest
takich, że Bruford jest dużo lepszym perkusistą i bardziej oczekiwanym w Yes
niż White. Ja też muszę przyznac, że bardziej lubię Bruforda, na pewno ma on
też lepsze wyszkolenie techniczne (i to niesamowite brzmienie werbla, ale ja
po ostatnim, poniedziałkowym koncercie twierdzę, że w Yes jest miejsce już
tylko dla White`a. Gra on bardziej rockowo, dynamiczne i bardziej pasuje do
Yes. Owszem Bruford zrobił bardzo wiele z Yes, nagrał kilka ponadczasowych
płyt, ale czy wyobrażacie sobie jak bt brzmiała płyta Relayer z Panem B., no ja
jakoś nie mogę. White wniósł nową energię do tego zespołu, i doskonale
wkomponował się w muzykę graną przez zespół. W swoją grę wkłada dużo serca i
wysiłku, co widać było na koncercie. Od ostatniego koncertu bardzo polubiłem
White`a, i zdałem sobie sprawę, że na poprzednich koncertach Yes nie zwracałem
na niego w ogóle uwagi.

Teraz płyta OYE. Fakt jest to komercyjna płyta, jest to prosta płyta, ale jest
to zarazem dobra płyta, zostawiająca daleko w tyle Cyferki. MOże niechęć do
niej bierze się z przeświadczenia fanów, że prog rockowy zespół nie powinien
nagrywać takich płyt. Może i nie powinien, ale jak juz dokonał takiego czegoś,
to ja dałem szansę tej płycie i znalazłęm na niej wiele ciekawych utworów i
smaczków. A że to zupełnie inne Yes to trudno.

pzdr
Jos

[cze67]

Ja kilkakrotnie dawalem szanse OYE. Podszedlem do tej plyty bez uprzedzen.
Niestety, w glowie nie zostala mi zadna melodia. Tylko uczucie niesmaku. Wole
cyferki, tam przynajmniej jest przepiekny Hearts.

[joseph80]

cze67 napisał:

> Wole
> cyferki, tam przynajmniej jest przepiekny Hearts.

To fakt jest przepiękny Hearts, ale poza nim już bledziutko, wg mnie Cyferki to
najsłabsza płyta Yes. Dużo bardziej lubię BG.

[cze67]

Co do Bruforda, to ja wlasnie baaardzo zaluje, ze to nie on gra na Relayer. Na
te wlasnie plycie przypadala by sie jego finezja, jego znakomita technika.

[joseph80]

cze67 napisał:

> Co do Bruforda, to ja wlasnie baaardzo zaluje, ze to nie on gra na Relayer.
Na
> te wlasnie plycie przypadala by sie jego finezja, jego znakomita technika.

Musze przyznać, ciekawa opinia. Ale na pewno Sound Chaser nie byłby Sound
Chaserem, Tym cięzkim utworem jazz rockowym, w którym wiele karakołomnych zmian
tempa. Ten utwór nie miałby na pewno tej mocy co z White`em. Gates Of Delirium,
Bruford też odpada, za delikatny, w tym utworze też liczy się siła, niesamowite
tempo instrumentów, jedyny w jaki by się mógł dobrze wkomponować to To Be Over.
Z drugiej strony White nigdy nie zagra np. Roundabout jak Bruford. Cze,
słyszałeś Yessongs? Tam White uczynił z tego utworu niemal hardrock

[cze67]

Bruford za delikatny??? Przepraszam Cie bardzo, ale kto gral na perkusji w np.
Close To The Edge?

[Gość: pagaj]

cze67 napisał:

> Bruford za delikatny??? Przepraszam Cie bardzo, ale kto gral na perkusji w np.
> Close To The Edge?

A Bruford w CTTE to jakoś szczególnie mocno i ostro grał? kaman, Cze!

[cze67]

Gość portalu: pagaj napisa3(a):

> A Bruford w CTTE to jakoś szczególnie mocno i ostro gra3? kaman, Cze!

Szczegolnie moze nie, ale mocno tak.

PS. W sumie to musze przesluchac ten utwor (mialem jakies trzy miesiace
przerwy). Jezeli dwoch facetow mi mowi, ze cos z ta ostroscia nie tak, to
trzeba to to sprawdzic.

[joseph80]

cze67 napisał:

> Bruford za delikatny??? Przepraszam Cie bardzo, ale kto gral na perkusji w
np.
> Close To The Edge?

No spoko w CTTE gra dosyć mocno, ale czy tak mocno jak się wydaje?. Nie
uwazasz, że Sound Chaser i Gates of Delirium są zagrane z większym wykopem,
szczególnie SC. Przecież to muzyczna jazda bez trzymanki, jeden z moich
ulubionych utworów Yes. Zresztą jak teraz się zastanawiam, to Bruford jak na
siebie w CTTE gra bardzo mocno, ale w porównaniu do White`a to jest jednak dużo
delikatniejsze. Nie można też zapominać o basie Squire`a, potężnym basie, który
na CTTE chyba pokazał swoją największą siłę i to on może powoduje, że mamy
złudzenie ze Bruford gra mocno.

Zresztą Cze zarzuć proszę minutami tego utworu w których brufod gra ostro,
chciałbym sie dowiedzieć co uważasz za mocne. Przeciez w pierwszej fazie
utworu, tej najbardziej rozimprowizowanej, jego gra tez jest daleko od mocnego
łojenia, to cały czas finezja, technika i jazzowe naleciałości. Co bardzo, ale
to bardzo lubieI nie chce by ktoś pomyślał, że mam coś przeciwko Billowi. To
mój ulubiony pałker, powtarzam

[cze67]

joseph80 napisa3:

> chcia3bym sie dowiedzieć co uważasz za mocne.

Za mocne uwazam jak jest takie "drrruddddudum"...

[joseph80]

cze67 napisał:

> joseph80 napisa3:
>
> > chcia3bym sie dowiedzieć co uważasz za mocne.
>
> Za mocne uwazam jak jest takie "drrruddddudum"...

Proste, już wiem czemu tak uważasz. Bo dosyć głośno w CTTE słychać bęben
basowy, na którym Bill gra z dość dużą częstotliwością, zagadka rozwiązana.

[cze67]

joseph80 napisa3:
Ale na pewno Sound Chaser nie by3by Sound
> Chaserem, Tym cięzkim utworem jazz rockowym, w którym wiele karako3omnych
zmian tempa.

Mamy dwa kompletnie rozne punkty widzenia na gre obu perkusistow. Wedlug mnie,
to WLASNIE na Soud Chaser bardzo by sie Bruford przydal. Nie mowie, ze White
jest kiepskim perkusista, ale jezeli chodzi o jazzowe granie, ze zmianami
tempa, to dla mnie wlasnie BB jest mistrzem swiata.

Jacka DeJohnette nie licze....

[joseph80]

cze67 napisał:

> joseph80 napisa3:
> Ale na pewno Sound Chaser nie by3by Sound
> > Chaserem, Tym cięzkim utworem jazz rockowym, w którym wiele karako3omnych
> zmian tempa.
>
> Mamy dwa kompletnie rozne punkty widzenia na gre obu perkusistow. Wedlug
mnie,
> to WLASNIE na Soud Chaser bardzo by sie Bruford przydal. Nie mowie, ze White
> jest kiepskim perkusista, ale jezeli chodzi o jazzowe granie, ze zmianami
> tempa, to dla mnie wlasnie BB jest mistrzem swiata.

Bo jest, ja też tak uważam, ale na mysli miałem, że łojenie White`a byłoby
trudne do zastąpienia na tych utworach, a Bruford by to zagrał na pewno mniej
dynamicznie. Zresztą nie mam zamiaru sie kłócić i nawracać ciebie na White`a,
Skończmy na tym że i jeden i drugi odegrali duże znaczenie w muzyce Yes.

pzdr
Jos

[cze67]

joseph80 napisa3:
Zresztą nie mam zamiaru sie k3ócić i nawracać ciebie na White`a,

A czy my sie klocimy? Zebysz tylko takie klotnie toczono na tym forum...
Ja tez lubie White'a. Ale jeszcze bardziej Bruforda.

> Skończmy na tym że i jeden i drugi odegrali duże znaczenie w muzyce Yes.

Powiedzialbym nawet, ze odegrali duza role. Albo duzo znaczyli dla muzyki Yes.

[joseph80]

cze67 napisał:

> joseph80 napisa3:
> Zresztą nie mam zamiaru sie k3ócić i nawracać ciebie na White`a,
>
> A czy my sie klocimy? Zebysz tylko takie klotnie toczono na tym forum...
> Ja tez lubie White'a. Ale jeszcze bardziej Bruforda.
>
> > Skończmy na tym że i jeden i drugi odegrali duże znaczenie w muzyce Yes.
>
> Powiedzialbym nawet, ze odegrali duza role. Albo duzo znaczyli dla muzyki Yes.

No jasne

[Gość: Maltes]

nie powinienes sie chwalic ze nie zwracales uwagi na whitea

[Gość: rockfanka]

Ciekawe jak wypadna amerykanskie koncerty Yes z Dream Theater. I jak sie
poczuja fani Yes po godzinnej dawce najswiezszej muzyki DT.