Moze cos o Electric Light Orchestra

[Gość: JL]

podyskutujmy

[Gość: gaspar]

Dla mnie najlepszą płytą ELO jest "Time"z81r-płyta mego dzieciństwa.Począwszy
od niesamowitego intro jest tu równa jazda aż do końca,z wyróżnieniem
instrumentalnego "Kolejnego ataku serca"-Płyta klasyk-polecam.

o Electric Light Orchestra

[lp.atezag.atzcop]

Och, to jeden z moich "najważniejszych" zespołów. Zacząłem ich słuchać gdzieś,
gdy miałem 10 - 11 lat (teraz mam 22).
Jako, że jestem fundamentalistycznym zwolennikiem tylko końca lat
sześćdziesiątych i początku lat siedemdziesiątych w muzyce rockowej, moje trzy
ulubione płyty Elektryków, to ich trzy pierwsze płyty :
-ELO (No Answer) (kocham wszystkie kompozycje z tego niezbyt przecież
popularnego albumu - no, nie jest to taka prosta muzyka jak ELO z późniejszych
lat /prosta nie znaczy zła w tym wypadku/)
-ELO II
-On A Third Day - też cudna

Późniejsze płyty też słuchałem kiedyś bez przerwy i mam do nich ogromny
sentyment - prawie wszystkie kompozycje Jeffa Lynne ze starego ELO były na
wysokim poziomie (nawet lata 80. - choć nie ukrywam, że ów sentyment ma duże
znaczenie).
Ostatniej płyty (Zoom) jednak nie ocenię dobrze - mimo powrotu Lynne'a (bo
oczywiście to kuriozalne ELO Two Part pominę milczeniem) nie jest to już TA
muzyka.
Pozdrawiam serdecznie!

ELO !!!!

[Gość: Toto]

Bardzo lubie.Oczywiscie duze znaczenie ma tu tez fakt ze to byla muzyka z mojej
mlodosci(koniec 70-tych poczatek 80-tych).Ale tylko do momentu odejscia
Lynna.Potem to juz nie to samo.A jego powrot, nie wiem , nie czuje tej
atmosfery.

[Gość: soso]

'Time' to kanon. Daje sie sluchac i dzisiaj ale reszta plyt ELO to bylo czesto
kopiowanie wciaz i wciaz tego samego pomyslu. Stad moze zespol nie tak calkiem
z gornej polki.

Osobiscie zas bardzo cenie Lynna we wszelkich kolktywach, w ktore tak czesto
wchodzil. Mysle, ze jest dobrym kompozytorem i producentem a 'Travelling
Wilburies' czy wspolpraca z 'Eurythmics' a dokladniej z Davem Stewartem to dla
mnie dobre przyklady dobrej roboty.
Pewnie mozna podac wiecej bo zdaje sie, ze nawet organizowal jakies koncerty na
zbozny cel czy ku pamieci.

soso

[cze67]

Bardzo cenilem ELO przed ponad 10 laty, byl to dla mnie wazny zespol. Jako fan
Beatlesow nie moglem zreszto nie lubic ich innego fana - Jeffa Lynna. Lynn mial
lekkosc komponowania chwytliwych (i chwytajacych za serce) melodii. Uwielbialem
Discovery, Time, Out Of The Blue, New World Record. Po Time mniej, poszli na
latwizne. Ostatnia plyta jest niezla.
Nie lubilem Lynna natomiast jako producenta innych wykonawcow. To co zrobil z
Free as a Bird wola o pomste do nieba.
Ale ELO pozostanie dla mnie milym wspomnieniem...

[Gość: mrb]

Wydaje mi się, że należy wyróżnić co najmniej trzy zespoły posługujące się
nazwą ELO. Pierwszy ELO, to właściwie kontynuacja The Move, czasy współpracy
Jeffa Lynne'a i Roya Wooda. Z tego okresu - rok 1971 -pochodzi płyta "The
Electric Light Orchestra", wydana w USA pod błędnym tytułem "No Answer", a w
roku 1972 w Wielkiej Brytanii, już pod właściwym tytułem. Dodać tu można, iż
zespół The Move powstał w roku 1966, a Jeff Lynne dołączył do niego w 1970.

Właściwy zespół ELO nagrywał płyty w latach 1973 - 1986 (od "ELO II"
do "Balance Of Power"). Były to czasy dominacji Jeffa Lynne'a, ale na brzmienie
zespołu mieli też wpływ jego koledzy, np. Richard Tandy, Bev Bevan i -
gościnnie - Louis Clark.

Ostatni ELO to kontynuacja solowej twórczości Jeffa. Po płycie "Armchair
Theatre" z 1990 roku nastąpiła długa przerwa, aż w 2001 roku otrzymaliśmy
przeciętną płytę "Zoom" (która jednak - jak na wykopalisko archeologiczne -
zadziwiająco dobrze się sprzedawała). Nie będę tu wspominał ELO part II -
zespołu niezłego na koncertach, ale kiepskiego jeśli chodzi o nowe utwory.

Moim zdaniem dawny ELO miał trzy cechy wyróżniające:

Po pierwsze: był przebojowy, ale w najlepszym tego słowa znaczeniu, bez
podlizywania się ludziom o najniższych gustach (co robi np. pewien polski
zespół, często omawiany na tym forum).

Po drugie: był w pewnym sensie nowatorski. Chodzi mi o to, że każda jego
kolejna płyta różniła się od poprzedniej. Na przykład "ELO II" (1973) powstała
w okresie fascynacji rockiem symfonicznym, "On The Third Day" (1973) to czasy
glam rocka, "Discovery" (1979) - disco, "Time" (1981) - płyta science fiction o
podróży w czasie do końca XXI wieku - miała klimat new romantic,
natomiast "Balance Of Power" (1986) to muzyka typowa dla drugiej połowy lat 80-
tych.

Po trzecie: członkowie ELO nigdy nie ulegli modzie na sztuczną muzykę "z
komputera" i sami potrafili grać na wielu instrumentach, a Jeff Lynne również
potrafił samodzielnie komponować i śpiewać, czym różni się od wielu "artystów"
pojawiających się już od lat 80-tych (jako efekt żle rozumianej działalności
marketingowej).

Może nie robi dobrego wrażenia, gdy "starszy" artysta podlizuje się młodszym,
próbując grać ich muzykę. Spodziewałem się jednak, że Jeff Lynne podpatrzy to,
co dzieje się w obecnej muzyce i spróbuje twórczo to wykorzystać na swojej
nowej płycie. Było by to po prostu zgodne z tradycją dawnego ELO. I właśnie
tej "nowatorskości" najbardziej brakowało mi na płycie "Zoom", i może przede
wszystkim dlatego trudno mi ją uznać za prawdziwą płytę ELO.

[Gość: ole elo]

Dlaczego sadzisz ze Zoom nie ma nowych elementow. Posluchaj
gitarowych solo Jeff'a. Poza tym pierwasza plyta z zaproszonymi goscmi
- Harrison i Starr ( nie liczac kilku utworow z poczatkow istnienia nagranych
z M. Bolanem z T Rex. rowniez texty sa pardziej dojrzale i przemyslane.
Moze przez nowa sympatie Jeff'a. Czy znasz alternatywna
wersje Ordinary Dream zaaranzowana w stylu Out of the Blue - bajka.

pozdrawiam, ELO rules

[Gość: mrb]

Gość portalu: ole elo napisał(a):

> Dlaczego sadzisz ze Zoom nie ma nowych elementow. Posluchaj
> gitarowych solo Jeff'a. Poza tym pierwasza plyta z zaproszonymi goscmi
> - Harrison i Starr ( nie liczac kilku utworow z poczatkow istnienia nagranych
> z M. Bolanem z T Rex. rowniez texty sa pardziej dojrzale i przemyslane.
> Moze przez nowa sympatie Jeff'a. Czy znasz alternatywna
> wersje Ordinary Dream zaaranzowana w stylu Out of the Blue - bajka.

Prawdę mówiąc spodziewałem się więcej nowości. Wprowadzanie elementów techno lub
rapu mogłoby razić u takich artystów, jak Mike Oldfield czy The Rolling Stones,
ale na pewno nie u ELO (tym bardziej, że utwór "From The End Of The World" - z
1981 r. - może być uznany za prekursorski wobec techno).

Marc Bolan zagrał gościnnie na dwóch utworach z płyty "On The Third Day" (1973
r.): "Showdown" i niemalże hard rockowym "Ma-Ma-Ma-Belle". I trzeba przyznać, że
jest tam słyszalny (przynajmniej jego gitarowa solówka na "Showdown"), natomiast
George Harrison i Ringo Starr na "Zoom" są praktycznie nierozpoznawalni (podobnie
jak Richard Tandy, który pomagał w nagraniu jednego utworu).

Niestety nie znam tej wersji "Ordinary Dream" i przyznam, że nie wiedziałem też,
że Jeff ma nową sympatię.

Pozdrawiam

[Gość: ole elo]

Rosi Vella tak sie nazywa owa pani. Jezeli ogladales VH1 Storytellers albo PBS concerts to
stoi ona tuz obok Lynne'a. Poznali sie podczas nagrywania Traveling Willburies I. Na perkusji gral tan
Jim Keltner ktory tez bral udzial w nagraniu plyty Rosi "Zazu" w 1986. Nawiasem mowiac ostatnio
zupelnie przypadkowo kupilem ten LP za marne $2, ale muzyka zupelnie nijaka. Pierwsze porownanie
to cos ala Olivia NJ.

Harrisona slychac dosyc wyraznie, trudna nie poznac jego charakterystycznej slide guitar. Jezeli masz
dostep do napstero podobnych programow to poszukaj tej wersji OD - mnie rzucila na kolana i nie
potrafie wytlumaczyc sobie dlaczego nie znalazla sie na plycie.

We Wrzesniu wychodzi ELO 2 w edycji First Light na ktorym beda chyba 3 utwory z MB

udanego we(lo)ekend'u

[Gość: zoom]

Jeff Lynne jest zajety praca w studiu, dokancza posmiertny album swojego przyjaciela George"a
Harrison'a, good luck Jeff!!!