Smierc Samsona

[maryla02-2]

Andrzej Samson nie zyje i musze przyznac, ze szkoda mi Go jako
czlowieka. Byl podwojnie chory. Jego kontakty z dziecmi byly
stanowczo nie do przyjecia, ale widac nie potrafil zapanowac nad
swoja natura. Pamietam, ze bardzo lubilam czytac jego artykuly,
porady w czsopismach. Byly ostre, bezkompromisowe. Tym wlasnie sie
charakteryzowal i tym zdobyl publicznosc. Gdy wyszedl z wiezienia,
wielu tropilo Go jak psa, z sugestia ze symuluje. I co teraz?
Czesc Jego pamieci

[nick3]

W liberalnym kraju zachodnim prawdopodobnie nie zostałby skazany, a
w każdym razie jego sprawa przebiegałaby zupełnie inaczej.


Został zniszczony przez nasze wielce moralne społeczeństwo.


(Kwestii dzieci i seksu nie skomentuję, ponieważ mój komentarz w
naszym kraju byłby nielegalny.

Powiem tyle: myślę, że terapeuta, którego wrażliwość psychologiczna
okazała się dla wielu ciężko zranionych dzieci jedynym ratunkiem,
nie robił krzywdy żadnym ze swoich małych pacjentów.)


Dla mnie Samson pozostanie bohaterem walki z polskim kołtuństwem.



[*]

[zolza-0]

Kompletnie nie mogę się zgodzić z tą opinią.
Nikt go nie zniszczył jak on sam siebie. Pod płaszczykiem wielkiej
osobowości - okazał się podłym, chorym człowiekiem, który nie
powinien zajmować sie tą dziedziną wiedzy. Sam wymagał dobrego
terapeuty...

Podłym czy chorym?

[nonna2]

zołza: okazał się podłym, chorym człowiekiem, [...]
Zdecyduj si "zołzo" podłym czy chorym?

Wyrzucił zdjęcia, które były niepotrzebne.

[nick3]

Wyrzucenie prawie nienaruszonych zdjęć na osiedlowy śmietnik to nie
jest zachowanie człowieka, który by czuł, że musi się z czymś
ukrywać.

Myślę, że rzeczywiście traktował pobudzanie seksualne dzieci w
kategoriach terapii (co jest zgodne z wiedzą psychologiczną) i z
tego, że mogą go spotkać poważne represje, zdał sobie na serio
sprawę dopiero wtedy, kiedy zobaczył policję koło śmietnika.

Dopiero wtedy podjął spóźnioną próbę zniszczenia zdjęć, która go
tylko pogrążyła.

Wcześniej, wygląda na to, po prostu wyrzucił zdjęcia, które już mu
nie były potrzebne w jego praktyce terapeutycznej.

Nie czuł, że robi coś, z czym, jak przestępca, musiałby się czujnie
ukrywać.

[nonna2]

> Myślę, że rzeczywiście traktował pobudzanie seksualne dzieci w
> kategoriach terapii (co jest zgodne z wiedzą psychologiczną) i z
> tego, że mogą go spotkać poważne represje, zdał sobie na serio
> sprawę dopiero wtedy, kiedy zobaczył policję koło śmietnika."

Nie myślałam o tym w ten sposób... Fakt. Moglo tak być!