U nas, w umieralni Europy

[lmblmb]

"Postawiłam się w roli matki, która nie ma co dać dziecku jeść i nie ma gdzie
tego zdobyć. "

Dość tego, bo to prowadzi do znieczulicy.

Trudno się dziwić rodzinom, które kogoś straciły, że myślą o tych wydarzeniach
emocjonalnie. Ale dla nas, Żydów i nie-Żydów, którzy w wojnie nigoko nie
stracli, takie emocjonalnie naładowane opowieści są nie do zniesienia w
serwowanej w szkole i prasie ilości.

Jako nastolatki chronilismy się przed nimi opowiadając chamskie dowcipy o
piętnastu Żydach chowających się za miotłą, bo inaczej trudno było pozostać
normalnym. Tego jest po prostu za dużo, i wywołuje reakcję odwrotną do
zamierzonej.

[mama-cudownego-misia]

Nie odbieram tego w ten sposób. Taka "terapia szokowa" to jednak
mimo wszystko sposób kształtowania wrażliwości - jeśli wywoła to w
Tobie reakcję emocjonalną, to jesteś porządny człowiek, jeśli nie...
no cóż... Nie po drodze nam.
Pamiętać musimy, dla tych, którzy zginęli, ale przede wszystkim
dlatego, że historia lubi się powtarzać i czasem trzeba jej w tym
przeszkodzić, choćby na małą jednostkową skalę.

Nazim zyje na salonie24 red.Jankego

[wasylzly]

o prosze:
predatorxl.salon24.pl/122034,mordercy-nienawidza-generala-pinocheta
Janke powiesil usprawiedliwienie dla Pinocheta na najwyzszym miejscu strony glownej, o taki zakamufolwany antysemityzm podpowloczka walki z "komunistami".

pzdr
-wz

Wasyl

[oleg3]

na Boga! A gdzie Ty w tym tekście znalazłeś antysemityzm, choćby zakamuflowany?

[zdzicho_waciak]

Kurczę, chyba sam masz problem z antysemityzmem, skoro w tym tekście go
znalazłeś. Sądzisz, że każdy komunista (bo autor cytowanego tekstu pisał tylko o
obronie przed komunistami) to automatycznie musi być Żyd... Może to podświadome
u Ciebie? Wyssałeś to z mlekiem matki?

[brightwitch]

>Ale dla nas, Żydów i nie-Żydów, którzy w wojnie nigoko nie
> stracli, takie emocjonalnie naładowane opowieści są nie do zniesienia w
> serwowanej w szkole i prasie ilości.

Wielu pisarzy, wielu świadków pisało o wojnie w sposób chłodny, relacjonując bez
oceniania - a mimo wszystko ich opowieści wręcz fizycznie bolą. Nie chodzi o to,
że ktoś podaje fakty w emocjonalnej formie. Te fakty dlatego poruszają emocje,
bo są faktami, bo działy się naprawdę, choć tak trudno w to uwierzyć...
We mnie takie historie nie wywołują znieczulicy. Każda następna historia umacnia
mnie w przekonaniu, że trzeba o tym mówić. Żebyśmy nigdy nie zapomnieli. Ludzie
są cholernie głupi, błyskawicznie wyrzucają z głowy wojny, tylko po to, by znów
wyciągnąć mieczyki i po raz kolejny rozbijać uporządkowany świat.

Zgadzam się z mamą-cudownego-misia: "jeśli wywoła to w
Tobie reakcję emocjonalną, to jesteś porządny człowiek, jeśli nie...
no cóż... Nie po drodze nam". - dla mnie ktoś, kto opowiada dowcipy o
Żydach chowających się za miotłą nie leczy śmiechem traumy, ale pokazuje jaki
jest nieczuły na tragedię, jak łatwo godzi się ze straszliwymi rzeczami i jak ma
pusto w tej swojej łepetynie. Po prostu.

U nas, w umieralni Europy

[dyskusja.4]

Gratuluje autorom tego artkulu, zwlaszcza, ze o getcie lodzkim pisze
sie niewiele, a jezeli juz - to bardzo powierzchownie. Doceniam
takze ogrom pracy historykow z Uniwersytetu Lodzkiego. Nie moge
jednak powstrzymac sie przed przypomnieniem, ze po raz pierwszy
Kroniki Getta Lodzkiego byly wydane w Polsce w latach 60-tych
wysilkiem, pod redakcja i z obszernymi przypisami przez Lucjana
Dobroszyckiego. L. Dobroszycki byl wowczas pracownikiem Instytutu
Historii PAN. Ukazal sie wowczas tylko jeden tom, wydanie
pozostalych zostalo zakazane przez wladze. Wspominam o tym "dla
sprawiedliwosci", ale takze aby zwrocic uwage na komentarze L.
Dobroszyckiego, ktory byl jednym z tych niewielu, ktorzy przezyli
Getto Lodzkie i posiadal bezposrednie, osobiste doswiadzenie z tym
zwiazane.Wydaje mi sie, ze te komentarze moga miec wielka wartosc
dla zrozumienia tego, co jest omal ze nie do pojecia, nie do
wyobrazenia dla nam wspolczesnych. Po emigracji z Polski prof.
Lucjan Dobroszycki, jako historyk YIVO w NYC, wydal w USA dwa tomy
wyjatkow z Kroniki w tlumaczeniu na angielski. Pozostaje z powazaniem