taka sobie BAJECZKA

[w.iwo]

zapraszam wszystkich do pokolorowania świata, ponarzekania i posmęcenia...
zapraszam do bajeczki troszkę przewrotnej i cynicznej.... (Henio trochę
odpocznie) Może trochę rozerwiemy się kochani... Syropku też możesz wykazać
się swoim przewrotnym cynizmem i miodnym ciepełkiem....

jednym zdaniem .... piszemy bajkę

-
Szklą się lodem jeziorka i błota ...

[w.iwo]

Dawno, dawno temu, tak koło piątku, szła przez las miła dzieweczka. Nazywała się
Czerwony Kapturek.

[guayazyl1]

Czerwony Kapturek maszerował dziarsko trzymajac sie drogi i pociagał z butelki
łyk za łykiem...to tak dla odwagi. bo las był mroczny i tajemniczy...

[w.iwo]

Z daleka dochodziły dziwne odgłosy, od których włos jeżył się na kudłatym karku
Kapturka. Pewności dodawało jej jedynie niewielkie wybrzuszenie w dole
płaszczyka... kaliber 40.

[w.iwo]

Nie chciała przyjąć zlecenia za lasem, ale co tam, robota to robota. W końcu
niezłą kasę bierze za to...

[telefon1]

6,30 zł za zleconko, nie w kij dmuchał. Będzie na alpę. A i reszty zostanie.
Żeby tylko trafić...

[guayazyl1]

chociaz las byl mroczny i pelen tajemnic to jak kazdy inny nagle sie skonczyl.
znuzony Kapturek przycupnal za ostatnim drzewkiem jak bylo w umowie i pociagnal
ostatni lyk z butelki. miedzy drzewami zamajaczyla jakas postac. Kapturkowi
wydawalo sie, ze to gajowy Marucha. tymczasem omijajac slalomem dziury w
drodze, do Kapturka zblizal sie Szeryf Dalton.
Szeryf od dawna podejrzewal wojta Dłubalskiego o nielegalny wyrab choinek z
gminnego zagajnika. mial z nim od wielu miesiecy na pienku. tym razem miarka
sie przebrala i postanowil dac mu nauczke.
-Jołanna w Hurghadzie już moczyła stopy, wiesz?..wycedzil haslo Dalton.
-Ponoć na depresję i melancholię zalecane jest grzanie stóp na piasku i
obijanie tyłka na wielbłądach...odpowiedzial Kapturek.
podali sobie rece w milczeniu jak zawodowcy i zapalili Marlboro.

nie mam pomyslu jak moze skonczyc sie ta historia. a wy wiecie?

[w.iwo]

Kim jest klient ? - zapytał od niechcenia Kapturek...
Tu masz fotkę, maleńka... wiesz co robić... - odpowiedział mu schrypnięty szept.
A jakieś szczególne wymagania ? - Kapturek wyjął notes i ogryziony kawałek ołówka.
Tak....- zachichotał obleśnie Szeryf - lubi Guayazyl, no jak go polewać w
trakcie... Rzeczywiście, szczególny klient - kapturek oblizał spękane usta i
zaczerpnął haust leśnego powietrza. Odważnie popatrzył w stronę Daltona i
wycedził przez zęby - to będzie kosztowało więcej niż zwykła stawka....

[ralphie]

Szeryf z niesmakiem spojrzał na lekko wredny uśmieszek Kapturka, cedząc przez zęby: - równa dycha Czerwony i ani centa więcej!...
Kapturek cmoknął zębami, paznokciem wydłubał resztke wczorajszej kolacji, zerknął w stronę Daltona rzucając jednoznaczne spojrzenie, mówiące: "Eh! Budżetówka!". Przybili piątala i rozeszli się cichaczem.
Wieczorkiem Kapturek czyścił swój kaliber.. giwerke znaczy się :) Siedział przy stole, a przed nim leżały częsci rozebranego karabinku snajperskiego wzór 2005, najlepszy w swej klasie. Szmatką przecierał zamek, rzucił okiem na iglicę, na zegarze wybiła 19.00. W TV rozpoczęła sie dobranocka. Dzis puścili Misia Uszatka.
Wyczyszczony zamek Czerwony odłozył na prawą stronę. Uwielbiał porzadek, wyczyszczone na prawo, do czyszczenia po lewej. Na koniec zostało wyczyścić korpus. Największa z tym zabawa. W TV króliczki, jak zwykle w opałach. Komora nabojowa wyczyszczona. Pozostao naoliwić i zlożyć.
Uszatek ratuje króliczki z opresji. Karabinek zlożony.
Kapturek ostatnim ruchem ręki założyl celownik optyczny, wycelował w telewizor, nastawił ostrość, ustawił krzyżyk na Uszatku, którego w podziękowaniu ściskały króliczki, westchnął głeboko i rzekł sam do siebie:
"Eh! Misiek, Ty to kurna luzak jesteś"...

[guayazyl1]

he...he...dobre.
musicie tylko pamietac, ze Szeryf Dalton jest wielkim pechowcem i tak
skomplikowac historie zeby pechowo skonczyla sie dla szeryfa.
:)

[chotomow72]

Wtem zawiał wiatr. Dalton nadstwił ucha, bo taki wiatr, co miast wiosny, niesie
lokalne wieści, doniósł Szeryfowi rzecz straszną. Nieważny Uszatek!
Muminiki szeptały cicho o zgubnym nałogu czytania Syropa z rana, co wcale
słodkim nie był. Zły to nałóg, oj zły, podłego grafomaństwa szerzył się wśród
bajkowej gawiedzi i jak nic - zwierzaki czas mitrężły po próżnicy. Szeryf
zwietrzył sprawę do załatwienia, albowiem nieznośna stałość złych rzeczy i
nawyków gnuśnych nie jest mu na rękę. Przywołał Kapturka na abarot i rzekł mu:

- słuchaj no, czerowna, byłaś na szkoleniach zamorskich? Wiesz, rydwany, piach,
te trójkątne domy, tak było?
- tak, skromnie Kapturek odparł,
- więc zmiana planów konieczna. Rozumiesz Brunatna, zasadzimy się na Syropnika
pospolitego. I uczynimy tak: ja mu Twe zdjęcie pokażę niby przypadkiem,
padnięcie na pysk murowane, bo osobnik niechybnie rozum postrada i oczy mu się
zamglą. A Ty go wtedu SRU! z pół-obrotu filmem hinduskim go zabijesz, jak nic!
Comprende Kaptur?
- no tak, a cena? Wzrosnąć powinna, wszak z lasu daleko wszedzie a filmoteka
Delhi daleko...
- ja już to załatwię! Ty mi tu Syropa ustrzel z sitcomu z Banglore a ja tym
Maroko się zajmę.

I tak, zmieniwszy plany niewiele, leśnej społeczności się przysłużą, zawżdy
pech, co to go piszą, niczym jest przy uporze szlachetnym.

[w.iwo]

Wiedziałam, że W72 ma duży talent ;o)

-
Szklą się lodem jeziorka i błota ...

[joanna-z-buw]

Kapturek wrócił więc, nowym zdaniem zatroskany, do domu swojego na skraju lasu.
Od sieni już poczuł zapach kompotu z truskawek co to go na ogień wstawił nim na
tajne spotkanie z Szeryfem Daltonem poszedł. Truskawki, jak na prawdziwego
Kapturka przystało, z przemytu pochodziły kontrabandą z krajów zamorskich
sprowadzone wrzały w garze. "Trzeba od życia coś mieć" - powiedział łychą
drewnianą je mieszając i garść cukru stuprocentowego dodając. Kapturek, co tu
dużo mówić, spłukany był na amen, więc i każdej roboty nie tylko z wrodzonego
zamiłowania to i z braku liści w kieszeni chętnie był się chwytał. A dla Szeryfa
Daltona to i za darmo by pracował (po kosztach), bo Szeryf zawsze nosa miał i
nigdy mu roboty złej nie zlecił. Nawet wtedy, gdy go do Zatoki Perskiej wysłał i
kazał cichaczem po mieście chodzić, codziennie lokalną gazetę kupować, w tłum
się wtapiać i wywiad robić, a wszystko dlatego, że muminkowego Włóczykija
widziano tam jak haszysz w porcie kupowal i w Dolinie po powrocie dzieciakom
rozprowadzał. Mało rzec, że Szeryf dopiął swego i Włóczykij po dziś dzień w
dziupli leśnej kibluje.
Kapturek dołożył drew do pieca, sikorkę w brzuszek podrapał co by jego ulubioną
stację złapała, trampki zdiął i na fotelu usiadł masując obolałe pięty. "Nie
będzie łatwo z tym Syropem" - powiedział i chrząknął, bo coś go w gardle
zadrapało. Sięgnął po migdała co na stoliku obok na półmisku leżał, pstryknął
nim, migdał w powietrze się uniósł i gładko do miłej kapturowej buzi wleciał.
"Szeryf mówił, że kinematograf z Delhi sprowadzi i żeby się nie martwić... " -
pomyślał pstrykajac dalej - "Ale czy Szeryf aby napewno dobry kinematograf i
dobrą taśmę sprowadzi. Bo to 8 mm być musi..." - zatroskał się znów Kapturek.
"Inaczej strzał będzie niecelny".
Tak siedział rozmyślając gdzie swoje czerwone sari z kapturkiem schował, gdy
usłyszał pukanie do drzwi. Wstał i instynktem samozapchowawcznym wiedziony po
łyżkę drewnianą z kuchni sięgnął, po czy na bosaka cichutko po perskim mchu w
salonie stąpając do okna podszedł. Widok nie zaskoczył go wcale, bo Kapturek
doświadczonym dziewczęciem był i wiele już widział, ale nie spodziewał się, że
ujrzy go tak szybko. Syrop stał pod drzwiami od much sie odganiając, a i jedną,
własną na szyji miał zawiązaną. W ręku trzymał pęk sromotników. "Oho" - pomyślał
Kapturek - "Już mu doniesiono. Ktoś nas musiał na tajnej schadzce z Szeryfem w
lesie przyuważyć." Ale że - jak wiadomo - mądry Kapturek spodziewał się tej
wizyty, tak łychę odłożył, ogarnął się i z uśmiechem drzwi Syropowi otworzył.

[joanna-z-buw]

Syrop nie padł rażony na pysk jak tego Szeryf Dalton się spodziewał, bo
uprzedzony przygotował się - jak tylko usłyszał, że rygielek w drzwiach się
przesuwa tak maskę płetwonurka przywdział, zachuchał ją i takiego ujrzał go
Kapturek. Wizyta Syropa pokrzyżowała tajny plan, ale "Czym szybciej tym lepiej"
pomyślał Kapturek. "Nie ma co się obcyngalać". W takich chwilach gościa można i
zwykłą łychą urządzić.
"Witam " - powiedział Syrop. "Czerwony Kapturek, jak miemam ?"
"Mniemasz" - odparł Kapturek.
"Jestem Syrop. Przyszedłem po sąsiedzku. Przywitać się, bo nigdy jakoś nie było
okazji... " - uśmiechnął się obleśnie nieco i muchę przegonił.
- Tak ?" zmrużył oczy Kapturek - "Syrop ? A nie mieszkasz ty po drugiej stronie
przełęczy ?" - Kapturek odparł bezszczelnie, ale to nie był ani czas ani
miejsce na sąsiedzkie uprzejmości. Stawka była wysoka. Jedno z nich miało
umrzeć jeszcze dzisiaj. "Ale to nie bedę ja" pomyślał Kapturek i rzucił okiem
na garść sromotników w ociekających syropem łapach Głajazyla. "Głajazyl" - tak,
kiedyś Syrop pod tym nazwiskiem kręcił się po Lesie. Każda wiewiórka na jego
widok kitę stroszyła, a i mech na leśnych polankach to on tak powygniatał. Ale
te czasy już minęły. Od jakiegoś czasu Głajazyl zgnśniał, w Syropa się
przeminieł, nocami i rankami w chacie swojej siedział i grafomaństwo uprawiał.
Czas było już i tym się zająć. I patrząc tak na Syropa stojącego w sieni w
zachuchanej masce nurkowej Zuzi zamiast twarzy i zwitkiem liści upchanych w
kieszeniach Kapturek poczuł, że ma wreszcie prawdziwą misję. Nie weźmie od
Szeryfa ani grosza.
Syrop głupi nie był i dobrze wiedział, że Kapturka zbałamucić nie da rady.
Potykając sie o próg wszedł do salonu, po drodze kapturkowy perski mech
buciorami depcząc za co Kapturek na miejscu byłby go juz z półobrotu i bez
kinomatografu załatwił, gdyby nie pół roku w izrealskim węzieniu spędzone.
Szeryf Dalton go tam swego czasu na szkolenie wysłał, żeby ciało i duszę
zahartował. Tam też Kapturek nauczył się i oddech i krew w żyłach zatrzymywać.
I panować nad sobą, dlatego piąstkę tylko delikatną zacisnął i uśmiechnął się.
- Spocznę. - oznajmij Syrop i usiadł w fotelu, w którym jeszcze przed chwilą
Kapturek migdały wcinając nad śmiercią swojego gościa rozmyślał. "O, węszę, że
gotujesz truskawki..."
- A tak... - przytaknął Kapturek zastanawiajac się do czego ten dwulicowiec
zmierza i podszedł do kuchni, bo kompot właśnie kipieć począł, ogień zmniejszył
nieco i lyżką w garze zamieszał. I tak jak łyżkę w garść wziął tak postanowił
już jej nie odkładać.
- "Truskawek w zimę nie ma, Kapturku. Czy to truskawki zeszłoroczne ?"
- Być może...
- Bo słyszałem, że ostatnio ktoś woził do Lasu nielegalne truskawki. A tak mi
się o uszy obiło. Znam na lotnisku jedną wiewiórkę.
- Nie wątpię.
- A ja nie wątpię, że to zeszłoroczne truskawki... - Syrop uśmiechnął się.
Kapturek skinął na niego życzliwie. "Próbuje mi grozić, denuncjator. Ale nic z
tego. Nie tylko ty znasz jakieś wiewiórki w tym lesie".
- "Wiec przechodziłeś tędy i..." - Kapturek zagaił.
"... i postanowiłem wpaść. Poznać się. Wybacz mój ubiór. Mam uczulenie na
pyłki, oczy mnie szczypią".
- "Wielka szkoda. Tyle tracisz, Syropie... A może to nie pyłki ? Może za dużo
czasu spędzasz w chacie w monitor się wpatrując ?"
Gdyby Kapturek mógł dojrzeć oczy Syropa zza zachuchanej maski niechybnie
wziąłby do ręki broń straszniejszą niż drewniana łycha. "Te muchomory to dla
mnie ?"
- "Niechybnie. Bo jak wiesz, Kapturku, można nimi chatę przyozdobić. Można je
nawet do kompotu dodać i smak nimi poprawić. Bywasz podobno w dalekich krainach
to wiesz zresztą sam. Apropos, czy po powrocie masz jakąś pracę nową, zlecenie
może ? Słyszałem, że chałturzysz. To tu, to tam. Ponoć na umowę-zlecenie
pracujesz. Może popracowałbyś i dla mnie Kapturku. No wiesz, mógłbyś zbierać po
Lesie ogony koszatniczek. One chętnie je odkupują za kilka liści od sztuki."
- Mam pracę. Ale pomyślę. - odparl ostrożnie Kapturek.
- Ah, no tak. Ponoć coś ci zlecił nasz Szeryf, Dalton. Czy będę wcibski jeśli
spytam nad czym teraz pracujesz ?
"Nad Tobą" - pomyślał Kapturek i wyjrzał przez okno, jakby mając nadzieję, że
ujrzy Szeryfa z kinematografem, ale do Delhi droga daleka, więc Kapturek
zrozumiał wreszcie, że bez szarpaniny sie dziś nie obejdzie.
Gotów był jednak na wszystko, bo Szeryf obiecał Maroko. A Kapturek po nocach
marzył, żeby Casablankę przed śmiercią ujrzeć. Poza tym Kapturek miał misję.
Pierwszy raz, tak od serca. Dla dobra całego Lasu.
- Nic takiego. Drobne porządki robię w Szeryfowej kuchni. Co Szeryf wskaże ja
sprzątnę. Nic wielkiego.
- A dobre ci on płaci ?
- Nie narzekam.
- A nie chciałbyś dla mnie Kapturku trochę posprzątać ?
Kapturek tylko czekał na to zdanie, więc skinął głową i odwrócił się do
Syropa. "Wie jak nic" - pomyślał Kapturek.
- "A ile dajesz ?" - spytał nie chcąc spłoszyć Syropa.
- "To co Szeryf Ci płaci, razy dwadzieścia."
- "Za nie sprzątanie u Szeryfa" ? - kapturek zmrużył oczy. Piąstki zaczęły go
już świerzbić i poczuł to delikatne łachotanie w piętach, które czuł zawsze gdy
coś się miało wydarzyć.
- "Za sprzątanie dla mnie, Kapturku".
Propozycja Syropa nie pozostawiała złudzeń. Kapturek nie miał wyjścia. Jeszcze
pięć minut i w tej małej leśnej chacie rozpęta się piekło.
- A u kogo miałabym posprzątać ? - Kapturek spytał, powoli wygaszając ogień na
kuchni.
- "Nie chcemy, zeby Szeryf pomyślał, że jesteś niesłowna, więc najpierw
dokończyłabys sprzątać u niego. Permanentnie. No wiesz, tak, żeby ślniło. Żeby
nic nie zostało. Kto wie, jak długo Szeryf pomieszka w tym Lesie...
- A to Szeryf gdzies wyjeżdża ?
- Nie, ale nigdy nic nie wiadomo. Wypadki chodzą po ludziach. A jak wiesz,
Szeryf pechowy jest. Różne przykre rzeczy go spotykają...
Kapturek stał przez chwilę w ciszy patrząc przez okno. Wydawało mu się, że
widzi w oddali jakąś postać, ale nie łudził się, że to Szeryf z kinematografem.
To niemożliwe, a postać w oddali mogłabyć po prostu zwykłą turkawką lub
zającem, które często tędy przechodziły w drodze do fabryki maślaków. A pora
była odpowiednia. Za kwadrans miała kończyć pracę druga zmiana. Kapturek to
wiedział, bo niegdyś i przy obróbce maślaków pracował. Kapturek czuł, że chwila
nadeszła, a wiedział to i Syrop bo wstał nagle po kapturowym trampkach depcząc
i w garści srmotnika gniotąc jakby na Kapturka się zasadzał. Kapturek trzy
wdechy spokojne zrobił, ostatni raz w okno spojrzał i na pięcie się do Syropa
odwrócił.
"Nie ma takich pieniędzy, za które bys mnie podkupił, Syropie" - oświadczył
Kapturek stanowczo i rękawy podwinął. "To na Ciebie jest kontrakt i z radością
go wypełnię".
"Więc giń." - Syrop sięgnął po zwitek liści i rzucił nimi w Kapturka. Nim
Kapturek z liści się otrzepał Syrop już kopniaka mu zaserwował i w perski mech
go wgniatał. Syrop mniej sflaczały był niż Kapturek przypuszczał, więc tak
łatwo zrzucić go z siebie Kapturek nie mógł. Palcy w oczy też wsadzić nie było
jak bo Syrop gogle miał wciąż na nosie. A ściągnąć ich Kapturek nie mógł, choć
próbował, bo syropem z czoła ciąknącym już mocno przytwierdzone do ciała były.
Ale Kapturek nie z takich opresji wychodził. Już byłby Syropa z siebie zrzucił,
gdyby nie sromotniki, które Syrop do buzi mu począł wpychać, jednocześnie nos
liśćmi zatykając. "Przyjdzie umrzeć jak nic" - pomyślał Kapturek. " Ale dla
słusznej sprawy warto". Kapturkowi się coraz duszniej robiło, ale strachu nie
czuł. Nie takie tortury wytrzymywał. Tamte się jednak kiedyś kończyły, a Syrop
miał śmierć w goglach. Jeśli nie Kapturek padnie to on sam, więc w szał dziki
wpadł i wciskał w Kapturka grzyba po grzybie. "Jak nie z duchoty to z zatrucia
umrę" - myślało jeszcze trzeźwo dziewczę. "Dobrze to wykoncypował". I tak leżąc
na na podłodze Kapturek coraz mniej sie szarpał, coraz wolniej dychał. Oczy
przymykając jeszcze w stronę drzwi z

[joanna-z-buw]

zerknął i zdawało mu się, że widzi... Ale nie dojrzał już nic więcej, bo
wreszcie dech mi się całkiem zatrzymał i krew w żyłach takoż.
Lezał tak z minut dobrych kilka łapy syropowe lepkie i mordercze na sobie
czując. Syrop zawsze do kapturowego kapturka był wzdychał, wiec jak tylko
dziewczę załatwił tak okrycie począł z niej ścigąć, by przywłaszczyc sobie jak
trofeum. Kapturek czuł to, bo nie umarł był wcale - jak wiemy - w sztukach
różnych dalekowschodnich i bliskowschodnich kształcon oddech i krew w żyłach
zatrzymał i leżał tak czekajac na sposobną chwilę.
Syrop w tym czasie w morderczym amoku po pokoju w czerwonym wdzianku paradując
nie usłyszał skrzypnięcia drzwi. Kapturek otworzył oczy i ujrzał Szeryfa
Daltona ze szpulą pod pachą jak skrada się po cichu w ich kierunku. Na Szeryfa
zawsze można było liczyć. Kapturek czuł jakoś, że jak Szeryf "Nie martw się,
Kapturku" powie, to martwić się i o co nie ma. Na Kapturka spojrzał pytająco, a
Kapturek dwa razy oczami mrugnął na znak, ze wszystko z nim dobrze i głową
wskazał, by Szeryf syropowe gogle silną męską ręką ściągnął. Szeryf w mig
rozumiejąc co Kapturek doń kiwa szpulę blisko Kapturka położył i korzystając z
okazji , że Syrop truskawki z gara wyjadac począł pomógł Kapturkowi liście z
nosa i sromotniki z buzi wyjąć. Kapturek wstał był i krażenie sobie
przywróciwszy w rękę szpulę z bombajskim filmem chwycił. Szeryf natenczas
zakradł się od tyłu i dał znak cichaczem Kapturkowi, żeby Syropa uwagę na sobie
skupił. I Kapturek chrzaknął, głosno a donośnie, choć gardło go bolało.
Syrop zamarł i oczom nie wierząc na zmaltretowane dziewczę spojrzał.
- Czerwony... - zaczął, a łycha z rąk mu wypadła... "Kapturek" - wyszeptał.
- Tak. I nigdy nie pękam" - Kapturek uśmiechnął się a uśmiech perlisty i buzia
przepiękna jak promień słońca w Syropa uderzył, bo Szeryf był właśnie gogle z
syropowowych oczu ściągnął. Jak Szeryf przypuszczał tak Syrop równowage począł
tracić i na nogach się słaniać. Wtedy Kapturek z całej siły sitcomem z
Bollywood dał Syropowi po oczach i te runął jak długi na kapturowym mchu i
życie zeń uciekło.

Kapturek nie umarł od zatrucia sromotnikami, bo zgodnie z obietnicą Szeryf
Dalton posłał Kapturka do Maroka, gdzie lokalny medyk tajemnymi lekarstwami
kapturowy brzuch wyleczył. Kapturek coprawda przez czas jakiś jeszcze miał
problemy z krażeniem, bo tak długo nigdy jeszcze na bezdechu nie był, ale i to
z czasem Kapturkowi przeszło. Ponoć szybko do pracy wrócił i w Bangladeszu
teraz kolejną misję dla Szeryfa wypełnia.

[guayazyl1]

uuuuu...panie...dech mi sie zatrzymal na pietnascie minut z okladem kiedym to
czytal co tylko swiadczy o tym , ze w kondycji zem dobrej.
no ale za co?..pytam. za co mnie to spotkalo?..
a tak poza tym i Herkules dupa kiedy ludzi kupa. wszyscy na jednego?
dobra...znikam na dni dwa.pa!pa!pa!

taka sobie BAJECZKA reaktywacja

[w.iwo]

Jołanno jesteś genialna, ... ech...


Kiedy Kotka wróciła na dawne pielesze i zobaczyła ten kawałek lasu o
czarownym świcie, kiedy mgły podniosły się z ziemi od mchu zielonego i ukazała
się polana wytęskniona od tylu lat... po czerwonej twarzy spłynęła ukradkiem
łza... Tyle dni minęło od czasu gdy spotkanie z Syropem zostawiło w niej
niegojące się blizny. Mimo jego okrucieństwa, mimo łapczywości gdy połykał
rozmacone truskawki wprost z kompotu, nigdy nie zapomni tych krótkich chwil
namiętności. Tak bała się wtedy ruszyć, dać znak życia... bała się że przestanie
szarpać jej ubranie, rozdzielać białoróżowe uda i zajmować jej ciało. Po latach,
kiedy otrząsnęła się z wszystkich codziennych spraw i wróciła do wspomnień na
kozetce dr. Wątplimierza, po latach ten słodki koszmar wydał jej się tak bliski
spełnienia jak nigdy dotąd. Psychoterapia podziałała na nią i postanowiła wrócić
do dawnego życia. Postanowiła, że wróci w miejsce gdzie go ostatnio widziała...
Gdy siedziała na gałęzi przed swoją dziuplą i wpatrywała się w zachodzące
słońce, myśli jej błądziły po ostatnich chwilach namiętności... Czuła dreszcz
przechodzący po jej ciele, gdy ostatnie promienie słońca zapadły się pod
pogórkiem. Przesunęła dłoń po ogrzanej skórze i westchnęła głęboko. Gdzieś
głęboko jej ukrywane pożądanie pod delikatną skórą pulsowało burzą i galopem,
rwało brzegi żył jak nieokiełznana rzeka i nie dawało jej zasnąć spokojnym snem
już nigdy .... nigdy od spotkania S.yropa.
Zaczął wiać chłodniejszy wiatr, jakby dawał sygnał, że pora już do pościeli
się szykować, odpocząć dać ciału i duszy. Kicia wstała i przeciągnąwszy się
lekko, powoli ruszyła do domu. Tak dawno nikt nie mówił jej po imieniu.
Otrząsnęła się z wieczornego chłodu i rzuciła do łóżka. Sen przyszedł szybko i
bezboleśnie. Ale nie tylko on. Spod zielonego kurhanu wysunął się bezszelestnie
i gładko. Uradowany, płynął w kierunku tak mu znanym i ciepłym. W zagłębieniu
drzewa czekała na niego senna i gorąca. Nic tak dawno go nie podnieciło i
ucieszyło jak jej przybycie. Wiedział, że dokończy to co zaczął już kiedyś, a
jej zapach utwierdzał go w tym jeszcze silniej. Pulsował cały w niecierpliwości
i czekał chwili gdy rozkosznie rozpłynie się w nim ta chwila...
Kompot truskawkowy już czekał.

[w.iwo]

broń się Guayazylku.... :o)

[guayazyl1]

noooo...ten...co to ja chcialem?...przyznaje sie, ze w ostatnim okresie
zostalem za swoje wytwórstwo językowe cztery razy przez kolezeństwo
obsztorcowany. dwa razy na forumie tudziez dwa razy w korespondencji prywatnej.
z tego powodu checi na takie bajeczki poki co nimam :)
ale napisze cus o pogodzie albo na inny neutralny temat.

[w.iwo]

Syropku, nie wszyscy muszą Cię kochać... prócz mnie, oczywiście ;o)
nie daj zgnieść Twojego cudnego marudnego i przeintelektualizowanego
charakterka... i nie pisz pod publiczkę... i jak mówili starożytni Rosjanie nie
każdy syrop słodki być musi...
daj czadu !

-
Szklą się lodem jeziorka i błota ...

[guayazyl1]

ostatnio jestes dla mnie bardzo miła...czuje w powietrzu jakis podstęp :)

[w.iwo]

nie domyślasz się ?.... chcę Cię przecież jako Czerony kapturek wykorzystać
wirtualnie .... haha ha ;o)

[guayazyl1]

okej...mozesz mnie wykorzystywac na wszystkie sposoby. byle Twoj men nie
skumał, ze sie eksploatujesz.
:)

[w.iwo]

haha.... a miałam nadziejkę że to Ty Syropku będziesz się eksploatował.... ;o(((