problem z partnerem POMOCY

[4sdf]

witam...

nie wiem czy jest to wlasciwe forum na moje pytania...
pisze do Was, postaram sie krotko i zwiezle chociaz trudno mi pozbierac mysli...
otoz chodzi o mezczyzne, z ktorym jestem od 9 miesiecy. na poczatku nie
mieszkalismy w tyl samym miescie, wiec przeprowadzil sie do mnie, tzn do
mojego miasta i mieszka razem ze mna. jest to sredniej wielkosci miasto, w
ktorym jez kiedys ieszka, ma paru znajomych, ale jakos sie z nimi nie
dogaduje. i w tym sek.
ja pracuje, czasem do pozna (1, 2 w nocy, wychodze kolo 10 rano), on ma zawod
wolny wiec siedzi w domu. i jak nie ma juz nic do zrobienia, to sie nudzi...
zdaje sobie doskonale sprawe, ze przeprowadzil sie dla mnie, ze prawie sie nie
widujemy (week endy i niektore dni w tygodniu). on wcale mi tego nie wypomina...
z drugiej strony, ostatnio zaczal prwie wariowac, nie wychodzi, nikogo nie
widuje (bo jak twierdzi nie ma przyjaciol), trudno jest mi mowic mu poraz
setny, zeby wyszedl troche i sprobowal poznac kilka osob, nie odpowiada...
wychodzenie razem do kina czy restauraji tez po jakims czasie troche nudne
(zreszta zdaje sobie sprawe, ze nawet jesli sie bardzo kochamy to nie mozemy
byc ze soba 24/24), teatr, koncerty, wypalily mi sie juz pomysly, zreszta
czego nie zaproponije to jest zle.
chodzi smutny, albo spi... jest z natury dosc nadpobudliwy, co raczej pogarsza
sytuacje.
trudno mi jest postawic sie w jego sytuacji, zwlaszcza, ze czasami mam
wrazenie, ze on nie stara si zrozumiec mojej.

trudno jest tez pozbierac mysli, on sie na pewno bardzo zle czuje, ja co za
tym idzie rowniez, sytuacja trwa od mniej wiecej 3 miesiecy (jest albo
strasznie, albo bardzo dobrze), ja juz nie wiem co robic, jak rozmawiac, jak
reagowac, juz nie moge...

dzikuje za odpowiedzi
m.

[bertrada]

Może to faktycznie jakaś depresja. Obawiam się jednak, że na forum raczej nikt
go nie zdiagnozuje. Dobrze jakby się wybrał do lekarza, chociażby pierwszego
kontaktu.

[4sdf]

tylko jak go do tego zmotywowac? trudno jest mi z nim rozmawiac na ten temat, bo
kazda proba konczy sie fiaskiem ("nie mam ochoty o tym mowic"). na poczatku
staralam sie jakos dyskutowac, ale potem powiedzialam sobie, ze szanuje jego
zdanie. no i moja cierpiliwosc tez ma swoje granice...
kocham go bardzo i chcialabym mu pomoc, ale jak dac mu do zrozumienie, ze ma
prawdobodobnie jakis problem sam z soba / innymi?



bertrada napisała:

> Może to faktycznie jakaś depresja. Obawiam się jednak, że na forum raczej nikt
> go nie zdiagnozuje. Dobrze jakby się wybrał do lekarza, chociażby pierwszego
> kontaktu.

[babetschka]

jak spedzacie czas tylko we dwoje dobrze wam razem ? dobrze sie bawicie ?
czy problem dotyczy tylko relacji on-inni ?

moj facet tez jest dziwny i ma problem ze soba i w relacji on-inni
ale jak jestesmy razem to bawimy sie wysmienicie i nikogo wiecej do szczescia
nam nie trzeba
jest podobnie pierd...... jak ja
jakis czas temu walczylam o te relacje my-inni
teraz widze ze to nie ma sensu bo to sie nie zmieni
jak mi dobrze z nim to olac innych
dwoje na wyspie
trudno

[lucyna_n]

dwoje to dobrana kompania a troje to już tłum:)

[bertrada]

Mimo wszystko, facet na prawdę ma problem i od niemówienia o tym, ten problem
nie zniknie.
Najlepiej nie dać się zbyć, tylko pogadać z nim poważnie i zaproponować mu
wizytę u lekarza. Na początek u rodzinnego, bo z zaciągnięciem go do psychiatry
może być problem. A potem zobaczysz jak się sytuacja rozwinie. Lekarz zapewne
zleci zrobienie podstawowych badań i jak nic nie stwierdzi, to sam go odeśle do
psychiatry.

[mskaiq]

Jest samotny, nie ma co robic a to przynosi takie problemy jak
opisujesz.
U zdrowego czlowieka ktory spi i nic nie robi beda pojawialy sie
epizody depresyjne i moga zamienic sie w depresje.
Mysle ze musi isc do jakiejkolwiek pracy, musi byc zajety. Koledzy
nie zastapia pracy. Piszesz ze ma wolny zawod wiec moze pracowac bez
problemow gdzie jest.
Poza tym, jesli nie ma co robic to zadawaj Mu rzeczy do zrobienia,
moze zakupy, itp. Moze rowniez warto wyciagnac Go do Twoich
znajomych.
Serdeczne pozdrowienia.

[4sdf]

dzieki za odpowiedzi.

dzisiaj bylo troche lepiej, ale znow poszedl sie polozyc...
staram sie patrzec na cala sytuacje z obiektywnego puktu widzenia, co samej jest
raczej niemozliwe.

wczesniej wlasnie bylo tak, ze raze nam bylo dobrze, wczoraj dopiero powiedzial
mi, ze nic nie proponuje albo same malo interesujace rzeczy. to bardzo boli...
podejrzewam, ze te wlasnie slowa zmotywowaly mnie do szukania pomocy, albo
przynajmiej kogos kto mnie wyslucha.

zakupy i sprzatanie tez podejrzewam nie beda wielka frajda, poprosilam go
dzisiaj o przejscie sie do ksiegarni dla mnie, ale sam dla siebie zadnej ksiazki
nie znalazl (a lubi duzo czytac).

jakos postaram sie go zajac jak mnie nie ma, ale jak juz mowilam trudno popchac
go do jakiej kolwiek akywnosci.

co do moich znajomych (oczywiscie, ze probowalama), to jest tak samo jak z
innymi "innymi" czyli zawsze na nie, bo nudni, bo to, bo tamto.

chce wytrwac przy nim (hmm, raczej troche z daleka bo nigdy mnie nie ma i
zaczynam sie powoli sama o to bardzo obwiniac, nawet jesli mam wrazenie,z e moja
obecnosc jest mu generalenie obojetna), bo bardzo go kocham.
mam wiare w to, ze jaks t tego wybrnie(my), po powiem szczerze, ze przy calej
tej historii nie jestem pewna jego uczuc do mnie ani checi pozastania...
sama zaczynam postrzegac sie jak ostatnia zolze, nie pozadana, nie potrzebna...

jak tu znalezc zloty srodek?

m.