"Deep throat" ██

[transsybir]

Największa tajemnica w dziejach amerykańskiego dziennikarstwa ujawniona! Mark
Felt, zastępca szefa FBI w latach 70., przyznał, że to on był "Głębokim
Gardłem", anonimowym źródłem, które dziennikarzom "Washington Post" pomogło
obalić prezydenta Richarda Nixona.

We wtorek słynący z artykułów śledczych magazyn "Vanity Fair" opublikował
artykuł, w którym dzieci i bliscy przyjaciele zdradzają tajemnicę 91-letniego
dziś Marka Felta. Odbyło się to za zgodą samego Felta, który wcześniej podobno
uważał, że bycie "Głębokim gardłem" to żaden honor.

"Najsłynniejszy anonimowy człowiek w historii USA", "nieznany bohater
amerykańskiej demokracji" - to tylko niektóre z określeń używanych wobec
"Głębokiego gardła". Bez tego człowieka dziennikarze "Washington Post" nigdy
by nie rozwikłali afery Watergate, w wyniku której z urzędu zrezygnował
skompromitowany prezydent Richard Nixon.

Wszystko zaczęło się w czerwcu 1972 roku, gdy w biurowcu Watergate w
Waszyngtonie schwytano na gorącym uczynku pięciu ludzi, którzy włamali się do
siedziby Partii Demokratycznej. Dzięki informacjom od "Głębokiego Gardła" -
którym jak się dziś okazuje wiadomo był nadzorujący śledztwo w sprawie
włamania Mark Felt, reporterzy Bob Woodward i Carl Bernstein stopniowo
odkrywali powiązania włamywaczy z Białym Domem i sztabem wyborczym Nixona.

Sprawa ciągnęła się jednak miesiącami, a wielkim skandalem stała się dopiero
po wyborach w listopadzie 1972 roku (wygranych zdecydowanie przez Nixona).

Podczas słynnych spotkań w garażach podziemnych Felt - zmagając się z
poczuciem obowiązku i lojalności wobec prezydenta, ale i kierując się wyższymi
pobudkami ujawniania przestępstw, nie przekazywał reporterom materiałów
śledztwa. Najczęściej jedynie potwierdzał, albo zaprzeczał ich informacjom.
Kluczowa była też jego słynna rada dla Woodwarda - która przeszła do historii
dziennikarstwa śledczego: "Follow the money!" - "Idź za pieniędzmi". Chodziło
o wyśledzenie skąd włamywacze mieli pieniądze. Okazało się, że fundusze
wyborcze Nixona były prane i przekazywane na brudne operacje (np. właśnie
założenie podsłuchu w siedzibie Demokratów). Felt współpracował z
dziennikarzami, gdyż widział, jak ludzie Nixona próbują całą sprawę ukryć.

W efekcie kolejnych artykułów, śledztwa komisji kongresowej i ujawnienia, że
istnieją taśmy z nagraniami wszystkich rozmów w Gabinecie Owalnym, z których
wynika m.in. że prezydent Nixon kłamał w sprawie Watergate, Kongres
praktycznie zdecydował o odwołaniu (impeachmencie) prezydenta. Wyprzedzając
ten ruch, w sierpniu 1974 roku Nixon podał się do dymisji.

Istnienie tajnego informatora Woodward i Bernstein ujawnili w książce "Wszyscy
ludzie prezydenta" (na jej podstawie powstał też film i serial telewizyjny).

Bernstein i Woodward potwierdzili wczoraj tożsamość "Głębokiego gardła".



serwisy.gazeta.pl/swiat/1,34254,2740209.html

[transsybir]

Trzydziesta rocznica afery Watergate

Paweł Smoleński 08-08-2004 , ostatnia aktualizacja 08-08-2004 22:46


Waszyngton, 17 czerwca 1972 r. Ok. 2 nad ranem strażnik pilnujący
hotelowo-biurowego kompleksu Watergate alarmuje policję. Zaniepokoiły go
tajemnicze hałasy dochodzące z szóstego piętra. Patrol łapie na gorącym uczynku
pięciu włamywaczy. Byli w garniturach i krawatach. Buszowali w biurach głównej
siedziby Partii Demokratycznej (potem się okazało, że m.in. próbowali założyć
podsłuch). Jednym z intruzów okazał się długoletni pracownik wywiadu zatrudniony
w sztabie wyborczym Nixona.

Za kilka miesięcy odbędą się wybory prezydenckie. Ubiegający się o reelekcję
Nixon ma kilkanaście punktów przewagi nad demokratycznym kontrkandydatem.
Włamanie opisali Bob Woodward i Carl Bernstein, młodzi dziennikarze działu
miejskiego gazety "Washington Post". Inne media milczą. Rzecznik prasowy Nixona
oświadcza, że włamanie do Watergate nie ma związku z Białym Domem.

W listopadzie '72 Nixon odnosi miażdżące zwycięstwo i zostaje prezydentem na
drugą kadencję. Na jego wiecach panuje euforia, choć już wiadomo, że za
włamywaczami stoją co najmniej dwaj współpracownicy Nixona - Howard Hunt i
Gordon Liddy.

W styczniu '73 Hunt i Liddy stają przed sądem. Miesiąc później Senat USA powołał
specjalną komisję do zbadania sprawy Watergate. Obrady komisji transmituje
telewizja. Dziennikarze "Washington Post" publikują kolejne teksty, m.in. o
tajnym funduszu nixonowskiego komitetu wyborczego i zaangażowaniu w aferę
wysokich urzędników. Rzecznik Białego Domu mówi, że "szanuje wolność prasy, lecz
nie ma szacunku dla stylu dziennika". Inne media nadal milczą.

W czerwcu '73 wezwany przed senacką komisję pracownik Białego Domu John Dean
mówi o zaangażowaniu wysokich urzędników prezydenckiej administracji i samego
Nixona w tuszowaniu afery. W lipcu opinia publiczna dowiaduje się, że wszystkie
rozmowy prowadzone w prezydenckiej części Białego Domu są rejestrowane. Nixon
odmawia wydania taśm.

Latem '74 sąd stwierdza, że prezydent współdziałał w przestępstwach związanych z
Watergate. Senat wszczyna procedurę impeachmentu, czyli odsunięcia go od władzy.

Nixon ustępuje wieczorem 8 sierpnia 1974 r. (9 sierpnia czasu polskiego). Jego
następcą zostaje Gerald Ford. Pod Białym Domem można kupić koszulki z jego
podobizną i podpisem: „ »Washington Post « załatwił mi tę robotę”.



serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34474,2219296.html

2026298505-773559363-1906509832

[Gość: 1033929882195093259-2046495773]

-2054282133-848612359-1784173100

true2303530262007278835

[zbanowany-zbanowany-diabel]

42350875810942426701942847911