DIAGNOZA: CZR!

[ruda.5]

Witam.jestem mamą 4 letniej dziewczynki. w listopadzie otrzymaliśmy
diagnozę od psychiatry (DR GORCZYCA - GLIWICE)że mała ma całkościowe
zaburzenia rozwojowe nieokreślone.
Mała jest b.mądra i umysłowo rozwija sie ok, ale ma straszne ataki
histerii. nie możemy sobie z tym nijak poradzić. po konsultacji z
neurologiem podajemy jej hydroksyzynę ale marne efekty. Ma fobie na
punkcie guzików i ogólnie wielu rzeczy się boi: czasem boi się iść
na dwór, czasem mówi że boi się jedzenia i itd. jest b.ruchliwa
wszystko jej się klei do rąk, wszystko musi być tak jak ona chce bo
inaczej wpada w taki szał że trwa to nawet ponad godzinę. ale nawet
jak się jej "siusia",ustępuje i mówi niby tak jak ona chce to i tak
jest żle. to jest istny koszmar. ona jest taka nieprzewidywalna.
boimy się z nią gdziekolwiek wychodzić bo może dostać szału bez
powodu i niestety nie dajemy rady jej z tego wyciągnąć. dodatkowo
woła przy takim napadzie\: ratunku, pomocy, nie krzywdzcie mnie,
otwórz mnie, puść mnie. ludzie wtedy dziwnie patrza i wcale im się
nie dziwię.NIE zgłasza potrzeb fizjolgicznych. Siku wołała prze 3
msc. ale się uwsteczniła a kupe roi tylko w majtki. nie da się
wysadzić na ubikację bo zaraz wpada w histerię i powtrzymuje
parcie.Nie możemy chodzić na wczesne wspomaganie bo oboje z mężem
pracujemy na jedną zmianę,a babcie,które zajmują się małą się bojąbo
wiadomo takie napady szału, a poza tym są też tym zmęczone i nie
możemy ich wsztszystkim obarczać bo to przecież nasze dziecko.
jeździmy na terapie behawioralną\prywatnie do Gliwic/raz w miesiącu
i pracujmy w domu. ale to trochę pomaga w koncentracji, w lepszym
kontacie wzrokowym, ale nie udarza nic a nic w to z czym nie umiemy
żyć - w te cholerne histerie. ona się rzuca na wszystko, bije się,
uderza nogami, głową, trzeba jej pilnować. ach istny koszmar. ja już
nie daję rady, mąż to samo. proszę was jeżeli ktoś ma podobny
problem o podpowiedź jak sobie z tym radzicie, czy stosujecie jakieś
leki, gdzie można małą jeszcze skonsultować /jestem z Rybnika
Woj.śląske/, chcemy pojechać do Strumienia do Centrum EEG
Biofeedback może tam coś nam pomogą.Chętnie nawiążę kontakt z mamami
z okolic Rybnika,które mają podobny problem .Dzięki za odpowiedź

[tekam68]

powód (powody)histerii jakiś jest. Nic nie przychodzi wam do głowy? Zajrzyj na
forum
forum.adhd.org.pl/index.php

[niewierzewam]

ADHD to nie CZR. Różnica jest ogromna, znaczy oczywiście ADHD uważam za coś o
wiele przyjemniejszego. Wspólczuje ataków, mój syn miewal wielogodzinne krzyki
również w tym wieku natomiast w dzień kontrolowal już fizjologię (oczywiście
wpadki się zdarzaly ale szlo wytrzymać).
CZD to zajęcie na lata, trzeba sobie postawić wiele pytań... Czy rodzina zdaje
sobie sprawę, że to niepelnosprawność (12-C)? Czy dziecko ma już orzeczenie? Czy
babcie chcą i mogą podolać opiece?
Można zwrócić oczywiście uwagę czy dziecko nie ma alergii pokarmowej i czy nie
je zbyt wiele slodyczy. No i integracja sensoryczna, diagnoza i ćwiczenia, to co
można w domu to samemu. Może SUO jest rozwiązaniem jeśli chodzi o zajęcia domowe?
Żaden lekarz czy terapeuta nie da odpowiedzi kiedy "się wyrówna" i w jakim
stopniu. Trzeba brać się do roboty i mieć nadzieję.
Pozdrawiam i życzę dużo sil.

[ruda.5]

dziękuję za odpowiedź. niestety nie mamy orzeczenia.. Boimy się tego
jak ognia, nie umiemy sobie poradzić z tym co nas spotkało i do
końca nie dopuszczamy do sibie myśli że to niepełnosprawność i że to
jest na całe życie. czasem jak mała ma "lepszy" dzień to myślę że
może to minie może to rozpieszczenie...Ach ciężko jest zejść na
ziemię i boję się tylko żeby tym wszystkim nie wyrządzić krzywdy
dziecku. Bo im prędzej coś zaczniemy działać tym pewnie
lepiej...Czemu to jest takie ciężkie...

[iska2009]

Przyjecie do wiadomosci diagnozy i pewnego rodzaju pogodzenie sie z
nia to podstawa. Podstawa do tego, aby zaakceptowac dziecko jakim
ono jest. To bardzo duzo. Dzieci doskonale wyczuwaja emocje rodzicow.
Warto zaczac nieco zglebiac temat - polecam lekture ksiazek
napisnych przez doroslych autystow lub ich bliskich, dzieki nim
bedziesz blizsza zrozumienia jak Twoje dziecko funkcjonuje, z czym
sobie nie radzi, byc moze pomoga Ci one dotrzec do zrodla histerii.
Frustracje, hustawka emocjonalna, lek, to uczucia ktore towarzysza
wszystkim rodzicom, wiec nie jestescie osamotnieni, jesli to moze
byc jakims pocieszeniem.

[ruda.5]

bardzo cię przepraszam ale chyba nie do końca znasz tematykę takich
zaburzeń, Gdybym wiedziała jakie są powody takich aktaków u małej to
bym przecież nie szukała tutaj pomocy i nie pisała tego
wszystkiego, a ja poprostu jestem bezradna wobec tego co się dzieje
i nie mam zielonego pojęcia skąd się to u niej bierze i pewnie się
nigdy nie dowiem....

[mit-och]

Ja też jestem mamą 4-latka. My już mamy diagnozę - Zespół Aspergera.
Histerie Twojej córki mogą wynikać z tego, że może jej się wydawać,
że "siedzisz w jej głowie" i być może ona myśli, że powinnaś
wiedzieć bez pytania dlaczego się złości. Ty tego nie wiesz, ona
złości się coraz bardziej, koło się zamyka. Przerabiałam to z moim
synkiem. Ale to tylko jedna z mozliwości takich histerii. Inne
zostały już wymienione w powyższych postach. Polecam do poczytania:
www.dzieci.org.pl/cgi/forum/ikonboard.cgi?act=ST;f=12;t=10189.
Nie bójcie sie diagnozy. Wtedy można bardziej pomóc. Można korzystać
z wielu usprawnień, miedzy innymi z SOU (specjalistycznych usług
opiekuńczych) co może w jakiś sposób rozwiązać Wasze problemy

[aga_sama]

Ruda
Tak jak pisała jedna z mam - najważniejsze to zaakceptować inność dziecka, co
oczywiście nie oznacza pozwolenia na wejście na głowę.
Zaprzeczanie diagnozie i sprowadzanie problemów do ataków histerii nic nie da,
bo sytuacja ewidentnie Was przerasta.
Mam synka z podobną diagnozą, tzn CZR, ale w kierunku aspergera. Ja
zaakceptowałam "metkę", mój mąż chyba nie traktuje jej jeszcze poważnie,
dziadkowie zaprzeczają.
Sama też mam ZA i żal mi ściska serce, kiedy widzę, jak moje dziecko się
nakręca, jak złości, jak wpada w jakiś potworny wir, bo ja wiem, pamiętam, że z
tego trudno wyjść.
To, co bym radziła Tobie:
zrobienie dziecku wszystkich możliwych opinii, orzeczeń. Z tego co piszesz
wnioskuję, że musicie obydwoje pracować, więc warto wycisnąć ze służby zdrowia i
opieki społecznej wszystko, co się da. Jeżeli macie dochody poniżej 600 zł na
osobę, to na wniosek lekarza specjalisty możecie wystąpić do opieki społ. o SUO.
To inny temat, poszukaj tu na forum, są z tym przejścia, ale warto się o to
postarać. Bez sensu, że nie korzystacie z wspomagania rozwoju, bo mała się nie
da zaprowadzić. Może terapeuci przyszliby do niej, do domu?
Następny krok to orzeczenie o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Czy córka
jest z 2006 roku? Jeżeli tak, za rok ma obowiązek iść do zerówki - warto już
teraz pomyśleć o jakimś przedszkolu. Dla pięciolatka gmina MUSI zapewnić
miejsce. Jak Wy wyobrażacie sobie pójście córy 'do dzieci"?
A przede wszystkim poszukałabym biomedycznych przyczyn ataków córki, to teraz
chyba najważniejsze. Czyli:
pełna diagnostyka alergologiczna i parazytologiczna. W przypadku silnej alergii/
robaczycy/ candidy takie ataki mogą być objawem choroby. Do tego dobra
przychodnia metaboliczna. Czy ona kiedykolwiek miała badany poziom cukru? Bo
skoki insulinowe mogą się różnie objawiać, ja w swojej cukrzycowej ciąży miałam
przy wahaniach cukru napady szału.
Robale - możesz zrobić pełną diagnostykę w laboratorium felix (wygooglaj sobie),
szukają pasożytów mikroskopowo, odpuść sobie lokalny sanepid, bo na 90% nic nie
znajdą. Badanie w felixie kosztuje ponad stówę (robale + grzyby), ale to lepsza
inwestycja niż biofeedback.
Problemy z treningiem czystości - przydałby się Wam dobry psycholog behawioralny
(po sprawdzeniu robaków). W krakowie masz centrum terapii behawioralnej.
Z tego co piszesz, córa wymaga stałej, systematycznej pracy, dzień w dzień. Wy
także wymagacie stałego wsparcia, bo chyba już wysiadacie. Na Śląsku działa
grupa wsparcia dla rodziców, poszukajcie, spotkajcie się, odetchnijcie...

[ruda.5]

dzięki za odpowiedź. Ja nie wiem jak wy to wszystko robicie, skąd u
Was ta siła do działania. Ja już poprostu nie mogę, nie chce mi się
żyć...Z mężem ledwo co się dogadujemy. On jakoś nie traktuje tego do
końca na serio. Niby wie co małej jest ale on zadecydował żeby jej
orzeczenia nie wyrabiać. Wie że mała jest chora ale nie dopuszcza
tej myśli jeszcze bardziej niż ja. Jak może to "ucieka" z domu do
pracy bo mowi że w tym "wariatkowie"nie da się żyć. No i nie da
się... My zresztą też przy tej całej syt. zatraciliśmy siebie ale to
inny temat. Czuję się z tym sama choć mam dookoła rodzinę.
Dziadkowie też nie rozumieją tego co się z małą dzieje i mówią że
wyrośnie z tego. Jak w rodzinie widzą że mała ma ataki to mówią że
jest rozpieszczona i my się pod tym podpisujemy bo wstydzimy się
przyznać do tego że nasze diecko ma autyzm. Sytuacja rzeczywiście
nas przerosła, ja się czuje jak w jakimś labiryncie bez wyjścia, w
głowe mam kocioł i sama nie wiem co robić. Tyle jest tych waszych
sugestii co robić a ja się boję normalnie się boję to wszystko
przyjąć do wiadomości,orzeczenia, opnie, diagnozy...

[czarna_ida]

Ruda :)
W kazdej rodzinie tacy sa, co nie chca zrozumiec.. Mam tak samo..
Ja tez sie balam orzeczen, ale one pomagaja, w jakis sposob. Zasilki
pielegnacyjne, rodzinne, mozna zalatwic z gminy terapie. Przedszkole
integracyjne.. A ataki histerii, u autystykow bywaja bardzo czesto,
tak samo jak i agresji.

[nie_mozna_wyswietlic_strony]

Ruda, mam 4-latka z wysokofunkcjonującym autyzmem. Diagnozę mamy od roku, więc
swoje już przeszłam i jeśli nawet nie będę mogła Ci pomóc, to chętnie posłużę
rękawem do ocierania łez w chwilach doła totalnego. Jestem z Żor, więc chyba
kwalifikuję się do "okolic Rybnika"? ;)

GG: 1749628 albo poczta gazetowa.

Trzymaj się ciepło, jest nas więcej.

[ruda.5]

dzięki za odzew. na pewno się odezwę

[aga_sama]

Ruda
podstawą jest zaakceptowanie faktu, że ma się "nienormalne" dziecko i że tak będzie do końca życia. Jedne problemy miną dzięki ciężkiej pracy, pojawią się następne. Lekko nie będzie, nigdy.
Musisz siąść i opracować plan działań. I tych stricte organizacyjnych (orzeczenia, opinie, niepełnosprawność) i lekarskich (robaki, alergolog, poradnia metaboliczna, genetyczna, być może też gastroenterolog, a przede wszystkim stała opieka psychiatryczna). Przede wszystkim musicie krok po kroku opracować sposób postępowania z małą. Babcie - no cóż, chyba nie można na nie liczyć, bo są stare, schorowane i najchętniej w dupę by dały...
Ja mam trochę podobną sytuację rodzinną. Jak pisałam, mąż nie traktuje diagnozy poważnie, no ale w odróżnieniu od Twojego wspiera mnie we wszystkim. Wozi młodego na terapie, uczestniczy w spotkaniach ze specjalistami, negocjuje sposób postępowania z młodym w przedszkolu.
Mojego ojca sytuacja nie obchodzi, wnuka widuje raz w roku, moja mama wspiera mnie werbalnie, ale fizycznie nie pomaga bo jest daleko, zresztą pozwoliła, aby torpeda wlazł jej na głowę.
Teść zna diagnozę, ale neguje ją absolutnie, najchętniej w dupę by dał, wszystko nasza wina, bo rozpuściliśmy młodego. Teściowa nic nie wie, ale wnuk ją niepokoi, mówi, że diabeł w niego wstąpił i nie radzi sobie z nim. Ciągle porównują torpedę z drugim wnuczkiem w podobnym wieku - tamten taki grzeczny, miły, tak się słucha, a mój ten zły, skaranie boskie...
I już wiem, że nigdy nie będę miała w nich wsparcia, więc nie liczę na nic, byleby mu krzywdy wielkiej nie zrobili. Syn uwielbia do nich jeździć.

[ruda.5]

staram się jak mogę, ale rozkłada mnie na łopatki jak mała ma ten
swój napad, tak strasznie się wije, piszczy, nie chce żeby ją
dotykać, przytulać... Po pewnym czasie już na nią krzyczę bo nie
mogę jej pomób w żaden sposób. Co to wogóle jest?Niektóre z Was
piszą że też miały takie sytuacje z napadami i jak sobie
poradziłyście co zrobiłyście że ataki ustały? czy dziecko z tego
wyrasta? A co z tą dietą bezglutenową, czy też to stosujecie u
swoich pociech?

[ruda.5]

Otrzymałam wiele odpowiedzi i pomocy za co dziękuję, chcę jeszcze
zapytać czy takie aktaki można wyleczyć, jak dojść do tedo jakiego
są pochodzenia, bo nic takiego jej nie robimy a właściwie robimy
przeważnie jak chce ale nic nie skutkuje i tak jest koszmarnie.
Pisałyście że też to przechodziłyście z dziećmi, czy to minie z
wiekiem. Dodam że bad. kału miała na pasożyty, lamblie i glukoza też
w normie.

[mikomila]

Ruda, z innej beczki: czy diagnozę otrzymałaś po jednej wizycie u dr Gorczycy?
Czy jest to diagnoza pisemna? Na jakiej podstawie jest diagnoza CZR: wywiad z
Tobą, z dzieckiem???

[ruda.5]

tak dokładnie. Byliśmy z dzieckiem u niego przez 1 h i diagnoza
powstała wyłącznie na podstwie naszego opisu zachowań dziecka. Mała
w tym czasie sobie chodziła po gabinecie i wogóle tym czasie nie
była sobą bo była tasznie zestresowana co do niej jest niepodobne.
Zamienił z nią jedno zdanie, czy chodzi do przedszkola na co ona mu
odowiedziała że nie beo jest chora. I tyle. Po czym spisał krótki
wywiad na kartce i napisał diagnozę: całościowe zaburzenia rozwojowe
nieokreślone F 84 i zalecenia: terapie dla dzieci z całościowymi
zaburzeniami. Acha i jeszcze na tej kartce jest zrobiona diagnoza
CARS=30. i to by było na tyle.

[ruda.5]

a i jeszcze zapomniałam dodać ze zapytał małą gdzie jest lampa i ona
mu pokazała, reszta to wywiad zebrany od nas. Na początku się
dziwiliśmy ze tak po jednej wizycie lekarz daje dtiecku metkę na
całe życia ale psycholog z PPP nas zapewniała że to jest dobry i
doświadczony lekarz i się zna. Zresztą sami też widzimy że z
dzieckiem coś się dzieje.

[mikomila]

Mimo wszystko jednak wydaje mi się to dziwne... Czasem człowiek podczas takiego
wywiadu opowie o swoich odczuciach a nie rzeczywistych faktach co daje moim
zdaniem skrzywiony obraz zachowań dziecka. Poza tym jeśli wcześniej już się
naczytałaś na ten temat to możesz pewne fakty zasugerować.... Nie wiem.... takie
jest moje zdanie.

[gloria2]

"Byliśmy z dzieckiem u niego przez 1 h i diagnoza
powstała wyłącznie na podstwie naszego opisu zachowań dziecka"

Kurcze, to u nas sam wywiad diagnostyczny z psychologiem trwał 2,5
godziny. Psychiatra robił wywiad na podstawie testów i to trwało
dodatkową godzinę no i jeszcze dwie obserwacje dziecka - każda po 60
minut prowadzona przez rózne zespoły. I jeszcze dostarczyliśmy film
nakręcony z codziennego życia w przedszkolu.
Przekazanie daignozy też trwało 1h

Zadziwiajace, jak rózne są standardy diagnozowania tego typu
zaburzeń:0

[aga_sama]

Z tego co piszesz z młodą faktycznie jest coś nie tak, ale tryb diagnozy jest
dla mnie hmmmm zastanawiający.
W naszym przypadku wyglądało to tak:
obserwacja psychologiczno-psychiatryczna - 3 spotkania
wywiad z rodzicami (3 godziny)
przekazanie diagnozy - spotkanie 2 godziny

Teraz diagnozujemy młodego w Synapsis i jesteśmy po 3-godzinnym wywiadzie, czeka
nas jeszcze obserwacja młodego 1-2 godziny i przekazanie wyników.

[tijgertje]

Hej ruda, przeczytalam caly watek i tak sie zastanawiam. Masz
diagnoze CZR, ale to jeszcze nie autyzm. U 4-latka czasem naprawde
trudno zauwazyc roznice i nie nakrecaj sie na zas, bo mala
faktycznie moze wyrosnac. Sama mam ZA w kierunki HFA i wcale nie
uwazam sie za osobe uposledzona. Nikt nie jest doskonaly, tyle,z e
ja w jednych obszarach dostalam duzo wiecej od reszty, w innych o
wiele za malo i brakuje mi po prostu rownowagi. Dlatego rozumiem, ze
trudno ci zaakceptowac "niepelnosprawnosc" corki. Z drugiej jednak
strony, jesli nie zaakceptujesz jej "innosci" i nie zmienisz
oczekiwan na takie, ktorym bedzie w stanie podolac, nigdy ani ona,
ani ty nie bedziecie szczesliwe. Z papierami dziewczyny maja racje.
Staraj sie zdobyc wszystko co mozliwe, bo tylko w ten sposob mala
bedzie mogla dostac jakakolwiek pomoc z zewnatrz. Sama postaraj sie
dowiedziec jak najwiecej o autyzmie i ADHD, bo w tym wieku objawy
moga byc podobne. Zrob diagnoze SI, bo mysle, ze na tym polu da sie
poczynic pewne postepy. Przede wszystkim zacznij jednak od siebie. Z
tego co piszesz, to zawsze musi byc tak jak mala chce. Moj mlody,
teraz 6-latek jest przekochanym, spokojnym i zawsze rozesmianym
chlopcem. Samo to jednak nie przyszlo. Przy tacie zmienia sie czasem
w diabla wcielonego. Dziewczyny juz ci wspomnialy, ze histeria musi
miec jakies zrodlo i domyslam sie, gdzie moze lezec geneza problemu
(choc za malo znam sytuacje zeby sie nie moc pomylic). Jesli
dziecko, nawet zdrowe uswiadomi sobie, ze histeria jest w stanie
manipulowac otoczeniem, to bedzie histeryzowac i bedzie coraz
gorzej. Twoja mala moze miec opozniony rozwoj emocjonalny, wiec
reaguje jak 2-latek i nie da sie jej pewnych rzeczy wytlumaczyc jak
zdrowemu 4-latkowi. kazde dziecko z autyzmem jednak potrzebuje
wyraznych granic i zasad. Jesli mala moze robic co chce, to aj sie
jej wcale nie dziwie. Brakuje jej poczucia bezpieczenstwa., Twoja
relacja z mezem rowniez ma na nia wplyw, nie ludz sie, ze jest
inaczej, bo ona glupia nie jest i wiele widzi, a ze nie rozumie
sytuacji, prawdopodobnie sama siebie obwinia i histeria wyraza swoj
sprzeciw, bol odrzucenia i chec zatrzymania taty. To jest jedyna
znana jej reakcja, ktora robi wrazenie na otoczeniu, wiec naporawde
nie ma sie jej co dziwic. Jej zachowanie przytlacza was wszystkich,
ale na dluzsza mete nie poradzicie sobie z tym. Moj mlody ma
opiekunke z autystyczna corka. dziewczyna miala 9 lat, jak ja z domu
zabrali, bo byla silniejsza od rodzicow i stanowila zagrozenie dla
rodziny. Przyjezdzala na weekendy, jako nastolatka zrzucila mame ze
schodow, unieruchamiajac ja na kilkanascie lat w wozku inwalidzkim.
Jesli nie podejmiecie zadnych dzialan, to wierz mi, jestescie na
prostej drodze do podobnej historii z wasza corka. Zacznij od
siebie. Zrob rachunej sumienia, zapisz, jakie zasady panuja w domu,
czego chcesz bezwzglednie wymagac, a co moze podlegac dyzkusji. Nie
ma tak, ze mala decyduje o wszystkim. To ty jestes rodzicem i ty
odpowiadasz za jej wychowanie. Z histeryzujacym, dzieckiem nie da
sie prowadzic dialogu. Nie wiem, jakie macie warunki mieszkaniowe,
ale warto znalezc jakies miejsce, gdzie mala bedzie sie mogla
bezpiecznie wyzyc, nie robiac sobie krzywdy. Moj mlody sie czasem
wscieka, ale idzie do swojej sypialni, wlacza jakas muzyke,
pokrzyczy, powyzywa sie na wielkim worku do siedzenia i jak jest
spokojniejszy, to przychodzi do mnie. Musisz nauczyc corke, ze
krzyki i histeria nie sa zadnym argumentem przetargowym. W ten spsob
nikt w zyciu niczego nie osiaga (jesli juz, to zawsdze ktos na tym
cierpi). Zacznij od malych kroczkow. Np wspolny posilek. Mozesz
zaczac np od tego, ze dopoki ktos nie skonczy jesc, wszyscy siedza
przy stole i uzywaja sztuccow. Przy stole nikt nie krzyczy. Niektore
dzieci z autyzmem czuje sie bezpiecznie jesli zawsze maja ta sama
podkladke pod talerz, ten sam talerzyk i ten sam kubek, chocby
postawienie kubka z innej strony moze sie skonczyc histeria (dlatego
moj maz nie moze wkaldac rzeczy do zmywarki, moglabym zabic za
talerze nie w tej kolejnosci co trzeba!) Oczywiscie w terapii dazy
sie do wyksztalcenia elastycznosci i umiejetnosci radzenia sobie ze
zmianami, ale w waszym przypadku musicie zaczac od podstaw, wszystko
w domu powinno miec swoje stale miejsce. Sprobujcie, ale nastaw
sie,z e na poczatku z niwymi zasadanmi nie bedzie latwo. Meza musisz
przegadac, musi cie wspierac i oboje musicie zachowac spokoj.
Zacznij malej tlumaczyc, ze jak histeryzuje, to nie mzoesz sie z nia
doghadac, rozmawiacie tylko na spokojnie. Umow sie,z e jak jest
wsciekla, to w "swoim " bezpiecznym miejscu moze sie powsciekac, ale
ma sie uspokoic, jak chce ci cos powiedziec. To samo dotyczy ciebie
i meza. Meza przydus, niech w takich sytuacjach NIGDY nie wychodzi z
domu. Jak ktoremus z was puszczja nerwy, wyjdzie do innego
pomieszczenia, nie krzyczcie na mala, bo tylko nawzajem sie
nakrtecacie. Postaraj sie ustalic plan dnia i plan tygodnia. Kup
malej kalendarz, albo np na bialej tablicy rozrysuj tygodniowy
plan. Piktogramami, rysunkami czy naklejkami mozesz w nim zaznaczac
wszystko, co odstaje od "normy". Im wiecej mala bedzie wczesniej
wiedziec, tym mniejsza szansa na atak histerii. Dziecko z autyzmem
ma problem z przewidywaniem, cos nieznanego jest powdem strachu i
paniki. Sama czasem mam ochote kogos ubic albo rozniesc doma jak
tajfun, tyle tylko, ze z wiekiem nauczylam sie panowac nad emocjami
i wyrazac je w bardziej cywilizowany sposob;) Postaraj sie, zeby
kazdy dzien mial staly schemat, posilki o stalych porach i ta sama
kolejnosc wykonywanych aktywnosci. W tygodniowym kalendarzu zaznacz
dni, gdy chodzicie na zakupy, idziecie w gosci itp. Ustalcie, ktore
rzeczy nie podlegaja dyskusji, a co mozna negocjowac, ale dawaj
malej zawsze 2 rzeczy do wyboru, nie pytaj "co chceswz robic", bo to
pytanie jest zbyt abstrakcyjne. Mozesz zapytac: chcesz wyjsc na
zewnatrz, czy wolisz zostac w domu. W zaleznosci od odpowiedzi
dajesz wybor: pojdziemy na spacer czy na plac zabaw? W ten sposob
likwidujesz burze w umysle dziecka jednoczesnie dajac jej poczucie
kontroli nad sytuacja. Na koniec najwazniejsze: dzieciaki ze
spektrum autyzmu zazwyczaj maja niskie poczucie wlasnej wartosci i
wlasdnych mozliwosci. Kochaj corke i akceptuj ja taka jaka jest,
negatywnych zachowan nie krytykuj, tlumacz, ale nawet w negatywnym
zachowaniu staraj sie dostrzec cos pozytywnego. Wszystko co dobre
chwal i nagradzaj do przesady! Moze ci sie wydawac, ze jak powiesz
dziecku 2 razy, ze cos ladnego narysowala, to wystarczy. Nie!
Powtarzaj po kilkadziesiat razy i przez kilka dni wracaj do tego,
mow czasem tak, jakbys sobie dopiero przypomniala albo zdradzala
wielki sekret. To robi wrazenie, ale potrzeba baaardzo duzo czasu,
zeby dziecko uwierzylo w komplementy. Usmiechaj sie do niej,
przytulaj wielokrotnie, wciagnij ja do wspolnych zajec, pokazuj,
jaka jest wazna i nie zapominaj jej powiedziec o kazdym dobrym
drobiazgu, ktory zrobila. Wiem,z e czasem wymaga to postawienia
dotychczasowego myslenia na glowie, ale w koncu masz nieprzecietne
dziecko;) Jej zachowan nie tlumacz rozuszczeniem (nawet gdyby to
byla prawda), staraj sie obserwowac i analizowac rozne sytuacje,
wczesniej czy pozniej dojdziesz, skad sie biora ataki (acha, babcia
sie pospieszyla i dala jej czerownego cukierka, nie pytajac, czy
chce czerwonego czy zoltego). Mam nadzieje, ze nie zranilam cie tym
postem. Zrozumienie funkcjonowania i sposobu myslenia dziecka to
podstawa, ale jest to baaardzo trudne, czesto niemozliwe. Badz dobra
mama i badz tego pewna. Nie daj sie zapedzic w kozi rog i nie
mow "nie potrafie, nie daje rady". Mozesz co najwyzej przyznac, ze
NIE ROZUMIESZ wlasnego dziecka, bo wierz mi, jesli ona rzeczywiscie
ma autyzm, nigdy nie pojmiesz do konca jej sposobu myslenia. staraj
sie z

[tijgertje]

Aaa... ucielo mi i mi zdanie ucieklo:/ Co ja to chcialam powiedziec?
ani nie wiem... Zachowajcie spokoj, zapewnij dziecku bezpieczne,
znane i przewidywalne otoczenie, chwal za droiazgi, nie tylko do
niej, ale do meza, sasiadki, dziadkow, znajomych, rwniez tak, zeby
ona myslala, ze nie wiesz, ze slyszy. Jesli uda ci sie akceptowac
dziecko taki jakim jest i spelnic jego potrzeby, to zanim sie
obejrzysz, bedziesz miec aniola a nie dziecko. Powodzenia!

[ruda.5]

Dzięki ci za tego posta. Pięknie to wszystko napisałaś i nie obawiaj
się nic mnie nie uraziło. Będę do nigo wracać jak już nie będę
wiedziała jak to sobie poukładać i postaram się to wszystko
przerodzić w czyn.

[lillyofthevally]

Proponuje wziasc skierowanie od pediatry do neurologa
Ze skierowaniem do GOAR-u w Gliwicach do dr. Piaseckiego
W Goarze masz terapie z pedagogiem, psychologiem, SI
oprocz tego w Gliwicach jest Centrum Terapii Behawioralnej na
Zygmunta Starego.
Orzeczenie sobie zalatwcie - bo sie przyda.
Proponuje poszukac terapeuty , ktory by przyjezdxal do was do domu i
pracowal z dzieckiem.
Oprocz tego jest swietny osrodek w Radzionkowie.

[gomado]

Cześć!
Ja tez mam dziecko ze spektrum chociaz oprocz cech autystycznych ma
spora wade wzroku i opoznienie psychoruchowe.
Mnie doluje zawsze widok zdrowych, bystrych dzieciakow. Lubie
chodzic do osrodka wczesnego wspomagania, bo tam moje dziecko
wyglada na jedno z lepiej rozwinietych.
Polecam Ci tego typu osrodki. Ja jestem na wychowawczym i planuje
jeszcze go sobie przedluzyc (jak sie ma orzeczenie o
niepelnosprawnosci to mozna). Poswiecilam sie dziecku, nauczylam sie
cieszyc dzieckiem, byc dla niego. Babcie sa dobre raz na jakis czas.
Mielismy z mezem plany budowy domu, niestety teraz nas na to nie
stac, bo inwestujemy w malego - pare godz w przedszkolu
integracyjnym, masaze, terapia zajeciowa, psycholog., logopedyczna.
Okulista,, SI, homeopata, dieta, pewnie jeszcze o czyms zapomnialam.
Efekty sa zdumiewajace. Teraz mowia mi ze maly do 6 roku zycia
powinien dorownac rowiesnikom. W podejsciu do dziecka b pomogly mi
plyty z nagraniem z Autism Treatment Centre ze Stanow. Weszlam na
ich strone int, tam zamowilam plyty za darmo.
Pozdrawiam