KRYSTKOWE PRZEKLEJANKI

[al-szamanka]

Cudzołóstwem spojrzenia
rozpruć księgi świętych mądrości
zadeptać buciorem
ćwiekami nabitym
raz, dwa i jeszcze raz trzeci
butwieje w ziemi litera prawa
i dzieje toczy bakteria
epidemią wsteczności
...aż zabłyśnie gwiazda na horyzoncie

[al-szamanka]

Ser, serowo..............białoricottowo
maślankowo
bez bazylii oddechu
przaśne
nie dla mnie, nie dla Ciebie
może to ricotta salata
no, ta też mi lata
nie chcę, nie mogę, wyjątkowo wyrzucę
i nad twarogiem rodzimym pieśń dziękczynną zamruczę

[al-szamanka]

Oczy wznosić w przestworza
przed figura w prochu się potarzać
w rytmie pokłonów piersiobitnych
brzęku dodać skarbonce
banknotem otrzeć winę z twarzy
załatwione
.......i znowu można o niebie marzyć

.....albo po prostu spać snem sprawiedliwego

[al-szamanka]

A jako wiatry zimowe
ogon
bociani z oczu straciły
i wachlarzem
seledynu mamiąc

zorza ku nam się czołga
czas,
czas na grzańca
i czas pierwsza świeczkę
zapalić

...........a ja gdzieś indziej idę się wyżalić

[al-szamanka]

Cynamonem dzień rozpachniony
wanilia z kardamonem się kłoci

laskowy orzech

dymem naprażony
śliwkę
suszoną
i gruszkę
smakiem świątecznym
bałamuci
czas już
nie tylko z piernika serce
pokazać.

[al-szamanka]

Któraż to moc wiatrów, dojrzały dmuchawiec zimy na wsze strony rozdmucha i
szarotę codzienności diamentową bielą przypudruje, dzwoneczkiem ruszy i echem
jego dźwięku pomiędzy przyjaciela, kochankę i wroga się wsączy...?
I gdzie płoza sani szlak, światłem pochodni rozkolebany, zaniepokoi...?
A siano talerz otuli i opłatka okruchy w sobie zagubi....?
Kiedy powietrze rozdźwięczy i rozkolorowi się ogniem podniebnych iskier....?

Gdzieżby słowa nawet mgnienie
chwilą pobłądzenia
wsparte
zaistnieć zaprawdę zechciało......

[al-szamanka]

Siejstwo dobrego słowa wdeptane okutym butem
w głąb czarnoziemu, w krzemożwiry....
tak się dzieje dnia każdego
ze wszystkim we wszystkim
aż do momentu
podskoku kiełka szczęściatego
bladym zwycięstwem na świat przychodzącego
z sensem bez sensu
kto wie i powie
kiedy i jak
ja rzeknę....tak

[al-szamanka]

.......a w herkulesowym stąpaniu
wstrząsy przeszłości
pylą
niebosiężnym kurzem zamierzchłości,
kwiat jabłoni chyli głowę
podłamana lilia klęka.
Drży napięty łuk płatka,
słabnie, cięciwa wiotczeje
gdy wstęga Olimpu
czoło przepasać zapragnie
a w duszy Krystka
Krystkówną powieje

[al-szamanka]

.....Pestki kamieniem gniecione
bazaltem, granitem i skałą
w proch starta łupina
sokiem skrwawiona, rozwiana
wszędobylczo
dymnomgliście
hamująco
i wszechpokrywająco.
A ziarno speczniale
zalążkowonadziejnie
w oczekiwaniu na łzę jutra
przycichło...........
pod dotykiem wskazującego palca

[al-szamanka]

.....I jakże tak w półcieniu stać
w kurzu dnia znojnego
gdy przecie
ćwierćkrok ku słońcu
śmiech w kielichu tulipana
i gdy zapomnienie
spojrzeniem dziecka
uniewinnione
posady wywraca
i odwiecznie w kiełku powraca...

[al-szamanka]

Nic to......nic to
mógłbym powiedzieć
i słowa żadnego nigdy już nie rzec,
a przecie kręcą się one
w zawrotnym wirze
podpora świata i współistnienia
tu, stamtąd, donikąd, wszędy,
klękam, powtarzam pełen zdumienia.....
......................wyszlochane nie
wypłakane nigdy
wykrzyczane nie będę
wyszeptane być może
.......może, może, może.....
wyjęczana nadzieja......
tak

[al-szamanka]

Na szczyty wspinać się próbuje
piętna swoje wśród gwiezdnych szlaków
rozsypać
rozwachlować chcę ,
pola jałowe użyźnić
pyłem motylego skrzydła
i świętym zastępów
garścią pełnokwietną
z koszyka rzucić
na wiatr słowem dźwiękliwy
i pieśń zanucić
nie z tego świata
w ulotnym punkcie przesmyku

[al-szamanka]

Gdybym zechciał rozpalić ognisko
wziąłbym stos bierwion pociętych żywiczną tętnicą,
listowie, niewolące gorzką woń jesieni
i szarugę zbutwiałego czasu.
Spoglądałbym na kurczące się kształty
żarem swoich sił wykrzywiane,
romantycznopokraczne,
smętnomagiczne,
cieniowyzwalające,
i w popiołach ułudnoulotnych się zatracające,
w westchnieniu zagubione.
....Gdybym zechciał wieczny ogień rozniecić
rozdmuchałbym tylko pierwszą iskrę zwykłej miłości...

[al-szamanka]

...i w kwietnym święcie uczucia
bezkrańcowych słów
w pokłonie szczęścia złamanych,
cichutko, bez tchu niemal
wspominam
rozrzucone na poduszce jasne włosy,
spogladam
na ciepły odcisk Twojej dłoni
w faldach prześcieradła zawieruszony,
i nic to,
że to tylko senne marzenie...

[al-szamanka]

a gdy ziemia odezwała się
jednoznacznie
w ciężkomłotnej pra-sile
życiodajnego żywiołu
powtarzalności,
w rytmie ku nieskończoności,
a w ciepłych objęciach
południowego tchnienia
kaskady z gór spłynęły,
.....wiosna dziać się poczęła

[al-szamanka]

Gdzieś tam, kiedyś, a może wcale niedawno, żył, w pewnej
maleńkiej wiosce, Chłystek. Żył z dnia na dzień, normalnie i po ludzku, ciężko
pracując, a w chwilach wolnych zbierał pył motylich skrzydeł. O zachodzie słońca
posypywał nim leniwe powietrze i oczarowany migotliwym wirem drobinek otwierał
się na tajemnice świata i, niczym w runicznych znakach, odczytywał jego
odwieczne prawdy. Chciał się nimi dzielić, postanowił uczynić to w mieście za
Górami Słów. Nie było to łatwe, gdyż mieszkańcy zdawali się nie zwracać uwagi na
to, co mówił. Jakże miał tu żyć.... jak żebrak? I Chłystek, chcąc nie chcąc,
zaczął rozmawiać językiem Mędrca. Nareszcie wszyscy go rozumieli, nawet
uśmiechali się do niego. Mędrzec jednakże wybrał się na krótki urlop, nie
zauważył więc, że Chłystek zaczął się w tym czasie zmieniać. Inaczej widział
bogactwo miasta. Złoto i diamenty ornamentów przestały błyszczeć sztywnym
światłem, nabrały raczej miękkości aksamitu i ciepła motylowego pyłu, a ten był
dla niego jak najbardziej znajomy. Poczuł się jak w gnieździe i wiedział, że
dopiero teraz może być znowu sobą. Oczywiście, Mędrzec powrócił któregoś dnia z
urlopu. Spotkali się na samym środku, zalanej słońcem, ulicy.
- Chłystku, - odezwał się Mędrzec, a głos jego, jak na Mędrca przystało, pełen
był dostojeństwa i wszechwiedzy - ty jesteś nie ty !
Radość odjęła Chłystkowi mowę, bo gdyby nie odjęła ogłosiłby całemu światu:
Jestem sobą, jestem kimś, jestem zauważalny....bo jeżeli aż Mędrzec zastanawiał
się nad moją tożsamością. Mógłbym powiedzieć, pozory mylą, Mistrzu, ale w
gruncie rzeczy, czy ma to jakieś znaczenie ?
I schylił Chłystek głowę, w potakiwaniu "niechżeCibędzie", i poszedł pić miód i
wino na weselnej uczcie swojej duszy

[al-szamanka]

A gdy podniebne
stężenie błękitu
szarowiolin
w gęgającym zwiastowaniu przecina,
a pień brzozy
podziemną silą wzbierze
i sokiem zatętni,
.....fala w strumieniu
zaprzysiężeniem wiosennym szepocze

A Chłystek siedzi na ławeczce, w cieniu kwitnącej akacji, w mieście Za Górami
Słów i w bezgranicznym błogolenistwie miodami wykwintnymi się raczy...bo smakosz
z niego, a jakże...

[al-szamanka]

Pod arkadami
omszałych konarów
przechodziłem nieobecnie
ścigając ciszę
i zapach wilgoci,
z myślami sam na sam..

[al-szamanka]

.a z życiem to jest,
gdy wprzęgnięty
wrzecionem czasu
w bytoniebyty,
wysmagany przeciwnościami,
wtulony w bezpieczeństwo
przytakiwania,
klękania,
ręki całowania,
głowę podnosisz,
otrząsasz potwora,
a zmora
rozbija się w akwamaryn...

A gdy Chłystek siedział tak sobie na swojej ławeczce, miodem przednim i
wszędobylskim zapachem akacjowego kwiecia zaczadzony , dojrzał na krańcach
oceanu ławicę białych żagli rozłopotanych przeraźliwą bielą....i żaden z nich
nie był samotny
.....a słoneczny kamień czasu, pomrukiem ducha, we wszelakości dźwięczy

[al-szamanka]

bo i tenże
wznosząc się ponad,
bezcelowo powietrze przebija,
skrzydłym kropidłem
oliwną wieścią
dzieli,
namaszcza,
i w niewinnej bieli
wieńczy
uśmiech dziecka ...

A Chłystek uśmiech ten zobaczył.... i własne dzieciństwo, i już nie wiedział,
czy to zapach akacji, czy też błogość wspomnienia w sen szczęśliwości go
wkołysała....

[al-szamanka]

A gdy Chłystek oczy otworzył i resztki snu z powiek swoich strącił, ujrzał
gromadkę dzieci, zgodnie, zamek z piasku budujące...
Śpiewały do taktu łopatek. Piasek skrzył się w słońcu, osypywał z obronnych
murów, lecz pracowite ręce podpychały go do góry...aż do momentu, gdy przez
przypadek, nieuwagę, niechcący, ot tak sobie, nie wiadomo dlaczego, nie wiadomo
kto łokciem o strażnicę zawadził.
I stanął świat na głowie, pieśń refren straciła, śmiech zamilkł na
przedostatniej nucie...
Chłystek uśmiechnął się i, miast refren podpowiedzieć, pomyślał tylko:
"Co ma być, to będzie, muru kawałek runęło, przydadzą się cegiełki na budowę
nowego teatru"
......i tęgi łyk miodu pociągnął

....jako że po burzy
kiedyśtam słonce zaświeci
i okruch czasu rozgrzeje,
soplem lodu
w cieplej fali zamiesza,
zakręci
w chęci...wspólnej drogi

I do nikogo nie powiem - przyjdź, odejdź, nie chcę, znikaj....powiem
tylko...witaj

[al-szamanka]

We Włoszech byłem parę razy, niekiedy tylko przejazdem, ale zawsze fascynował
mnie ten kraj w sposób szczególny. Pamiętam mój pierwszy pobyt w
Rzymie....(eeech, ćwierć wieku minęło) i chwilę dziwną, gdy wędrówką zmęczony i
prawie już przy końcu Via Appia Antica, na resztkach ruiny starożytnego grobowca
zasiadłem. Pomimo późnej jesieni mocno prażyło słonce i błękit nieba oślepiał
intensywnym nasyceniem koloru - niczym ten neapolitański, głośno w literaturze i
filmach opiewany. Południe zaistniało szeroko, ze swoim spokojem i ciszą
przeogromną, bez najmniejszego nawet akordu cykady, nawet bez wyobrażeń
zamierzchłego chrzęstu oręża przechodzących tędy niegdyś legionów. Ale w pewnym
momencie stało się. Niczym w kalejdoskopie ujrzałem mozaikę obrazów, strzępy
filmów; od Spartakusa począwszy, poprzez Ben Hura, Quo Vadis, nawet głos pani S.
Loren, echem, lekko chrapliwym, pośród uliczek Neapolu pobrzmiewający...i
niezapomniana muzykę z Amarcordu. Są miejsca, w których duch czasu specyficznie
jest obecny, wyobraźnię pobudza, okno otwiera i tunel miedzy wymiarami. Jak
można opisać stan taki; trwania na uwięzi obrazu prawie wszystko
obejmującego?...i przypomniałem sobie "Aleph" Jorge Borgesa. Tak, siedziałem na
tym grobowcu niczym na krawędzi, niczym na granicy dwóch światów, niezdolny
wykonać chociaż ruch najmniejszy, brutalny, gdyż kaleczący mydlaną bańkę. Ruch
ten zrobił ktoś inny. Turysta tak jak i ja, też zmęczony i też w pogoni za tym,
co w rzeczywistości dawno już przebrzmiało. Przyspieszył na mój widok kroku, on
również chciał być sam, tylko z duchem czasu.
Podobne odczucia miałem w Pompei, gdy spoglądając na wyjeżdżone rydwanami,
głębokie koleiny uliczek, ugiąłem się pod jarzmem ciągle tu obecnego jęku
tamtego świata, jeszcze z czasów, zanim na wieki okryły go popioły Wezuwiusza.
Od tamtej, pierwszej podróży, zawsze gnało mnie coś w tamte strony, przyciągał
niepowtarzalny, śródziemnomorski flair. Dlatego bardzo chętnie i z
zainteresowaniem śledzę wpisy włoskich Misoginian - podtrzymują, ciągle od nowa,
stabilność mojej mydlanej bańki.

.....Oczami wyobraźni, dojrzał Chłystek struny czasu w warkocz zaplecione, niby
osobno, a razem, zacieśnione w przyjściach, odejściach, przemijaniu i powrotach,
z jednej głowy wychodzące i grzebieniem zdarzeń czesane. A wiedział Chłystek, że
włosy, już od zawsze, symbolem sił i żywotności były. Westchnął więc z
zadowoleniem, gdyż taki obraz wielki był w swoim znaczeniu.

[al-szamanka]

.Przez dzień cały, wiatr podwiędłe kwiaty akacji rozwiewał - niczym płatki
śniegu ulice zasypywały. Spoglądał Chłystek na to widowisko, słodkie powietrze
wciągał...i w tym momencie nic mu do szczęścia nie brakowało.

A właśnie rankiem wczesnym pisała alicia o nowej modzie zapachowej. I znowu
powtarza się historia - szybki zarobek na czymś dla normalnego człowieka
niewyobrażalnym...do następnego pomysłu, nieważne jakiego.
Dzisiejszy świat przepełniony jest bodźcami. Każdego dnia zalewa nas lawina
dźwięków, obrazów, wijemy się w studniach emocji bez dna. Próg wrażliwości
zawyżony jest do absurdalnego poziomu. W takim świecie łatwo jest o wypaczenie,
o przekroczenie granicy chociażby dobrego smaku..gdyż zatracają się wartości i
coraz więcej ludzi żyje chwilą. Jakże pięknie, w obliczu takiej rzeczywistości,
maluje nam się własne dzieciństwo ( zakładam, że większość z nas jest nieco
starsza). Mamy jeszcze w pamięci zapach świeżo zaoranej ziemi i pierwszego,
prawdziwie wiosennego deszczu, i maciejki o zmroku. Wiemy jak smakował pomidor
prosto z krzaka, papierówka z drzewa sąsiada i słodycz koniczyny. Potrafimy
rozpoznać głos kukułki, klekot bociana, a szczebiot ptaków witających poranek
jest miły dla naszych uszu....Coś się zatraciło w naszym świecie. My jesteśmy
tego świadomi, ale ci, którzy nigdy tego nie zaznali nie mają porównania,
szukają, rzeźbią swoją rzeczywistość tak od naszej różną, nieswojską. Mają do
tego prawo tak, ja i my mieliśmy....Tylko szkoda, że niekiedy taki nieładny ma
ona zapach.

[al-szamanka]

A gdy Chłystek oczy nareszcie otworzył, resztki szczęśliwości z siebie
otrząsając i z rozmarzenia głębokiego ku rzeczywistości powracając, rozglądać
się począł z niedowierzaniem, gdyż świat wydał mu się inny. Niektóre szyldy,
nazwy ulic oznajmiające, puste były, pustymi plamami ku niemu błyskały, w
zdumienie i pomieszanie coraz większe wprawiając. Podniósł się Chłystek,
niepewny, bo jak bez drogowskazu drogę właściwą znaleźć....
I dojrzał rozedrgane ślady jasnych słów, nieuchwytne dla niewtajemniczonych i
zaledwie ciężarem marzeń kierunek znaczące...i szedł pewnym krokiem coraz dalej,
powracając do blasków tęczy.

[al-szamanka]

Zanurzał się w ciemność nocy
przemykając pod arkadami,
pod ciężkimi butami
rozsypywały się szorstko
płaty opadłego tynku,
ścigały go cienie
własnej postaci
drgające w dymie
haustu papierosa,
i nocne zmory,
w echo kroków
wtopione,
splątały szarym węzłem
zagubione
w myśli obrazy...

I nie tylko noc ciemna i obca, piętnem wyobraźni, osłabić może.
Poprzez białe, złu wydarte, plamy, zawsze już szarość ponura przeświecać będzie.