Do tego, ktory poete udaje...

[m.maska]

Prosze Pana... czy Pan tak juz od zawsze mial, ze zajmowal sie pan zyciem innych ludzi? o czym mowia, co robia, podsluchiwal, podgladal... i jakos mnie to nie dziwi zwazywszy, ze nawet pomysly pan im podbiera, bo wlasnej inwencji jakos brak... czy to pan we wlasnej osobie przyszedl do nas z ta winda? sadzac po tym jak skrzetnie i dokladnie pan nas czyta, jak smakuje pan kazde napisane slowo, (robi pan sobie notatki? zeby wszystko spamietac?)...mam juz wrazenie, ze widze panski cien, kiedy wchodze do wanny... a nie moglby sie pan zajac wlasna zona, zamiast interesowac sie co robia AL, Klara czy maska? jakich mezow maja, co jadaja, kto gotuje?... to taki magiel jest, niemeskie to...hihi... i prosze uwazac bo voyeurismus moze doprowadzic do oczoplasu....a i tak pan nie zdazysz ze wszystkim



....doskonale wiem, ze czytasz nas pan od lat, od wielu lat... wspolczuje - bo mnie sie panskiego forum czytac nie chcialo...a juz szczegolnie panskiego pisania - wczoraj zainteresowalam sie autorem "windy, schodow" czy "spadania" - obojetnie jakby to nazwac - no i... no coz... wspolczuje

BALLADA O JANIE

[krystek.fabuloso]

Kiedyś tam Jan się urodził,
kopnął pielęgniarkę, becik uszkodził
i od tej pory szedł tą droga życia,
kopania, grania, powolnego tycia.
Zaraz po przedszkolu podszczypywał Kasię,
papierosa zapalił chyba w pierwszej klasie,
kopal wszystko, co się tylko dało,
w szkolnej ławce siedzieć mu się zbyt nie chciało,
potem było piwko i często wódeczka
i tak rosła w talii czynów jego teczka.
Hufiec pracy miał na widoku,
ale że piłką zajmował się z doskoku,
przepchano go przez szkoły i maturę,
by załatać wykształcenia dziurę.
A gdy się popisał bramkowym numerem,
natychmiast go ogłoszono polskim bohaterem.
I na tym numerze oparł swą karierę
został posłem PiSu i magistrem trenerem.
A jako że tylko na papierze ogląda, kultura,
wiec często zeń wychodzi prawdziwa natura
i kobiety obraża dowcipem menela,
potem przeprasza, wywiadów udziela.
Koniec ballady? Skończona kariera?
Nie. Tam gdzie się wkleił swój swego popiera.

[m.maska]

Hmm... ladna rymowanka Krystku i bardzo na czasie...

Krystku!!!!! czy Ty sie uwazasz za Poetę? i do tego przez duze "P"? a moze nawet i "POETĘ"?

[krystek.fabuloso]

Chyba nie pytasz poważnie, Maseczko....jestem tylko mizernym rymokletą jakich pełno na świecie. Poetą był Henry Wadsworth Longfellow

[m.maska]

Poeta i to wspanialym, byl Jan Zych... zachlystuje sie jego wierszami...

[al-szamanka]

Tak, Zych jest WYJĄTKOWY. Może masz jakiś jego wiersz po ręką

Jan Zych

[m.maska]

a moze dla odmiany proza poetycka...

Labirynt XVI

Czuję kamień ofiarny pod lewą łopatką zanim uderzy
nóż z obsydianu otworzy szczelinę między żebrami
i wyszarpnie serce budzę się ciągle się jeszcze budzę na
szczycie Piramidy Słońca koło świątyni boga wiatrów
boję się dotknąć tego kamienia boję się otworzyć oczu
może to sen niech snem zostanie obręczą obrączką
boleśnie się zaciska nie chcę jeszcze nie chcę otwierać
ust po wspólną komunię po ostatnią kroplę powietrza.
Labirynt XVII

Będę wołał wszystkimi myślami tak chyba modlili się
tylko mistycy może usłyszysz słucham nocą wystukiwania
pociągów może którymś z nich jedziesz wypatruję listów
telegramów może drgnie ci ręka drgnie powieka jakbyś
chciała czym prędzej wyrzucić z oczu obraz kłujący jak
łza ziarenko piasku może drgnie ci głos zanim powiesz tak
tak boję się tam jechać żeby zamiast na radość nie trafić
na wesele powiedzą że w ten dzień uroczysty byłaś bardzo
wzruszona.

11-14 sierpnia 1973

[al-szamanka]

Przepiękne......

i Rabindranath Tagore

[m.maska]

Czy w tę burzliwą noc jesteś na dworze, spiesząc po drodze miłości, mój przyjacielu? niebo jęczy jak ktoś pogrążony w rozpaczy.

Nie mogę spać tej nocy.
Raz po raz otwieram drzwi i wyglądam w ciemność, mój przyjacielu!

Nic nie widzę przed sobą. Gdzie twoja ścieżka?

Po jakim to mrocznym brzegu czarnej jak smoła rzeki, po jakim odległym skraju posępnej puszczy, przez jaki gąszcz głębokiej ciemności kroczysz, do mnie spiesząc, mój przyjacielu?

[al-szamanka]

Nieustępliwe są moje więzy,
a przecież serce boli mnie, gdy je próbuję zerwać.
Pragnę tylko wolności,
a przecież wstydzę się spodziewać, że ją uzyskam.
Mam pewność, że w tobie są bezcenne bogactwa
i że jesteś najlepszym z mych przyjaciół,
a przecież nie mam odwagi wymieść połyskliwego śmiecia,
którego pełno w mej izbie.
Okrywa mnie powłoka prochu i śmierci:
nienawidzę jej, a przecież tulę ją do siebie miłośnie.
Wiele jestem winien,
błędy me ogromne, hańba tajemna i ciężka:
a przecież, gdy przychodzę prosić o swe dobro,
drżę z obawy, że modlitwa moja może być wysłuchana.

Jan Zych - Gdziekolwiek

[zuza_anna]

Piękna poezja
Jan Zych - Gdziekolwiek

Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie,
będą miejsca w książkach i miejsca przy stole,
kasztan, kiedy kwitnie lub owoc otwiera,
będą drzewa, ulice, ktoś nagle zawoła,
ktoś do drzwi zapuka i pamięć przyniesie
z kwiatem, z godziną, z kolorem,
wciąż będzie początek, bo wszędzie są mosty
prawdziwe jak powietrze ode mnie do ciebie,
gdziekowiek będę, cokolwiek się stanie.

[m.maska]

Wlasnie po tym wierszu dotarlam do tego poety... pieknie pisal - Grechuta potrafil to docenic... ale tak naprawde, malo sie o nim slyszalo...

[zuza_anna]

Powiem szczerze, że 'Gdziekolwiek', to był pierwszy wiesz, który przeczytałam i wysłuchałam.
Dziś znalazłam stronę z jego wierszami i przeczytałam kilka. Naprawdę świetnie pisze.