czy Wy tez czasami czujecie beznadziejnie?

[maretina]

jakos duzo ostatnio mysle o poronieniu, o tej ostatniej ciazy biochemicznej,
po ktorej czekam na miesiaczke.
boje sie co bedzie dalej,jak bedzie gdy zajde w kolejna ciaze....? to bedzie
juz trzecia!
dzis czuje straszny lek. tak bardzo chce miec dziecko((((((

[anulka74]

Kochana Maretino
Jesteśmy w takiej samej sytuacji, dwa poronienia. Ja o niczym innym nie myślę!
Chciałabym już być w ciąży ale tak strasznie się boję, że znowu coś będzie nie
tak... Podtrzymują mnie na duchu posty od dziewczyn, którym się udało, właśnie
za trzecim razem. Nam też się uda! Zobaczysz! Musi się udać! Cały czas się
obwiniam, że może coś było nie tak przeze mnie... Teraz zrobię wszystko żeby
było dobrze. Zmieniam lekarza, zrobię wszystkie możliwe badania, nawet te być
może zbędne. I od początku jak mi się uda zajść, mam zamiar iść na zwolnienie i
niczym się nie przejmować. Zrobię wszystko dla Dzidzi nawet gdybym miała
stracić pracę. Tylko niestety muszę poczekać jeszcze jakieś 5 miesięcy i Tobie
radzę to samo. Po pierwszym poronieniu zaszłam po ok. 4 miesiącach i może to
było za wcześnie? Już różnie sobie to wszystko tłumaczę. Ty pewnie też szukasz
przyczyny i wyjaśnienia. A my tylko po prostu musimy wierzyć! I zrobić wszystko
dla naszych przyszłych Maleństw, które będa wspaniałe, różowiutkie i
zdrowiutkie. Wspomnisz moje słowa!
Pozdrawiam Cię bardzo ciepło
I trzymaj się
Ania

[maretina]

obys miala racje
ja po pierwszym poronieniu w 7tc czekalam dwa cykle od lyzeczkowania. z
zachodzeniem w ciaze zro problemow: pierwsza za pierwszym razem, druga za
drugim. w tej oststniej ciazy dziwnie roslo beta hcg, niby caly czas, ale
wolniej, nierowno. w koncu 6tc bylam na pierwszej wizycie, na usg nic nie bylo
widac, powtorzylam je po kilku dniach. dalej nic. w sobote beta hcg bylo 245,
znowu uroslo, ale kobiety w 7tc to w tysiacach juz maja!
nic mnie nie bolalo, wylkuczono ciaze pozamaciczna. kazali odstawic leki i
czekac na @. teraz bede robic hormony i gin zaproponowal mi badania genetyczne,
bo to juz drugie niepowodzenie. obiecal nawet, ze pomoze je troche
przyspieszyc. nie spodziewa sie zadnych anomalii w tej dziedzinie, ale takie sa
wytyczne no i moj swiety spokoj
staran lekarze nie kaza przerywac, bo przyczyna niepowodzen nie jest znana i
przerwa w niczym tu nie pomoze.
moj kolega gin, ktory leczy nieplodnosc i ciaze patologiczne potwierdzil, ze
czekac nie mam na co.
dlaczego Ty musisz czekac az 5 miesiecy?

[anulka74]

5 miesięcy bo miesiąc już czekam i chcę dotrwać do tej jakby "ustalonej"
półrocznej przerwy, którą doradzają.

[lara_croft2]

witam
ja też sie czuję beznadziejnie. Jestem po jednym poronieniu (27.01.04), a
właściwie porodzie, ale taki wielki czuję żal i rozpacz że chyba nigdy mi nie
przejdzie. Straciłam syneczka w 27 tyg, ale oczywiście lekarze stwierdzili że
to dopiero 22 tydz i napisali mi w wypisie poronienie ... przyczyna infekcja.
Serce mnie boli jak nie wiem tym bardziej że wszystko było OK, a w jeden dzień
zawalił się cały mój świat. Rano jeszcze czułam kopniaki i fikołki, a wieczorem
byłam już samam na tym świecie. Znajomi pocieszają mnie - nie martw się bedzie
drugie ...
Ale ja tak się boję, co zrobię jak znów się to powtórzy ? Żadne dziecko nie
zastapi mi mojego synka, tak bardzo go kocham. Z drugiej strony chciałabym być
matką z maluszkiem na ręku i cieszyć się życiem, ale nie wiem czy będę
potrafiła się przemóc. Może z czasem ...

pozdrawiam was serdecznie Aga

[maretina]

laro, strasznie mi przykro. moge sobie tylko wyobrazac co czujesz. ja wczesniej
tracilam ciaze. w tym wypadku szybciej znaczy "lepiej", nie wiem czy to byly
dziewczynki czy chlopcy, tak chyba latwiej.
nie poddawaj sie. wierze, ze za drugim razem los okaze sie laskawszy i w jakis
sposob wynagrodzi Twoje zle przezycia.
pozdrawiam

Całym sercem jestem z Wami

[agablues]

[aniao3]

Rozpaczliwie beznadziejnie.
Czasem nawet mi sie wydaje ze zyje normalnie, jakby nic sie nie stalo i nagle
jak mam o tym mowic to lzy w oczach od razu... A nawet jak nie musze o tym
mowic to wciaz wraca do mnie to poczucie pustki.
Najgorsze, ze spotkania z ludzmi, znajomymi mnie mecza. A wiem ,ze nie powinnam
sie izolowac od ludzi bo latwo popasc w pustke. Tylko jak tu zyc, jak
rozmawiac? O glupotach mi sie nie chce, o tym co czuje - nie mam sily...
W czwartek minal miesiac jak sie urodzila Malgorzatka - zapalilam jej
swieczuszke w kosciele. A dzien pozniej druga swieczuszka obchodzilam jej
smierc. Straszne uczucie. Dziewczyny musimy zyc dla naszych nastepnych dzieci,
nie zastapia nam tego ktore odeszlo, ale przywroca sens zycia.
Lara - wciaz mysle o Tobie, o tym jak cie potraktowali w szpitalu. Masz przez
to dodatkowa rane w duszy i nawet nie wiem co ci radzic, jak pomoc...
Sciskam was wszystkie mocno
anka

[lara_croft2]

mówią że czas leczy rany i w pewnien sposób to się sprawdza. U mnie z czasem
przytłumia się ten żal i smutek, znaczy to, że nie pokazuję tego ludziom, ale w
sercu nadal to czuję.
Jest czas że się śmieję, tańczę, opowiadam jakieś pierdoły, ale gdy tylko
przychodzą te uczucia to czuję pustkę i to ogromną. Faktycznie łzy same się
cisną do oczu i mimo tłumaczenia samej sobie, ze tak musiało być, ze los tak
chciał, czuję przeogromny smutek i żal nie wiem do kogo, losu, Boga? A na
dodatek ta niesprawiedliwość - czemu nasze małe istotki nawet nie dostają
okazji aby poznać smak życia w kochającej je rodzinie, przecież każda z nas je
pragnęła, kochała ... a jakieś pieprzone recydywy, pijusy i najgorsza chołota
to ma?
Ta beznadzieja to chyba zostanie z nami do końca życia, przecież los nas
potraktował z najgorszym okrucieństwem jakie mógł nam zadać. Żadne dziecko na
ziemii nie powinno żyć krócej niż jego rodzice, tak powinno być.

Paniczny lęk o następną ciążę mnie na szczęście opuścił, mam obawy, ale za
niedługo postaram się o to by kruszynka zamieszkała w moim brzuchu. lekarka
powiedziała że nie ma żadnych przeciwskazań co do tego. I właśnie w całej tej
beznadzieji to jest dla mnie tym malutkim promykiem, że kiedyś będzie lepiej.A
mojego syneczka to nie zapomnę aż do mojej śmierci. Znalazłam taką kapliczkę na
naszym cmentarzu, tam zapalam lampki i mówię do niego, to mi pomaga.

ściskam was AgA

[melka_x]

Maretinko - tak bardzo mi przykro. I rozumiem Cię doskonale. Nawet dziś
rozmawiałam z AniaO i mówiłam jej, że tak bardzo zazdroszczę tym dziewczynom
dla których dwie kreski to pewność dziecka. Robią test, informują wszystkich
wokół, malują pokoik dla dziecka, kupują ciuszki i nawet przez myśl im nie
przejdzie, że pozytywny test nie zawsze musi oznaczać zdrowe dziecko za 9
miesięcy. A dla mnie każdy dzień ciąży to niepewność i strach. Z drugiej strony
na forum jest tyle dziewczyn, które mają za sobą i po kilka poronień, w końcu
doczekały się dzieci...
Maretinko jeszcze jedno skąd jesteś i jaki lekarz Cie prowadzi? Bo ja wciąż mam
wątpliwości i mogłabyś polecić speca od trudnych ciąż to byłabym wdzięczna.

do melki_X

[maretina]

melu, jestem z olsztyna. chodze do dr przybylowicza. natomiast dzis czekam na
wyniki hormonow i jesli beda ok to u niego zostane. jesli okaze sie, ze cos mam
nie tak udaje sie do invicty w gdansku, mam tam zaprzyjaznionego gina i na
komplikacje przed ciaza skonsultuje sie u niego. mam nadzieje, ze wszystko
bedzie ok i zostane w olsztynie
w kazdym razie jesli bedziesz chciala dobrego gina na trudna ciaze daj znac.
tylko czy gdansk Ci pasuje
ps. moj gin jest dobry,ale gdyby (odpukac!!!!!) cos bylo nie tak pojde do
najlepszego jakiego znam
pozdrawiam

[melka_x]

Maretinko ja jestem z Warszawy, także Gdańsk odpada, ale bardzo dziękuję za
odpowiedź i życzę Ci (jak wszystkim tutaj)dwóch pięknych, grubych krech, a z
komplikacji to tylko rannych mdłości

[olek771]

Witajcie,
Dobrze, że powstał taki wątek i ogólnie takie forum. Poroniłam w sierpniu, w 12
tygodniu, łyżeczkowanie, szpital, po wyjściu z niego czułam się koszmarnie.
Teraz niby jest trochę lepiej, ale...Zrobiłam wszystkie badania, które zaleciła
mi lekarka, cykle też mi się unormowały, bo po sierpniu były bardzo dziwne,
odczekaliśmy zalecane pół roku (naprawdę to 5 miesięcy, bo nie wytrzymałam). W
gruncie rzeczy często czuję się beznadziejnie. Staramy się od dwóch cykli i na
razie bez skutku. Nadejście kazdej kolejnej @ powoduje dół psychiczny, a z
drugiej strony wiem już, że nawet te oczekiwane 2 kreski na teście ciążowym nie
sa żadną gwarancją, że za 9 miesięcy będę mieć swojego oczekiwanego
maluszka.Myślę, że normalnie kobiety w ciąży mają mnóstwo obaw i wątpliwości, a
jeżeli wcześniej straciły dziecko...nie potrafię sobie wyobrazić, że sytuacja z
sierpnia mogłaby się powtórzyć.I też się boję kolejnej ciąży. Życie niby toczy
się dalej, chodzę do pracy, spotykam różnych ludzi, mam normalne domowe
obowiązki, ale myśl o następnej ciąży (na którą tak bardzo czekam) dominuje. Po
prostu nie potrafię o tym nie myśleć.
Co do czasu, który leczy rany - rozmawiałam ostatnio ze znajomym psychologiem,
który uswiadomił mi, ze to nie sam upływ czasu sprawia, że nasze przeżycia są
mniej bolesne, ale to, w jaki sposób my sami w tym czasie będziemy analizować
nasze odczucia, emocje i próbować je w sobie porządkowac albo układać (o ile to
jest możliwe). Może to trywialne stwierdzenie, ale myślę, że miał rację.
Dziękuję jeszcze raz za ten wątek.
Pozdrawiam.
Olek