nie radze sobie

[kania_kania]

Dlugi weekend spedzilam w szpitalu. Trafilam tam z krwawieniem. 6 tydzien
ciazy. Juz wstepne USG nie wrozylo najlepiej, ale mialam nadzieje. Nastepnego
dnia kolejne USG potwierdzilo poronienie i dalo wskazania do lyzeczkowania.

Jestem juz w domu. Fizycznie jest OK, psychicznie nie moge sie pozbierac. Nic
mi sie nie chce, na niczym nie moge sie skupic. i nie mam z kim pogadac.
Wszyscy pytaja, jak sie czuje, a ja nie wiem, co odpowiedziec, bo nie umiem
okreslic tego stanu.

Mam wrazenie, ze przydaloby mi sie wsparcie psychologa, ale nie stac mnie na
wizyte, wiec pomyslalam, ze tutaj napisze...

Pomozcie mi, prosze...

Kania

[kathrin78]

Na pytania jak się czujesz odpowiadaj zgodnie z prawdą. Mówienie o tym, co nas boli, pozwala nam poradzić sobie z sytuacją. Przykro mi, że spotkał ciebie taki ból, boleć nigdy nie przestanie, ale ten ból będzie kiedyś troszkę mniejszy.

[kania_kania]

Tylko, ze ja nie wiem, jak sie czuje. Czuje sie jak otulona wata... ani smutek,
zal czy zlosc, ktore chyba powinnam odczuwac nie sa mocnymi uczuciami, sa
gdzies na granicy swiadomosci. Najbardziej czuje, ze mi sie nic nie chce, ale
nakazuje sobie pewne rzeczy, przeciez nie moge tylko lezec i patrzec w okno...

[ot_kobieta]

Spokojnie... Nie określaj na siłę uczuć i emocji - jeśli Ci to do niczego nie
potrzebne. Powiedz, że poprostu nie wiesz jak się czujesz. Bo skąd masz
wiedzieć jak nazywać coś co nowe?
Pamiętam ten stan. Dokładnie dwa miesiące temu. Taka lewitacja między niebem a
ziemią...
Pozdrawiam i ciepło myślę,
Mika

[madziczek79]

kania co u ciebie?odezwij się do nas

[rafkin]

Takie "nieczucie" jest odpowiedzia organizmu na tragedie ktora przezywasz.
Daj sobie czas na lezenie i patrzenie w sufit. Byc moze jest to cos czego
wlasnie teraz najbardziej potrzebujesz. Nie zmuszaj sie do nieczego na co nie
masz sil czy ochoty.
Trzymaj sie cieplutko i pamietaj, ze nie jestes sama.

[aagata4]

przykro mi że tak sie stało.... czas jest tu naszym sprzymierzeńcem .. z czaem
ból nie jest duzo mniejszy ale uczymy sie z tym życ i funkcjonowac normalnie ..
a teraz pozwol sobie na żałobe... i nie mysl co zrobilas źle... bo tak naprawde
to nic źle nie zrobilas ... (wiem ze zaczniesz to rozpamietywac i zasanawiac sie
co zle zrobilas i cos znajdziesz co nie bedzie prawda- wszyskie to przechodzimy,
czasem same czasem wraz z naszym otoczeniem)

pozdrawiam i zycze Ci abys sie jak najszybciej uporala ze swoimi problemami

Agata

[kania_kania]

Nie obwiniam siebie, tylko nie umiem dojsc do porzadku sama za soba. Koncze
studia psychologiczne i myslalam, ze bede umiala dawac sobie rade w takich
sytuacjach, a tu nawet wlasnych uczuc nazwac nie potrafie...

[boberek76]

bo one są dziwne i nie do określenia... Niestety wiem co czujesz i teraz przed
Tobą ciężkie chwile, ale pamiętaj, że my jestesmy tu po to, żeby Ci pomóc,
wesprzeć, wysłuchać. Zaglądaj w każdej chwili zwątpienia, niesprawiedliwości,
płaczu, krzyku niezrozumienia, bólu niestety tak to wygląda...

Mama Aniołków (1.10.2003r, 11.03.2005 r)

[izabs]

Witaj,
jestem psychologiem. Dostalas od dziewczyn dobre rady - nic na sile, zwolnij,
pozwol sobie na to, zeby polynelo. Na razie musisz czuc odretwienie i apatie -
to normalne. Szok. Potem zaczna do Ciebie docierac uczucia i emocje i pytania.
Niewatpliwie bedzie Ci trudno.Warto dbac o siebie i o to by mowic do innych.
Zrozumienie tego co sie stalo przyjdzie poznej - teraz nie wymagaj od siebie
zbyt wiele. To czas pozegnania i zaloby. Z Twoja nadzieja, z Twoim dzieckiem.
To boli. Nie pisze tutaj jako psycholog - bo nic nie wiem o Tobie i o Twoim
zyciu. Pisze to co czuje czytajac to co napisalas. Niestety nie znam darmowych
porad. Dziewczyny z forum na pewno pomaga, a ja tez zagladam tutaj od czasu do
czasu. Jak bedziesz potrzebowala pisz do mnie maile.
Trzymam kciuki.
Iza Barton Smoczynska

[sonique]

Bardzo mi przykro. Tez niestety to przechodze. U mnie minal juz miesiac i
powiem, ze w tym tygodniu akurat jest lepiej.Zaczynam sie juz swobodnie smiac i
zartowac. A wczesniej nawet jak sie smialam, to ze strasznymi wyrzutami
sumienia, ze w ogole sie smieje
PIerwszy tydzien byl straszny, potem w drugim jakbym o wszystkim zaczela
zapominac, jakby nic takiego mi sie nie przydarzylo, w kolejnym tygodniu bylo
gorzej niz w pierwszym, totalne przygnebienie, myslalam, ze zwariuje, czulam
sie strasznie i fatalnie i myslalam, ze to uczucie juz niegdy nie minie. Teraz
po dlugim weekendzie jest mi jakby troche lepiej, ale obawiam sie, ze znowu w
przyszlym tygodniu bedzie mi gorzej, bo tak to u mnie jakos nastepuje.
Nie wiem co Ci doradzic, chyba nie potrafie. Ale wiedz, ze to co teraz
odczuwasz, cokolwiek to jest, jest normalne. I prawopodobnie bedzie lepiej, bo
kiedys musi byc lepiej. To straszne i niezrozumiale doswiadczenie.
Powiem Ci jeszcze o sobie. Dzis ugotowalam pierwszy pelny obiad, mysle, ze to
znak, ze zaczynam wracac do normy. CHociaz mieszkania jeszcze nie posprzatalam.
W zeszlym tygodniu moim ulubionym zajeciem bylo siedzenie na kanapie. Po prostu
i gapienie sie przed siebie. Nie bylam w stanie zmusic sie do zadnej pracy
(poza zawodowa). W kazdym razie dzisiejszy obiad bardzo mnie ucieszyl.
I kolejna rzecz, nie licz, ze ktos z bliskich, kto tego nie przezyl Cie
zrozumie. Ja przezylam ogromny szok z tego powodu. Bola mnie reakcje zwlaszcza
mamy i meza. Maz przeszedl nad calym tym zdarzeniem do porzadku dziennego. Z
jednej strony sie z tego ciesze, bo nie chcialabym, zeby rozpaczal tak jak ja,
ale z drugiej strony... To przeciez tez byl jego Dzidzius..
A moja mama? Dla niej ta moja ciaza to byla chyba czysta abstrakcja. No stlo
sie cos takiego jakbym zeba stracila. Mama ze zdziwieniem sie mnie zapytala w
ten weekend, czy ja jeszcze rozpamietuje, jak jej powiedzialam, jak bardzo mi
zle.
Przepraszam, ze pisze o sobie. Chcialam Cie pocieszyc, niestety mi nie wyszlo.
Jest tylko jedna prawda, czas goi rany. Ja tez na to czekam, mimo, ze wiem, ze
blizna pozostanie. W kazdym badz razie wiedz, ze nie jestes sama.

[aagata4]

dobrze ze o tym piszesz... to forum jest dla nas wszyskich i takie wypisanie -
bardzo pomaga.... pomogło mi rok temu jak to sie zdarzylo po raz pierwszy i
teraz po raz drugi w styczniu...

jestescie wspaniale inie wiem co bym bez was zrobila ...

poronienia to temat tabu i wiele osob nie przyznaje sie do tego .. zupelnie nie
rozumiem dlaczego, ale tak jest....

ja swoim bliskim mowilam ze potrzebuje czasu i maja to uszanowac i tyle... a
komentarze bywaly rozne i nie wynikaly ze zlosliwosci tylko z troski o mnie - a
skutek byl odwrotny...

na pocieszenie w stylu nie martw sie bedziesz miala jeszce dzieci odparowalam ze
czy wdowie idącej za trumna meza tez mowicie zeby sie nie martiła bo bedzie
miala drugiego meża .. i skutek mam taki ze nikt nie wspomina o moich
poronieniach i czasem milkna rozmowy jak sie zblizam...

jak juz sadzilam ze nauczylam sie normalnie funkcjonowac to okazywalo sie ze
wybieglam z placzem ze sklepu tylko dlatego ze byla tam pani z malym dzieckiem....

sonique - z czasem nauczysz sie normalnie funkcjonowac czas pomaga i pisz czasem
na tym forum... dziewczyny są kochane i duzo wiedza i pomoga w razie potrzeby

pozdrawiam

Agata

[mama.mimi]

No cóż, tak jak My wszystkie i Ty jesteś niezłym teoretykiem, też sobie nie
radziłam, wiedzialam doskonale, że muszę wziąć się w garść i co z tego, czulam
inaczej, studia psychologiczne tu nic nie pomogą, po prostu musisz wypłakać
swoje.
Nie ma innej rady, musisz to przeżyć, z czasem przeżycia bledną, uwierz. Wiem
że trudno jest myśleć w ten sposób, ale tak jest. Za jakiś czas uśmiechniesz
się i Ty, nie rob nic na siłę. Masz ochotę gapić się w okno to się gap, masz
ochotę płakać to płacz.

Jestem z Tobą

[magdak5]

Witajcie !
Przeżyłam to samo ale 3 lata temu. Piękny maj a tu na badaniu okazuje się że
nie ma zarodka w ok 9 tyg. Byliśmy już tacy szczęśliwi i nagle ból, pustka.
Miałam wspaniałego lekarza, pomógł mi i na drugi dzień już miałam zabieg. Jakoś
sobie tłumaczyłam, że tak miało być.... Smutne, że reakcja niektórych osób z
rodziny była straszna, pamiętam jak za plecami gadali że to napewno od tych
pigułek itp. Ciężko było w pracy ponieważ niektórzy nie wiedzieli co się stało
i pytali się jak dzidziuś. A mi przez gardło nie przechodziły słowa o stracie
dziecka.
Czas leczy rany...dla mnie najlepszym lekarstwem była następna ciąża. Już w
wakacje byłam w ciąży. Przeżyłam sporo stresu w pierwszych 3-miesiącach,bałam
się że znowu poronię, brałam duphaston i wszystko przebiegało ok. Siedziałam na
zwolnieniu, mąż kupił mi pieska-szczeniaczka i cały czas miałam zajęcie.
Urodziłam ślicznego synka, który skończył właśnie 2 latka i tak naprawdę
zapomniałam o tamtych wydarzeniach ! Czego Wam wszystkim życzę !
Magda

[amelka788]

Droga Kaniu doskonale Cię rozumiem. Ja dokładnie tydzień przed Tobą poroniłam. Była to końcówka 6 tygodnia. Ja też nie umiem opisac tego co czuję, myślę że najlepszym słowem określającym to straszne uczucie jest "pustka". Jest mi tym bardziej ciężko bo o maleństwo starałam się 15 m-cy. Z jednej strony pocieszam się że chyba mogę mieć dziecko, że nie jestem ja lub mój mąż bezpłodna, ale gnębię się i boję, bo ile teraz będę się starać: miesiąc, rok, dwa, a może to była jedyna szansa, której nie wykorzystałam. Sama nie wiem. Mysli kłebią mi sie jedna po drugiej, ale wiem jedno. Nie poddam się i będę się starać. Musi sie udac. Nie my pierwsze i nie ostatnie przeżyłyśmy ten dramat, który tak naprawdę nie przesądza złego. Musimy myśleć pozytywnie. Pozdrawiam i życzę powodzenia wszystkim "strapionym".

[bea.334]

Ja nie radziłam sobie dopóki nie zaszłam w następną ciążę.Dokładnie 9 m-cy od
poronienia zaszłam w ciążę i dopiero wtedy przestałam rozpamiętywać.Dziś
córeczka ma 5 lat, a druga prawie roczek.Jestem całkowitą przeciwniczką aborcji
choć wcześniej miałam do tego ambiwalentny stosunek.Bolesne były spojrzenia
koleżanek w pracy , z tym nie mogłam najdłużej się uporać.Wiem co
czujesz,szukaj wsparcia u osób,które też przez to przeszły,rozmawiaj.Beata

Pomoc-jakie miasto?

[leksheygyatso]

WITAM,

proszę napisz jakie miasto poszukam namairów na pomoc bezpłatną, warto popytać
Zyczę wszystkiego najlepszego i dużo zdrowia

OM MANI PEME HUNG
NAMO BODHISATTWA KSITIGARBHA
NAMO BUDDHA UZDRAWIANIA-TATHAGATA PROMIENIUJĄCEGO LAPIS LAZULI
pozdrawiam
lekshey

[adju]

Możesz liczyć na naszego forumowego psychologa specjalizującego się w tematyce
poronień. Jest to Iza Barton-Smoczyńska. Namiary są na czerwonych linkach
w "badaniu..." jak tam wejdziesz to jest namiar do Izy.
Jakby co to daj znać a Was skontaktuje.
Ściskam
Justa

[elizaa]

kochana kanio!
doskonale cie rozumiem bo ja poroniłam na początku kwietnia(3.04-
niedziela).Miałam łyżeczkowanie.Po powrocie ze szpitala nie chciało mi się żyć
(kazdy mi tłumaczył że 6 td ciąży to jeszcze nic).Mój mąż udawał że nic się nie
stało myśląc że mi w ten sposób pomoże.Moja teściowa rozgadał wszystkim z dumą
że jestem w ciąży ,było mi tak ciężko jak zadzwoniła że jest jej przykro i
spytaniem jak się czuję?A jak miałam się czuć??Myślałam że zwariuję!!Minął
miesiąc,na co dzień wszystko jest ok,wróciłam do dawnego życia ,obowiązków,ale
ten koszmar w szpitalu śni mi się bez przerwy.Śnią mi sie małe dzieci że leże
i wszędzie pełno lekarzy.To straszne co nas spotkało ale po miesiącu mi
lepiej,lżej.Robię badania, tłumacze sobie że tak musiało być...
jak chcesz pogadać służe pomocą,bo wiem jak ci ciężko
3239514-gg

[malgosia_pf]

Droga Kaniu,
spedzilam dlugi weekend dokladnie jak Ty. czy to jakas pociecha? Mialam byc na
wakacjach w Wiedniu z rodzicami i mezem. Skonczylam w szpitalu z diagnoza, ze
ciaza w 6 t slabo sie rozwija i moze byc woz albo przewoz. Lekarz dyzurny
powiedzial, ze moge zostac w szpialu albo wrocic do domu. Brac duphaston i
lezec, uda sie albo nie. Niestety wieczorem mialam krwotok i poronilam. Moja
lekarka odradzila wizyte w szpitalu jak nie bede mocno krawic. Obylo sie bez
lyzeczkowania, jestem na lekach i zwolnieniu. Nie potrafie przestac o tym
myslec, choc bliscy bardzo sie staraja by mi ulzyc. Ja odwdzieczam sie tym
samym i przy nich trzymam fason. Wiem jak bardzo ich bola moje lzy. Zajelam sie
spowrotem wyszywaniem, wtedy mysli kraza wokol mojej starty i moge byc z nimi
sama. Staralam sie o ciaze rok. Przez ten czas mialam wrazenie, ze caly swiat
jest w ciazy tylko nie ja. Wreszcie sie udalo! Szalalam ze szczescia! Juz
marzenia siegaly kilku miesiecy wprzod. teraz jest dol i ogromny smutek.
Jeszcze sie nie podnioslam, nie zadalam pytania dlaczego tak sie stalo i kiedy
znow podjac starania, walke, badania itd. Podjelam wysilek by wyjechac na
wakacje. jutro jade nad morze, chce wrocic do miejsc gdzie czulam sie
szczesliwa. Mam nadzieje, ze znajde tam troche ukojenia i wzmocnie sie. Czy mam
na to sily? nie bardzo, ale chce sie starac; dla siebie i ukochanego meza,
ktory przezywa to jak ja. Z ta roznica, ze z wrodzonym optymizem zaczyna juz
zerkac w przyszlosc, podczas gdy ja cierpie nieprzerwanie. Na razie, wiem, ze
niedlugo tez z nadzieja spojrze w przyszlosc.
Droga Kaniu, Tobie tez tego zycze, jestem z Toba w bolu w tej samej sytuacji.
Zycze Tobie duzo sily i nadzieji na przyszlosc. Trzymaj sie pozrawiam
serdecznie. M