pokonewka
12.12.06, 16:13
To jest post, który napisałam na pewnym forum zamkniętym, które jest mi bliskie. A potem pomyślałam, że może powinien znaleźć się tutaj, może to jest najwłaściwsze dla niego miejsce? Wklejam praktycznie dosłownie:
"Zawsze myślałam, że Fasolek którego straciliśmy (planowana data porodu to był październik 2004) był chłopcem. Ale kilka dni temu miałam taki sen. Śniło mi się, że spędziłam cały dzień z Atą (moją półtoraroczną córeczką) w domu, wieczorem mąż wrócił z pracy. Wszedł do pokoju, zaczął bawić się z Atą. Ja weszłam do jej pokoiku i w jej łóżeczku zobaczyłam dziewczynkę - mogła mieć 2-2,5 roczku, miała loczki jak Ata, tylko ciemniejsze, raczej jak mój mąż. Widziałam ją przez chwilę, dwie, może trzy sekundy. Wróciłam do pokoju i powiedziałam do męża "wiesz, Ania jest taka cichutka, że przez cały dzień nie pamiętałam, że jest".
Zupełnie nie wiem dlaczego ten sen bardzo mnie uspokoił, nawet może leciutko ucieszył. Może dlatego, że zawsze zakładałam, że skoro to dziecko żyło we mnie tak krótko, to musiało być upośledzone, nieprawidłowo zbudowane. I wydawało mi się, że to mnie uspokaja i pomaga pogodzić się ze stratą.
A teraz wiem, że byłaby śliczną dziewczynką. I już się nie zastanawiam, dlaczego ją nam odebrano, dlaczego nie mogła się urodzić. Bardzo mi dobrze, bardzo jestem spokojna."
