też stoję przed tą decyzją...

[lexi777]

Witajcie, jutro muszę się określić czy chcę usunąć czy
nie....Najbliższy termin środa. Powiem szczerze wątpliwości ogromne-
zwłaszcza boję się konsekwencji psychicznych po. Nie wiem czy będą i
sam fakt mnie przeraża.Naczytałam się, naoglądalam zdjęc i lekka
trauma jest. Jednak strach przed ciążą a w szczególności porodem
budzi mnie w nocy i wymiotuję ze strachu, do tego dochodzą trudności
finansowe,mąż dopiero rozwija firmę, oszczędności nam topnieją w
oczach, nie chcę siedzieć w domu znerwicowana i z długami.Mam też
starsze 2-letnie dziecko, już źle się czuję, pierwsza ciąża też mnie
zmasakrowała i opieka nad nim kiedy rano nie mogę się podnieść
przytłacza mnie. Nie chcę żerować na rodzicach bo i tak pomagają nad
miarę a nie są najmłodsi. Czuje się jak dziecko które nabroilo i
teraz płacze...Myślę nad tym już trzy dni i ciągle nie wiem co
robić, wiem że nie chcę być w ciąży i tyle...

[wiesia140]

A co twój mąż na to?

[wiesia140]

Pamiętaj ,ze strach ma wielkie oczy i jest złym doradcą. Każde trudności kiedyś miną. Ktoś już kiedyś powiedział ,że zawsze po burzy wychodzi słońce . Jakbyś urodziła to dziecko to prze pierwszy okres byłoby ci trudno , ale jesteśmy w stanie ci tutaj pomoc . Pozbieramy jakaś wyprawkę Myślę ,że na mleko pampersy też się jakoś pozbieramy. Tu jeszcze możesz zajrzeć forum.gazeta.pl/forum/f,615,Pomocne_emamy.html
www.dwukropek.pl/0,71293,3096513,0,Dziecko___Oddam_Przyjme,m1-14.html

[wiesia140]

To też nie oznacza siedzenia w domu, można załapać jakąś chałupniczą pracę
, nawet sprzątanie u ludzi.

[vocativa]

Lexi777 na pewno jest Wam ciężko finansowo i jesteście zaskoczeni nieplanowaną
ciążą.Ale,macie siebie nawzajem z mężem- nie będziesz sama z dzieckiem i jakoś
dacie radę!
Poza tym jeżeli już masz wątpliwości i jak powiedziałaś traumę to
najprawdopodobniej bardzo ciężko będzie Ci po aborcji
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie i życzę Ci,żebyś tego nie zrobiła.
Napisz proszę jaką podjęłaś decyzję.

[nati1011]

Lexi,

mam koleżankę, od dawna chciała mieć drugie dziecko. Starali sie
jakiś czas - i w końcu się udało. I ta właśnie koleżanka odwiedziła
mnie ostatnio w pierwszym zdaniu obwieszczając, ze sie udało i jest
w ciaży, a już w drugim zalewała sie łzami. Że przecież ona ma małe
dziecko, że wcale sie z tej ciąży jednak nie cieszy, że nie wie jak
sobie poradzi.... Słuchałam tej rozpaczy przez dobre 15 minut. Po
czym zaczełyśmy rozmawiać i okazało się, że nie taki diabeł straszny.

To normalne, że sie boisz. W pierwszej ciaży mogłaś jeszcze naiwnie
wyobrażac sobie, ze ciąża i dzieco to same przyjemnosci. Teraz już
wiesz, że jest inaczej. Oczywiscie jest ból, zmęczenie i wysiłek,
ale przecież radosć też jest ogromna. Czy twoje trudności naprawdę
sa nie do przezwyciezenia? Czy to kwestia życia i smierci, czy
raczej przejsciowych trudności? Twój maluch ma 2 latak, wiec jeszce
nie złapałaś oddechu po pierwszym dziecku, ale pewnie wiesz, ze
teraz już bedzie łątwiej. Dzieć wyrasta z pieluch i staje się coraz
bardziej samodzielny. I nawet nie wiesz, jak bardzo bedzie pomocny
przy drugim dziecku. Bedą sie razem bawić i zajmowac sobą, zamiast
ciagle smedzieć: mamo nudzi mi się. Uwierz, 2 dzieci chowa sie
naprawdę łątwiej. To nie jest wysiłek razy 2. Dla pierwszego dziecka
stanowisz cały świat. Nie tylko musisz go obsłużyć, ale tez sie z
nim bawić. A to naprawdę masa czasu. 2 dzieci zajmuje sie sobą i
powoduje, ze obciazenie rodziców jest o wiele mniejsze. A finansowo
też wiele wydatków można zredukować. Masz przeciez jeszcze rzeczy po
straszym. A nawet jeśli nie, to przecież akurat wyprawka jest
najmniejszym problemem. Tak sie skłąda, ze jesteśmy z jednego
miasta. Mogę zaoferować ci nie tylko pomoc materialną, ale - w razie
konieczności - zorganizować pomoc przy dziecku.

Myślę nad tym już trzy dni i ciągle nie wiem co
> robić, wiem że nie chcę być w ciąży i tyle...

Musisz jednak pamietać, że ty już JESTEŚ w ciąży. Aborcja tego nie
cofnie. Możesz tą ciaże przerwać, ale to nie to samo co nie być w
drugiej ciaży.

Jak chcesz, napisz na priva. Może uda nam sie znaleźć lepsze
rozwiązanie tej sytuacji. Bo aborcja do dobrych na pewno nie należy.

[incognito.x]

Lexi, nie jesteś przecież sama Mówisz, że mąż rozkręca firmę - mam
jakieś przeczucie, że jak zdecydujesz się urodzić, to pójdzie mu
lepiej. Aborcja to przecież trauma dla całej rodziny. Właśnie, a co
Twój mąż na ciążę? - już ktoś pytał.

I wiesz co? Miałabyś małą różnicę wieku między dziećmi - fakt, na
początku jest trochę hardcorowo, ale potem bardzo szybko łapią ze
sobą kontakt i już zajmują same sobą Zobaczysz, będzie dobrze. A z
perspektywy lat, ciąża to chwila moment, a trauma zostaje na całe
życie.

Trzymaj się i życzę dobrych decyzji!

p.s. ja też się dorzucę do wyprawki

[iktoto]

ja jestem po aborcji, żałuję że musiałam stanąć przed taką decyzją i
żaluję że podjęłam wlaśnie taką decyzję bo dużo mnie to kosztowało.
Obecnie mam dwójkę dzieci, jest między nimi 8 lat różnicy, mialabym
jeszcze jedno ale zmarło zbyt wcześnie urodzone.
Skoro masz pełną rodzinę to warto sie zastanooić nad rodzeństwem dla
starszego dziecka. Kiedy patrzę, jak moje szkraby się kochają i jak
było ciężko mojemu synkowi, jedynakowi kiedy był sam to strasznie
się cieszę że podjęłam ten trud kolejnej ciąży, leżałam bez mala
plackiem przez 4 miesiące na lekach ale jakoś udalo się. Próbowałam
wychowywać synka nie jak jedynaka ale to tylko teoria, mieć
rodzeństwo to wg mnie wielki skarb, Niunia moja aż piszczy ze
szczęścia, kiedy brat wraca ze szkoły, tuli się do Niego i dla tych
chwil warto urodzić.
Porodu też nie wspominam mile, ale to wspomnienie jest takie ulotne,
zamazuje się szybko, bo radość z dziecka przesłania trudy porodu.

Życzę Ci udanego szczęśliwego porodu
nie życzę Ci natomiast traumy po aborcji

pozdrawiam
monika

[lexi777]

Dziękuję Wam za wsparcie, jesteście bardzo kochane...Po prostu nigdy nie mialam
najsilniejszego charakteru i ciągle jak ta chorągiewka na wietrze..Mąż jest,
ufam mu bardzo, ale on też się pogubił w tej sytuacji. Nie jestem w tym
wszystkim sama, jak wymiotowałam calą noc i nie mogłam oka zmrużyć to też
powiedział, że lepiej dać sobie spokój bo nie mógł patrzeć jak się męczę. Czuję
że to wszystko zależy ode mnie, on zgodzi się na moją decyzję jaką podejmę.
Tylko sam woli tego nie robić bo nie chce żebym potem miała do niego pretensje,
że np mi nie zabronił...Ciężka sprawa bo ja zmieniam ją codziennie jest inna.
Jak zdecydowałam że jednak damy radę to w nocy męczyły mnie koszmary. Źle się
czuje i to jest dodatkowy katalizator, to dopiero szósty tydzien a ja juz się
źle czuję stojąc, ciągłe mdłości, a posiedzieć przy maluchu nie da rady. Mam
doła dołów. Na razie jestem umówiona na wizytę u psychologa, termin przesunięty
do poniedziałku...

[vocativa]

Super,że się odezwałaś
Przykro mi,że źle się czujesz i masz mdłości.Wydaje mi się jednak,że istnieje
duża szansa,że one dość szybko przejdą,albo przynajmniej będą słabsze bo chyba
największe mdłości są zazwyczaj w pierwszych tygodniach.
Ściskam Cię mocno i życzę owocnej wizyty u psychologa

[nati1011]

Lexi odnośnie mdłości to ja ekspert jestem

Jesteś teraz pod wpływem hormonów, które powodują zachwianie wmocji.
To stan normalny na poczatku ciąży. Dodatkowo jesteś w stresie, bo
nie akceptujesz całej tej sytuacji. Robi się błędne koło, bo ten
stres nasila mdłości.

To nie jest dobry moment na powazne decyzje. Pod wpływem tego stresu
i huśtawki hormonalnej można wybrać źle. A jak hormony opadną, to
pojawi się rozpacz. Jeżeli nawet zostaniesz przy decyzji o aborcji
to musisz najpierw się uspokoić. Daj sobie trochę czasu.

A ten psycholog to sprawdzony gość? Jeżlei potrzebujesz, to mogę ci
zapewnić i psychologa i lekarza. Pisałam powaznie - na terenie s.
jestem w stanie zapewnić ci naprawdę dużą pomoc. Także całkiem
anonimowo. Napisz tylko co potrzebujesz. A przede wszystkim daj
sobie trochę czasu. Aborcji nie da się cofnąć. Jak za parę tygodni
zmienisz zdanie nie da sie cofnać czasu.

[nowako-wa]

Twoja najlepsza decyzja jak do tej pory to ta o przesunięciu decyzji...i
odwiedzeniu psychologa- jest jeszcze kwestia co to za psycholog- bo mnie mój
lekarz zamiast odwodzić od aborcji zachęcał do niej...
Emocje utrudniają ci obiektywne spojrzenie a mąż? Cóz najłatwiej powiedzieć rób
co uważasz- a jak sie będziesz nie daj Boże męczyć po, on już dawno zapomni o
problemie- dlatego współczuję Ci , bo tak naprawdę ciężar decyzji musisz podjąć
sama.
O syndromie poaborcyjnym wiesz , więc bezz sensu pisać- ale masz rodzeństwo?
Pomyśl o swoim dziecku- że jesli teraz nie chcesz dla niego rodzeństwa to pewnie
w przyszłości też ci nie przyjdzie ochota, bo człowiek to leniwa bestia...a
aborcja "wciąga" jak dokonałam raz i się nic nie stało- to decydowałam sie
jeszcze 3 razy ...
Dopiero po wielu latach "odchorowałam" aborcje- chłopaki porosły i zostałam sama
z męzem jak kołek...życie robi się smutne i bezsensowne bez dzieci...
dziś jestem w 33 tc i uważam tą ciążę za dar od losu, bo poprzednia zakończyła
sie przedwczesnym porodem...

Lexi pomyśl o dalszej przyszłości- nie tylko o początkowych mdłościach - o tym
jak będzie Twoje życie wyglądało za 10,20 lat...i pamiętaj że dziecko nie rodzi
sie na zamówienie- dziś masz szanse zostać mamą po raz drugi, a czy kiedy być
może zapragniesz w przyszłosci będzie to realne?
Byłam drugim dzieckiem , brat był 2,5 roku starszy- chowaliśmy sie w jednej
izbie z ojcem alkoholikiem i podziwiam mamę że dała mi szansę żyć, bo ja nie
dałam jej wszystkim moim dzieciom...

[boryska_only]

czesc,pisze poniewaz namówiła mnie nowako-wa,bo jeszcze niedawno
byłam przed taka sama decyzja jak ty!!! dzis jestem w 10tc,jest
tetno, wszystko narazaie ok,tylko nie ze mna!!!tez ta wiadomosc była
totalnym szokiem!!!mam 37 lat prawie,a wpadka jak u głupiej
nastolatki,a mam juz 2 corki,jedna 17lat,druga 3 latka i teraz ta
niespodzianka z trzecim dzieckiem,jakis koszmar,ale nie usunełam i
juz raczej nie usune,jest mi cholernie ciezko,choc moj maz sie
cieszy,ja jakos nie moge,mam totalny dół i poczucie,ze nie panuje
nad swoim zyciem kompletnie!!! ale...one maja troche tez racji,moze
to nie jest takie straszne? przeciez to nie rak,nie wyrok,mamy
sznase dalej zyc, choc bedzie ciezko,bynajmniej mi jest teraz,ale
jak mówi stare porzekadło"czas goi rany"wiec mamy cała ciaze,by sie
przestawic na pzytywne myslenie!!!!!!!!! i tylko to trzyma mnie przy
zyciu,ze jednak nie znalazłam odwagi usunąć tej ciąży,choc juz "po
drodze" dwie usunęlam....(( trzymaj sie i powodzenia zycze))

[lexi777]

Bardzo Ci współczuję, ja jestem w 7 tc teraz, u lekarza jeszcze nie byłam, na
razie test i objawy , które znam bardzo dobrze. Lat mam ciut mniej, ale też się
czuję jak idiotka małoletnia. Mój mąż ma pewną przewlekłą chorobę i już od 8
lat bierze leki które uszkadzają jego płodność. Żebyśmy mogli mieć pierwsze
dziecko musiał pod kontrolą lekarza je odstawić na pewien czas i się udało. A
teraz to nie wiem. Do tej pory mi dźwięczy w uszach, nie bierz hormonów przecież
ja biorę-to jego słowa. I co się okazało- jestem w ciąży. Jestem taka zła na
niego i siebie że się posluchałam że nie poszłam chociaz wkladki założyć...uff

[lexi777]

Oj z mdłościami to ja też za pan brat, dlatego tak ich nienawidzę.Odsunęłam
podjęcie decyzji bo zwariuję, już spać w nocy nie mogłam. Ale odsuwać długo nie
dam rady bo jakaś decyzja musi być. Nie wiem czy opieka psychologa coś by mi
pomogła, przecież nie podejmie za mnie takiej decyzji. Dziękuję Ci za ciepłe
słowa i propozycje, ale ja nie umiem żerować na kimś, źle bym się czuła. Możesz
mi pomoc rozmawiając ze mną, bo niestety dwójka moich przyjaciół nie jest w
stanie mnie zrozumieć, w końcu sytuacja specyficzna... Napiszę na priv.Pozdrawiam

[nati1011]

Lexi, napisz.

Daj sobie trochę wytchnienia. Jak chcesz, to możemy sie nawet
spotkać i spokojnie pogadać. Jeżeli wolisz możemy pogadac mailowo.

A co do żerowania, to nie żartuj! Dzieciaki w ciagu paru tygodni
wyrastają z rzeczy. Wiekszość rodziców po pół roku jest zawalonych
małymi rzeczami, z którymi nie bardzo wiadomo co zrobić. Jak można
je komuś oddać, to az serce sie raduje. Ale jeżeli bedziesz
potrzebowac wiekszej pomocy, to też jest wielu ludzi, którzy chcą
taką pomoc nieść. Jedni coś ofiarują, inni przekazują to tym co
potrzebują. Wiesz, dzisiaj Ty potrzebujesz pomocy, a jutro pomożesz
innemu.

Jeżeli chodzi o psychologa, to wiadomo, ze nie podejmie za ciebie
decyzji, ale moze pomóc spojrzeć na sytuacje z boku. Co ci szkodzi?
A może jednak ci pomoże?

Daj sobie szansę.

[iktoto]

no tak, najprościej jest powiedzieć, Ty podejmij decyzję bo ja nie
wiem, czyli caly ciężar spadl na Twoje barki.

czy chciałabyś aby Twoje dziecko miało rodzeństwo? czy chcesz mieć
jedynaka?
pomyśl na spokojnie, nie przelatuj tych wszystkich postów bez ich
głębszego przemyślenia, powoli.
a USG robiłaś? ostatnio była tutaj taka sytuacja, że kobieta po
zrobionym USG podjęła decyzję. Może warto?

[zero_0]

Trudna decyzja czy dokonać aborcji czy nie, aczkolwiek należy tylko do Ciebie,
tzn. mam na myśli, że nie należy do znajomych itp., a już na pewno nie do osób z
jakiegokolwiek forum. Ja jestem po aborcji dokładnie rok i 5 miesięcy. Nie
widziałam innego wyjścia poza aborcją. Kilka dni po usunięciu ciąży zaczęło się
piekło. Potworna trauma trawiła mnie ok. 4 miesiące. Potem przeszło. Teraz jest
zupełnie dobrze już od dawna. Jest tak jak przed aborcją. Nie pielęgnuję dat,
nie pamiętam o nich, żyję normalnie. W tej chwili uważam, już od wielu miesięcy,
że aborcja była jedyną słuszną decyzją w moim przypadku.

[zmeczona.0]

Rok temu dzisiaj dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Nie staram się pielęgnować
dat ale one same wracają. Pomyślałam sobie, że może jakbym dokładniej przyjrzała
się na USG, poprosiła o wydrukowanie zdjęcia, bardziej dopytała o to dziecko to
może bym się zatrzymała.
Podjęłam złą decyzję, dziecko powinno było się urodzić tylko dlatego, ze już
było na świecie. Nie przestało dla mnie istnieć. Stalo się nawet bardziej realne
po aborcji. Dziś podjęłabym inną decyzję, strach na prawdę jest najgorszym doradcą.
Rozmawiaj z jak największą liczba różnych ludzi, najgorzej skazać się tylko na
własną głowę. Rozmawiaj też z mężem, to wasze wspólne dziecko, możesz mieć
kiedyś do niego żal, ze zostawił Cię z taka decyzja samą albo nie zatrzymał. Jak
teraz określam czego się bałam to wypada to blado z tym co przeżywam i czego się
boję teraz.
Zazdroszczę, że możesz jeszcze zdecydować inaczej niż ja.

[wiesia140]

Odezwij się jak podejmiesz decyzję

[lexi777]

Ciągle nie wiem jeszcze co zrobić. Ten psycholog miał być , ale z tej kliniki w
prenzlau, więc podejrzewam że to tylko proforma i wcale nie jest od tego jak
doradzić tylko żeby podbić papier. Na razie wstrzymalam się z decyzją, chociaż
wiem, że będzie mi trudniej, bo naoglądałam się tych zdjęć PO. Im więcej
przypomina maluszka tym gorzej, dlatego w ogóle odrzuciłam możliwość
a.farmakologicznej bo bym ześwirowała z martwym dzieckiem w brzuchu i czekaniem
na poronienie.Mąż zaczyna mnie namawiać jednak na urodzenie czyli jest jakaś
zmiana. Z drugiej strony nadal jestem przerażona...Ubranka po starszaku
pooddawałam, podobnie jak wózek- w grudniu-w życiu nie pomyślałabym że będzie mi
jeszcze potrzebny...ironia losu nie?Najbardziej mam dosyć siedzenia w domu i
zamartwiania się...

[11.jula]

O ubranka sie nie martw, coś się zorganizuje, ja mam po swoich
dzieciach, także z tym to nie będzie problemu.
Skoro teraz już ci jest trudno, to po aborcji może być jeszcze
gorzej. Mąż namawia do urodzenia, czyli w głębi duszy też nie chce
aborcji. Po tym może walnąć nie tylko twoja psychika, ale również
wasz związek.

[incognito.x]

O, jak się cieszę, że się wstrzymałaś i że mąż Cię namawia! To są
bardzo dobre wieści Oby tak dalej, nie będziesz żałowała! Nie znam
kobiety, która urodziła i żałowała, a tych, co zrobiły odwrotnie
jest niestety całe mnóstwo....

[wiesia140]

Lexi od strony wyprawki da się wszystko zorganizować. Ja mam spacerówkę
tylko niech mi ktoś powie jak ten wózek przesłać, bo ja ze śląska
jestem. Siedząc w domu też pomagać mężowi na przykład zająć
papierkową pracą, której w firmie nie brakuje zwłaszcza na początku.
Zarejestruj się do urzędu , może jakiś kurs w tym czasie zrobisz
dodatkowy np księgowość i będziesz później prowadziła firmę męża. Co ty
na to?

z

[lexi777]

Dzięki Wiesiu za dobre rady.Prowadzę mężowi księgowość, podobnie jak dwójce
moich przyjaciół, u jednego jestem nawet zatrudniona na 1/4 etatu. W związku z
tym nie mogę skorzystać z kursów dla bezrobotnych chociaż przydałyby mi się bo
nie wszystko w tej materii umiem. Ale to są zarobki rzędu 150zł a ja mam czynsz,
opłaty i inne koszty. U męża przez cały grudzień zero dochodów, styczeń 800zł to
już coś.Ale jest stagnacja na rynku, a to nowa firma i potrzebuje sporo czasu,
myślałam że wróce do pracy.Zaczęłam szukać parę miesięcy temu. Ale rynek jest
straszny, najbardziej dobiła mnie rekrutacja na sprzedawcę w smyku chyba-7
etapów. Idiotyzm. Za grosze...Na lepszą nawet nie liczę, bo trzeba mieć plecy, a
ja nie mam...I tak to trwa już prawie rok, a teraz jeszcze to...

[mamaanieli]

to twoje dziecko. krew z krwi. ubranka? prosze cie! oddam ci po swojej
córkce, jesli chcesz. urodź i kochaj. nie rób tego!

[wiesia140]

Pisz co u ciebie i pamiętaj bez względu na to jaką decyzję podejmiesz
to forum jest dla ciebie, zawsze tu możesz napisać. Wiem ,że się boisz
znam ten strach.

[nowako-wa]

Jeśli mogę Ci jeszcze jakos pomóc podjąc decyzję to przemyśl to jeszcze raz ale
weż pod uwagę całokształt- nie tylko najbliższe miesiące ale i lata i zastanów
się czy w Twojej rodzinie jest miejsce dla tego dziecka, co się zmieni - na
gorsze pewnie wiesz ale jakie korzyści mogą sie pojawić. Jeśli bedziesz patrzec
tylko na uciążliwości ciąży i okres niemowlęcy możesz nie zauważyc że dziecko to
też radośc i sens życia w pózniejszych latach, potem wnuki...a wnuki musi ktoś
urodzić...

A ja ciuszki dostałam właśnie od dziewczyny z forum, wózek , fotelik i kołyskę
kupiłam używaną i jak narazie nawet nie odczułam finansowo zakupów dla
maluszka...I pomimo zagrożonej ciąży i męczącego początku czuję sie kwitnąco...

[marieclaire12]

Lexi, pisz

[boryska_only]

u mnie tak samo,po dwóch moich córach nie mam nic dla
noworodka,ciuszki,wozek,wanienka,zabawki,wszystko dosłownie
wydałam,bo tez nie przypuszczałam,ze to mi sie zdarzy bynajmniej
nie teraz,ja nawet 150zl nie mam jak dorobic,tez siedze w
domu,sama,maz za granica na kursie,z pracą nie wiadomo jak będzie,ja
juz 11tc zaczynam i jeszcze zastanawiam sie czy jednak nie....ech,
szkoda gadać,a rachunki do płacenia,kurde prawie co dzien jakis
przychodzi,masakra!!!w dodatku nawet starszej córce o ciązy nie
powiedziałam,nikomu,tylko ja i mąż,nie mam odwagi komukolwiek z
mojego otoczenia sie przyznac...

[wiesia140]

Będzie ci lżej jeśli się z kimś tym podzielisz z twojej rodziny.

[nati1011]

napisz mi na priva skąd jesteś i czego ci potrzeba.

[iktoto]

cieszę się że mąż przyjął stanowisko w sprawie ciąży i to takie
stanowisko, pozostaje mi pogratulowAĆ męża

idziesz na USG ciąży? może to by Ci pomogło podjąć decyzję??

[boryska_only]

to pyt było do mnie? jak tak,to narazie nic nie potrzebuję,jedynie
ogarnąć całą te sytuacje i zrobić porządek w głowie ((
ale dziękuję za troskę,może kiedyś skorzystam...?
pozdrawiam

do boryska_only

[nowako-wa]

jeśli jeszcze mogę sie wtrącić - co do zabezpieczenia sie finansowo na przyszłość to może znalazłby się wokół Ciebie ktoś znajomy kto zgodził by się zarejestrować na ten czas wiedząc że jesteś w ciaży- mogłabyś nawet ZUS kazać sobie odbić z pensji , byleby chociaż miesiąc lub dwa popracować , bo dzięki temu miałabyś potem 100% płatne chorobowe, urlop macierzyński, potem wychowawczy=- w efekcie "złapałabyś " około 4 lat zatrudnienia, a pracodawcę kosztujesz tyle co na początku- potem widniejesz tylko na liscie płac.
Sama tak szłam na rękę zatrudnianym dziewczynom- wiem że ciężko znależć pracodawcę który by się zgodził , ale może warto poszukać...

Sama choruję od początku i na ZUS-ie troszkę zaoszczędziłam...

[boryska_only]

cały czas myślę o Twojej podpowiedzi i mam pytanie!!!
jaką lub na jak długo miałabym podpisać umowę o pracę???
czekam na odpowiedź i pozdrawiam!!!
ps.możesz też napisać do mnie na [e-mail] ))
dzięki

[iktoto]

lexi, zadaj sobie na spokojnie pytanie o Wasze małżeństwo, Twój mąż
chce tego dziecka, czy jest w stanie wybaczyć Ci aborcję? bo to
również Jego dziecko, nie tylko Twoje

kiedyś pytałam mojego męża o taką właśnie sytuację i powiedział, że
nie potrafiłby wybaczyc, nie miałabym prawa mieć do Niego o to
pretensji, także być może stawiasz na szali Wasz związek. Czy warto?

piszesz gdzieś powyżej, że nie wyobrażasz sobie, aby było w Tobie
dziecko, które nie żyje. a czy wyobrażasz sobie, że to, iż Ono nie
żyje jest za przyczyną Twojego przyzwolenia?

czy potrafisz sobie wyobrazić, że jest Ono wyjmowane z Ciebie na
żywca? i co potem się z Nim dzieje? gdzie ląduje?

odpowiedz sobie dokładnie i na spokojnie na te pytania, poki nie
jesteś jeszcze po zabiegu, poki masz możliwość wyboru.

piszesz, że naoglądałaś się zdjęć i lekka trauma jest. czy sądzisz
że po zabiegu trauma minie?

[wiesia140]

A ja myślę , że dzięki temu dziecku mąż może dostać podwójnej
motywacji do pracy, rozważ taką możliwość

[lexi777]

Witajcie ponownie. Właśnie napisalam nati, że zrezygnowaliśmy z a. Nie wiem jak
to się zakończy, ale trochę mdlości mi ustąpiły. Może się zbierają żeby
zaatakowac mocniej kto wieCzuje się zmęczona tym wszystkim i staram się nie
myśleć w ogóle o niczym. Nie chwalimy się po rodzine bo nam glupio. Znaja nasza
sytuację więc ...same wiecie.

HURA!

[incognito.x]

Lexi, bardzo się cieszę)) Gratuluję decyzji i męża Myślę, że co
by się nie działo - będziesz spokojniejsza. A jak to się skończy?...
Cudnie

Pozdrawiam serdecznie Waszą Czwórkę!

:-)

[zmeczona.0]

Cieszę się z Waszej decyzji.
Chwalcie się maluszkiem komu tylko możecie, bo jest czym.
pozdrawiam

[11.jula]

Nie przejmuj się rodziną, ani nikim innym, to wasze dziecko i wasza
sprawa. Jeśli będziesz czegoś potrzebować, to daj znać. No i pisz,
co tam słychać.

[vocativa]

Bardzo się cieszę Lexi777
Pozdrawiam bardzo serdecznie

[iktoto]

cieszę się, że podjęłąś taką decyzję

[wiesia140]

Ja również, jeśli czegoś potrzebujesz pisz

[iktoto]

najbardziej, lexi to chyba potrzebujesz wsparcia, że będzie dobrze,
że jakoś będzie. wiem, że to ciężka sytuacja dla Ciebie, bo mialaś
nadzieję na jakąś tam wolność a tu nagle coś trzeba przesunąć w
czasie, odłożyć, poświęcić się dla drugiego, nie jest to łatwe, mam
nadzieję, że czas jakoś to wyciszy i zaczniesz cieszyć się z ciąży

pozdrawiam
monika

[wiesia140]

Oj tak sam poniekąd stałam w takiej sytuacji. Jak chcesz pogadać
zawsze możesz napisać.

[lexi777]

dzięki wiesiu może skorzystam, ciagle się męczę z tą podjęta decyzją. Spadlo
napięcie trochę, ale uczucie, że jestem do tego niejako zmuszona pozostało..

[nowako-wa]

Cała trudność przy niechcianej ciąży polega na zaakceptowaniu jej...tu nie ma
wyboru: czy chcę być w ciąży?
Jestem w ciąży - a wybór to pozwolę jej się rozwinąć czy usunę...
Często osoby które długo sie starają a nie mogą- nie rozumieją takich odczuć...
A to całkowicie naturalny odruch- dowiadujesz się o życiu którego wcale nie
chciałaś...
Przyjecie go- jest Twoim niby dobrowolnym wyborem- ale część Twojej osoby nadal
sie nie zgadza...i to jest jak najbardziej oczywiste.
Daj sobie czas i spróbuj zdystansować sie choć odrobinę do swoich emocji- bo one
teraz będą szalały...

Wyobraz sobie że masz 15 lat i rodzice zabraniają Ci iść na całonocną imprezę -
niby wiesz że to dla Twojego dobra- ale płaczom nie ma końca...
Ten mechanizm powtarza się przez całe życie jeśli wybieramy coś dobrego ale
trudnego- nasze EGO jest niezadowolone...
Dużo sił i wytrwałości Ci życzę.

[lexi777]

Cześć dziewczyny, chciałam Wam baaardzo podziękować za wsparcie jakie od Was
otrzymałam. Jestem w 14,15 tyg i juz czuję się dobrze. Absolutnie nie żałuję
podjętej decyzji bo wiem jak bardzo bym żałowała, gdyby była inna.Będzie ciężko,
ale damy radę. To co robicie jest super i mam nadzieję, że jeszcze sporo
dziewczyn skorzysta z Waszej pomocy i zrezygnuje z takiego kroku. Bardzo Was
ściskam i wszystkiego najlepszego dla Was i waszych rodzin

[wiesia140]

miło usłyszeć takie słowa , pisz co u ciebie.

[mamaanieli]

czy teraz czegos konkretnego potrzebujesz? z jakiej czesci Polski
jestes? pisz na priw, jesli tu nie mozesz.

[mama.rozy]

to gratuluję wyboru i mocno ściskam.i pisz,jak coś trzeba

[zmeczona.0]

bardzo się cieszę

[lexi777]

N a razie spokojnie czekamy na rozwiązanie. Martwimy się trochę naszym maluchem
bo nie garnie się w ogóle do dzieci wręcz nie ma ochoty na ich towarzystwo. A my
tu fundujemy mu brata.Ach i bardzo dziękuję, nic mi nie trzeba.Jeszcze się nie
zabrałam za chomikowanie bo za wcześnie na toKoleżanki poobiecywały pare
rzeczy, a na razie spokojnie. Strasznie współczuje silence bo pisałyśmy w tym
samym czasie i podjęła inną decyzję. Chyba miałam więcej wątpliwości co do tego
rozwiązania, ale rezultat bylby u mnie podejrzewam tak samo opłakany..Pzdr

[iwona.31]

Błagam ,nie rozważajcie takiej decyzji pod wpływem emocji.Jeśli chodzi o pomoc
to w każdej chwili moge oddać ubranka za darmo dzieciaczkom od 0-2,5 roczku,na
razie.Później będą większe.Moze nie są luksusowe ale są
Ja rozważałam taka możliwośc jaka jest aborcja i żałuję kazdej chwili ,w której
o tym myślałam.Nie wstydźcie się prosić o pomoc.Jak pojawi się dziecko to nawet
nie trzeba o nią prosić.Wierzcie ,że tak jest .Tak było w moim przypadku.
Pomogę każdemu ,kto się do mnie zwróci.mam też łózeczko i wiele innych rzeczy
potrzebnych dla małego dziecka

[mamaanieli]

nie bój sie o starszaka. jak taki mały egocentryk, to własnie
rodzeństwo mu potrzebne do właściwego rozwoju. pzdr. a.