jak sie trzymacie...?

[mia17]

dobry wieczor.

pytanie do tych z Was, ktore sa "na swiezo" po poronieniu i zabiegu:
jak Wasze samopoczucie? lepiej, gorzej? dajecie sobie rade, czy zupelna klapa?
u mnie minely dwa tygodnie od tych dramatycznych wydarzen i powoli zbieram sie
do kupy. pierwsze emocje juz ucichly, teraz staram sie wracac "do zywych",
choc ciezko mi idzie ;-/
juz myslalam, ze sobie poradzilam i wzielam sie w garsc, gdy dopadlo mnie w
miniony piatek i caly weekend do d... ;-(
walcze kazdego dnia ze wspomnieniami, ale tyle ich, ze nie daje chwilami rady.
jak jest u Was...?

[alizeis]

jestem 5 dni po zabiegu i niecale 2 tygodnie po tym jak sie
dowiedzialam, ze serduszko mojego dziecka przestalo bic w 8
tygodniu. To moje trzecie poronienie. Jest mi gorzej niz po
pierwszym i drugim. Nie wiem dokladnie dlaczego, ale tym razem mam
problem z psychicznym pozbieraniem sie. Juz nie mowie nawet o
napadach placzu bez ostrzezenia pare razy na dzien czy depresji. Nie
wiem jak to wytlumaczyc ale normalnie tesknie za tym dzieckiem.
Wiem, ze go nie czulam jeszcze, bo tak wczesnie to bylo, ale juz
widzialam je kilka razy na usg, widzialam to serduszko, widzialam
jak rosnie i przywiazalam sie do neigo/niej. Teraz czuje taka pustke
i nie wiem czym ja zapchac...

nie jestem co prawda 'swiezo po' ale sie wypowiem

[sofi75]

Ja 'swiezo po' trzymalam sie baaardzo dobrze. Po miesiacu od zabiegu
wyjechalismy na dluuugie wakacje, rzeczywiscie przydaly sie, naladowalam
baterie, bylo fajnie i ... juz juz zaczynalam nowe zycie.
No ale wakacje sie skonczyly, wrocilam do swojego srodowiska, znajomych i
przyjaciol, ktorzy znali historie. I tu nastapilo zaskoczenie: nawieksze doly
zaczelam zaliczac wlasnie 2 m-ce po. No ale duuza role odegrali tu wlasnie
znajomi, bo jakos tak sie ukladalo ze nie przestawali w moim towarzystwie byc
monotematyczni (a wokol mnie ostatnio duzo lasek w ciazy albo swiezo upieczonych
mamus), a mnie cierpla skora na plecach jak sluchalam o tych wszystkich
przypadkach szczesliwych i nieszczesliwych.
W koncu peklam i powiedzialam najblizszym znajomym zeby mi nie brali za zle
jesli bede ich przez jakis czas unikac, bo ja po tym co sie stalo musze wreszcie
psychicznie z tego wyjsc, a kazda impreza u nich tylko moje doly poglebia.

Dlatego, jesli moge, to mam mala rade - nie ukrywajcie przed swiatem tego ze sa
wobec was nietaktowni i tego ze nie macie ochoty na jakis temat gadac. Zgrywanie
bohaterki tylko przedluza ten 'spleen'.

U mnie podzialalo - teraz minely 4 m-ce, i chociaz w ciazy jeszcze nie jestem
(chyba?), to juz zupelnie inaczej patrze na swiat ...
________________________________
"do gory uszy, to i pupa ruszy"

[poemi123]

U mnie różnie. Jestem tydzień po zabiegu. Czasami czuję się
świetnie, jakbym mogła góry przenosić. Myślę o przygotowaniach do
kolejnego starania, robię generalne porządki w domu (tak jakbym
porządkowała życie), planuję, planuję. Normalnie super - aż się
siebie boję.
A za pięć minut ryczę, nie mogę się pozbierać, siedzę i patrzę się w
sufit. Nigdy nie myślałam, że będę kiedyś czuła taką pustkę - jakby
ktoś ukradł kawałek mnie. W poniedziałek wracam do pracy - mam
nadzieję, że będzie lepiej.

[sylvia_b]

He, he, he.
Ja podświadomie chyba zrobiłam w domu to samo - pierwszy dzień po
powrocie ze szpitala generalne porządki, potem cały czas
kombinowałam jak przemeblować mieszkanie, bo nie mogłam na nie
patrzeć. Może coś w tym jest
Ja reaguję dziwnie. Już w szpitalu i zaraz po zabiegu chciałam mieć
dziecko jak najszybciej, nawet nie czekac tych czterech miesięcy,
które muszę. Teraz mam odwrót o 180 stopni. Doszłam do wniosku, że
nie chcę wcale. Któraś tak ma?

Sylvia_b - rzeczywiście coś w tym jest

[poemi123]

Pierwsze co zaczęliśmy robić z mężem, gdy przywiózł mnie ze
szpitala, to porządkowanie ciuchów. Nie mogłam się doprosić, by to
zrobił od paru miesięcy. We wszystkim chodził, nawet w sfilcowanych
sweterkach. A tu nie czynił oporów. I sam stwierdził, że to trochę
pomogło.

Mija miesiąc

[mad-25]

a ja juz prawie doszłam do siebie, praca, dziecko (juz 2 tyg.
choruje, synek ma 3 lata)i jakoś leci. Myślę że się pozbierałam,
dziecko chcem ale napewno nie teraz.
Od razu po zabiegu chciałam dosłownie starać się od początku (lecz
dopiero praktycznie wczoraj z mężem dopiero spróbowaliśmy - 6
października minie miesiąć ale już możemy , wszystko ok ..)
A teraz jest inaczej myślę że skoro poroniłam to znaczy że jeszcze
nie pora mieć dzidziusia, wracam na studia, i to jest teraz mój
plan.

Momentami wyobrażam sobie co by było gdyby, to były koniec
miesiąca , jakoś tak. Ale co ja mogę, tak musiało byc, co ztego że
dbałam o siebie, robiłam co mogłam, żeby było ok, nie wyszło.

Ale bedzie dobrze, przyjdzie pora to zostane po raz drugi mamą, nie
zabezpieczamy się z mężem , więc liczę na los, zobaczymy .

Z synkiem też 3 lata bez zabezpieczenia, a kiedy już chcieliśmy ,
musielismy parę miesiący się starać, każdy ma swój moment, tak to
jest niestety. Nic nie da się zaplanować, i tak zawsze plany się
krzyżują. Ale ja i tak wiem że musi być dobrze, cokolwiek by nmie
było.

W końcu zaczynam myśleć pozytywnie ./.......

[poemi123]

Mad i tak trzymaj. Bo już się bardzo o twój stan ducha martwiłam.

czesc ;-)

[mia17]

widze, ze wiele z Was przezywa podobne stany - ja tez moge sie pod nimi podpisac.
poki co zaczynam miec "nerwa", bo jutro ide na kontrolna wizyte u gina i boje
sie... boje sie, ze cos jest nie tak, ze sie nie zagoilo, ze bede musiala robic
milion badan, ze tysiac innych rzeczy... ;-(
wiem, ze to bardziej psychika dziala, bo fizycznie nie czuje sie zle. wlasciwie
po zabiegu nie mialam zadnych dolegliwosci, ale i tak sie boje ;-/
mam nadzieje, ze po badaniu lekarz stwierdzi, ze wszystko jest OK i bede miala
kolejny problem z glowy.
pozdrawiam Was serdecznie

[poemi123]

I tak pewnie będzie. Trzymam za to kciuki.

poemi -

[mia17]

dziekuje za wsparcie
wiecie, bardzo sie ciesze, zetrafilam na to forum.
ktos, kto nie przezyl poronienia, zabiegu - nie zrozumie naszych lekow, emocji,
stanu. ciesze sie, ze mozemy dzielic sie naszymi myslami i wspierac.
mam Przyjaciolke, ktora jest przy mnie duchem (cialem nie, bo mieszkamy w
roznych miastach). wiem, ze baaaaaardzo stara sie mnie pocieszac, podnosic na
duchu, itp.
ale Ona pol roku temu urodzila zdrowa coreczke i moze sie tylko domyslac, co
przezywam. nigdy nie bedzie w stanie wczuc sie w te emocje. doceniam to, co dla
mnie robi - ale nie moge z Nia porozmawiac o wszystkim, co czym bym chciala.
chocby dlatego, aby Jej nie ranic.
dlatego ciesze sie, ze moge tu, z Wami, "pogadac". choc wiadomo, ze oczywiscie
milej byloby spotkac sie np. na forum "przyszle mamy"
ale to sie stanie i wtedy bedziemy mialy zupelnie inne tematy

6.10 minie miesiąc a ja jeszcze nie byłam u gina

[mad-25]

Jakoś brak odwagi. Nie mam siły.
Nie dlatego że boję sie czy co , ale jakoś tak nie mam potrzeby.
Czy może coś się stac???

Po 1 porodzie poszłam do gina 2 lata po porodzie, wiem że tak nie
moża, ale ja tak zrobiłam.

Po tym głupim zabiegu ten nie mam zamiaru iśc, no chyba że coś by mi
się działo.

Nie wiem czy robię żle, ale chyba nic się nie stanie??

[mia17]

nie wiem, czy cos sie stanie, ale ja bym na Twoim miejscu poszla.
po zabiegu moze byc roznie i lepiej jest sprawdzic, czy wszystko sie ladnie goi.
wiem, ze to mile nie jest - mnie czeka jutro wizyta, brrrr! - ale wole pojsc i
byc spokojna.

Mad, wizta po zabiegu sluzy miedzy innymi

[sofi75]

temu, aby lekarz sprawdzil czy wszystko dokladnie oczyscil poprzez USG.

Jesli nie, moze dojsc do zakazenia i powaznych potem krwawien ... to sie co
prawda zdaza rzadko ale chyba lepiej to sprawdzic


____
"do gory uszy, to i pupa ruszy"

Ja jestem dwa tygodnie po...

[adomi]

... zabiegu. Trzymam się niby dzielnie, teoretycznie wróciłam do
normalnego życia, ale własnie jak pisałam Poemi czasami nie wiadomo
kiedy coś mi się skojarzy, przypomni i dół totalny Jak na
hustawce...

Do do wizyty - mad - ja bym poszła na Towim miejscu. Ja byłam
wcozraj, lekarz zrobił mi USG, wszystko w środku OK, nawet
stwierdził, że cykl już normalnie rusza i zbliża się owulacja. Tak
więc pod tym względem jestem spokojna.
Zrobiliśmy od razu częśc badań i wg testu wyszło, ze mam chlamydię
Od razu zaczęłam brać antybiotyk. Na wyniki badań z krwi czekam
tydzień i na jeden ok. 3 tygodni.

Staram się teraz skupić na wyleczeniu wszelkich bakterii,
podładowaniu akumulatorów, odpowiedniej suplementacji i jak tylko
będę wiedziała, że zrobiłam wszystko, żeby uniknąć przeżywania
takiej sytacji w przyszłości baaardzo chcę się starać o dzieciątko.
Nie wiem, ale w moim przypadku wydaje mi się, że tylko kolejna
zdrowa ciążą i dzieciątko ukoi bardziej mój ból i tylko wtedy chyba
będę w stanie przyjąć, że to co się stało stało sie w jakimś celu,
że to doświadczenie miało mnie czegoś nauczyć, pokazać życie z innej
perspektywy...

Trzymajcie się dziewczyny! To, że się wspieramy tutaj to też
część "terapii" i dziękuje Wam za to jesteście

dziewczyny - trzymajcie kciuki!!!

[mia17]

za 20 minut wychodze, lece do gina na kontrole...
mam nerwy jak postronki i brzuch mnie boli ze swtresu. boje sie, w morde...
trzymajcie prosze kciuki, zeby bylo dobrze!

[poemi123]

I jak było

[mia17]

bylo dobrze. usg pokazalo, ze wszystko w normie i lekarz powiedzial, zebysmy
poczekali jeden cykl, a od nastpnego - do dziela!
tak wiec dostalam zastrzyk energii i pozytywnego kopa!

[sylvia_b]

Kurde, a ja to chyba jednak nienormalna jestem. Do wczoraj byłam
totalnie na nie. Nie, nie, nie i kropka. A od wczoraj znowu mi się
chce dzidziusia.
Zastanawiam się czy to wynik mojej niedojrzałości emocjonalnej czy
doświadczeń poprzedniej ciąży

[mia17]

a moze to wynik hustawki hormonalnej...?
zalezy, jak dawno poronilas.
ja u siebie zauwazam straszne wahania nastroju - uciazliwe i dla mnie i dla
otoczenia. powoli sie uspokajam, ale jeszcze potrafie wyskoczyc jak diabel z
pudelka
na wszystko potrzeba czasu...

[poemi123]

Właśnie. Czuję tak jak Mia. Chyba to normalne. Huśtawka nastrojów.

[mia17]

nie wiem, przez jaki czas te hormny beda jeszcze szalec, ale na razie wiem, ze
to ich "wina". zapewne z biegiem czasu - moze po pierwszej @ - wszystko wroci do
normy. tak przynajmniej sobie mysle.
szkoda, ze nie spytalam sie wczoraj gina...

[sylvia_b]

Zabieg miałam 20 sierpnia. I zaraz po nim miałam ciśnienie na
następną ciąże jak diabli. Najlepiej tu i teraz. Od jakiegoś czasu
nie chcę słyszeć o dziecku. Wczoraj spotkałam koleżankę z 4
miesięcznym maluchem, który był pierwszym dzieckiem w życiu, które
mi przeszkadzało i mnie denerwowało.

[mia17]

mam podobnie ;-(
moja Przyjaciolka urodzila pol roku temu coreczke. teraz, po moim poronieniu,
omijam szerokim lukiem rozmowy na jej temat. ani w smsach, ani w mailach nie
pytam o nia - jedynie jak moja Przyjaciolka sama napisze to czytam. ale nie
komentuje...
zle mi z tym, czuje sie jak padalec, ale nie potrafie inaczej...