game over

[u-p-i]

Udalo sie! w domu, bez hormonow i bez lyzeczkowania (oczywiscie w polowie
tygodnia zrobie sobie na wszelki wypadek usg). Ronilam w 10 tygodniu, wiec
balam sie, ze samoistnie sie nie uda. I jestem bardzo szczesliwa, ze sie
udalo! W soboty Wielka Noc... Dzisiaj swietujemy zycie!

Zegnam sie zatem z wami

[asiara74]

Dobrze że już po, życzę ci wiecej szczęścia przy nastepnej ciąży.

[grochalcia]

nie uciekaj!moze bedziesz mogła tutaj słuzyc pomocą i rada innym dziewczynom.
fajnie, ze Ci sie udalo bez zabiegu. ja przeszlam ich 2..brrrr.

trzymaj się

[jola427]

u-p-i dlaczego chcesz stąd zniknąć? Twoje wypowiedzi na różnych
wątkach bardzo mi pomogły... Może zaglądaj tutaj i dalej wspieraj
wszystkie dziewczyny które przychodzą tu w takim stanie jak ja w
czwartek.
A tak wogóle, to już przestałaś krwawić???? Bo jakoś chyba nie
zrozumiałam. Ja zaczęłam krwawić w czwartek, tzn wyleciało najpierw
to co było duże i skrzepy, a później zaczęło się normalne
krwawienie. Dzisiaj jest małe i właśnie martwię się, że za szybko,
że może coś się zablokowało. Mam dzisiaj kontrolę w szpitalu.
Strasznie się boję, że zostawią mnie na zabieg, żeby posprzątać po
naturze. Ale nie wiem, a może to już wyleciało co miało wylecieć?

[u-p-i]

Prawie przestalam... Wielkie wylecialo w sobote wieczorem i od tamtej pory taki
duzy okres. Chyba nie ma powodu, zeby bylo wiecej...
Ja tez dzisiaj ide do szpitala, no, moze jutro...
Trzymam kciuki i nie daj sie (zawsze mozesz poprosic o kilka dni zwloki, ze zle
znosisz interwencje; no i wybierz szpital przyjazny naturze!)

[jola427]

Byłam już. No i nic nowego się nie dowiedziałam. Dzisiaj był taki
starszy dr, byłam pewna, że on mnie zostawi na zabieg, ale nie...
powiedział po długim i bardzo bolesnym usg (powiedział, że musi
boleć bo on chce dokładnie wszystko sprawdzić) stwierdził, że raczej
pójdzie samo do końca. Póki co mam mierzyć temp sobie, i obserwować
jak leci. Ma się zmniejszać i dobrze że się zmniejszyło, a jakby
nagle było znów dużo to na izbę przyjęć przyjechać, tak samo przy
gorączce. Leki mam zmniejszyć, a antybiotyk jutro się kończy i
kolejnego już nie muszę brać. We wtorek będę miała usg (ale już w
przychodni) i z wynikiem mam się pokazać jakiemuś lekarzowi na Izbie
Przyjęć. Ty masz już dzieciaczka jakiegoś tak? Dobrze kojarzę? Z
której ciąży?
Wiesz, to było straszne dzisiaj w tym szpitalu w poczekalni
siedziałam 40min wśród ciężarnych, które przyjechały na ktg lub na
poród. One były szczęśliwe, a ja zaciskałam zęby żeby się przy nich
nie poryczeć.
Mam jeszcze do cIebie pytanie, czy Ty robiłaś jakieś badania po
pierwszym poronieniu? Zastanawiam się nad tym, bo jak większość
lekarzy również mój mówi, że pierwsze poronienie jest traktowane
jako przypadek, selekcja natury. No i nie wiem, może powinnam iść do
jakiegoś lekarza, który zajmuje się kobietami po poronieniach i
przygotowuje do ciąży po nich. A jak Ty zrobiłaś?

[u-p-i]

Oh, moja historia jest banalna. Pierwsza ciaze (pierwszy cykl po odstawieniu
tabletki) z "wpadki" z mezem poronilam (w 10 tygodniu zaczelam krwawic i kilka
dni pozno zrobiono mi zabieg). Potem bylo dlugo dlugo nic

[jola427]

u-p-i napisała:

> Wiesz Jolu, Ty bedziesz miala swoja droge oswajania sytuacji.
Lekarze, ktorzy
> bagatelizuja sprawe maja w sumie racje (mimo, ze Ciebie to moze
wkurzac czy
> bolec): mi moja madra lekarka po pierwszej poronionej ciazy
powiedziala (bardzo
> milo i w dobrej wierze): "dla Pani to jest tragedia i musi to Pani
przeplakac;
> dla mnie to niestety tylko statystyka".
>
> Na Twoim miejscu pewnie bym sobie zrobila wszystkie mozliwe
badania! Poszla
> prywatnie na kontrole do poleconego specjalisty (nie wiem skad
jestes, bo
> moglabym Ci dac namiary na lekarza, ktory prowadzil synka).
Posluchalabym tez
> rady o odczekaniu trzech czy szesciu cykli oraz przeczytala cala
dostepna
> literature na ten temat.
Wiesz, ja nie jestem zła na lekarzy, że mają takie podejście.
Trafiałam na razie na takich, którzy nie starali mi się wybić z
głowy mojego bólu i cierpienia. Tylko na spokojnie tłumaczyli, że co
druga ciąża tak się kończy, że coś było nie tak już na początku i
powinnam się cieszyć, że mój organizm sam sobie z tym radzi. Jeden z
lekarzy powiedział mi, że to nasza wina że tak to przeżywamy, że
tylko od nas zależy jak będziemy na to reagować, jak kolejne roniące
kobiety będą reagować. Jego zdaniem gdyby każda kobieta po
poronieniu mówiła o tym głośno, że tak się zdarza, że do 12tc to
jest czysta loteria. Wówczas te poronienia byśmy trochę oswoili, to
nie byłoby później w kolejnych dziewczynach tyle żalu, cierpienia.
Myślę, nad tym co powiedział, i wiem, że ma rację. Ciągle temat
poronień to temat tabu, kobiety to ukrywają, nie mówią o tym
otwarcie, nawet koleżankom. Jak tylko okres nie przychodzi robimy
test i już zaczynamy się cieszyć ciążą, biegamy po lekarzach, po
usg. A może jedank byłoby lepiej tak jak było kiedyś. Czekamy na
okres, spóźnia się 2-3 tyg, dopiero robimy test i myślimy o... chyba
jestem w ciąży, to zmieniamy tryb życia na bardziej oszczędny,
bierzemy kwas foliowy i zapisujemy się na spokojnie na wizytę u
gina. Koło 10tc mamy pierwszą wizytę, a pierwsze usg po 12tc. Jeżeli
jest ok, to zaczynamy się cieszyć. Tylko że to się tylko tak łatwo
mówi... Moja mama powiedziała mi że 3tygodniowe spóźnienia okresu to
się kiedyś każdej kobiecie zdarzały i żadna nie robiła z tego
paniki, że to poronienie, tylko czekały na kolejny cykl i starały
się z mężem kolejny raz.
Rozmawiałam z koleżanką ostatnio i mówię do nie patrz ile teraz się
chorych dzieci rodzi, duuuuuuuuużo więcej niż kiedyś, ona mi na to,
że to zrozumiałe gorsze powietrze, więcej chemii, a ja mówię nie,
wcale nie przez to (chociaż to pewnie też ma spory wpływ), ale
przede wszystkim dlatego, że kiedyś nie było mowy o lekach
podtrzymujących ciążę w pierwszych 3 mies. Teraz natura chce
zwalczyć chory zarodek, a lekarze podają środki na podtrzymanie i
jak się uda, to kto wie.... Może będzie dobrze, a może będzie
dzidziuś chory. Znam właśnie taki przypadek, dziewczyna trafia do
szpitala w 5tc z plamieniami i bólem podbrzusza, lekarze próbują
podtrzymać ciążę lekami na podtrzymanie, dziewczyna leży 3 mies
plackiem w szpitalu, zagrożenie poronieniem mija i wtedy szok na usg
wychodzi że dziecko będzie miało niewydolność obydwu nerek. Płacz,
tragedia, lament..... Pozostawiam bez komentarza.
Dlatego u-p-i ja coraz bardziej przekonuję się, że lekarze mają
rację, że to loteria, selekcja natury. Zdrowy zarodek poradzi sobie
i z przeziębieniem i z wirusami i z przemęczeniem i z innymi
dolegliwościami. Słaby zarodek nie przetrwa nawet leżenia plackiem.
Nie dziwię się że masz takie podejście. Ja mam się już coraz lepiej,
dzisiaj byłam na szkoleniu bhp do pracy, od 1.04 idę do pracy na
weekendy (w pozostałe dni muszę się opiekować małą) i już dzisiaj
widziałam ile mi da to że wracam wśród ludzi. Takie rzeczy się
zdarzają i jakoś trzeba żyć dalej i mieć nadzieję, że to co mówią
lekarzema sens, że kolejnym razem się uda.
Oczywiście zrobię podstawowe badania toxo i cytomegalię właśnie
zrobiłam, zbadam jeszcze tarczycę, bo mam skłonności do problemów z
nią, zrobię posiew moczu, badania ginekologiczne i poziom prl. To
pewnie tyle, może jeszcze coś w czasie wyjdzie. Jak coś będzie nie
tak, to wyleczę, a jak będzie ok to zabierzemy się do roboty. Póki
co zajmę się sobą, córką i mężem.
Przez to co się stało zdałam sobie sprawę, że nie doceniałam tego co
mam. Mam kochaną najwspanialszą na świecie córkę i naprawdę
wspaniałego kochanego i oddanego męża, który tak bardzo mnie wspiera
i ma wciąż cierpliwość mnie pocieszać, chociaż wiem że i dla niego
to był cios.
Wiesz, może wydaje Ci się że nic takiego nie zrobiłaś, to bardzo mi
pomogłaś, to co pisałaś, to Twoje podejście, które mnie z początku
szokowało, a którego Ci zazdrościłam. Naprawdę bardzo się cieszę, że
spotkałam Cię na swojej drodze, mimo iż tylko wirtualnie.

Jestem z Warszawy, a Ty? Jeżeli tez to podaj mi namiary na tego
pywatnego gina.

[u-p-i]

Fajny ten Twoj lekarz! Ja calym sercem uwazam, ze poronienia powinno
sie oswajac (i to nie tylko swoje, ale poronienia w ogole).

Wysylam Ci email na poczte gazetowa.

[lilith76]

Czekamy na
> okres, spóźnia się 2-3 tyg, dopiero robimy test i myślimy o... chyba
> jestem w ciąży, to zmieniamy tryb życia na bardziej oszczędny,
> bierzemy kwas foliowy i zapisujemy się na spokojnie na wizytę u
> gina. Koło 10tc mamy pierwszą wizytę, a pierwsze usg po 12tc

Jest w tym sporo racji. Dziś w modzie jest robienie trzech testów ciążowych, minimum dwukrotnej bety, czy przyrasta, usg - sprawdzić, czy jest pęcherzyk, usg - czy już bije serce, usg - bo dawno nic nie widziałam. Spirala się rozkręca, wymyślają coraz to nowe gadżety dla zeschizowanych ciężarnych.
Jednak moja ciąża skończyła się koło 7/8 tyg., a organizm nadal produkował hormony (nie brałam nic na podtrzymanie, to prywatna inicjatywa mojego ciała). Rzecz wyszła na jaw na usg w 12 tyg. Gdyby nie to badanie, gdybym żyła w czasach sprzed usg, nie wiem ile bym tak chodziła, co dalej by się stało. Pytałam lekarza w szpitalu - może bym sama w kóńcu zaczęła ronić, może wdałoby się zakażenie. Dzięki.

[jola427]

No właśnie lilith, ja sama nie wiem jak będę się zachowywać w
kolejnej ciąży, czy będę spokojnie czekać na rozwój wydarzeń? Czy
polecę na usg w 6tc i co tydzień będę sprawdzać. Wszystko
porównywałam z pierwszą ciążą, tamta rozwijała się idealnie i od
początku przechodziłam ją książkowo. W dniu spodziewanej @ test i 2
grube krechy, po tygodniu wizyta u gina, a w 6ti 4d usg i wszystko
idealnie widać było serduszko, żadnych odchyłek od normy, termin z
usg taki sam jak z OM. Okropne mdłości i wymioty, ból piersi i już w
7 tc większy stanik, sporadyczne bóle podbrzusza, żadnych plamień,
nic dziwnego że wtedy byłam wyluzowana. Z tą ciążą od poczatku było
inaczej, mdłości prawie wogóle, na piersiach żyłki, ale prawie wcale
nie bolały, nie zauważyłam powiększenia, okropne wzdęcia (ustąpiły w
6tc) i nie wiadomo dlaczego ból krzyza. Na usg w 6t i 4d opóźnienie
kilkudniowe, a zarodek ma wielkość jak w 5 tyg, serduszka oczywiście
nie widać, ale jest echo. Wierzyłam że będzie dobrze, bo przecież to
niemożliwe, żeby mnie coś takiego spotkało... a jednak.
Ciekawe tylko skąd te bóle krzyża? Może to nerki, w bad aniu moczu
pokazało się białko, ale lekarz to zbagatelizował, powiedział że
jest go mało. Mam tyłozgięcie macicy i lekarz jak robił mi usg
powiedział że może od tego mnie kręgosłup bolał. Ale czy to prawda?
Czytałam o tyłozgięciu i nigdzie nie pisze, żeby to mogło powodować
jakieś bóle.

[lilith76]

Zaskakujące.
Moja ciąża też była raczej łagodna w przebiegu, ale cieszyłam się, że przecież niektóre kobiety tak mają.
Na pierwszym usg też była młodsza o kilka dni w stosunku do moich ustaleń (ostatni dzień ze śluzem płodnym), ale przecież mogłam się pomylić, temperatury nie mierzyłam. No i serce biło, a po tym etapie podobno tylko 1 na 20 ciąż się kończy. Przynajmniej mam jakieś zdjęcie na pamiątkę.
Też miałam tydzień silnych bólów w krzyżu, ale ginekolog mówił, że to się macica rozszerza. W końcu minęły.

Po poronieniu, rozpisałam rozkład na kolejną ciążę - co, kiedy badać, żeby znowu nie dowiedzieć się po kilku tygodniach o śmierci dziecka - przyrosty bety, usg. Teraz po 2 miesiącach myślę, że to szaleństwo. Wystarczy jak poprzednio - jedno by zobaczyć, czy serce bije i drugie genetyczne. Nigdy już nie wejdę na usg z takim lekkim sercem jak wtedy - będą rączki, nóżki, a może już płeć zobaczę. Będzie mnie ściskać w gardle.

[u-p-i]

Ty jolu napisalas wiersz, ktory jest w Twoim pozegnaniu? Jest sliczny!!! Az mi
sie lzy w oczach zakrecily!

Wiesz, mysle, ze cos jednak sie traci majac moje podejscie: ja nie mam aniolka,
ja po prostu mialam nieudana ciaze z nieudanym zarodkiem (czyli to, za co
wiekszosc dziewczyn na tym forum nienawidzi lekarzy).

Trzymajcie sie cieplo z Twoim mezem, z coreczka i z kochanym aniolkiem

[yadrall]

Znaczy,ze ja mialam 4 razy pecha i nieudany zarodek??? Super...

[lilith76]

Każdy radzi sobie z bólem inaczej, każdy wraca do życia inaczej - jedna przeżywa etapy żałoby jakby straciła dziecko, druga je odczłowiecza. Ja nie potrafię tak jak u-p-i - moje 8 milimetrów istoty było moim dzieckiem, nie jakimś chłamem zatrzymanym rozwoju.
Jedyna pociecha dla mnie to taka, że na tym etapie rozwoju raczej nic je nie bolało, nie miało świadomości, więc odeszło spokojnie. Dla mnie nie było człowieczkiem z rączkami, nóżkami, wołające "mamusiu, mamusiu, puk, puk, to ja". Gdybym ciąża skończyła się na późniejszym etapie, rozpaczałabym chyba bardziej, bo cierpienie mojego dziecka byłoby większe.

[u-p-i]

Yadrall, Lilith,
pewnie, ze kazdy przezywa inaczej! I kazde przezywanie jest dobre!
Ja opisalam swoje mysli

[lilith76]

ja nie nienawidze moich
> nieudanych zarodkow! Sa moje! Z mojego ciala, z mojej krwi, chodowane pod
> sercem! Nie chce sie ich wypierac, nie chce o nich zapominac. Tylko nie nazywam
> ich "dziecmi" czy "aniolkami". I tyle.

Ok.
To tylko nazwy. Emocje czasem te same.