Wieczorem już nie wytrzymałam!!! ;(

[0aguska]

Wieczorem już nie wytrzymałam...cały ból gromadził się we mnie od
rana aż wkońcu eksplodowałam lawiną łez...Zapewne jest Nas wiele,
takich kobiet jak ja , które też to przeżywały...Straciłam mojego
synka 1 listopada 2008r. zbieg okoliczności , Swięto Zmarłych,...
6 miesiąc, rano miałam potworne bóle, plamienie, pojechałam do
szpitala, tam męczarnia, fatalna opieka medyczna...niesamowity
ból...i utrata szczęcia . minęło 5 miesięcy ...myślałam że już
się troche podniosłam z tego dołka, musiałam żeby nie stracić też i
męża i dalszego życia...było cholernie ciężko, ale jednak zaczęłąm
żyć jakoś normalniej. Dziś byłam z mężem w kościele, wiadomo
wiosna , mamy z maluszkami, z wózkami...a ja??? stałam i czyłam się
okropnie... koniec mszy, jeszcze coś śpiewają, myślę: już idziemy,
już po wszystkim...a tu nagle podchodzi do nas maleńka
dziewczynka...ledwo chodzi , z wielkimi dużymi pięknymi
oczkami...mąż się uśmiecha do niej, macha...a ja stoje i nóż mam
wbity w serce, łzy napływają do oczu, myślę: jestem taka
bezużyteczna i okropna...wytrzymałam,ale teraz już nie dałam
rady...ły się leją, a serce tak boli...tak bardzo pragnę Go
przytulić, pocałować w główkę maleńką i utulić do snu....pragnę
dziecka jak nic na świecie, a zostało mi odebrane...dziś wszystko
wróciło, i ktoś powie że wiele z Nas kobiet to przeżywa, to jednak
bólu nie ukoi, wręcz przeciwnie, dochodzi myśl czemu tak jest na tym
świecie że tracimy to co dla nas najważniejsze w życiu...ktoś powie
jesteś młoda, urodzisz wiele dzieci, co z tego jak już nigdy nie
poczuje ruchu mojego Alanka i co z tego jak zielone światło
dopiero za pare lat...sama muszę znaleźć, mieć tą nadzieję bo słowa
bliskich dodatkowo ranią...

[meresanch]

przytulam
bardzo mocno
płacz czasem pomaga
ja nawet nie wiem jakie płci były moje dzieci

[martabg]

Bardzo mi przykro, wiem dokładnie, przez co przechodzisz.
Mojej Helenki także nie ma już 5 miesięcy...
Ale to bardzo mało czasu, szczególnie by jakoś sobie wszystko
poukładać.
Tęsknić będziesz całe życie, nie będzie dziecka, które zastąpi Ci
synka. Będzie za to milion sposobności, byś sobie o tej stracie
przypominała. To z pozoru nic nie znaczące momenty, pewne myśli w
głowie, jakieś słowa, a ty masz przed oczami ponownie wszystko...
Ładna pogoda- mogłabym już spacerować z małą. Jakieś ciuszki- może
byłyby dobre. Wyjazd- już nie we 2 tylko całą rodzinką...

Rozum podpowiada, by zamknąć za sobą wszystko. Uwierzyć, że dziecka
nie ma i już nie wróci. Ale tęsknota nie pomaga...

Myślę, wierzę, że ból minie, zostanie pamięć. Ja powoli uczę się
myśleć o Helutku nie w kategoriach straty, a tego, co mi przez ten
krótki czas dała. Czysta radość, z każdego kopniaczka, z każdego od
niej znaku. Lubię o tym myśleć- to były szcześliwe chwile.




Dlaczego musisz czekać tak długo?

[grochalcia]

od razu mi się przypomnialo...po pierwszym poronieniu bylam z mężem w
Kosciele a tam co chwile podbiegala do mnie mala dziewczynka i
chciala do mnie na rączki. co rodzice ja ode mnie zabierali to ona
zaraz znow przybiegala...Jezu, jak to bolalo...nosilam na rekach obce
dziecko w Kosciele i tak bardzo chciaalm aby bylo moje...

[kalka86]

Bardzo mi przykro . Ja czuję to samo. Mój Tomuś umarł 7.11.2008 w 36t.c. Już
prawie wszystko mieliśmy kupione dla Niego, ciuszki do dziś poskładane są na
półkach. Czasem tam zaglądam i przytulam się do Jego śpioszków. Jeszcze nie
jestem gotowa by to pochować.Łzy napływają do oczu w najbardziej nieoczekiwanych
momentach. 2 tyg. temu bylismy w Kościele a tam matka z synkiem i z taką
miłością patzryła na niego.I juz było po mnie, cała sie rozkleilam.Odwiedzamy
Tomusia na cmentarzu.Zamiast zabawek, pieluszek kupujemy znicze,kwiaty na Jego
grób.Tak bardzo pragnę dziecka, dla mnie dla mojego męża, ale paraliżuje mnie
strach,że znowu coś będzie nie tak.To wszystko jest niepojęcie trudne, ale
trzeba w sobie,jakims cudem, znaleźć siłę, by móc przetrwac.

[0aguska]

Dziękuję za słowa otuchy i wsparcia...w takich momentach to pomaga
najbardziej...nie jestem sama, ale ból jest tak ogromny... ja
spaliłam w piecu bielutki becik do chrztu, który kupiła
teściowa...nie mogłam przechodzić obojętnie obok szafy wiedząc że on
tam jest i czeka, był Alanka, więc już nie będzie potrzebny muszę
tyle czekać ...bo miałam cesarkę i kazali mi 2lata odczekać bo
jestem młoda...ale wszystko zanim się poukłada to minie troche
czasu, a ja czuję taką pustkę w sercu i chciałabym ją choć w jakimś
stopniu wypełnić.dni mijają, czuję się silniejsza...pozornie...bo
wystarczy popatrzeć na małe buciki które stoją na półce, (bo ich nie
miałam sił wyrzycić...) i wszystko wraca...

[yba2]

Wiesz, to będzie wracać w różnych momentach. Pozwól sobie na te
wszystkie emocje które przychodzą.

Moje drugie dziecko też umarło 1 listopada, tyle że w 2005 roku.

[moniawilk]

mi też brak sił,naprawde nie mam ochoty nawet czasami życ ,bo myśle
że mi sie nie uda i tak wkoło,ja straciłam 2razy ale nawet nie
wiedziałam tez jakiej są płci,to wszystko ponad moje siły.pozdrawiam

[zama-zama]

ja przestałam chodzić do kościoła
co z tego...znajomi mają dzieci które uwielbiają się ze mną bawić, a
ja...prowadzę przedszkole i moje-niemoje dzieci mam na co dzień- czasem to
właśnie one pozwalają mi zapomnieć, pozwalają mi nie myśleć ale to wszystko
potem wraca po raz kolejny ze zdwojoną siłą

AGUŚKA

[martabg]

Widzę, że mamy podobne sytuacje...
Bardzo zaciekawił mnie wątek czekania po cesarce. Ja też ją miałam,
po tym wdała się infekcja. Pytałam dwóch lekarzy. Jeden powiedział,
że spokojnie po pół roku mogę zachodzić, inna pani ordynator
powiedziała, że ze względu na infekcję powinnam czekać 9 miesiecy. I
tego się trzymam, w lipcu zaczynamy.

Może skonsultuj to z kimś innym? Potrafię sobie wyobrazić, jak
trudno jest czekać, kiedy pragnie się dziecka. Ja też słyszałam o
latach czekania po cięciu, ale na innym forum jest koleżanka, która
zaszła w ciążę 3 miesiące po stracie ( i cięciu) córeczki, i
wszystko jest ok.
Czy u Ciebie były jakieś inne przeszkody?

(Oczywiście jeśli nie chcesz odpowiadać, nie pisz)

[0aguska]

Witaj Marta, u mnie niedość że cesarka i trzeba tyle odczekać, to
jeszcze nauka...szkoda rzucać a w ciąży było mi bardzo ciężko i to
też było przyczyną poronienia...mąż niema pracy, sam się uczy więc
narazie i tak nie mogę planować dziecka ze względu na to że minęło
dopiero 5 miesięcy i wolę odczekać choć rok żeby nie stało się to
samo bo tego bym nie wytrzymała... następną ciążę chcę zaplanować
tak żebym wcześniej kwas foliowy brała, infekcji żadnej nie
miała...choć jak tak sobie pomyślę że miałabym znowy to przechodzić
to aż boję się myśleć i cokolwiek planować.....tak bym chciała by
się udało...byłam u świetnego polecanego lekarza i on mi powiedział
że mogłabym tylko rok odczekac i wporządku ale lepiej żebym
poukładała sobie sprawy, skończyła naukę, tak by nic mi nie stało na
drodze i żebym się nie stresowała.więc poczekam dwa lata...bo dłużej
napewno nie wytrzymam...a ty się boisz??strach paraliżuje Cię
ilekroć pomyślisz o następnej tak upragnionej ciąży?

[martabg]

Czy się boję...

I tak, i nie.
Boję się, bo najpierw leżałam w szpitalu od 6 miesiąca, później ta
infekcja i pilne cięcie. I ten ból, którego nie można do niczego
porównać...
Ale cieszę się na nowe życie, na rosnący brzuch, na ciążę, na
dziecko.
Jestem podekscytowana, biorę już kwas foliowy, niebawem wizyta u
gina, cieszę się, tak jak i cieszyłam się ostatnim razem na te całe
przygotowania.

Pewnie, że obawiam się niepowodzenia, to będzie moja 3 ciąża,
pierwszą straciłam w 12 tygodniu, wiem, że nie będzie łatwo, z
pewnością nie będę pracować, będę chuchać na zimne, na tą
okoliczność szukamy już z mężem nowego mieszkania bez schodów
(mieszkam obecnie na dwóch poziomach), bo jak przyjdzie do leżenia
to nie będę mogła do łazienki po schodach biegać...
Z pewnością będę rozmawiać z moją Helenką, o tym, by opiekowała się
nienarodzonym, mam wielką nadzieję, że za jej wstawiennictwem
wszystko się uda.
Musi.

[0aguska]

zyczę Ci jak najlepiej,żeby starania sie udały. ja mam nadzieję, a
to jest najwazniejsze...pozdrawiam

[0aguska]

Dobrze że choć chwilę daje Ci to chwile radości, choć masz rację ból
zaraz powraca...jeszcze gorszy, ja patrzę na dziecko mówię do męża
patrz jakie śliczne i maleńkie...a za chwile odwracam głowę i łzy w
oczach...czasem się zastanawiam czy to normalne?

[quajp]

ja w niedziele poszlam do kosciola pomodlic sie za moje dzieciatko.
jestem swiezo po stracie, ale myslalam, ze juz czuje sie dobrze na
tyle, zeby samej wyjsc z domu. jeszcze nigdy nie zauwazalam tylu
wozkow wokol siebie, co wtedy w kosciele. siedzialam wcisnieta w
najdalszy katek lawki i ryczalam.chcialam uciec, ale nie moglam sie
ruszyc. bylam przerazona tym, co moze sie ze mna dziac, poza moja
kontrola...

[0aguska]

Ten widok tak boli....aż serce przeszywa sztylet...tęsknota za tym
co nasze, za tym co utraciłyśmy...masz rację wcześniej nie zwracałam
uwagi na to ile małych dzieci biega pod kościołem...a teraz
wystarczy że zobaczę mamę z wózkiem, już myśl:ja też bym z synkiem
chodziła na spacery, tatę z wózkiem:mąż też by zabierał go i bawił,
babcię z wózkiem:mama też była by szczęśliwa bawiąć wnuka....milion
myśli kręci się po głowie a Ty czujesz że wariujesz...ostatnio
koleżanka zabrała mnie bym jej pomogła wybrać prezent dla
chrześniaka...ubranka, śpioszki...załamka...

[quajp]

a najgorsze jest to, ze jest mi strasznie glupio, ze tak reaguje na
cudze szczescie, czuje sie winna. to takie trudne. dzisiaj tesciowa
powiedziala mi, ze szwagier bedzie mial dziecko- poryczalam sie do
telefonu. nie umialam myslec o niczym innym, jak o tym, ze moje sie
nie urodzi, ze to niesprawiedliwe. dziekuje za odpowiedz i za maila
w moim watku. troche mi lzej, jak wiem, ze nie ja jedna tak czuje ,
i ze w naszej sytuacji to normalne.pozdrawiam.

[0aguska]

Moja kuzynka ma za tydzień wesele, jest wciąży ale ja nie jadę ,
niechcę patrzeć na jej szczęście i zazdrośćić jej...nie dam
rady...dziś byłam na cmentarzu , kupiłam synusiowi kurczaczka i
zajączka do bukietu, bo niestety normalnej zabawki już nie
dostanie...

[quajp]

kiedy pierwszy raz poronilam w listopadzie, zadzwonilam do mojej
przyjaciolki, zeby sie wyplakac, ale ona wczesniej z radoscia mi
oswiadczyla, ze jest w ciazy. a teraz szwagier... to glupie i wredne
z mojej strony, ale ja odczulam to za kazdym razem, jakby mi ukradli
moje dziecko. ze przeciez to ja mialam sie z nimi dzielic ta radosna
nowina, to ja mialam czekac na dziecko. nawet nie wiesz, ja mi
ciezko, ze tak to odczuwam, jest mi tak przykro, ze zamiast cieszyc
sie z nimi, zyczyc im szczescia, ja poprostu, najzwyczajniej im
zazdroszcze.trzymaj sie, kochana- w swieta najtrudniej. ja nie
potrafie sie cieszyc ani wiosna za oknami, ani swietami. najchetniej
bym spala caly dzien- wtedy nic nie czuje- chyba , ze snia mi sie
glupoty, a zdarza mi sie to ostatnio...

[0aguska]

Wiesz ja Ciebie rozumie, minęło choć w prawdzie pare miesięcy ale ja
nadal rozpaczam jak widzę małe dziecko...ostatnio zobaczyłam panią w
ciązy...jak ja jej zazdrościłam!!! to nie jest egoistyczne z naszej
strony, niemartw się,to poprostu tęsknota za dzieckiem.nastawiłyśmy
się że będziemy miały własne szczęście, własne maleństwo a zostało
nam zabrane i poprostu tak reagujemy.bałam się że to tylko ja tak
reaguję że wariuję, ale czytając różne fora przekonałam się że
cierpienie ból i rozpacz po stracie dziecka objawiają się właśnie w
taki sposób.minęło troche czasu i nasi znajomi, rodzina myślą że
sobie poradziliśmy już, a to nieprawda!nigdy nie zapomnimy!
rozmawiają przynas o dzieciach jakby się nic nie stało, a dla nas to
cios w samo serce, my odczuwamy tą tragedie tak jakby to wszystko
stało się wczoraj anie pół roku temu.czujemy się takie krzywdzone i
dotknięte, a nasi znajomi nie zdają sobie sprawy z tego że to nas
boli.miesiąc po poronieniu babcia zaczęła mi opowiadać jak była w
szpitalu i widziała taką dziewczyne z takim ślicznym dzieckiem,
miało taką malutką główke i rączki....a ja nie wytrzymałam....ja tak
pragnę mojego dziecka!!!!

[quajp]

lzej mi troche, ze nie jestem jakims dziwolagiem i ze inne
dziewczyny tez tak czuja, ze jest to normalne.
chcialabym Ci zyczyc z okazji nadchodzacych Swiat spokoju, pogody
ducha i nadzieji, ze i dla nas zaswieci slonce, moze niedlugo

[0aguska]

Ja też Ci życzę wszystkiego dobrego, szczęścia i wielu łask Bożych,
by nie opuszczała Cię nigdy nadzieja i wiara w to że jeszcze będzie
dobrze i wszystko się ułoży3maj się cieplutko w tą chłodną
Wielkanoc , i dziękuję za życzenia.

[hanka2501]

Płaczę z Tobą i przytulam mocno.