Napalony i samotny...

[silencjariusz]

Ale nie o tym ma być Nawiązując do wątku o miejscach, które intrygują, ciekawią pytanie mi się (pod wpływem rozmowy z Mayenną) w łebku wylęgło. Jesteście przywiązani do miejsc, w których mieszkacie? Czy bez sentymentu potrafilibyście je porzucić.

[tdf-888]

jak by sie jakies z lepszymi atutami trafilo, to czemu nie

[silencjariusz]

Naprawdę żadnego przywiązania?

[butellishka]

mogłabym w tym momencie się spakować i przeprowadzić gdziekolwiek
aby tylko praca była

[silencjariusz]

No a rodzina, znajomi? Miejsca, które zna się od zawsze? Które uważa się za swoje?

[butellishka]

rodzina?! najbardziej się ją kocha, jak jest daleko. mieszkałam 2 lata poza domem - najlepsze relacje z rodziną ever
znajomi? są telefony, maile, skype a poza tym, byliby zadowoleni, gdyby mogli do mnie wpaść od czasu do czasu

miejsca, które znam od zawsze - niepotrzebnie je komuś pokazałam. teraz mi się kojarzą i i tak ich nie odwiedzam, więc...

[silencjariusz]

... więc wychodzi na to, że faceci żadnej świętości nie uszanują. Ale to trochę taka ucieczka od przeszłości. Chyba.

[butellishka]

ucieczka - owszem. nie zamierzam zaprzeczać. czy to coś złego?

[silencjariusz]

To nic złego. W życiu różnie przecież bywa. Czasem ucieczka to jedyny sposób na odzyskanie spokoju.

[butellishka]

exactly!

[beja_81]

przywiązana,
co nie znaczy, że nie mogłabym znaleźć drugiego takiego

[silencjariusz]

Przywiązana, a mimo to zdradziłabyś swoje miasto?

[beja_81]

nie zdradziłabym, ale jedynie zwiększyła ilość moich miejsc

[silencjariusz]

A to trochę przypomina mi tłumaczenie męża złapanego na zdradzie przez małżonkę: kochanie ona dla mnie nic nie znaczy

[beja_81]

skąd takie porównanie...?

[stefcia41]

A dlaczego nie o tym?
Czym napaliłeś?

Mogłabym. Przywiązanie może i jest ale nie na tyle silne.

[silencjariusz]

Ależ ja nie palę Palenie zabija.

[stefcia41]

To tak szkodzi ?
To jak te piece i kominki daja radę?

No a Ty? Mógłbyś zmienić miejsce ?

[silencjariusz]

Nie na duże miasto. Ja chłop oderwany od pługa jestem. Potrzebuję mieć las, pole, łąkę na wyciągnięcie ręki.

[stefcia41]

No ok, czyli na podobne miejsce mógłbyś?

[silencjariusz]

Musiałoby mną solidnie wstrząsnąć.

[czarny.onyks]

a gdyby na jednej szali był las, łąka...a na drugiej wstrząsająca kobieta
co wybierzesz?

[silencjariusz]

Jest coś co paraliżuje. Lęk przed brakiem pracy.

[czarny.onyks]

zła odpowiedź

jeszcze raz

[silencjariusz]

Mógłbym napisać, że za kobietą bym poszedł na drugi koniec Polski.
Albo, że wybrałbym las, pole, łąkę.
Ale czy to byłoby prawdą? Na sucho można mówić dużo. Liczy się jednak działanie.
Nie potrafię odpowiedzieć na Twoje pytanie Onyksie.
Wszak między ustami a brzegiem pucharu wiele może się zdarzyć. Zbyt dużo jest niewiadomych.

[stefcia41]

Matkozcórką
Rodziewiczównę zna

[silencjariusz]

Droga Stefko
Zacytowany fragment to anonimowy epigram pochodzący z Antologii Palatyńskiej (X 32). A więc jednak nie Rodziewiczówna tylko antyk
Dokładnie w tłumaczeniu Z. Kubiaka sentencja ta brzmi: między wargami i brzegiem pucharu wiele się zdarza.

[stefcia41]

Drogi Silencie
Dla niektórych Rodziewiczówna to antyk a Antologia Palatyńska to w ogóle coś nieistniejącego

[silencjariusz]

Auć... Czy Ty mi Stefka przypadkiem nie zasunęłaś właśnie sójki w bok

[stefcia41]

Ja? Ależ skąd

[silencjariusz]

Taa... aniołek

[stefcia41]

No nie przesadzajmy

[silencjariusz]

Ha! Więc się jednak przyznajesz?

[stefcia41]

Do czego?
Do kuksańca czy do bycia aniołem?

[silencjariusz]

Oczywiście, że do kuksańca.
Aniołki przecież kuksańców nie rozdają
A... i kucyki mają

[stefcia41]

Do niczego się nie przyznaję
Nawet do kucyków

[czarny.onyks]

a już myślałam, że ktoś znów mówi o swoich pragnieniach
pogoda, czas nastrajają

czy porzuciłabym...nie wiem...
czasem życie nas zmusza...

[stefcia41]

Może to właśnie pragnienie?
Zmiany?

[bez.pokory]

nie znoszę wszelkich zmian, zwyczajnie się ich boję i tyle, więc musiałabym zebrać się bardzo mocno w sobie aby się na coś zdecydować...
chociaż...
czasami popełniam różne głupoty, więc sama siebie mogę również zaskoczyć

[silencjariusz]

Mam dokładnie tak samo. Zmiany nie są złe, ale jak się do nich przekonać? U mnie proces oswajania trwa strasznie długo.

[bez.pokory]

ja to musiałabym mocno mocno się do czegoś przekonać

raz już podjęłam takie działanie, zaczynałam od zera, tyle, ze byłam "odrobinę" młodsza
nowe miejsce, nowa praca, nowi ludzie, zupełnie sama
dużo czasu upłynęło, zanim zaczęłam myśleć "mój dom"
chyba żal byłoby mi to wszystko zmienić na coś nowego, cholernie sentymentalna jestem
ale jak to mówią
nigdy nie mów nigdy

Mała ojczyzna

[agios_pneumatos]

Jest czymś do czego się wraca.

Ja bez sentymentu porzuciłem najbardziej zanieczyszczone miasto w Polsce, żeby wrócić tu gdzie się urodziłem. Do miejsca, na które większość ludzi w Polsce patrzy z podziwem, nostalgią, rozmarzonym wzrokiem.

[czarny.onyks]

a co to za rozmarzone miejsce?

[agios_pneumatos]

czarny.onyks napisała:

> a co to za rozmarzone miejsce?

Nieodkryte. Zimą nieodkryte. I to jest najpiękniejsze.

[stefcia41]

Zimą? Mazury?

[agios_pneumatos]

Blisko.

[mayenna]

Tatry? W każdym razie obstawiam góry.

[agios_pneumatos]

mayenna napisała:

> Tatry? W każdym razie obstawiam góry.

Pudło.

[mayenna]

Zajrzę w szklana kulę i ci zaraz powiem

[mayenna]

Nad rzeką, stadnina koni, na granicy. Może okolice Gołdapi?

[agios_pneumatos]

mayenna napisała:

> Nad rzeką, stadnina koni, na granicy. Może okolice Gołdapi?

Warnija.

[mayenna]

silencjariusz napisał:

> Ale nie o tym ma być Nawiązując do wątku o miejscach, które intrygują, cieka
> wią pytanie mi się (pod wpływem rozmowy z Mayenną) w łebku wylęgło. Jesteście p
> rzywiązani do miejsc, w których mieszkacie? Czy bez sentymentu potrafilibyście
> je porzucić.

Proszę, jak mi miło
Przez bardzo długi czas nie czułam się związana z miejscem w którym się urodziłam. Nie czułam się Mazurką.Ale to wynika z historii mojej rodziny.
Przeprowadziłabym się. Moja babcia tak zrobiła. Po wojnie czując się Polką wróciła do kraju, w bydlęcym wagonie, pozostawiając wszystko znane.
Moja siostra zostawiła wszystko i poszła za drugim mężem do Skandynawii. Nauczyła się języka od podstaw.
Myślę, że tez tak bym zrobiła, ale musiałabym mieć równie silną motywację.
Teraz dojrzałam do zmiany. Takiej radykalnej i może przeprowadzka będzie dobrym rozwiązaniem, o ile czegoś innego nie wymyślę.

[agios_pneumatos]

mayenna napisała:


> Proszę, jak mi miło
> Przez bardzo długi czas nie czułam się związana z miejscem w którym się urodził
> am. Nie czułam się Mazurką.

Somsiadka.

Moja babcia tak zrobiła. Po wojnie czując się Polką wróc
> iła do kraju, w bydlęcym wagonie, pozostawiając wszystko znane.

Wilniuki?

[mayenna]

Nie. Czerniowce.

[sorrento_8]

mayenna napisała:

>
> Przez bardzo długi czas nie czułam się związana z miejscem w którym się urodził
> am. Nie czułam się Mazurką.Ale to wynika z historii mojej rodziny.
> Przeprowadziłabym się. Moja babcia tak zrobiła. Po wojnie czując się Polką wróc
> iła do kraju, w bydlęcym wagonie, pozostawiając wszystko znane.

To ciekawe, historie podobne, ale zupełnie inne nasze podejście.
Z racji miejsca zamieszkania dziadkowie musieli tu sie tu przenieść, tak jak Twoja babcia zostawili to co znane, ale we mnie i w mojej najbliższej rodzinie nie ma nawet śladu chęci porzucenia tego miejsca.

[mayenna]

Nie napisałam, ale rodzina osiadła na Pomorzu Zachodnim, a moja mama w latach 60-tych przeniosła się za moim ojcem do Białegostoku bo ojciec Podlasiak.Potem sprzedali dom bo ojciec jednak chciał na wieś i przenieśli się na Mazury. Tu ja się urodziłam, a ojciec umarł. Mama nie czuła się związana z tym miejscem i mnie się to jakoś udzieliło. Teraz mam tu groby bliskich: ojca, babci, ojczyma, kolegów, znajomych.idę przez cmentarz i znam prawie każde nazwiskoWrosłam.

[81belona30]

Jestem-im starsza ,tym trudniej ,korzenie rosną-jednak ojczyzna to ludzie-gdyby trzeba było-poszłabym za ludźmi.

[samysliciel_2.0]

Można by porzucić i pójść, czasem chciałoby się jak najdalej.

[81belona30]

-przed czym chcesz uciec-najdalej ?

[samysliciel_2.0]

po prostu zmienić otoczenie

[karolina17w]

silencjariusz napisał:

> Ale nie o tym ma być

Buuuu, ja tu napaliłam się na ciekawy wąteczek, jakieś nagie fotki a tu lipa

> Jesteście p
> rzywiązani do miejsc, w których mieszkacie? Czy bez sentymentu potrafilibyście
> je porzucić.

Tak pół na pół. Jeśli gdzieś indziej dostanę pracę bądź przyjdzie mi założyć rodzinę - wyjadę. Tu się urodziłam i to miasto znam całe życie. Ale przecież świat się nie kończy na mieście rodzinnym

[mayenna]

karolina17w napisała:

>
> Buuuu, ja tu napaliłam się na ciekawy wąteczek, jakieś nagie fotki a tu lipa
Nagie fotki to nie w tym wątku..

[pzkpfw-vi-b-konigstiger]

hmmm... no popatrz, dokładnie o tym dziś wieczorem myślałam, zanim włączyłam kompa

przenoszenie się z miejsca na miejsce? ależ ja to już parę razy w życiu przerabiałam

najbardziej - tak mi się zdawało - byłam przywiązana do krainy mojego dzieciństwa, taka mała wieś gdzieś tam na południu Polski, kilkanaście kilometrów od rodzinnej wsi mojego taty
trochę bywałam też u dziadka i cioci, wszędzie dobrze, bo kochali mnie mocno
byłam tam szczęśliwa, to było takie beztroskie, sielskie-anielskie, a przede wszystkim moi rodzice chyba byli tam szczęśliwi
ale niestety, jak miałam 4 lata, nagle zmiana w życiu i przeprowadzka pod Warszawę, do Babci, która już była b. chora i rok później zmarła, a myśmy tam zostali
i to był co prawda najdłuższy czas, kiedy mieszkałam w jednym miejscu, ale przez wiele lat, chyba z kilkanaście, nie mogłam się przyzwyczaić, nie pasowało mi, tęskniłam za tamtą wsią, polami, łąkami, za rodzinną miejscowością taty też - ale to chyba głównie przez atmosferę tamtego domu
a potem wyniosłam się od rodziców, niedaleko, pomieszkałam sama, było mi dobrze
po paru latach przeprowadziłam się 200 km dalej, "za mężem" - całkowita zmiana miejsca, otoczenia, ludzi, praca tylko była podobna
i mimo, że zaaklimatyzowałam się w nowym miejscu szybko, to też dopiero po paru latach nagle poczułam, że teraz już jestem "miejscowa"
a teraz... teraz mi się już nie chce niczego zmieniać
dobrze mi, jak mam rodzinę nie za blisko, ale nie tragicznie daleko
odkrywam coraz bardziej to miejsce "tutaj", wsiąkam w nie, poznaję, cieszę się tym, co mam i czuję, że jeszcze nie pora na kolejne zmiany
ale kto wie, może za kilkanaście lat, może więcej, wyniosę się gdzieś dalej... tęskniąc po trosze za każdym poprzednim miejscem, w którym mieszkałam

[silencjariusz]

"i czuję, że jeszcze nie pora na kolejne zmiany ale kto wie, może za kilkanaście lat, może więcej, wyniosę się gdzieś dalej...tęskniąc po trosze za każdym poprzednim miejscem, w którym mieszkałam "

Lubię taką delikatną nostalgię. Fajnie napisane Pancerna

[pzkpfw-vi-b-konigstiger]

mistrzem haiku to ja nie jestem, ale pilnie uczę się opanowywać moje słowotoki i zwięźle, a precyzyjnie opisywać to, co mam do pokazania światu

[zegnaj_kotku]

Moi rodzice po przejsciu na emeryture przeprowadzii się własnie bliżej "lasów i pól".Sporo osób się dziwiło, a właściwie dziwi, że tak "na starość" wyrwai się z korzeniami. Ja im zazdroszcze - ale ze wzgledu na pracę sama tak nie mogę.
Ja się sporo przeprowadzam - 4 miejsca w ciagu 10 lat, to chyba sporo, ale to wszystko w promieniu 30 km, więc to chyba nie są takie znaczące zmiany. Chociaż pakować się zawsze trzeba podobnie

[jeriomina]

Może bym mogła, wszystko zależy od tego, co w pakiecie.

[zielonooka38]

nie umiałabym mieszkać w innym kraju
próbowałam - nie wyszło,
porzuciłam moje Mazury na rzecz Śląska
zostawiłam wszystko Rodzinę, przyjaciół i dobrą pracę
dla kogoś kto nie był tego wart
w sumie nie żałuję
gdy się wszystko rozleciało z hukiem wszyscy pytali czy wrócę
ale to teraz moje miejsce na ziemi

[puch_atek]

ja sie latwo przywiazuje
najchetniej zrobilbym mieszanke z paru w ktorych zdarzylo mi sie mieszkac w zyciu
porzucalem, ale zawsze z sentymentem, a najlepiej jest mi w Krakowie, wiec tam docelowo zmierzam i tam zostane

[jeriomina]

A, no to witamy sąsiada

[tapatik]

Właśnie, ma ktoś scyzoryk? Tak sobie myślę, że się za bardzo przywiązałem do miejsca w którym jestem

[torado]

tak porzucę miejsce, w którym mieszkam od urodzenia dla miłości mojego życia

[mayenna]

tapatik napisał:

> Właśnie, ma ktoś scyzoryk? Tak sobie myślę, że się za bardzo przywiązałem do mi
> ejsca w którym jestem
Może poproś o bana?

[czarnamajka75]

a myślałam że będzie o tym jak to nałóg izoluje od plci pięknej

[ame_belge34]

Kocham miasto , w którym zyję, znam jego klimat, tempo, historię, ale emocje , wspomnienia związane z tym miastem spowodowały, ze zaczęlam sie dusić ... czas na zmiany, na nowy dom, nowe kwiaty w oknie, nową pracę, znajomych i wewnetrzny spokój.