okruchy sensu...

[aglajaaa]

Chciałam założyć wątek, podzielić się przemyśleniami, zadać kilka pytań, poddać krytyce...
Ale... nie wiem czy to dobry pomysł...
Zaczynam się bać uzewnętrzniać swoje myśli..

Pusto tu dziś... Lubię pustki.
Szalejcie nienagannie... "aniołki"

[17lipiec1976]

heloł

[aglajaaa]

hej, Lipcu
Czytałam właśnie o tej pięknej miłości...
Marzenie...

A Ty smucisz dziś czy szalejesz?

[grzanka23]

a ja mam dobry humor.

[frip0]

Cóz jest przyczyną dobrego humorku??

[17lipiec1976]

aglajaaa napisała:

> hej, Lipcu
> Czytałam właśnie o tej pięknej miłości...
> Marzenie...
>
> A Ty smucisz dziś czy szalejesz?
>

szaleje
dzis mam nawet dobry humor mimo przeziebienia

[sorrento_8]

> Zaczynam się bać uzewnętrzniać swoje myśli..

Czemu? Bo przerażają Cię? Bo wypowiedziane/napisane brzmią dużo
bardziej realnie niż te ułożone w głowie?
Zazdroszczę każdemu humaniście, których się boję , że potrafią
uzewnętrzniać mysli, dzielić się przemyśleniami, ja zostaje z swoim
myślami tłukącymi się po głowie, a wypowiedziane najczęściej nie
trafiają na podatny i domyślny grunt.
Pisszzz...

[aglajaaa]

Bo te myśli są częścią mnie... dopóki są w środku.
Mogę się oszukiwać, że jest inaczej, że wcale tak nie myślę. Że to tylko błądzą jakieś nieposkładane cząstki.. choć wiem, że są...
Wypowiedziane stają się bardziej prawdziwe, materialne, przestają być ulotnym fragmentem (nie)rzeczywistości...
Są... czasami przerażają, czasami zaskakują... Wydają się tak obce, choc przecież znane od lat, bo wciąż te same.
Przeczytałam tu kilka własnych słów sprzed miesiąca czy dwóch i trudno mi było uwierzyć, że naprawdę to napisałam...

Bać się humanistów? Nieee noooo, żartujesz
Ale dlaczego Twoje mysli nie trafiają na właściwy grunt? Ja mimo tego, iż je z siebie "wyrzucam" czasami (bo ich nadmiar może przytłaczać) później je gonię i próbuję ukryć, bo zbyt często nie zostają zrozumiane... Ale ja po prostu nie potrafię jasno ich wyrażać

[sorrento_8]

>Bo te myśli są częścią mnie... dopóki są w środku.
Uzewnętrznianie pozostają częścią Ciebie, ale pokazują tą cześć
reszcie świata.
Fakt, wypowiedziane czasami zmieniają sens, czasami zaskakują nas
samych, czasami są okruchami sensu, a czasami głazami nonsensu.

> Bać się humanistów? Nieee noooo, żartujesz
W sumie wiem, że krzywdy mi nie zrobią , ale boimy się, może nie
dosłownie, ludzi, którzy przypadkiem mogą obnażyć nasza słabość, kiedy
nasze wypowiedziane myśli są dość toporne i kanciaste.

> Ale ja po prostu nie potrafię jasno ich wyrażać

O! To o mnie. Słowo w słowo.

[aglajaaa]

Sorrento, podsunęłaś mi ciekawy temat "Głazy nonsensu" to takie.. o mnie...

Od jutra uczymy się jasno wyrażać myśli Oj, trudne do opanowania będą te lekcje...

[kawamija]

aglajaaa napisała:

> Bo te myśli są częścią mnie... dopóki są w środku.
> Mogę się oszukiwać, że jest inaczej, że wcale tak nie myślę. Że to
tylko błądzą
> jakieś nieposkładane cząstki.. choć wiem, że są...
> Wypowiedziane stają się bardziej prawdziwe, materialne, przestają
być ulotnym f
> ragmentem (nie)rzeczywistości...
> Są... czasami przerażają, czasami zaskakują... Wydają się tak
obce, choc przeci
> eż znane od lat, bo wciąż te same.
> Przeczytałam tu kilka własnych słów sprzed miesiąca czy dwóch i
trudno mi było
> uwierzyć, że naprawdę to napisałam...
>
dokładnie tak..........o przewadze pisanie nad myślami
nieuporządkowanymi ...........amen.....

[hesse.1]

"Jak po nocnym niebie sunące białe obłoki nad lasem
Jak na szyi wędrowca apaszka szamotana wiatrem
Jak wyciągnięte tam powyżej gwiaździste ramiona nasze
A tu są nasze, a tu są nasze, a tu są nasze

Jak suchy szloch w te dżdżysta noc
Jak winny-li-niewinny sumienia wyrzut
Że się żyje gdy umarło tylu tylu tylu
Jak suchy szloch w te dżdżystą noc
Jak lizać rany celnie zadane
Jak lepić serce w proch potrzaskane
Jak suchy szloch w te dżdżysta noc

Pudowy kamień, pudowy kamień
Ja na nim stanę, on na mnie stanie
On na mnie stanie, spod niego wstanę

Jak suchy szloch w te dżdżystą noc
Jak złota kula nad wodami
Jak świt pod spuchniętymi powiekami
Jak zorze mile, śliczne polany
Jak słońca pierś
Jak garb swój nieść
Jak do was, siostry mgławicowe
Ten zawodzący śpiew

Jak biec do końca, potem odpoczniesz, potem odpoczniesz
Cudne manowce, cudne manowce, cudne manowce"

[grzanka23]

stare dobre małzeństwo.

[czarny.onyks]

bardzo stare
a jakie wspomnienia wracają...

[grzanka23]

Dobrze by było aby na tym świecie były tylko takie stare dobre małżenstwa.

[aglajaaa]

SDM...
Stachura, który zawsze odnajdywał słowa właściwe...

[basia799]

ehh... te biwaki i ogniska