Mam pieska :(

[aleks2539]

A raczej mam suczkę. To był impuls. Mój mąż ją kocha a ja zastanawiam się jak
długo będzie żyła... Jak mam się do niej przekonać... :(

[kasiase]

napisz cos o niej,imie,wyglad,nie lubisz psow???

[aleks2539]

mała, rasy kundelkowatej, duża nie będzie - matka i ojciec znany, na imię
dostała TOFFI.
tyle że ja miałam zawsze pięknie ułożony świat (jestem pedantką). Zero kurzu,
błota. O siusiu na podłodze nie wspomnę. I wczoraj ten mój piękny świat runął.
Nie mówię nie. Sprawa nie jest przesądzona. Po prostu mi ciężko. Facet mi mówi
że to szok poporodowy...

[albert.flasz1]

Ponieważ widzę, że na tym forum wciąż jeszcze egzystują starzy autorzy oraz
przywoływacze różnych rzewnych historii, pozwól więc że przytoczę jeszcze jedną:
"Lucky był najbardziej pechowym psem na świecie. Naprawdę, nie zasługiwał na
swe imię. Ten mieszaniec, czteroletni pies, nie kastrowany, typu beagle, miał
temperament, który sprawił mi wiele trosk. Być może jest on, spośród wszystkich
zwierząt, jakie leczyłem tym, który stał się najtwardszym orzechem do
zgryzienia. W pewnym, krótkim momencie myślałem nawet za jego przyczyną o
zmianie zawodu.
Łatwo powiedzieć...
Należał do Annie i Paula, dwojga młodych specjalistów, finansowo dość dobrze
sytuowanych. Porzuconego czy też uciekiniera, ostatnio znaleziono Lucky'ego
niemal umierającego, błąkającego się na pustkowiu między dwiema jezdniami
autostrady, zdanego na obojętność ludzi.
W schronisku zauważono że był odrobinę skryty, lecz nic więcej. Przetrzymywano
go, jak inne, w zagrodzie i wydawał się w sumie być dość łagodnym. Jego wygląd
podrostka, jego oczy tryskające psotą, jego sposób trzymania głowy zdradzający
tchórza oraz jego ogon między nogami natychmiast oczarowały Annie i Paula.
Gdyby choć trochę znali oni mowę ciała psów, zobaczyli by pośród tych cech psa
bardzo lękliwego, który nie wróżył nic dobrego szczególnie dla kogoś, kto o
psach nie wie nic a był to ich przypadek.
Dostali go niedrogo, lecz, od chwili wejścia w jego posiadanie ich życie
przechyliło się w stronę psychozy i nie jest to za mocne słowo. Gdy tylko
wychodzili z domu, Lucky zaczynał wyć a beagle jak on, psy biegające mają
szczególnie rezonujący timbre głosu. Gdy szczekał, słyszała go cała ulica.
W pierwszych dniach po adopcji Annie i Paul powracając z pracy znajdowali dom
przewrócony „do góry nogami”. Prawdziwe pobojowisko. Podarł na kawałki poduszki
z sofy i obrobił kłami nogi drewnianego stołu w salonie. Kartonowo – gipsowa
ściana przy drzwiach wejściowych była podarta, niemal rozszarpana jego pazurami.
Aby zapobiec zniszczeniu wszystkiego, Paul opróżnił jeden pokój, by go w nim
zamykać na czas ich nieobecności. Zawezwał nawet swego pośrednika
ubezpieczeniowego (nigdy nic nie wiadomo), by sprawdzić czy polisa pokrywa
straty spowodowane przez psa. Nie w tym wypadku! Lucky kładł się wszędzie, na
łóżkach i fotelach a gdy próbowano go z nich usunąć, pokazywał zęby i zaczynał
warczeć. W dodatku był brudasem, Annie spędziła wiele czasu ścierając podłogi i
zbierając jego odchody, które rozrzucał po całym domu.
Gdy go wyprowadzali, był nieposkromiony, nie do opanowania. Nienawidził smyczy.
Był szczęśliwy jedynie w towarzystwie swych ziomków. Gdy zobaczył psa,
zapominał o wszystkich zasadach rządzących społeczeństwem ludzi.
Ponadto, był „francuskim pieskiem” i jadał tylko dobre potrawy. Pewnego razu,
zjadł cały surowy rostbef, pozostawiony przez nieuwagę na ladzie kuchennej. Dla
niego, suche karmy nie istniały a przecież Annie kupowała najlepsze na rynku.
Sprawił że ich życie stało się piekłem.
Niezdyscyplinowany, z charakterem, dominujący, onieśmielający, krętacz, czasem
wręcz zły, Lucky był prawdziwym postrachem, potworem między ludźmi.
Umiał przy okazji sprawiać że go kochano, jednak wyłącznie wtedy, gdy on tego
chciał. Te krótkie chwile nie wystarczały jednak by przebaczono mu resztę.
Tak, Annie i Paul źle trafili z Luckym.
Annie przyszła do mnie sama na konsultację, gdyż od kiedy go posiadali, Lucky
wymiotował. Z początku, cztery do pięciu razy w tygodniu, później wreszcie
około dziesięciu razy. Miał także częste napady biegunki. Od wielu tygodni
brakowało mu zapału do życia i wydawało się że schudł. Wciąż był tak samo
przerażający, jednak coś było nie tak.
Wchodząc do kliniki zaczął wyć i rzucać się w szelkach. Ciągnął smycz ze
wszystkich sił by zbliżyć się do drugiego psa, siedzącego obok swego pana w
drugim końcu poczekalni. Annie nie mogła go utrzymać, więc rzucił się wgłąb
pomieszczenia. Przy okazji przewrócił stolik, na którym stała duża tropikalna
roślina. Doniczka się stłukła i wilgotna ziemia rozsypała się na podłodze.
Wszędzie było jej pełno.
Próbując go powstrzymać mężczyzna, który tam był pośliznął się i upadł na
plecy, prosto w ziemię. Michelle, moja asystentka zaczęła krzyczeć na
Lucky'ego, który ze swej strony zaczął wyć. Annie osunęła się na krzesło i
przyglądała się scenie ogłuszona, całkowicie rozbita przez tego psa, którego w
zasadzie powinna nazwać Apokalipsą. W kilka sekund moja poczekalnia stała się
prawdziwą strefą katastrofy.
Udało mi się powstrzymać huragan i, podczas gdy Michelle trzymała Lucky'ego na
smyczy, wszedłem z Annie do gabinetu. Marzyłem tylko o jednym: nie musieć
hospitalizować tego zwierzęcia. Nie wydawał się tak bardzo chory i właśnie
dostarczył nam tego dowodów lecz Annie, zadyszana nalegała bym go pozostawił.
Lucky, mimo że wydawał się porywczy był bardzo chory. Podejrzewałem chorobę
wątroby lub żołądka, lecz dla pewności trzeba było go poobserwować oraz
przeprowadzić dokładniejsze badania.
To nie był mój szczęśliwy dzień i Lucky miał zostać. Nigdy już nie wrócił do
domu.
Hospitalizować i leczyć zwierzę takie, jak Lucky jest przekleństwem każdego
weterynarza. Czynności i zabiegi, jakich wymagają badania oraz leczenie są
prawie niemożliwe w przypadku psa o jego temperamencie. Lucky nie należał do
rodzaju pozwalających manipulować sobą, dotykać siebie, kłuć lub przywiązywać;
tymczasem, w jego przypadku wszystkie te zabiegi były wskazane. Zwierzęta nie
rozumieją tego, co z nimi robimy i w wielu przypadkach nasze wysiłki, jak
bardzo nie były by chwalebne, tylko pogarszają ich stan.
Przywiązałem go w gabinecie zabiegowym w miejscu, gdzie mogłem łatwo śledzić
postęp jego choroby. Szczekał przez cały dzień a klienci byli porażeni jego
ogłuszającym wyciem. Zwierzęta w klinice stały się bardzo lękliwe, nerwowe,
nawet agresywne. Obecność Lucky'ego złamała całą harmonię kliniki.
Aby pobrać próby do badań lub podać leki trzeba było łapać go na lasso i
nakładać kaganiec. To niemal codzienne ćwiczenie wyczerpywało mnie. Do wlewów
trzeba było założyć mu dożylny cewnik, co w przypadku Lucky'ego nie było to
łatwe. Szamotał się tylko, musiałem więc wielokrotnie wkłuwać się w żyłę
dogłowową znajdującą się na każdej tylnej łapie, zanim wreszcie mi się udawało.
Jego naczynia stały się prawdziwym sitem.
Izolacja w klinice oraz choroba odebrały mu apetyt. Z początku jeszcze troszkę
jadł, lecz później już nie. Michelle, moja asystentka przygotowywała mu
kurczaka lub kawałki wołowiny. Odwracał nos od całej reszty.
Próbowałem go oswoić lecz nic z tego, opierał się. Nawet Michelle, choć
przyzwyczajonej do zwierząt, również się nie udało. Każdego razu, gdy zbliżała
się do niego warczał by trzymać ją na odległość, jeżąc kark.
Lucky był oporny, hardy, był prawdziwym psem i mimo wszystko, lubiłem go
właśnie za to. Nie był tak naprawdę zły; po prostu źle trafił. Urodził się w
złym środowisku. Prześwietlenie wykazało jakąś masę u podstawy wątroby a
analizy krwi wykazywały poważne zmiany wielu jej parametrów. Obawiałem się
nowotworu ale nie byłem pewien. By potwierdzić diagnozę zasugerowałem wysłanie
Lucky'ego do specjalisty, jednak Annie odmówiła. Nie chciała jeździć i obawiała
się zbyt wygórowanych honorariów. Poprosiła mnie bym kontynuował oraz bym robił
jak najlepiej do czasu, gdy podejmie decyzję.
Kilka dni później, osłabiony chorobą i hospitalizacją, Lucky zaczął tracić
równowagę. Jego boki zapadły się a jego oczy, dawniej tryskające i pełne psoty
stały się tak samo matowe jak jego futro.
Wezwałem Annie, by poinformować ją o postępie choroby Lucky'ego. Próbowałem
uzmysłowić jej że zbliża się koniec i że lepiej byłoby zakończyć jego
cierpienia. Odpowiedziała mi tonem pełnym lęku i drżącym głosem że nie jest
jeszcze gotowa na podjęcie tej decyzji.
W następnych dniach stan Lucky'ego załamał się. R

[albert.flasz1]

"...Poprosiła mnie bym kontynuował oraz bym robił jak najlepiej do czasu, gdy
podejmie decyzję.
Kilka dni później, osłabiony chorobą i hospitalizacją, Lucky zaczął tracić
równowagę. Jego boki zapadły się a jego oczy, dawniej tryskające i pełne psoty
stały się tak samo matowe jak jego futro.
Wezwałem Annie, by poinformować ją o postępie choroby Lucky'ego. Próbowałem
uzmysłowić jej że zbliża się koniec i że lepiej byłoby zakończyć jego
cierpienia. Odpowiedziała mi tonem pełnym lęku i drżącym głosem że nie jest
jeszcze gotowa na podjęcie tej decyzji.
W następnych dniach stan Lucky'ego załamał się. Rzadko wstawał i przestał
szczekać. Był już tylko cieniem. Klinika stała się dziwnie cicha.
Annie przyszła zobaczyć go i wykorzystałem jej wizytę, by po raz kolejny
powiadomić ją o moich obawach. Wreszcie, przekonana że spróbowano zrobić
niemożliwe, zadecydowała ku mej wielkiej uldze eutanazję Lucky'ego.
Zapłaciła rachunek z płaczem i przeprosinami. Michelle próbowała ją pocieszyć
podając jej papierowe chustki. Pragmatyczny, patrzyłem na tę scenę, którą
widziałem już setki razy.
Annie przyszła uścisnąć mi dłoń w podziękowaniu. Przed odejściem, z uczuciem
wierności w oczach powiedziała mi że trzeba kochać zwierzęta, by znosić tyle
trudów oraz wydawać na nie tyle pieniędzy.
Zgodziłem się z nią dość przekonującym skinieniem głowy i powróciłem na
zaplecze, zobaczyć Lucky'ego.
Michelle tymczasem przygotowała strzykawkę z wyzwoleniem. Usiadłem i patrzyłem
na Lucky'ego przez długą chwilę, łagodnie, by go nie przerazić. On również
patrzył na mnie leżąc na boku, zaledwie sen w społeczeństwie ludzi.
Zbliżyłem się powoli i, ku memu wielkiemu zdziwieniu, po raz pierwszy pozwolił
mi się pogłaskać. To był mój szczęśliwy dzień.
Lucky już nie mógł i bez wątpienia dlatego pozwolił to zrobić, jednak ja
wolałem wierzyć że był wdzięczny za wszystkie wysiłki, jakie zrobiłem. Uśpiłem
Lucky'ego myśląc, że dla niego również był to szczęśliwy dzień.
Lucky już nie mógł i bez wątpienia dlatego pozwolił to zrobić, jednak ja
wolałem wierzyć że był wdzięczny za wszystkie wysiłki, jakie zrobiłem. Uśpiłem
Lucky'ego myśląc, że dla niego również był to szczęśliwy dzień."

[aleks2539]

piękna historia
jednak to nie Lucky a ja nie jestem Annie
i dzisiaj po raz pierwszy boję się wrócić do domu...

[beali]

Hmmm,czytam,nie za bardzo rozumiem,bo zwierzaki mam od dziecka i dom bez nich jest dla mnie pusty,ale przyszło mi cos do głowy.Nie znoszę i nie znosiłam nigdy okudlonych ciuchów,wręcz szału dostawałam.Zawsze miałam takie psy,które mało sierści gubiły,aż nastała Verka-wymarzona wielka psiura,miłośc od pierwszego wejrzenia.Wszystko pięknie,ale berardynka mimo nawet częstego czesania i tak gubi kudły,do tego pluje niesamowicie.Wszystko w kudłach,nawet ciuchy w szafie,szczota dla psa,do czyszczenia odzieży były non stop w ruchu.Kochałam ją i wściekałam się.Zawsze starałam się sobie tłumaczyć,co ważniejsze moje zadowolenie z rzeczy bez kudeł,czy Verka,żywe stworzenie,które czuje,kocha,potrzebuje mnie i że w koncu to nie jej wina,a ja również brudzę w domu na swój sposób.Pomogło,z czasem przyzwyczaiłam się,ilośc sierści jakoś mi w oczach zmalała,dobry odkurzacz,szczotki do ubrań i jest ok.Kudły nadal mnie wkurzają,ale już nie tak bardzo,a Verka mocno kocha i to jest największą rekompensatą;-)
Spróbuj popatrzeć na nią,jak na kogoś kto czuje,boi się,cieszy,chce kochać i być kochanym.Psy aż tak bardzo w tym nie róznią się od nas,a że wywracają nam świat do góry nogami to dobrze,bo ten nasz tak pięknie poukładany często nas zniewala.
Pozdrawiam Ciebie i Toffi:-)

[aleks2539]

dziękuję Ci za wsparcie. Cały czas walczę ze sobą. Nie wiem co zrobić. Wczoraj
została wzięta od matki. Widzę w niej czasami siebie. Tak jak ja kiedyś byłam
sama (przez pryzmat braku faceta). Że też nikogo nie miałam do kochania i nikt
mnie nie kochał. Tylko w tym momencie wchodzi moje drugie ja: mimo iż byłam
sama nie sikałam na dywan u rodziców, nie zjadłam swoich kapci i... Chyba to
naprawdę szok poporodowy...

[albert.flasz1]

Jeśli jeszcze raz mogę się wtrącić... Myślę, że wyolbrzymiasz problem. Masz
nowego członka rodziny, który nie jest człowiekiem - to wszystko! Dobrze że
jest to szczeniak, takie z reguły dużo łatwiej i szybciej podporządkowują się
życiu w zmienionych warunkach. Możesz z nim "koegzystować", nawet
go "rozpuścić", np. pozwalając mu spać w łóżku, żebrać itd. (tak było np. w
naszym przypadku); możesz starać się go "wytresować" (ale ze stresem lepiej
uważać, wprawdzie jest to taki sam element życia jak wszystkie inne, jednak
nieumiejętnie wykorzystywany może co najwyżej wyzwolić agresję), możesz robić
wiele rzeczy, jednak najgorszą rzeczą jest identyfikowanie się z posiadanymi
zwierzętami, przypisując im uczucia "ludzkie". One napewno czują, jednak nieco
inaczej, nie oszukujmy się. Nie po to przyjmujemy je do naszego domu, by
odreagować stresy, kompleksy, by służyły nam za rodzaj "podpórki"... Jeśli
jesteś wystarczająco wrażliwa i krytyczna, umiesz obserwować otoczenie i
wyciągać z tego wszystkiego wnioski - z czasem wszystko na pewno się ułoży!
pzdr

[ska_kanka]

Podobnie jak Ty, szalenie dbałam (i dbam nadal:) o porządek w domu. Pierwsze dni
ze szczeniaczkiem były bardzo trudne- zostawiała slady na wypucowanej podłodze
(wiadomo, co chwila wychodzenie na zewnątrz, a ze to była zima jeszcze i błoto
na dworze...), siusiała gdzie popadnie. Bałaganiła strasznie. Tez byłam na
siebie wściekła, że wzieliśmy sobie pieska i teraz mam w domu mały cyrk. Ale...
Z czasem psinka nauczyła się siusiac tylko na zewnątrz. Grzecznie prosi pod
drzwiami, że chce na dwór. Gdy na dworze jest sucho, to nie wnosi brudu do domu,
a gdy jest plucha, to po spacerku po prostu wycieram jej łapy (specjalnie w tym
celu mam dla niej reczniki i odpowiednią miskę- bo łapki trzeba czasem po prostu
umyć). Przekonałam się tez z czasem, że pies na kanapie nie jest taki straszny.
Jako ze jest to sznaucer, to ma pokaźną brodę- a z takiej brody po wychłapaniu
miski wody nieźle z brody kapie, ale do tego juz sie po prostu przyzwyczaiłam.
Moja sunia ma już prawie rok, i chociaż pierwsze tygodnie były bardzo ciężkie i
łapałam doły, to teraz nie oddałabym jej za żadne skarby. A bałagan, no cóż,
pierwsze tygodnie przetrzymaj, zobaczysz, za kilka miesięcy wszystko się ułoży.
Powodzenia
www.evika.net.pl

[monisia791]

Cześć.
Poprost od początku uprzedziłaś się do suczki a psy są najlepszymi przyjaciółmi
ludzi przecież .Ja nie wiem co to znaczy życie bez zwierząt,w wieku 4 lat
miałam pierwszego swojego pieska:). Teraz w domu mam 3 psy,które ze mną śpią w
pokoju.Masz racje brudzą i ta sierść,ale KOCHAM JE całym sercem.Nie nastawiaj
się że odpoczatku jej nie lubisz a już niedługo ją zakceptujesz a z czasem
myśle że polubisz a może i nawet pokochasz.
Życze powodzenia,trzymaj się.
P.S.
myśle że ją jednak zakceptujesz:))

[aleks2539]

witam. No więc wczoraj wróciliśmy do domu. Sunia była zamknięta w kuchni, tylko
trochę nasiusiała a jak z nią wyszłam na dwór to zrobiła resztę :) Wieczór więc
była w porządku. Toffi trochę spała trochę się z nami pobawiła. I nadeszła noc.
Trzecia w nocy a ona walczy z dywanem, oczywiście załatwiła się na niego. I w
tym momencie miałam lekki kryzys. Pierwsza myśl to że dzisiaj ją oddaję.
Zamknęliśmy ją w kuchni trochę piszczała ale po otwarciu drzwi przestała (do
pokoju nie wróciła). Wstałam rano a tam czysto i sucho. I w nagrodę na spacer z
nią wyszłam od razu po wstaniu z łóżka. Spodnie na piżamy :) Wróciliśmy a ona
trochę wypiła wody i ... się zesikała. Wykończę się. Czy to normalne. Jak
często siusia mały piesek? Oboje chodzimy rano do pracy. Wychodzimy z nią na
spacer, ale... Wczoraj wieczorem było to samo. może za dużo pije? A ile mamy
jej dawać do jedzenia? Nic nie wiem :(
Kwestia oddania jej chyba na razie odeszła na dalszy plan. Ale nie wiem co
dalej. No i jeszcze kwestia weterynarza. nie jest odrobaczona, zaszczepiona.
Ile to będzie kosztowało, jak to wygląda (odrobaczenie). I co z podatkiem za
psa. Proszę o odpowiedzi. Dzięki.

[blue.berry]

moze oddajcie tego psa poki jeszcze nie jest za pozno. czytam te posty i widze
jaka histeria reagujesz na niego. zamykacie go w jednym pomieszczeniu co tez
nie jest najlpeszym wyjsciem. problemem jest kazde siku. kazda wlasciwie rzecz.
ty tego psa nie lubisz - a on doskonale bedzie o tym wiedzial.
poza tym dodatkowo masz (czy macie) zerowe pojecie o podstawowych sprawach
takich jak szczepienia.
moja propozycja jest taka zeby psa oddac dopoki sie jeszcze nie przyzwyczail.
nie kazdy musi miec psa. a juz napewno nie powinien miec go ktos kto
najzwyczajniej na swiecie psow nie lubi.

[ska_kanka]

> Jak często siusia mały piesek? Oboje chodzimy rano do pracy. Wychodzimy z nią na
> spacer, ale... Wczoraj wieczorem było to samo. może za dużo pije?

Często. Niestety, ale z czasem uczy się to robic na dworze, a i częstotliwość
maleje;). Acha, nie popełniajcie błedu i nie moczcie psiego pyszczka w siuskach,
jak zrobi to w domu. Jak zauważysz że mała szykuje się lub nawet zaczyna siusiac
to szybciutko na dwór. A za każde wysikanie na dworze pochwała i nagroda
(pogłaskanie i smakołyk)- to działa, naprawdę.

A ile mamy
> jej dawać do jedzenia? Nic nie wiem :(

> Kwestia oddania jej chyba na razie odeszła na dalszy plan. Ale nie wiem co
> dalej. No i jeszcze kwestia weterynarza. nie jest odrobaczona, zaszczepiona.
> Ile to będzie kosztowało, jak to wygląda (odrobaczenie). I co z podatkiem za
> psa. Proszę o odpowiedzi. Dzięki.

Koniecznie idź z nią do weterynarza. Jesli nie była szczepiona, to nie powinna
mieć kontaktu z innymi pieskami i nie powinnaś tez z nią spacerować w miejscach,
gdzie przebywają inne psy. Dopiero po trzecim szczepieniu piesek jest
bezpieczny. Weterynarz poda tez leki na odrobaczenie i powinien porozmawiac z
Tobą o tym jak psa karmić. My dajemy naszemy psiakowi suchą karmę Hills. Nie
karmimy suni jedzeniem z marketu typu pedigree. Od czasu do czasu przyrządzam
domowe jedzonko typu mieso z kurczaka plus marchewka plus płatki ryżowe -
wszystko gotowane. Od czasu do czasu daję tez biały serek. No i stały dostep do
miski z wodą.

Kup jej jakies zabawki i gryzaki. W naszym przypadku najlepszym gryzakiem
okazała się kostka z drewna (pozostałość po materiale z którego wykonane są
drewniane schody), taki spleciony sznurek, no i zabawki, które kupowałam jej w
taniej odzieży.

Nie oddawajcie suczki, ona na pewno juz Was pokochała. I zobaczysz, za jakiś
czas, że nie bedziesz mogła bez niej zyc. Nikt tak radośnie nie wita mnie po
powrocie z pracy do domu, jak moja piesa:). Daj sobie i suni trochę czasu - Ty
oswoich się z jej obecnością, a ona z czasem bedzie dorastać i stawac się
posłuszna i grzeczna.

[aleks2539]

Dziękuję Ci bardzo za post. Na pewno mi się przyda Twoja wiedza. Nie jest tak
jak piszą inni że nie chcę pieska. Chcę mieć. Tylko skoro dwadzieści kilka lat
miałam ten idealny świat to trochę ciężko mi się przestawić. I wiem że ona
przestanie sikać i mnie przestanie denerwować jej sierść. Tak jak z facetem.
Jak zamieszkaliśmy razem to miałam takie kryzysy że Toffi to przy tym pestka. A
jednak się kochamy i jest fajnie. Kwestia dotarcia. I nie chodzi o to że jej
nie lubię. Cały czas ją głaszczę i przytulam. Jak narobi siusiu ja jej nie
uderzę. Robi to małżonek. Ja nie miałabym serca jej skrzywdzić. Potrzeba mi
trochę wytrwałości... A wracając do wątku kasy i kosztów. Chodzi mi o cennik
szczepionek i odrobaczania na początek. 50-100zł wystarczy?

[agni_me]

"Jak narobi siusiu ja jej nie uderzę. Robi to małżonek. Ja nie miałabym serca
jej skrzywdzić."

Nie wierzę, no nie wierzę!Ratunku!

Powiedz, że podpuszczasz tu nas z nudów i patrzysz na reakcje. Przecież nie
można być tak beztroskim i bezmyślnym.

Pies to nie jest zabawka. Po pierwsze jazda z nim do lekarza weterynarii.
Zaszczepić, odrobaczyć, odpchlić. Dowiedzieć się czym karmić i jak. Po drugie
zamiast marnować czas na opisywanie ile razy pies zrobił siusiu na wypieszczony
dywan, przeczytaj choć jedną książkę o wychowaniu psa. Psa nie wolno bić. Jak
będziesz miała niemowlę i zrobi siku na dywan też go będziecie bili? I
naprawdę jeszcze raz zastanów się czy pies to dobry pomysł.

[aleks2539]

no właśnie. facet miał psy od dziecka. Przerwa była tylko w momencie jak
zamieszkaliśmy razem. Książkę już mam. i Na pewno was nie podpuszczam. Ja nigdy
nawet rybki nie miałam. nie mam pojęcia o niczym i myślałam ze to forum jest po
to aby sobie pomagać w takih sytuacjach. A z tym biciem. Myślałam że wie
lepiej. Na to wychodzi że nie wie.

[agni_me]

To jest forum Zwierzęta, nie Piękny Czysty Dom. Nie zapytałaś nas co zrobić ze
szczeniakiem, jak go karmić, kiedy szczepić, jak uczyć czystości, tylko
rozpaczałaś nas własnym stresem z powodu zasiusianego dywanu. Ponieważ na tym
forum są miłośnicy zwierząt, nie dywanów, odpowiedzi są takie a nie inne.

Skoro twierdzisz, że psa zaakceptujesz czytaj książkę, w razie wątpliwości
pytaj tu i bierz się za wychowywanie szczeniaka i faceta. A dywan radzę zwinąć,
tak po prostu. :)

[aleks2539]

Karmię go karmą dla psów. Nie pamiętam nazwy. Sucha + puszka (podpowiedział mi
poprzedni właściciel suki). Szczepić to będę ją dzisiaj. Po pracy jedziemy do
weterynarza. czystości uczył mąż...
tak poza tematem to przynajmniej internet w domu założę. Aby być na bieżąco :)
I jeszcze jedno. Czy jak pies coś zje czy wypije od razu mam biec na dwór. Nie
wiem jakie zwierzaki mają przemianę materii. I czy jak jest sama w domu jak nas
nie ma w pracy to włączać jej radio, zapalać lampę. Nie wiem.

[ska_kanka]

> Czy jak pies coś zje czy wypije od razu mam biec na dwór.

Profilaktycznie zaraz po zjedzeniu możesz z nią wyjść. Chociaż niewykluczone że
na dworzu nic nie zrobi, a wrócisz do domu i od razu nasika. Pamietaj, ze to
jeszcze dzieciak. Słuszna jest sugestia, zeby zwinąc dywan, lecz ja zrobiłam
inaczej- kupilismy badziewny dywan w Ikei, więc nie było mi żal jak został
zabrudzony. W czasie jak suczka miała cieczkę, zrobiłam tak samo- podmieniłam
dywany. Możesz zostawiac jej włączone radio. Na pewno zostawiaj jej też zabawki.
Jakbyś chciała podzielić się wrażeniami, watpliwościami, to pisz do mnie na
[e-mail] . Chętnie wesprę w trudnych chwilach.

[aleks2539]

No właśnie cieczka...
Jak to wygląda? W sensie ilości, czasu trwania. No i od kiedy (którego
miesiąca) może ją mieć. Na pewno będziemy ją sterylizować (o tym to już
pogadamy z lekarzem), chociaż podobno raz małe powinna mieć. Możesz mi coś o
tym sa_sanko napisać?

[pierozek_monika]

właśnie: jak mądrość ludowa niesie "podobno"
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=525&w=22730580&a=22755076

[ska_kanka]

Mała dostała cieczki tuż po tym jak skonczyła 9 miesięcy. Jak to wyglądało? Po
prostu krwawiła. Sunia sama wylizywała wydzielinę,wiec nie zakładałam jej
żadnych majtek. Najintensywniej krwawiła przez ok. 10-12 dni. Później już tylko
nieznacznie, po trzech tygodniach od rozpoczęcia było juz po cieczce. Z powodu
cieczki nie było żadnych zniszczeń w domu, czasem znajdowałam na podłosze
maleńkie kropeczki z krwi. Nie czułam od niej żadnego nieprzyjemnego zapachu.
Nie pozwalalismy jej wtedy wskakiwac na sofe czy fotele, cieczka minęła szybko i
bardzo spokojnie. W tym czasie nie wypuszczalismy jej poza ogrodzenie,by nie
znaczyła terenu więc nie było stada chętnych psów pod płotem. Czyli nie taki
diabeł straszny...:)
Opinie na temat sterylizacji sa różne, moj weterynarz polecił wykonac zabieg po
pierwszej cieczce, co tez uczynimy, ale to dopiero jak bede mogła wziąc urlop,
żeby pobyć z suczką po zabiegu.

[aleks2539]

dziękuję Ci serdecznie. Czyli mniejszy problem niż z moim okresem :)
Odezwe się jutro, na dziś kończę pracę i jadę z małą na szczepienie. :)

[blue.berry]

aleks2539 napisała:
> no właśnie. facet miał psy od dziecka.
A z tym biciem. Myślałam że wie lepiej. Na to wychodzi że nie wie.

no to pogratuluj odemnie swojemu facetowi wiedzy na temat psow, jaka to nabyl
od dziecka.

!!

[blue.berry]

> Jak narobi siusiu ja jej nie
> uderzę. Robi to małżonek.

bijecie szczeniaka bo nasiusial na podloge?? super. widac ze macie swietne
podejscie do psow i odpowiednia wiedze na ich temat.
przepraszam - dziecko tez by malzonek lał jakby narobilo w pieluche a nie do
nocnika?
biciem ani psu nic nie wyjasnicie ani nie nauczycie go. a juz napewno nie
oduczucie go siusiania w domu. to ze malzonek go bije dla psa jest kara za
zrobienie siku jako takiego. psa za to sie ani nie bije, ani nie wsadza jego
mordki w kaluze moczu. nauka psa siusianai na dworze polega na czestym
wychodzeniu z nim, szczegolnie po przebudzeniu, jedzeniu, piciu, zabawie. w
momecnie kiedy widac ze szczeniak przyklada sie do sikania, lapie sie go pod
pache i na dwor a tam po wysikaniu sie pies zostaje nagrodzony. jemu sikanie na
dworze ma sie kojarzyc pozytywnie a nie sikanie w domu negatywnie. reszte zrobi
natura. poza tym pies potrafi posikiwac w domu do 5 miesiaca nawet.
blagam - kupcie sobie jakies podreczniki o psach (np szczenie doskonale)
poczytajcie posty na roznych forach o zwierzetach. jakkolwiek.

50-100 nie wystarczy. psu trzeba zalozyc ksiazeczke zdrowia. szczepienia sa w 3
trurach. odrobaczanie w dwoch.

aha i jeszcze jedno - to ze szczeniak oduczy sie w koncu siusiania w domu nie
oznacza przejscia z powrotem do krainy czystej szczesliwosci - psy maja
zatrucia, biegunki inne choroby. potrafia sie zwymitowac lub zrobic cos
gorszego w domu bo sa chore, zestresowane, nie dotrzymaja. wtedy tez bedziecie
psa bili? o przepraszam - malzonek bedzie bil?

[agni_me]

jagodzie, może powinnyśmy się wymieniać? ;))

[blue.berry]

a bo mnie telepie jak czytam takie rzeczy.
nie kazdy musi miec psa, niektorzy wrecz nie powinni ich miec.

[wrexham]

a masz serce patrzec jak maz ja bije?

[aleks2539]

wrexham napisała:

> a masz serce patrzec jak maz ja bije?

nie mam. Zawsze (zdarzyło się dwa razy) biorę ją na kolana i przytulam. I już z
nim rozmawiałam. Koniec przemocy w rodzinie :)

[dorcik_wk]

Biorąc psiaka na kolana i przytulanie po alńsku to dzialanie niewskazane. Pies
nie wie co się dzieje i za co dostał. Zacznij pilnować męża i rozmawiać z nim,
a nie przytulać psa po laniu. Mój mąz też kiedyś nie wytrzymał nerwowo, ale psa
nie zlał, bo nigdy nie podnieśliśmy na naszego malucha ręki, ale strasznie
krzyczał na psiaka, co objawiło się tym, ze pies chował się za mną. Po takim
incydencie nie rozmawiałam z mężem przez dwa dni. Tłumaczyłam mu, że skoro
nigdy nie miał psa, to niech przynajmniej poczyta książki a nie krzyczy.
Teraz jest ok. Ale podkreślam, nasze szczęście nigdy nie dostało w dupsko :-)

link

[pierozek_monika]

pomyślałam sobie, że moze Ci się to przyda:
www.klinika-wet.gorzow.pl/ksiazka.pdf

[aleks2539]

dziękuję serdecznie. już wydrukowałam :)

[snowy11]

czytam wywody aleks i szlag mnie trafia - po co wzięliście tego pieska skoro
jego obecność tak przeszkadza, nie rozumiem. Wygląda na to, że szykuje się
kolejne bezdomne biedactwo, ofiara nieodpowiedzialnych ludzi, którzy zamiast
przemyśleć sprawę posiadania psa zrobili sobie mały eksperyment z cyklu
zobaczymy co z tego wyjdzie, może się przyzwyczaimy może nie, jak nie to do
widzenia. Jeszcze rozumiem gdyby pies był agresywny, ale wściekać się na
szczeniaczka za to że zrobił siusiu na dywan dzień po zabraniu go od matku to
już po prostu brak wrażliwości.
A teraz finanse. Jeśli pies będzie zdrowy czeka Was jedynie profilaktyczne
odrobaczanie, szczepienia i krople przeciwkleszczowe w sezonie wiosenno-letnim
(leczenie babeszjozy jest kosztowne). Jeśli zacznie chorować kosztuje to
wszystko dużo więcej. Powodzenia.

[aleks2539]

Spokojnie. Niech Cię szlag nie trafia. Może to bardzo głupie porównanie ale jak
się przyniesie noworodka do domu to też co chwilę trzeba go przebierać, karmić,
cały czas potrafi albo spać albo płakać. Ale się te dziecko kocha i się nim
opiekuje. I po jakimś czasie przestaje używać pampersów, nie budzi cię co pięć
minut. W podobny sposób podchodzę do psa. Teraz jest raz dobrze raz gorzej. Ale
później będzie tylko lepiej. I na pewno nie będzie to kolejny bezdomny pies.
Nie znasz mnie i nie wiesz jaka jestem. ja nawet jej nie potrafię uderzyć. Mimo
wszystko dzięki za dobre słowo :)

[po.prostu.ona]

Wiesz, mam porównanie, bo mam i dziecko i psa. Uwierz, że szczenię to "pikuś" w
porównaniu z noworodkiem, nie mówiąc już o niemowlęciu i dziecku w wieku
przedszkolnym. Zastanawia mnie jedno - piszesz, że mąż bije małą za sikanie -
to GIGANTYCZNY błąd, a poza to nic innego jak wyładowanie swej frustracji na
słabszej i bezbronnej istocie. Tak się nie robi.

[wrexham]

pies nie zaszczepiony chodzi na spacery?!?!?!?
w nagrode wyszlas z nia na spacer?!?!?
mniej wody, zeby nie sikala?!?!?
(ogranicz jej wode w ogole to przestanie sikac)
czy ty masz pojecie co ty piszesz?
blue berry ma racje: oddaj tego psa czym predzej w jakies dobre rece, bo ja mu
nie wroze dobrego zycia z takimi niestety IGNORANTAMI

[aleks2539]

Nie oceniaj mnie! Przynajmniej nie w ten sposób. A ty przy pierwszym psie tak
wszystko doskonale wiedziałaś? Może jesteś jasnowidzem. Ja nie jestem. Ja na
noc na przykład nie piję bo całą noc latam do łazienki. Do kogo mam porównywać
psa. Do siebie (żywej istoty) czy do jakiegoś mebla?? Jak bym nie wiedziała jak
dziecko przewinąć to też mam je oddać do domu dziecka? A może się tej czynności
nauczyć?????

[wrexham]

nauczyc sie? dobry pomysl, ale zmienilabym kolejnosc: najpierw sie nauczyc, a
potem postarac o psa (ew. dziecko); sorry, ale twoje pytania mnie rozzoscily,
naprawde swiadczyly o braku podstawowej wiedzy nt psow, a nie majac takich
podstaw mozna psa skrzywdzic; twoja postawa mnie nie dziwi: "poszlam z nia w
nagrode na spacer"; ty sie o psa nie staralas, maz ci go zniespodziankowal,
wiec i twoj stosunek do niego jest taki, a nie inny; w sumie to dobrze, ze
pytasz, a jeszcze lepiej, ze sie nie zniechecasz naszymi bezwzglednymi i
okrutnymi postami tylko drazysz temat; ludzie, ktorzy pokochali psy (w tym ja)
i choc troche je poznali (chcialabym sie do nich zaliczac) wiedza, jak latwo
jest byc wzgledem nich niesprawiedliwym; jak trudno jest prawidlowo
zinterpretowc ich zachowanie; my - owieczni opiekunowie psow tez pewnie
popelnialismy bledy, tylko nikt o nich nie wiedzial bo nie bylo jeszcze wtedy
internetu;
staraj sie, zeby nie miec w przyszlosci wyrzutow sumienia
m.

[aleks2539]

z tym zasponsorowaniem to nie tak do końca. Była w zaprzyjaźnionej firmie.
Poszłam tam i się zakochalam. I Powiedziałam o tym facetowi. Poszedł i był
równie zachwycony. Kwestia wzięcia psa wyglądała w ten sposób "iż decyzja
należy do ciebie" (do męża). No i mamy Toffi. Będzie dobrze. Trzymaj kciuki i
dziękuję.

??????

[blue.berry]

przyznam ze jakos srednio rozumiem"

"A raczej mam suczkę. To był impuls. Mój mąż ją kocha a ja zastanawiam się jak
długo będzie żyła... Jak mam się do niej przekonać... :("

a potem

"Poszłam tam i się zakochalam. I Powiedziałam o tym facetowi. Poszedł i był
równie zachwycony. Kwestia wzięcia psa wyglądała w ten sposób "iż decyzja
należy do ciebie" (do męża)"

[aleks2539]

może głupie porównanie. Nie kupiłaś kiedyś spodni, bluzki czy butów będąc
zachwycona w sklepie a nie mogąc na siebie patrzeć w domu? Nie był to w sklepie
jakiś impuls? Ta sama sytuacja. Tyle że niektórzy bluzkę wyrzucają i oddają a
innym zaczyna się po pewnym czasie podobać i cały czas w niej chodzą.
Moja "bluzka" to Toffi :)

"Moja "bluzka" to Toffi "

[blue.berry]

aleks2539 napisała:

> może głupie porównanie. Nie kupiłaś kiedyś spodni, bluzki czy butów będąc
> zachwycona w sklepie a nie mogąc na siebie patrzeć w domu? Nie był to w
sklepie
> jakiś impuls? Ta sama sytuacja. Tyle że niektórzy bluzkę wyrzucają i oddają a
> innym zaczyna się po pewnym czasie podobać i cały czas w niej chodzą.
> Moja "bluzka" to Toffi :)

wiesz co - nie chce mi sie z Toba wiecej gadac. porownujesz decyzje o wzieciu
psa z zakupem bluzki. dla mnie to chore. nie powinnas miec ani psa ani zadnego
innego zwierzecia. piekna z was para - mąż fachowiec od psow bije szczeniaka bo
ten sika w domu, zona zas porownuje nabycie psa do kupna bluzki.
szkoda gadac: (

[tessciowa]

Rany boskie jak czytam posty to mi się nuż w kieszeni otwiera. Po pierwsze
paranoją jest zgadzanie się na psa jeśli tak na prawdę nic o nich nie wiemy. Po
drugie koncepcja kar cielesnych w postaci bicia w stosunku do szczeniaka jest
prostą drogą do wychowania sobie lękliwego psa. Wyprowadzanie psa z lęku
potrafi trwać bardzo długo a afekty mogą być marne. Poza tym jak można
porównywać kupno czy też wzięcie psa do kupna bluzki lub spodni w
sklepie ????!!!!! Jeśli bierzemy jakiekolwiek zwierzę pod dach to bierzemy
odpowiedzialność za nie. Za to co może zrobić nam i innym. Trzeba posiadać
minimum zdrowego rozsądku oraz chociaż cień tzw. dorosłego myślenia!!!
Przynajmniej na forum powiedziałaś, że psa nie bijecie. Mam nadzieję, że nie
robicie tego. kwestię kar omówiłam już przy innych postach. Proponuję zasięgnąć
bliższych informacji na temat wychowywania psa.

[gattara]

Witaj, ciesze sie, ze piszesz, ze bedzie dobrze. Te wszystkie uwagi, czasem
zlosliwe, to stad, ze wszyscy tu kochamy zwierzeta i troche sie boimy o Toffi.
Ale wydaje mi sie, ze juz ja chyba polubilas. Jesli pojdziesz dzis do
szczepienia, to napisz w poniedzialek, jak bylo i wogole jak sie uklada.
Wszyscy tu chetnie Ci pomoga i doradza w miare swoich wiadomosci. Pozdrowienia
dla ciebie i glaskanka dla suczki.

[aleks2539]

Witam. W soboty też pracuję :) Na szczepieniu byliśmy. Była bardzo grzeczna,
tabletkę ma dostać w poniedziałek. Najmniej ciekawy moment był jak
wychodziliśmy od weterynarza a tam siedział rotweiler (wielki, prawie cały
czarny). Tak się przestraszyła biedna że az do lekarza chciała wrócić. Widzę że
po szczepieniu ją jeszcze trochę boli, ale i tak jestem z niej dumna. No i całą
nockę wytrzymała bez siusiu i reszty :)

[blue.berry]

> A ty przy pierwszym psie tak
> wszystko doskonale wiedziałaś?

"wszystko i doskonale" nie ale znalam podstawe czyli:
kwestie szczepien, odrobaczania, potencjalnych chorob i zagrozen zdrowia
zachowania szczeniecia i calego okresu dorastania
nauki sikania na dworze i wszelkich innych nauk takich jak chodzenie na smyczy,
przy nodze, spelnienie polecen.
wiedzialam sporo o karmieniu, o rozwoju psa (i specyfice rasy).
dom zostal na przyjecie szzceniaka przygotowany (no na drewniana podloge ktora
jest sliska zostala kupiona bylejaka wykladzina na okres sikania i dorastania,
do tego w jednym miejscu pojawil sie kawalek linoleum i gazety na nim).
pies mial odpowiednie zabawki, smycze, odzywki

nie byl bity za sikanie a potem przytulany (to jest prosta droga do wychowania
psiego frustrata).

no i oczywscie nie wyglaszalam bzdur typu :kazda suka przynajmniej raz powinna
miec szczeniaki"

dlatego nadal uwazam - nie kazdy musi miec psa a niektorzy wrecz nie powinni
miec psow.

[ninus7]

Problem sikania.
Po piewsze usuń jeżeli możesz wszystkie dywany, bo sunia jeżeli już tam
nasikała to będzie to robić, przynajmniej teraz.
Wyprowadzaj ją po każdym spaniu, każdym posiłku, zabawie. Ja wynosiłam swoją
sukę tak co 3 godziny, wieczorem wychodziłam późno, rano wcześnie wstarałam,
trzeba się trochę przemęczyć, to tylko parę miesięcy.
NAJWAŻNIEJSZE: NIGDY NIE BIĆ PSA ZA SIUSANIE W DOMU, bo nauka siusiana będzie
trwała wieczność. Tak robili moi sąsiedzi (bili za każde siusianie swoją sunię)
skutek był taki że kilkuletnia suka potrafiła im nasikać w mieszkaniu co
odczytywali jako jej złośliwość.
Jeżeli twojej suni przytrafi się siknąć w mieszkaniu i to na twoich oczach,
krzyknij "fe", w przypadku mojej suki to skutkowało.
Ale jezeli sunia nasika podczas waszej nieobecności to nie krzyczcie na nią,
sunia nie będzie kojarzyła susiania z czymś złym, tylko wasz powrót do domu i
potem będzie się bała.
Jeżeli załatwi sie na dworzu to zaraz daj jej jakiś smakołyk, pogłaskaj powiedz
że jest "dobrą sunia".
Myślę ze jezeli ją wziełaś to jest mała czyli ma jakieś 2 miesiace, szczeniak w
tym wieku nie jest w stanie wytrzymać całej nocy, musisz uzbroić się w
cierpliwość. Moja suka wytrzymywała całą noc jak miała około 6 miesiecy, do
tego czasu zdarzały się nocne wpadki.
Nie wiem jak jest w przypadku kosztów szczepień, ja za pierwsze szczepienie
zapłaciłam jakieś 30 - 35 zł, za odrobaczanie chyba około 10zł ale to było
kilka lat temu, teraz będzie pewnie trochę więcej.

[venus22]

NAJWAŻNIEJSZE: NIGDY NIE BIĆ PSA ZA SIUSANIE W DOMU,

poza tym pies siusianiem objawa uleglosc. bedzie sikal na sam wasz widok jak go
bedziecie bic zeby wam pokazac jaki on niegrozny.

KONIECZNIE kup ksiazke Stanley Coren " jak rozmawiac z psem" to najwazniejsza
pozycja dla ciebie, no i na pewno cos jest w ksiegarni o szczeniakach.


Venus

[aleks2539]

dzięki bardzo. Sunia bita już nie jest. i Nie będzie!!! A jeśli chodzi o
szczepienie z odrobaczeniem to dałam za to 30zł (urok małej miejscowości) :)

[ninus7]

wszystko będzie OK, samo to że pytasz na forum jak postępować z pieskiem, to
świadczy o tym że wcale tak nie myślisz, jak napisałaś:
> A raczej mam suczkę. To był impuls. Mój mąż ją kocha a ja zastanawiam się jak
> długo będzie żyła... Jak mam się do niej przekonać... :(

z początku może będzie trochę trudno, ale zobaczysz że z czasem ty i twój mąż
pokochacie Toffi całym sercem, życzę wam tego i Tofii też


„Tylko życie poświęcone innym warte jest przeżycia.”
Albert Einstein

głowa do góry!!!!

[kamila781]

Witam!
musi trochę czasu upłynąć zanim Wasza sunia zmądrzeje:), i gwarantuje, że nie
będzie sikać na dywan, gryźć wszytskiego itd. sama przez to przechodziłam 3
lata temu, kiedy 6 grudnia znalazłam na klatce schodowej małego szczeniaczka i
oczywiście go przygarnełam. Nigdy nie żałowałam tej decyzji, mimo że czasami
było ciezko.Ciągle zasikany dywan, pogryzione tapety, nogi od krzeseł,buty. to
dla mnie nic nie znaczyło. najważniejsze jest to, ze teraz moja suczka jest
wspaniałym psem. o wybitnym charakterku:))) kocham ją bardzo...i ona mnie też.
właśnie smacznie sobie spi na fotelu.
życzę wytrwałości i konsekwencji w wychowaniu. pozdrawiam!!