Mój pies się boi

[Gość: atka]

Mam owczarka niemieckiego, który panicznie boi się burzy i sygnału karetki
pogotowia.Jak usłyszy karetkę na spacerze, to pędem wraca do domu. Najgorzej
jest w Sylwestra.

[Gość: A.]

Ja mam jamnika. Burzy się nie boi, a na dźwięk karetki siada i zaczyna wyć! Ale
nie jest to wycie takie jak np. sam zostaje w domu. On po prostu stara się
dopasować do karetki i zmienia tonacje!
Panicznie boi się natomiast helikopterów. Gdy usłyszy charakterystyczny warkot
dochodzący z nieba zwiewa do domu.

[Gość: pies]

Niestety bedziesz musiala go powoli przyzwyczajac do halasu,jesli jest mlody
nie bedzie problemu,jesli starszy to bedzie gorzej.Pies troche bedzie sie
stresowal ,ale trzeba to zrobic dla jego dobra ,bo moze w panice rzucic sie do
ucieczki i np wpasc pos samochod.Najlepiej przyzwyczajaj go aby kiedy sie
przestraszy szukal schroniania u Ciebie, wtedy jest mniejsze ryzyko ze
uciekajac zrobi sobie krzywde.

[Gość: Dorka]

Moja dobermanka też boi się burzy i ale tylko w domu, od razu chowa się w
łazience. Jak jest na dworzu to nie reaguje. Wszyscy moi znajomi, którzy mają
duże psy, narzekają na ich strach. Czyżby to cecha ras obronnych???

[jdubi]

To nie cecha ras obronnych, ani też żadna cecha wrodzona, tylko rezultat błędu
popełnionego na którymś z etapów wychowania psa. NIGDY, PRZENIGDY nie wolno psa
uspokajać, tulić, głaskać i w ogóle reagować w jakikolwiek sposób, kiedy boi
się czegokolwiek: hałasów, odgłosów, ludzi, innych psów itd. Największą krzywdę
można wyrządzić swojemu podopiecznemu postępując z nim jak z dzieckiem. Pies
jest zwierzęciem. Swoim obronnym wobec niego zachowaniem w obliczu
niebezpieczeństwa, dajemy mu do zrozumienia, że jest się czego bać, że jego
strach jest uzasadniony.
Ja też mam ONa, ma 9 m-cy i nie boi się hałasów. Od zawsze przyzwyczajałam ją
do mojej biernej postawy, kiedy bała się odgłosów i próbowała szukać u mnie
schronienia. Teraz zachowuje się tak jak powinien zachowywać się ON: całkowicie
ignoruje hałasy. Doszło do tego, że podczas ciężkiej burzy z piorunami w górach
(byliśmy na szlaku), kiedy schroniliśmy się pod dachem jakiejś chałupki, mój
pies zasnął.
A kiedy pies ucieka, bo się czegoś boi, nie gońmy go, tylko biegnijmy w
przeciwną stronę - tylko wtedy zawróci i pobiegnie za nami.
Wszystkim życzę opanowania i cierpliwości w postępowaniu ze swoimi pupilami.

[Gość: Hektor]

Zgadzam się z opinią jdubi: wszelkie tego typu zachowania mogą być następstwem błędów
wychowaw czych (tak jak większość niepożądanych zachowań: szczekanie w domu, wypróżnianie się
w domu, gryzienie mebli, skakanie na ludzi, itd.) Proces wychowywania naszego czworonożnego
przyjaciela jest
skomplikowany i może warto by udać się po poradę do jakiegoś ośrodka specjalizującego się w
korygowaniu tego typu zachowań (są przecież szkoły dla psów). Przez ostatnie 3 m-ce miałem okazję
przyglądać się takiemu szkoleniu - naprawdę warto. Należy pamiętać też o tym, że nie można byc
nadopiekuńczym w stosunku do psa i przesadnie okazywać mu naszą miłość - pies traktuje nas i
naszą rodzinę jako stado - należy dążyć do tego, żebyśmy to my byli przewodnikiem tego stada, a nie
pies - należy pokazać psu - "kto tu rządzi". Szkolenie bardzo w tym pomaga.
POZDAWIAM i ŻYCZĘ SUKCESÓW

[Gość: atka]

Dzięki za odpowiedzi!. Też myślę, że gdzieś tkwią błędy wychowawcze, tylko co
dziwne, nie zmieniałam sposobu postępowania z nim, a zaczął się bać mając już 5
lat! (teraz ma 9). Ostatnio zresztą zauważyłam, że panika związana z dźwiękiem
karetki pogotowia jakby trochę słabnie. Tylko burza powoduje natychmiastowy
skok do wanny. To jest jedyne miejsce, w którym czuje się bezpiecznie. No i
oczywiście noworoczne petardy zmuszają nas do dawania mu w Sylwestra środków
uspokajających. To jest mój trzeci pies, a pierwszy, z którym są tego rodzaju
kłopoty.

[joola_m]

Nie jestem "specjalistą" w dziedzinie wychowania pasów, ale myślę ze przede wszystkim należy
zrozumieć psychikę psa.(polecam książkę "Okiem psa") jego zachowania mają podłoże psychiczne,
ale to najpierw my musimy zrozumieć z czego ono wynika i jak z tym walczyć. Mój pies miał ciężką
kyneloze - od szczeniaka mieszkał za miastem, nie miał kontaktu z ludźmi ani.....z psami bo jako
jedyny ostał się z miotu. Gdy miał 8 miesięcy przyjechał do wielkiego miasta, huk, hałas,
ludzie....myśleliśmy ze pies jest "stracony", ale .....na szczęście poprzez właściwe wychowanie, pies
jest baaadzo grzeczny, nie gryzie, nie szczeka, i co najważniejsze nie boi się niczego, już nawet
odkurzacz nie jest jego strachem. Co prawda nie ja zajęłam się jego wychowaniem, ale wiem ze jest
to możliwe.