problem psychiczny u psa

[plume]

Nasz pies, widoczny na zdjeciach w sygnaturce, ponad czteroletni Niuniek, ma
od pewnego czasu jakis problem natury psychicznej. Od zawsze, tzn. odkad jest
u nas (zostal znaleziony) boi sie strzalow, petard, burzy, tym podobnych
rzeczy. To nie jest nic dziwnego, jest wiele psow ktore sie tego boja. Oprocz
tego, odkad go mamy, zawsze wykazywal duze zainteresowanie sukami i agresje
wobec innych samcow. To tez nic dziwnego, niektore psy tak maja. Po dlugim
namysle nie zdecydowalismy sie jednak na kastracje, za to dwa razy dostal
zastrzyk hormonalny, ktory mial obnizyc mu poped seksualny. W lecie tego roku
Niuniek zaczal bez wyraznego (tzn widocznego golym okiem) powodu lizac tylna
lape. Skora na lapie nie byla chora, nie bylo na niej zadnych zmian, a on
uporczywie ja lizal, az wylizal sobie rane. Nasz lekarz orzekl ze to sa
objawy depresji i zalecil mu antydepresanty - fluoksetyne. Niuniek zjadl
zalecona dawke, w miedzyczasie dostal tez drugi ze wspomnianych wyzej
zastrzykow hormonalnych, bo jego zaintersowanie sukami i niechec do innych
psow byla dosc klopotliwa. Wydawalo sie ze psu sie nastroj poprawil, przestal
lizac lape, lapa sie zagoila.... Od pewnego czasu jednak zauwazamy u niego
dziwne zachowanie - Niuniek zachowuje sie tak, jakby ciagle sie czegos bal,
dokladnie jak wtedy, kiedy za oknem jest burza, albo slychac strzelanie
petard. A nie ma burzy, nikt nie strzela. Nie zgadza sie zostawac wtedy sam w
domu (wczesniej raczej nie bylo z tym problemu), a zabrany na dwor wyraznie
sie czegos boi, zapiera sie w jednym miejscu i nie chce isc w dana strone.,
Jesli uda sie go naklonic do ruszenia z miejsca, kieruje sie od razu w strone
domu (zawsze trafia bezblednie, niewazne gdziebysmy nie byli). Nie chce
spacerowac, dwa razy podniesie noge i ciagnie do domu. Potrafi nawet
przestraszyc sie stojacego na przystanku autobusu z wylaczonym silnikiem. Nie
dzieje sie tak zawsze, czesto zdarzaja sie normalne spacery, podczas ktorych
zbiera po drodze patyki, szczeka na psy, zachowuje sie normalnie. Bylismy z
nim teraz znowu u naszego weterynarza, ktory zauwazyl dodatkowo ze pies zno
zaczal lizac lape. Zapisal mu wiec te same leki antydepresyjne. Oczywiscie
trzeba poczekac az zaczna dzialac, ale martwie sie czy to nie cos
powazniejszego :( Niczego, w naszym przynajmniej mniemaniu, mu do szczescia
nie brakuje, jest rozpieszczany, kochany, dobrze odzywiony, poswiecamy mu
duzo uwagi. On tymczasem nie interesuje sie nami wcale, nigdy nie byl
zbyt "wylewny" jesli chodzi o okazywanie uczuc, nie rzucal sie na czlowieka,
nie skakal z radosci, byl raczej powsciagliwy, ale teraz jeszcze mniej
okazuje zainteresowanie. Szuka naszej pomocy jak sie boi, potrafi w nocy
wejsc na lozko, czego nigdy dotad nie robil. Czy to moze byc jakis glebszy
problem psychiczny? Czy moglby tu pomoc behawiorysta? Jesli tak, czy moga
Panstwo polecic kogos w Trojmiescie?

[plume]

yh, problemy z przegladarka jakies, ten watek mial trafic na "Weterynarie" :/
Niemniej jednak jesli ktos moze pomoc, bede wdzieczna.

[urbanchaos]

mnie się wydaje,ze pies po prostu po tych lekach,zastrzykach i emocjach z
niezaspokojoną "wola bożą" oraz wystrzałach nabawił się jakiejś depresji lub
wręcz psychozy
to są skutki braku kastracji niestety i faszerowania go lekami

[venus22]

po co faszerujesz psa hormonami....?
Tym bardziej ze i tak nie pomaga to na jego zachowanie przy suczkach -w/g twich
wlasnych slow.

Zamiast psa meczyc hormonami wykastruj go. bedzie mial swiety spokoj, wy tez.

Venus

[jura1234]

nie znam się na psach, ale kotu mojego szwagra wizyta u behawiorysty bardzo
pomogła (kotka w stresie sikała po całym mieszkaniu) teraz jest ok. Nie znam
niestety nikogo w Trojmiescie (jestem z W-wy)

pozdr.

[jastii]

Na Waszym miejscu zamiast aplikować psu antydepresanty odstawiłabym najpierw w
pierwszej kolejności hormony, ponieważ nerwowe wylizywanie łapy rozpoczęło się
dopiero po ich podawaniu, z tego co piszesz. A tak pies był faszerowany lekami i
być może to tylko zwiększyło jego lęki. Najłatwiej podawać weterynarzom leki...
Nam weterynarz o mały włos nie wykończył suki sterydami. Poobserwujcie w jakich
momentach pies się tak zachowuje, może jakaś sytuacja, jakiś bodziec powtarza
się. I nie próbujcie na siłę psa do tego czegoś przekonywać. Lepiej dla jego
biednej psychiki będzie jeśli mu tego oszczędzicie i czym prędzej odwrócicie
wtedy jego uwagę. A behawiorysta jak najbardziej by się tu przydał. Wystarczy
poszukać, ja znalazłam np. to:
www.dogomania.pl/forum/showthread.php?p=1157916

[w-ella]

Ja mam podobny problem z moją suczką - goldenem, zaczęło się w dzień
sylwestrowy dwa lata temu, gdy mój mąż zabrał Larę na spacer. Odtamtej pory
panicznie boi się huków, a od dłuższego czasu nawet niewielkich trzasków.
Wystarczy ledwie słyszalny strzał z rury wydechowej a Lara zaczyna cała się
trząść i gnać do domu. Po takich historiach parę tygodni nie chce wogóle
chodzić na spacery, chowając się na widok smyczy. Na szczęście mamy ogród,
gdzie może załatwić swe potrzeby i oczywiście po tym biegiem do domu.
Podobnie jak Twój pupil gryzie, liże łapę, jak wracamy do domu nie wita nas juz
z taką radością, a przecież okazujemy jej dużo uczucia.
Nie wiem do kogo zwrócić się z tym problemem, w naszym mieście opieka
weterynaryjna jest tragiczna. O mało nie zabili mi psa tabletkami
uspokajającymi w ostatniego sylwestra. Dostała jakieś tabletki (nie pamiętam
już nazwy) ale pies nie usnął, cały czas trząsł się ze strachu, chcąć uciekać a
miał zupełnie niewładne kończyny. Trwało to prawie 24godziny - widok tragiczny,
nigdy więcej takich praktyk.
Moja suczka ma trzy lata, nie miała jeszcze szczeniąt czy może to tez być
przyczyną depresji?
pozdrawiam.ela

[summa]

moja suka miała takie objawy - totalne zwiększenie lękliwości - jako skutek
uboczny jakiegoś leku (było to kilkanascie lat temu, więc nie pamiętam nazwy
leku), potem okazało się, że weterynarz zaordynował dawkę chyba "na oko" i to
było przedawkowanie. Być może któryś specyfik, który bierze twój pies, ma takie
objawy uboczne.
Też zdecydowanie polecam kastrację, to będzie najmniej inwazyjne mimo wszystko)
dla psa.

[venus22]

>>>Moja suczka ma trzy lata, nie miała jeszcze szczeniąt czy może to tez być
przyczyną depresji?<<


tak, na pewno, jak spotyka inne suki na spacerze to te wytykaja ja palcami i
mowia to ta co dzieci nie moze miec- jakas uposledzona. to ja boli.
a ona sama tez -czuje sie gorsza, wybrakowana. chcialaby zalozyc rodzine ale
nie moze znalezc tego jedynego..

poczytaj sobie fakty o sterylizacji jest tego pelno w Googlu.


Venus

Venus ...

[plume]

Venus, z calym szacunkiem, ale moze innym tonem? Nie kazdy zjadl wszystkie
rozumy, jak ty ....

[venus22]

alez ja nie zjadlam wszystkich rozumow.

Po prostu, od czego sa
te wszystkie informacje dostepne wszem i wobec w 'necie? ( i nie tylko w 'necie)

www.vetserwis.pl/sterylizacja_pies.html
www.lukrowi.pl/index/?id=93db85ed909c13838ff95ccfa94cebd9
www.canis.org.pl/porady/sterylizacja.htm
www.koty.civ.pl/rady/steryl.php
www.zdrowie.wlkp.pl/?mod=my_pet&go=1

a wszedzie mozna choc jedno takie zdanie znalezc:

„Każda suczka powinna mieć raz w życiu szczenięta – dla zdrowia”

""Nie ma ŻADNYCH medycznych powodów, dla których suczka musiałaby raz w życiu
być pokryta. Ciąża nie zapobiegnie ani hormonozależnym chorobom nowotworowym,
ani ropomaciczu, ani ciążom urojonym. Te ostatnie po jednokrotnym odchowaniu
szczeniąt mogą się wręcz nasilić!""

""„Nie mogę pozbawić swojej suczki radości macierzyństwa”

Większość z nas jest bardzo emocjonalnie związana ze swoimi pupilami. I przez
to błędnie przypisujemy psom ludzkie uczucia.

Zapominamy, że pies to zwierzę, które kieruje się w życiu instynktem, a nie
uczuciami!

To nie uczucia macierzyńskie pchają ja do rozrodu. To czysto biologiczny
instynkt!""

pozjadalam rozumy?? bynajmniej- po prostu umiem czytac. I CHCE.

Venus

[venus22]

„Nie mogę pozbawić swojej suczki radości macierzyństwa”

Większość z nas jest bardzo emocjonalnie związana ze swoimi pupilami. I przez
to błędnie przypisujemy psom ludzkie uczucia.

Zapominamy, że pies to zwierzę, które kieruje się w życiu instynktem, a nie
uczuciami!

To nie uczucia macierzyńskie pchają ja do rozrodu. To czysto biologiczny
instynkt!

Bo cóż to za uczucia macierzyńskie, które każą matce odrzucać, czy nawet
zabijać słabe i chore dzieci? Człowiek swoje dziecko będzie chciał za wszelką
cenę ratować. Suczka słabe i chore szczenię odrzuci, nie będzie go karmić,
skaże je na śmierć.

I cóż to za uczucie, które trwa raptem kilka tygodni? Gdyby kobiecie po kilku
tygodniach, czy nawet latach odebrano dziecko, to popadłaby ona w depresję,
byłoby to jej życiową tragedią. Psie szczenięta zazwyczaj już po 8 tygodniach
wędrują do nowych domów, a suczka nie dość, że nie popada w depresję, to
jeszcze czasem jest wręcz szczęśliwa, że nareszcie ma z głowy te uciążliwe
szczeniaki. A po niedługim czasie zapomina, że w ogóle kiedykolwiek była mamą!


"Mojej suczce będzie smutno, że inne suki mają szczeniaki, a ona nie. Będzie
tęskniła za byciem mamą”

I znów kłania się uczłowieczanie psów. Jeszcze raz powtórzę: to nie uczucia
skłaniają suczkę do posiadania potomstwa, to instynkt. Kiedy suczka instynktu
nie odczuwa, to nie odczuwa też chęci posiadania potomstwa. Sterylizując suczkę
pozbawiamy ją właśnie instynktu. Będzie to dla niej stan zupełnie naturalny,
tak jak naturalne są dla niej okresy między cieczkami.

Bo przecież kiedy suczka nie ma cieczki, ani jej w głowie posiadanie potomstwa!
Nie siedzi i nie rozmyśla „Bo ta Saba zza płotu to ma cieczkę, a ja nie. Ona
będzie mieć dzieci już niedługo, a ja biedna jeszcze tyle muszę czekać...”. Tak
samo nie będzie siedzieć i rozmyślać po sterylizacji.

Psy nie maja zdolności abstrakcyjnego myślenia. Nie mając instynktu płciowego
nie będą odczuwały jego braku. A co za tym idzie w żaden sposób nie będą
tęskniły za posiadaniem szczeniąt.


to z:
www.zwierzaki-kielce.za.pl/sterylizacja.htm#mity%20dotyczące%20kastracji%20zwierząt

do Venus

[w-ella]

Uważasz mnie za babę z Ciemnogrodu, trudno Twoja sprawa. Doskonale wiem że są
zabiegi sterylizacji i nie musisz mnie aż tak dosłownie uświadamiać.
Moja suczka ma od początku problemy z układem rozrodczym, jej pierwsza cieczka
była pod stałą opieką weterynarzy. Zażywała leki, płukanki itp. Później
robiliśmy badania na poziom hormonów, okazało się że ma czegoś za dużo
(niestety nie pamiętam nazwy), lekarz odradził na razie sterylizację i ku
mojemu zdziwieniu odradził też środki antykoncepcyjne.
A zresztą jak pisałam wcześniej Lara bardzo źle zniosła środek usypiający, nie
chcę więcej widzieć takiego strasznego widoku - psa sparaliżowanego prawie
przez 24 g.
pozdrawiam.ela

[venus22]

nie chodzilo mi o zabieg sterylizacji per se tylko o kometarze zwiazane z
sukami i potomstwem..
A tobie radze zmienic lekarza, a nawet poradzic sie jeszcze ze dwoch innych.

Venus

[mania1119]

Swoja suczke wysterylizowalam ( z tym ze w takiej lecznicy,gdzie pies zostaje
na 24 godziny po zabiegu,tak,zeby uniknac jakichkolwiek komplikacji,z ktorymi
wlasciciel nie dalby sobie rady w domu.Pies po narkozie naprawde nie teskni,złe
samopoczucie fizyczne przytlacza wszystko,wiem,bo mialam operowane i inne psy-
ale w innych lecznicach,gdzie odbieralo sie nieprzytomnego psa)i nie widze
zadnych ubocznych skutkow tego zabiegu.Natomiast ja wychowujac ją popelnilam
zasadniczy bląd:opiekowalam sie (chyba nawet dość dobrze) ale niewiele od niej
wymagalam.Np.niczego jej nie uczylam-ona nie sprawiala klopotu (maly pies),no i
tak nam jakos schodzilo.Z czasem zaczelam dostrzegac zmiany w jej
zachowaniu:stala sie jakby melancholijna (lagodnie mowie,ale tak naprawde
ludzie pytali,czemu jest smutna),jak ktos ja glaskal,to cala sie trzęsla,ogon
pod siebie,skulona.(ale jak przestawal to zaczynala sie wydzierac o jeszcze).Z
kolei gdy ktos do mnie przyszedl i bylam zajeta rozmowa,to siadala kolo mnie na
kanapie i tak zaciekle obgryzala pazury,ze mialam ciarki na plecach.
Zaczelam wiec czytac na roznych forach i doszlam do wniosku,ze to,czego jej
brak,to praca.Zaczelam ja uczyc aportowania itd.i bawic sie z nia bardziej
konkretnie (chowanie zabawek itp).I zmienila sie autentycznie.Poweselala,jest
wyraznie bardziej ozywiona,a jak usiluje powtorzyc numer z obgryzaniem pazurow
to odwracam jej uwage zabawka.
Trudno mi powiedziec na ile jest to analogiczne do psa o ktorego chodzi na
poczatku.Pisze jako refleksje,ze czasem rozwiazanie moze byc dosc blisko,tylko
cos przegapiamy (ja np,myslalam ze brakuje jej jakichs mikroelementow i
gnebilam pytaniami lekarzy na Forum Weterynaria).Pozdrawiam.

[venus22]

Nareszcie cos rozsadnego. rzeczywiscie sa psy ktore z nudow zaczynaja np
regularnie lizac lapy i az do kosci. to jest prawda, czytalam o takim przypadku
w ksizace napisanej przez wet. behavioryste.
brak zajecia - to moze byc JEDEN z powodow takiego zachowania.

moze byc tez oczywscie jakies organiczne zaburzenie psychiczne ale nawet wtedy
trudno utrafic we wlasciwy lek, nieraz czlowiek nie moze na taki trafic a co
dopiero pies..

Venus