Musimy uśpić psa...

[ramm.stein]

Czeka nas to (mnie i mojego lubego) w najbliższej przyszłości, jeszcze
nieokreślonej. Nasza suczka ma raka (prawdopodobnie), kupę alergii i masę
innych świństw. Jeszcze się trzyma, ale jak tylko zacznie sie naprawdę
męczyć... Myślimy o tym z przerażeniem. Żal nam jej potwornie... Już
usypiałam kiedyś psa i wiem, jaki to koszmar.
Jezu, już mi się chce ryczeć...
A jak to było u was?

[Gość: Dina]

Swoja ukochana suczke kundelke uspilam 4 lata temu. Chorowala na ropomacicze,
ktore nie zostalo zdiagnozowane odpowiednio wczesniej. Miala prawie 17 lat.
Zaluje, ze mimo wszystko pozwolilam sie jej meczyc. Moglam ja poddac operacji,
choc wetka stwierdzila ze byloby to rownoznaczne z uspieniem, ale
zaoszczedziloby niepotrzebnych cierpien. W koncu doszlo do intoksykacji
organizmu, suka miala drgawki, pozniej zaczelo sie przerazliwe wycie z bolu,
ktorego nie zapomne do konca zycia.
Chcielismy weta do domu, to wydaje mi sie najlepszym rozwiazaniem, zaoszczedza
stres, zwiazany z podroza. Niestety ja musialam jechac z nia do lecznicy, bo
zaden lekarz nie mogl przyjechac. W poczekalni popiskiwala i patrzyla prosto w
oczy. Przy zastrzyku pierwszym wyrywala sie i piszczala, az w koncu usnela. Po
10 minutach dostala zastrzyk i stopniowo jej oddech ustawal. Bylam z nia przez
caly czas tulac ja i calujac. Wtedy nastapilo oberwanie chmury, lalo strasznie,
a po 10 minutach wyszlo slonce i swiecilo do konca dnia. Ta ulewa to bylo jej
pozegnanie z zyciem na ziemi, a slonce przywitaniem sie za szczesliwym zyciem
za teczowym mostem. To jest taka moja wlasna interpretacja.
Po wszystkim poczulam ulge, ze juz nie cierpi. Po tych doswiadczeniach uwazam,
ze jesli nie ma nadziei, to jestesmy winni zapewnic naszemu przyjacielowi godna
smierc.
Napisz cos wiecej o suni( wiek,rasa) i jej chorobie.

[ramm.stein]

Owczarek niemiecki, 3 lata, choroby jak wyżej - szkoda wymieniać. Podobno
owczarki mają bardzo małą odporność i często zapadają na różne choroby.

[misiania]

sunia-kundelek, 17,5 roku, rak sutka, diagnoza 4 różnych wetów - nowotwór
nieoperacyjny, nieuleczalny. lekarza przywiozłam do domu. po pierwszym
zastrzyku Nuka spokojnie zasnęła na własnym materacyku z własnym kocykiem obok,
wśród znajomego otoczenia i zapachów. czoło jej się wygładziło, no po prostu
było widać, że przestaje odczuwać ból. po drugim zastrzyku cicho odeszła.
ponieważ słyszałam o gwałtownych reakcjach zwierząt podczas usypiania
przepytałam lekarza, który wraz ze mną siedział na podłodze i cierpliwie czekał
do końca. powiedział, że jeżeli organizm jest bardzo wyniszczony chorobą i
cierpieniem, to mogą nastąpić np. konwulsje. cieszę się, że Nuce oszczędziłam
niepotrzebnego bólu, ale co z tego - w gardle mnie ściska do dzisiaj i pewno
długo będzie ściskać.

[Gość: ami17]

Czeka nas to samo i to pewnie już niedługo. I nic na to nie mogę poradzić,
tylko w gardle ściska i łzy lecą.

[Gość: kaska]

pies mamy dostal raka. Byli wtedy w domu letnim na Mazurach i tam umarl, wiec
tam jest pochowany,. Na szczescie. Obylo sie bez usypiania. Mial 13 lat.

[default]

10-letnia suczka. Rak z przerzutami niemal na wszystko. Krwawienia wewnętrzne i
zewnętrzne (z nosa i dziąseł). Najgorsze dla mnie jest to, że dręczy mnie myśl,
że przyczyniłam się do tego. Rak gwałtownie się uaktywnił po podaniu zastrzyku
poronnego (dopadł ją pies sąsiadów podkopawszy się pod ogrodzeniem). Nie
mogliśmy dopuścić do ciąży i porodu, bo sunia była i niemłoda i słaba
(częściowo sparaliżowana po wypadku). Nie wiedziałam, jakie mogą być skutki
podania estrogenów..... męczy mnie to do tej pory, chociaż wet powiedział, że
raka miała tak czy owak, a to go tylko pospieszyło. Do ostatka czepiałam się
myśli o leczeniu, ale wet powiedział "proszę Pani, to już tylko Pani emocje,
szkoda psa". No i stało się. Byłam z nią do końca.... Spoczywa w naszym
ogrodzie pod krzakiem dzikiej róży.

[Gość: hanka]

Napewno jest to wielkie przeżycie , ale trzymajcie się dzielnie . Nie wiem czy
będzie to pocieszające i zgodzi sie Pani ze mną ale ja zawsze pocieszam się ze
jak bym musiała uspić mojego bulla ze względu na chorobę to byłabym
spokojniejsza niż w sytuacji gdyby mi zginął . Wiem ze całe swoje pieskie zycie
przezyłby w miłości i cieple rodzinnego domu i nie pozwoliłabym mu długo
cierpieć. Oczywiście byłabym przy nim do końca aby czuł się cały czas
bezpiecznie . Natomiast nie wyobrazam sobie siebie i jego gdyby się zgubił
Napewno nie przespałabym spokojnie ani minuty i dopóki bym go nie znalazła nie
miałabym spokoju .Cały czas bym się zastanawiała czy mu ktoś pomógł , czy nie
cierpi, czy odważył się ktoś dać mu pić, jeść, zaopiekował się nim , a zimno
przecież on nie uśnie bez swojego ręczniczka na nosie - nie wogóle nie
wyobrazam sobie takiego dramatu . Wasza suczka zaznała wiele miłości , dobroci
i napewno jest bardzo szczęśliwa . Jak zamknie oczka juz nie będzie cierpieć a
Wy razem z nią . Pozdrawiam

[balbina2]

Gość portalu: hanka napisał(a):

>ja zawsze pocieszam się ze
> jak bym musiała uspić mojego bulla ze względu na chorobę to byłabym
> spokojniejsza niż w sytuacji gdyby mi zginął .

O to, to! Święta prawda! Kiedyś sunia zawieruszyła się w lesie (pogoniła
zająca) i nie było jej ok. 1,5 godziny. Mało nie osiwiałam ze strachu i
niepokoju. Właśnie takie myśli przychodziły mi wtedy do głowy - jak będę żyć ze
świadomością, że nie wiem co się z nią dzieje? Gdzie jest, co robi? Straszne!
Kiedy ta łajza wróciła, po prostu poryczałam się z ulgi....

[ramm.stein]

Dziękuję Wam wszystkim za słowa otuchy. Jeszcze jest nadzieja - kupujemy jakieś
cud-lekarstwo i kurujemy naszą psinę. A nuż się uda trochę jej przedłużyć życia?
Pozdrawiam!

[piasia]

Jejku..... modlę się, żeby moje psisko odeszło samo. Ma 12 lat i raka kości. Na
boku guz wielkości małej kapusty - ale pies NIE CIERPI! Jest chudziutki jak
zapałka, wiotki jak listek, prawie nic nie je - tzn. ma apetyt na niewielkie
ilości coraz to czegoś innego - raz surowy kurczak, raz gotowany, raz kiełbasa,
raz bułka z masłem, albo wafelek.

Zdaję sobie sprawę, że może będę musiała go uspić - jak będzie cierpiał i
piszczał. takiego życia nie warto przedłużać. Ale póki merda ogonem, cieszy się
na mój widok, podtyka mordę do głaskania i włazi na łóżko, żeby się do mnie
przytulić - niech żyje.
Najlepiej by było, gdyby umarł we śnie, ale to marzenie...

[Gość: Ilka]

W marcu odeszła kicia moich rodziców. Ja sama nie byłam w stanie podjąć
decyzji o jej uśpieniu (miał białaczkę i był wg vetki w bardzo złym stanie),
zrobiła to za mnie reszta rodziny. Nie byłam przy nim wtedy i nie daruję sobie
tego do końca życia. W przyszłości, jeżeli nie daj Bóg znajdę się w podobnej
sytuacji, to choćbym miała ryczeć w niebogłosy będę przy zwierzaku do końca.
Jeszcze teraz napływają mi łzy do oczu.

[zz_beatka]

ja swojego uśpiłam jakieś 5 lat temu. straszne przeżycie nie byłam w stanie być
z nim do końca.
ale dziś mam 2 psy, 2 koty i świnkę. ale tamtego pamiętam cały czas i nie
załuję tego kroku. miał 13 lat i dostał ataku padaczki z którego nie wyszedł
przez 3 dni, sparaliżowało mu pół strony ciała, przestał jeść tylko pił,
widziałam że cierpi i nie mogłam na to patrzeć dlatego uważam że dobrze zrobiłam

[marialudwika]

Cztery lata temu moj cocker dostal raka kosci,na nozce tylnej.Onkolog doradzal
amputacje lub chemioterapie.Nie mialam serca by go wieku 13 lat i pelnego zycia
pozbawic lapy..Dostawal chemoterapie,ona tylko pogorszyla sytuacje,zrobila sie
rana,kilka tygodni robilismy mu dwa razy dziennie opatrunki,kazdej nocy gdy
spal kolo mnie ryczalam jak bobr/teraz tez/,nasluchiwalam czy oddycha.Mila
apetyt,ale tracil radosc zycia..pies ma wysoka granice bolu i nie umie
powiedziec,ze cierpi..w koncu podjelismy decyzje skrocenia mu zycia,ktore ni
bylo juz dla niego radoscia.Gdy jechalismy na egzekucje cieszyl sie,ze wsiada
do samochodu,dawalam mu nagrodki a serce mi pekalo!Mam inne psy,ale jego NIGDY
nie zapomne.Mialam z nim wyjatkowa wiez.
Postanowilam,ze jesli u innego psa atwierdza cos takiego nie bede go meczyc
zadna chemioterapia...
ml