imię córeczki

[karolena_82]

Mój problem polega na braku akceptacji imienia córki
Jeszcze nie będąc w ciąży zawsze wiedziałam, że moja córka będzie miała na imię Marta. Zaszłam w ciążę i nawet nie zastanawiałam się nad ewentualnym imieniem dla córki-sprawa oczywista... do czasu jak ktoś powiedział mi, że Marty są nieszczęśliwe... Wtedy uznała to za znak i zaczęłam poszukiwania...Spodobało mi się Laura, ale to był tylko mój faworyt...Mężowi (i reszcie rodziny się to nie spodobało ) Wybrałam kilka typów i spośród tej grupy nadaliśmy córce imię. Nigdy nie byłam 100% przekonana. Mężowi bardzo się podobało. Uległam...Wraca to do mnie jak bumerang, bo często myślę o zmianie Cierpię straszne męki, bo przekopuje cały Internet w poszukiwaniu opinii na temat imienia, cierpię jak czytam, że źle się kojarzy, bo jest głupia piosenka na ten temat czy brzydko brzmi. Imię jest z tych mniej popularnych, ale nie bardzo wyszukane.... Córka ma już 9 miesięcy, mamy dla niej paszport ((
KOCHAM JĄ NAD ŻYCIE i nie wiem czy dobrze zrobiłam nadając jej to imię
Czy od razu zaakceptowaliście imię Waszych pociech?
Zawsze marzyłam o córce, to spełnienie moich marzeń, jest śliczna, spokojna, kochana i głupio to zabrzmi, ale imię do niej pasuje. Wiem, że to jest problem ewidentnie ze mną.... Psycholog ?

[paula.anna]

> chana i głupio to zabrzmi, ale imię do niej pasuje. Wiem, że to jest problem ew
> identnie ze mną.... Psycholog ?

Myślę, że rozmowa z kimś takim nie zaszkodzi.
Szkoda życia - albo zmień imię, albo zaakceptuj.
A jeśli sama sobie z tym nie radzisz- poszukaj pomocy.

> Jeszcze nie będąc w ciąży zawsze wiedziałam, że moja córka będzie miała na imię
> Marta. Zaszłam w ciążę i nawet nie zastanawiałam się nad ewentualnym imieniem
> dla córki-sprawa oczywista... do czasu jak ktoś powiedział mi, że Marty są nies
> zczęśliwe... Wtedy uznała to za znak i zaczęłam poszukiwania...

Serio???
Nie mogę w to uwierzyć...

[dalenia]

A co z Martą? Ja bym zmieniała, a jeśli nie, to popieram Paulę - wizyta u psychologa z pewnością nie zaszkodzi.

[sigalla1]

O rety! Współczuje problemu, naprawdę. To na pewno jest bardzo męczące. Świadczy o Twojej dużej niepewności, zamiast cieszyć sie macierzyństwem Ty sie zamartwiasz możesz zdradzić imie?

[lus.sia]

Ja bym zmieniła imię. Znam ten problem aż za dobrze....

[karolena_82]

Tak, niestety
Mogę przesłać imię na priv. Nie chce dyskutować o samym imieniu

[meggan79]

Poproszę,na,priva,chętnie,doradzę,co,bym,zrobiła,ale,znając,imię

[lily-beth]

PIsałam o tym na forum już kilka razy, ale miałam bardzo podobną sytuację. Mąż nie chciał się zgodzić na moje wymarzone imiona, nadaliśmy inne, które też lubiłam, ale potem jakoś nie mogłam go "poczuć" i przez pół roku biłam się z myślami, czy nie zmienić. Nie zmieniłam, oswoiłam zdrobnieniami, teraz córka ma 2 lata, imię do niej pasuje. Nie żałuję, że takie ma, ale też bywam bardzo wrażliwa na krytykę, bo nie jestem go "pewna". Gdyby to było moje najukochańsze imię, to mogłoby się nikomu nie podobać i by mnie nie obeszło.
Imię dla drugiego dziecka zamierzam przemyśleć bardzo bardzo dokładne przed rejestracją...

[karolena_82]

Lily-beth dziękuję, że to napisałaś, dokładnie opisałaś moją sytuację...A Twoja c?rka ma Twoje ukochane imię jako drugie czy je odrzuciliście ?

[lily-beth]

Nie, miałam dwa ukochane, ale żadnego nie dostała na drugie, bo ja zamierzałam je forsować na pierwsze przy kolejnej córce Na drugie dostała ulubione imię męża - dostałaby je zresztą na pierwsze, bo mnie też podobało się bardzo, ale mam już dziewczynkę o tym imieniu w rodzinie i nie chciałam dublować. Kiedy myślałam o zmianie imienia, brałam pod uwagę raczej odwrócenie kolejności imion, czyli drugie na pierwsze, ale ze względu na imienniczkę się nie zdecydowałam.
Teraz drugie dziecko w drodze, ale jeśli będzie dziewczynka, to ja już mam inne ukochane niż w pierwszej ciąży (mąż się zgadza), chociaż tamte mi się nadal bardzo podobają.

[karolena_82]

Dziękuję dziewczyny za wpisy. Wiem, że ewidentnie problem leży we mnie (chciałam
dla dziecka idealnego imienia, a przecież nic nie jest idealne...) Dobrze jednak wiedzieć, że nie tylko ja mam taki problem..

[paula.anna]

Oj tam, zaraz "problem" i "we mnie".
Jest trudna dla ciebie sytuacja do rozwiązania- działaj!
Zacznij myśleć także o sobie, przestań przejmować się tak bardzo opiniami innych- w nauczeniu się tego może pomóc psycholog.
A te umiejętności przydają się nie tylko przy wybieraniu imienia dla dziecka, więc warto się tym zająć.

[gaudencja]

Ja też bym nie mogła strawić takiego imienia zastępczego dla mojego dziecka. IMO jeśli przez 9 miesięcy nie możesz się z nim pogodzić, to trzeba zmienić. Paszport można wymienić, to najmniejszy problem.

[makuffka]

Serio? Mam na imię Marta i nie narzekam na brak szczęścia. Życzę rozwiązania dylematów lub pogodzenia się z imieniem córki, przykro, że pierwsze miesiące macierzyństwa upływają ci na takich rozterkach. Nie miałam problemu z zaakceptowaniem imienia córki, pasowało nam obojgu. Teraz wybieramy dla syna i wygląda na to, że doszliśmy do konsensusu, choć tym razem dłużej to trwało. Mam nadzieję, że również będziemy zadowoleni. Ale zdarzają się takie sytuacje jak Twoja, nie jesteś odosobniona.

[karolena_82]

Śmieje się z tego teraz... oczywiście bujda, ale jak słyszysz coś takiego w ciąży zaczynasz się zastanawiać , że lepiej może inne Życzę szczęśliwego rozwiązania u nas z synem też nie było żadnego problemu - nie żałuję, że wybraliśmy takie imię dla niego. Pasuje idealnie.

[kasiatastas]

Witaj, mam podobny problem. Moja córeczka ma 8 miesięcy, a nie ma dnia jak rozważam, że ma inne imię. Cały czas płaczę, okropnie zatruwa mi to życie. Podobnie jak Ty codziennie przeszukuję internet w celu 'utwierdzenia' się i polubienia imienia mojego dziecka. Przez całą ciążę nie mogliśmy wybrać z mężem 'wspólnego' imienia, to które mi się najbardziej podobało, nie odpowiadało mężowi oraz bliska osoba w rodzinie(dziecko) nosi takie imię więc mocno nie forsowałam pomysłu. Znajoma mówiła, że jak zobaczę dziecko to imię samo przyjdzie , ale tak się niestety nie stało. Jak Mała się urodziła byłam strasznie skołowana, ciężki poród, imię które wybraliśmy przestało mi się wogóle podobać i nie pasowało mi do niej, ale zaczeły sie problemy ze zdrowiem córki i nie miałam siły myśleć o imieniu pomyślałam, że nie ważne jakie ma imię i mąż zapisał tak jak było ustalone. I się zaczeło moja kochana rodzina, zaczeła przezywać moją Kruszynkę tworzyć idiotyczne wierszyki ileż to ja nocy przepłakałam że dałam jej takie imię, po 3 miesiącach zmieniłam jej imię w urzędzie., byłam szczęśliwa przez tydzień, teraz znowu płaczę że to jednak nie tamto imię które mi się naprawdę podobało. Nie zmienię imienia drugi raz, muszę się jakoś przyzwyczaić pokochać je. Córkę kocham bezgranicznie, ale ten problem zatruwa mi życie. Nie mam z kim o tym porozmawiać, sama nie potrafię sobie pomóc. Cieszę się że trafiłam na Twój post , myślałam że jestem jedyna z takim problemem

[li.gia]

Karolena ,kasiatastas,
Nie jesteście same! Ja też kilka miesięcy temu założyłam tu podobny wątek. Gdy byłam w ciąży mój mąż wcale nie kwapił się do wybierania imion. Właściwie było mu wszystko jedno. Całe przygotowana do przyjęcia na świat naszego synka nie obchodziły go kompletnie- na wszystko zawsze było "jeszcze dużo czasu ". W końcu wybrałam imię sama. Wszystko było ok dopóki jego brat nie zaczął wyrażać swoich myśli - że żydowskie, że nikogo nie znamy o takim imieniu, że lepiej wybrać popularne, itp. I tak mój mąż zaczął się buntować. Mimo że czułam tamto imię, nie chciałam występować przeciw mężowi. Na jego prośbę wybierałam inne imiona, które mi się podobały, choć ich nie czułam. Jednak odrzucał wszystkie. Po -bardzo ciężkim porodzie - synek nadal nie miał imienia. Wkrótce ujawniła się choroba synka, miałam dość szarpaniny, w końcu dałam za wygraną i zgodziłam się na jedno z imion wymienionych przez męża. On jednak zapisał synka pod moim wymarzonym imieniem. Kamień z serca! Jednak brat męża wyśmiał go i poddał pomysł o zmianie imienia. I tak po 3 miesiącach zaczęły się awantury, słyszałam że co ze mnie za matka, że powinno być mi wszystko jedno jak dziecko ma na imię, bo "matka powinna kochać wszystko co z dzieckiem związane a ojcu może być ciężej"... Podobnie, jak Ty byłam wykończona porodem, chorobą dziecka, emocjami... Dałam za wygraną. Wmawiałam sobie, że pokocham nowe imię, bo przecież synka kocham nad życie. Po zmianie mąż przyznał że właściwie to nowe imię średnio mu się podoba i nie wie dlaczego je wybrał ale "przynajmniej nie jest tak ze tylko ja jestem zadowolona". Zaczęłam bardzo cierpieć. Mąż zgodził się na powrót do pierwszego imienia ale równocześnie powiedział że histeryzuję, że to nienormalne itd. Byłam wykończona, bo byłam sama ze wszystkim (mąż nie włączał się w opiekę nad chorym dzieckiem i bałam się że imię dodatkowo utrudni mu kontakt z synkiem).Wycofałam się. Bardzo tego żałuję!!!! Mąż nadal zwraca się do synka per "młody" (bo to niby fajne), NIGDY nie woła go nowym imieniem. A ja? Byłam u psychologa, który poradził bym mówiła do dziecka tak jak czuję. Mówił że to nie zaburzy jego rozwoju bo i tak każdy zwraca się do niego różnymi zdrobieniami, że na świecie jest mnóstwo ludzi którzy nie używają imion metrykalnych - a skoro tak to znaczy że imię JEST ważne i że jedno imię może po prostu nie pasować do danego człowieka a inne wydawać się dla niego stworzone.
Czytałam naprawdę wiele historii ludzi którzy zmienili imiona, na krytych wołano dwoma imionami i wybrali sobie jedno z nich... Nie jesteśmy same.

[li.gia]

Dodam że dostałam tu na forum wiele wsparcia. To ważne wiedzieć że nie jesteś sama. O dziwo to kobiety tak mocno wszytko przeżywają. Niejedna miała problem z imieniem dziecka. Od tych, krytych mężowie byli przeciwni ich wyborom ale widząc smutek żony zgodzili się na zmianę, szybko przywykli do imienia (które przecież początkowo odrzucili). Mówią że mężczyźni tak nie przeżywają, nie analizują, raczej biorą rzeczywistość taką, jaka jest. Żałuję że tak późno przyszłam tu po poradę...

[karolena_82]

Czytałam Twój wątek... tak, kobiety bardziej to wszystko przeżywają, plus hormony, nie jest łatwo. A Ty jak zwracasz się do synka teraz ?

[li.gia]

Zwracam się do synka tym pierwszym imieniem, jakie dostał na początku. Synek reaguje na obydwa - choć na to pierwsze bardziej bo rodzina do wszystkich małych dzieci mówi "misio,niuniek " itp. Mój mąż używa imienia synka tylko mówiąc o nim, do niego mówi gó...e "misio" albo "młody ". Dopiero później, jak trochę się "otrząsnęłam" zorientowałam się że to nie pierwszy przypadek w mojej rodzinie: kilka osób właśnie w ten sposób dostało możliwość wybrania sobie imienia. Nie czują się przez te "zawirowania " w żaden sposób skrzywdzeni. Inni też niespecjalnie dziwią się że inne imię jest używane na co dzień a inne w sprawach urzędowych.
Może czytałaś wątek o małej Tomirze która będąc 4-latką sama zadecydowała o zmianie imienia? Pocieszające

[karolena_82]

hej. tak, czytałam wątek o Tomirze Swoją drogą mam wrażenie, że przeczytałam całe to forum. Jednak rodzice Tomiry musieli zwracać się do niej także tym drugim imieniem, skoro na nie reagowała. Większość rodziców nadaje drugie imię, a nie używa go w ogóle....
Możliwość wyboru imienia to fajna sprawa, jak rodzice nie są jednomyślni, albo się wahają.
Nie wiem jak skończy się nasza historia. Poczułam się lepiej zakładając tu wątek. Wiem, że są tu świetni ludzie, którzy udzielą wsparcia, znają się na rzeczy. Nie ma przecież złych imion...
Rozmawiałam z mężem, nie ma nic przeciwko używaniu dwóch imion (zamiennie), ale czy to się sprawdzi?
Są zdrobnienia, które łączą jedno imię i drugie, a jednocześnie jest to oddzielne imię w kraju gdzie wyjeżdżamy i będziemy mieszkać przynajmniej przez jakiś czas....

[dasza_dm]

Jak czytam Wasze opowieści to z całym szacunkiem dla Was i Waszych rodzin, ale problem dotrzegam w Waszych mężczyznach, a nie w Was. Jak można powiedzieć , że "przynajmniej nie jest tak ze tylko ja jestem zadowolona"?! Czy on słyszy co mówi? Co do tego, że facet nie pomaga w wychowaniu dziecka i nie wspiera w ciężkim porodzie, ale za to potrafi "nafukać" na swoją kobietę , bo mu się imię nie podoba (a sam nie potrafi imienia wybrać) to ręce mi opadają. Dziewczyny, myślę , że z Wami jest wszystko w porządku i jeśli ktoś tu musi iść do psychologa to Wasi mężczyźni, a nie Wy no chyba, że psycholog nauczy Was wreszcie walczyć o swoje.
(nie, nie jestem feministką hah!)
Mam nadzieję , że nikogo nie obrazi moja opinia, ale takie mam zdanie.

[karolena_82]

Może po części masz racje.
Mój akurat mnie wspiera, ale widzę, że już też nie ma siły rozmawiać po raz n że mną na ten temat. Stwierdziłam dziś, że nasza córka będzie chyba dwuimienna. Nie wiem tylko jak to się sprawdzi w realu......

[karolena_82]

li.gia chce do Ciebie napisać na priv. Podaj proszę jakiegoś maila.

[li.gia]

Napisz na gazetowego: li.gia@gazeta. pl
Będę czekała na wiadomość Pozdrawiam i trzymaj się ciepło! Tak dobrze wiem przez co przechodzisz...

[karolena_82]

Kasiatastas odezwij się do mnie

[czarna.perla]

kiedy ja zakładałam na forum watek na ten sam temat miałam wrażenie, że jestem jedyna taka na świecie, że coś jest ze mną nie tak. nie umiem dać ci żadnej rady bo uważam, że problem był we mnie a raczej mój baby blues był problemem choć gdyby kiedyś ktoś mi powiedział, że ja mam baby blues albo jakiś rodzaj depresji poporodowej to chyba bym go ze złości zjadła.

[karolena_82]

Witam.
Dziękuję Wam bardzo dziewczyny.
Zapadła decyzja o zmianie imienia. Formalna zmiana imienia jest na dzień dzisiejszy niemożliwa ( BARDZO żałuję, że nie zajęłam się tym wcześniej i gryzłam się z tym tyle miesięcy. Mówię do córki nowym imieniem i bardzo się cieszę z tego faktu ))))) Mąż mnie popiera, sam twierdzi, że imię trzeba czuć i, że nowe do niej pasuje.... Brzmieniowo są bardzo podobne, ale dla mnie jest to duża różnica.
Poinformuję Was kiedy już w papierach będzie miała nowe imię. Mam nadzieję, że szybko to nastąpi. Trzymajcie kciuki

[dalenia]

Super! Teraz życzę jeszcze tylko formalnej zmiany i czekam na wieści Wszystkiego dobrego!

[lus.sia]

Gratuluję odwagi i dobrej decyzji
Daj znac za jakis czas jak imię zmieniło się w czasie z jednego na drugie ?

[nowalij_ka0]

Super że już macie to za sobą i że mąż popiera Twoje zdanie w tej kwesti. Czekam z niecierpliwością na znak o Ciebie kiedy nastąpi zmiana no i jakie to imie

[geraldyna]

Najważniejsze w tym wszystkim jest to, aby mieć WYBÓR. Jeżeli nie będziesz czuła przymusu, jeśli dogadałaś się z mężem, co do zmiany imienia córki, to może się zdarzyć, że za jakiś czas wcale nie będziesz chciała go zmieniać. Zatęsknisz za tym imieniem, ponieważ nie będzie już "przymusowe".

I jeszcze jedno: osoby pewne siebie i swojego zdania są darzone przez innych dużo większym szacunkiem (same też czują się o wiele lepiej), niż te starające się przypodobać i dostosować do wszystkich wokół.

Jeśli ktoś mówi Ci, że imię Twojego dziecka mu się nie podoba, to nie powinno mieć to dla Ciebie żadnego znaczenia. To on ma problem (do tego jest niewychowanym gburem -ale to też jego problem. Poza tym ludzie lubią tak testować innych. Nawet nieświadomie sprawdzają, obserwując Twoje reakcje na ich opinie, czy mają się z Tobą liczyć i darzyć respektem, czy zaliczyć do kategorii ludzi "bez charakteru".

Ja też musiałam trochę popracować nad sobą, aby inni mniej "wchodzili mi na głowę".
Pozdrawiam ciepło

[gaudencja]

Trzymam kciuki. Czekamy na wieści!

[nana260]

ja mam dokładnie tak samo jak karolena... nie wiem co zrobić. Napisz , co postanowiłas ..

[szarrak]

Autorka wątku już jakiś czas temu napisała, że ostatecznie zmienili imię na jej ukochane.