Geniusz Prezydenta!

[wieprz-nieczysty]

Tym razem Lecha Wałęsy:

"Pewnym ludziom puknęło na głowę. Mnie też puknęło, bo byłem bez przerwy w
walce. Przez tamte warunki każdy z nas jest troszeczkę zboczony"

www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20050325&id=my11.txt

[wikul]

wieprz-nieczysty napisała:

> Tym razem Lecha Wałęsy:
> "Pewnym ludziom puknęło na głowę. Mnie też puknęło, bo byłem bez przerwy w
> walce. Przez tamte warunki każdy z nas jest troszeczkę zboczony"
>
> www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20050325&id=my11.txt


A oto co o autorze , "obrońcu polskości i kościoła" pisze Tomasz P.
Terlikowski, ("Racja Polska", Nr 28 - 13.07.2003 - fragment)

Życiorys spisany na nowo
Na tej stronie można zapoznać się również z biografią autora. Dowiedzieć się z
niej można, że Jerzy Robert Nowak "urodził się 8 września 1940 roku w Terespolu
nad Bugiem", że jest historykiem (profesorem wyższej uczelni) i publicystą.
Autorem 20 książek i ponad 600 artykułów. Czołowym polskim specjalistą w
zakresie historii i kultury węgierskiej, autorem m.in. książek o Powstaniu
Węgierskim w 1956 r., historii literatury węgierskiej XX wieku, wyboru
pamiętników Franciszka II Rakoczego.
To wszystko oczywiście jest prawda, ale... z oficjalnej, można by powiedzieć
kanonicznej wersji biografii profesora niewiele można się dowiedzieć. Pomija
ona bowiem niejako milczeniem prawie 50 lat jego życia, które spędził na
wiernej służbie Polsce Ludowej. Jerzy Robert Nowak niechętnie wspomina o tym,
że przez większą część swojego życia był członkiem sojuszniczej dla PZPR
partyjki nazywającej się Stronnictwem Demokratycznym. Pod koniec PRL-u udało mu
się nawet, niewątpliwie za zasługi wejść do jej władz.
"Niezłomny bojownik o polskość", "wybitny antykomunista", "sumienie polskich
katolików i narodowców" w okresie PRL-u zajmował się także wierną służbą
ówczesnym jego władcom. Był pracownikiem ambasady PRL na Węgrzech i
podlegającego MSZ Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych (PISM). Obecnie
każdy pracownik tych instytucji musi przejść szczegółową kontrolę odpowiednich
służb. Trudno sobie wyobrazić, by wtedy było inaczej i by opozycjonista i
prawdziwy antykomunista mógł mieć dostęp do ściśle strzeżonych tajemnic
dyplomacji komunistycznej.
Oczywiście można przyjąć, że Jerzy Robert Nowak doskonale się kamuflował. I
jest to chyba najprawdziwsza wersja. Kamuflaż był tak dobry, że nikt - nawet on
sam - nie wiedział jeszcze w czasach komunizmu, że w istocie jest
niepodległościowcem i antykomunistą, a nie lojalnym aparatczykiem Polskiej
Rzeczpospolitej Ludowej.
Spór o kolaboranta...
Całkiem niedawno Jerzy Robert Nowak wydał kolejną poważną pracę, w której
rozprawia się z mitem poety dla dzieci Jana Brzechwy. W książce tej autor
udowadnia, że nie należy dzieciom czytać bajeczek o np. lisie Witalisie, bowiem
ich autor przez 10 lat kolaborował ze stalinizmem. "Spór o kolaboranta
Brzechwę", bo taki tytuł nosi owo wiekopomne dzieło ma na celu "ukazanie istoty
hańby domowej niektórych głośnych polskich autorów na przykładzie 10-letniej
prostalinowskiej "twórczości" Jana Brzechwy. J. R. Nowak demaskuje próby
tuszowania tej hańby przez oskarżanie krytyków Brzechwy o rzekomy antysemityzm.
I w sumie dobrze, że taka książka się ukazała, bowiem rzeczywiście Brzechwa,
tak jak wielu polskich autorów ma na sumieniu obrzydliwe panegiryki na cześć
Józefa Stalina czy Bolesława Bieruta. Szkoda tylko, że książkę tę napisał
człowiek, który sam jeszcze w latach 80-tych (gdy za działalność opozycyjną
trafiało się najwyżej do więzienia, a nie skazywano na śmierć, a myślenie
samodzielne było w zasadzie bezkarne) bronił, jako w sumie uczciwego człowieka
zbrodniarza formatu równego Stalinowi (a kto wie, czy biorąc pod uwagę rozmiary
kraju, w jakim rządził i szkody, jakie mu wyrządził nie większego), czyli
dyktatora komunistycznej Albanii Envera Hodży. W opublikowanej wówczas pracy
Nowak napisał: "niesłuszne wydają się sądy pomniejszające czy wręcz negujące
intelektualne i polityczne zdolności Hodży".
Warto przypomnieć, że słowa te odnoszą się do człowieka, który otwarcie
kontynuował tradycje polityczne największych zbrodniarzy XX wieku - Józefa
Stalina i Mao Tse Tunga. Skazywał on setki tysięcy swoich poddanych na łagry (i
to nawet wtedy, gdy gdzie indziej one zniknęły), których okrucieństwo trudno
nawet porównywać z okrucieństwem najsurowszych łagrów sowieckich. Czystki były
w partyjnym aparacie Albanii na porządku dziennym.
Albania również, jako pierwsza w 1967 roku ogłosiła się jedynym państwem
ateistycznym na świecie. To od niej rozpoczęły się brutalne czystki w
kościołach. "Prymas Gaspar Thaci, arcybiskup Szkodry, zmarł w areszcie domowym,
strzeżony przez tajną policję. Vincent Prendushi, arcybiskup Durresi, skazany
na trzydzieści lat ciężkich robót, zmarł w lutym 1949 roku, najprawdopodobniej
na skutek tortur. W lutym 1948 roku skazano na śmierć i rozstrzelano pięciu
duchownych, wśród nich biskupów Volai i Ghini, nuncjusza apostolskiego. Ponad
stu zakonników i zakonnic, księży i seminarzystów zostało straconych lub zmarło
w więzieniu. (?) Wybiegnijmy w przyszłość i przypomnijmy, że w 1967 roku Enver
Hodża oświadczył, że Albania stała się pierwszym ateistycznym krajem na
świecie. A gazeta "Nendori" doniosła z dumą, że wszystkie meczety i kościoły
zostały zburzone lub zamknięte: w sumie 2169, w tym 327 sanktuariów
katolickich" - opisuje losy Albanii w "Czarnej księdze komunizmu" Karel
Bartosek.
To wszystko nie przeszkodziło jednak Nowakowi uznać wielkości politycznej i
intelektualnej Hodży. Powstaje pytanie, czy "jeden z najwybitniejszych
historyków współczesności" o tym nie wiedział, czy udawał, że nie wie. Jeśli to
pierwsze - to trudno uwierzyć w rzetelność obecnych jego prac, jeśli to
drugie?, to trzeba sobie zadać pytanie czy autor "Sporu o kolaboranta Brzechwę"
sam także nim nie był.
Hungarysta na usługach
Za tą drugą możliwością przemawia inna część twórczości Jerzego Roberta Nowaka.
W większości swoich życiorysów podkreśla on, że jest znakomitym znawcą historii
i kultury Węgier. Uważny czytelnik tych jego prac, gdy już otrząśnie się z
zachwytów nad bogactwem bibliograficznych szczegółów, musi jednak zauważyć, że
książki te pisane były na wyraźne zamówienie władz, albo - przynajmniej ze
świadomością, że muszą być napisane tak, by podobały się komunistom.
W opublikowanej w 1988 roku pracy "Węgry. Burzliwe lata 1953-1956", wydanej w
wydawnictwie (sic!) Związku Studentów Polskich Almapress-Studencka Oficyna
Wydawnicza ZSP, Nowak niezwykle ostro ocenił bohaterskiego węgierskiego
kardynała Mindszentyego. Powód był niezwykle prosty: węgierski hierarcha w
odróżnieniu od Nowaka był za czasów komunizmu anty-komunistą. Dlatego zdaniem
Nowaka nie da się wybronić tezy zachodnich historyków, którzy w postawie
kardynała widzieli przede wszystkim chrześcijańską obronę prawdy. "Nie wydają
się uzasadnione stosowane przez niektórych autorów zachodnich (...) próby
wybronienia postawy Mindszentyego. (...) W sprzeczności z odpowiednimi
fragmentami z przemówienia Mindszentyego pozostaje np. opinia Hugh Seton-
Watsona, który twierdził, iż kardynał Mindszenty przedstawił się nie jako
reakcjonista, żądny zemsty... lecz jako chrześcijański patriota, występujący na
rzecz jedności narodu...". Jednym słowem kardynał Midszenty był dla Nowaka
antykomunistycznym, nierozumiejącym historycznych konieczności, chorym z
nienawiści człowiekiem, którego słusznie pozbyto się z Węgier.
Jak na obecnego antykomunistę Nowak dość dziwnie ocenia "zasługi" Armii
Czerwonej dla rozwoju Węgier. "Załamanie się horthystowskiej struktury państwa
i wejście wojsk radzieckich stworzyło możliwość przeprowadzenia radykalnych
zmian gospodarczych i społecznych niezbędnych dla zdrowego rozwoju kraju". A
zatem, zdaniem Jerzego Roberta Nowaka - socjalizm czy wręcz komunizm jest
zdrowym kierunkiem rozwoju kraju. Nad fałszerstwami i oszustwami, dzięki którym
komuniści doszli do władzy na Węgrzech Nowak przechodzi do