Zamiast dyskusji nagonka

[Gość: Karol]

W 1996 roku “Shtetl”, “dokument” filmowy niewdzięcznego Żyda Mariana
Marzyńskiego, wywołał oburzenie amerykańskiej Polonii. Ludzie zbierali się na
zebraniach, przy kościołach, protestowali, pisali i telefonowali do FRONTLINE
i PBS, oraz sieci stacji telewizyjnych. Na zjeździe Polish American Congress
w Kaliforni wrzało od oburzenia. Prezes Edward Moskal powiedział w
przemówieniu, że próbował dogadać się z Kongresem Żydów, ale dyskusja była
monologiem strony żydowskiej. Powiedzano jemu: Jeżeli Polska nie da Żydom
nieruchomości i ziemi natychmiast i jak żądają, to “Poland will be black
walled in the world”. Prezes Moskal rzucił pytanie: “By what God given
right?”
Bez odpowiedzi.

Nagonka na Polaków i Polskę miała wyszantażować żydowskie roszczenia.
Żydowski prezydent Kwaśniewski spotkał w Nowym Jorku Żydów, ale nie spotkał
Polaków i Polonii. Po powrocie do kraju nie mógł sobie przypomnieć o czym
rozmawiał za zamkniętymi drzwiami ze swoimi pobratymcami.
Skandal “Shtetl-a” jednak zaktywizował i zjednoczył Polaków w USA. Nagle
wszyscy ruszyli jednomyślnie i solidarnie do protestów. Toteż mówiono, że nic
lepszego nie mogło się przydarzyć.

W rok po bezczelnej projekcji publiczna stacja KCET ponownie
transmitowała “Shtetl”, ale widownia była równa zeru. Fakt jednak jest
charakterystyczny dla złośliwej natury żydostwa, które nie zaprotestowało tej
prowokacji, ale jeszcze utwierdzało się w pewności, że “black walling”
poskutkuje i ich wzbogaci.

11 Żydów z Nowego Jorku wniosło pozew przeciwko polskiemu Ministerstwu Skarbu
o “zwrot” tego co polskie. Zarazem do magistratu Nowego Jorku wpłynął wniosek
o bojkotowanie linii lotniczych LOT. Wniosek odrzucono, bo w Nowym Jorku
wiedzą, tak jak Polacy, coś na temat chciwości, złodziejstwa i pasożytnictwa
co poniektórych.

Za to chwyciło Jedwabne! Cały świat się dowiedział, że Polacy spalili tysiące
Żydów w stodole.

Mimo to roszczenie 11 Żydów w NY zostało oddalone przez żydowskiego sędziego
Kormana. Czy teraz Żydzi zaskarżą sędziego Kermana? – pytają w Brooklynie.

[Gość: Karol]

Karol Gustaw Nehrebecki
film: “Shtetl”
reżyserii Mariana Marzyńskiego

DZIEKUJĘ PANU, PANIE MARZYŃSKI!

Zacznę dzisiaj dość niezwyczajnie, bo od podziękowania. Chciałbym podziękować
bezczelnemu panu reżyserowi, Żydowi i "komuchowi" Marianowi Marzyńskiemu, za
jego film "Shtetl" zniesławiający Polaków pod pozorem dokumentowania osobistych
interpretacji stosunkow polsko-żydowskich.

Ah, panie Marzynski, było to wspaniałe, pouczające, trzygodzinne widowisko! Bez
retuszu, bez ubarwiania - film odkrywający całą prawdę o najczarniejszej
stronie ludzkiego wnętrza, o nienawiści. Nareszcie, po tylu latach kłamstw,
zaprzeczeń, dezinformacji, zobaczyliśmy coś tak osobistego, coś tak prawdziwego
i przedstawionego bez ogródek i bez kamuflażu, jakże szczerze od żydowskiego
serca (bo przecież Polakiem pan już nie jest), że od widzenia prawdy oczy nam
wyszły na wierzch.
Nareszcie coś, co powinno stać się elementarzem obyczajów dla wszystkich
Polaków próbujących rozliczać się ze swoim patriotyzmem. Nareszcie coś, co
powinno stać się abecadłem dla wszystkich ludzi dobrej woli poszukujących
możliwości pokojowego rozwiązywania sporów i bezkonfrontacyjnego porozumiewania
się. Nareszcie coś, co powinno zabrzmieć jak mementum nie tylko dla Polaków :

NIE MA DYSKUSJI Z ŻYDAMI

Żebyśmy bowiem nie wiem co robili. Żebyśmy głowy popiołem posypywali cały rok
na okrągło, przez całe swoje życie, żebyśmy przepraszali w Knesecie i we
wszystkich innych parlamentach świata za zbrodnie nie popełnione, żebyśmy
likwidowali klasztory Karmelitanek na żądanie rabina z Nowego Jorku i wreszcie,
żebyśmy nawet zabronili po wieki wieków oddawać cześć pomordowanym w Oświęcimiu
Polakom i tak nic się nie zmieni. Zawsze będziemy potępieni. Piętno antysemitów
przyklejone nam znaczyć nas będzie po wieczne czasy. Każda bowiem dyskusja z
Żydami, jeżeli nie jest monologiem strony żydowskiej, jest antysemicka.

Tego dowiedzieliśmy się z filmu Mariana Marzyńskiego "Shtetl" i dzięki mu za
to. Gdyby nie on, dalej bym sądził o sobie, że jestem człowiekiem niewinnym,
spokojnym, wyrozumiałym, myślącym i miłującym bliźnich. Myslałbym, że nieważne
jest kto jakiego jest pochodzenia, wyznania, koloru skóry, ważne, aby być
dobrym człowiekiem. Dopiero Marian Marzyński pokazał mi jak bardzo się myliłem
i uświadomił mi całą prawdę o mnie, Polaku. Dzieki niemu i jego filmowi
dowiedziałem się, że jeśli jestem Polakiem, to jestem podły, ograniczony i
głupi a w genach mam zakodowany antysemityzm. To nieważne, że na wojnę nie
mogłem mieć wpływu, bo urodziłem się po jej zakończeniu. I tak ponoszę winę za
to, że w przedwojennej Polsce mieszkały miliony Żydów, a po wojnie ponoć
niewielu ich zostało. (Dlaczego właśnie tam oni mieszkali, skoro Polacy ich tak
bardzo nienawidzili i - jak to jest możliwe, aby kilkanaście pokoleń Żydów
przeżyło 800 lat ze swoimi mordercami?)

Z treści filmu nie dowiedziałem się kto ich w czasie wojny wymordował - bo
Niemców nie ma nawet w tle. Ja wiem, bo żyłem w Polsce, ale Amerykanin domyśli
się, że zapewne Polacy. Mojej wypowiedzi filmować nie było warto. Widz mógłby
dowiedzieć się, że ja, jak i miliony innych Polaków, mają jakąś wiedzę
historyczną, na temat Żydów rownież i to z własnego doświadczenia. Lepiej było
pokazać dramatycznie, z filmowego punktu widzenia, wypowiedzi półumarłych
starców z objawami choroby Alzheimera i zdominować nimi żydowski dokument.
To nieważne co myślę ja i miliony podobnych do mnie Polaków o naszej wspólnej
przeszłości z Żydami i o naszym stosunku do nich. Bowiem z chwilą, gdy
spróbujemy otworzyć usta, chcąc podjąć dyskusję, natychmiast okrzyknięci
zostajemy antysemitami. Bo przecież mamy to zakodowane genetycznie. (Itshak
Szamir powiedział: Polacy wyssali antysemityzm z mlekiem matki.) W
przeciwienstwie do Żydów. Ich ujadania i napaści na Polaków nie można przecież
nazywać antypolonizmem, bo takiego wyrazu nie ma w żadnym słowniku wyrazów
polskich ani obcych. Jest tylko słowo antysemityzm! Tłumaczone i odmieniane na
WSZYSTKIE języki świata, nawet wtedy, kiedy żydowskie rakiety rozrywają w
strzępy niewinne dzieci w Libanie i Palestynie. Żydom nawet nie zadrży głos,
kiedy nazywają to walką z terroryzmem. W świecie może być tylko jeden anty :
SEMITYZM

Dlatego z jednego względu mogę podziękować M. Marzyńskiemu za jego film.
Wyzwolił mnie on z kompleksów. Nie będę już dłużej myślał o sobie jako o
człowieku wyrozumiałym, rozsądnym, skłonnym do podejmowania dyskusji z ludźmi
mającymi odmienne od mojego zdanie i ewentualnie do nastawiania drugiego
policzka, kiedy mnie uderzą w pierwszy. Skoro bowiem M. Marzynski udowodnił, że
jako Polak takim być nie mogę, wolno mi teraz być chamem, bucem. Jak ktoś mi
przywali, to zamiast nadstawić drugi policzek, odpalę na odlew, żeby
zagrzmiało. Koniec "dyskusji". Żyd mi nie bedzie wygrażał palcem przed nosem i
strofował mnie jak małe dziecko. Marzyński groził Zbyszkowi Romaniukowi: " -
Oj, Zbyszku, Zbyszku!", kiedy ten próbował mieć odmienne zdanie, niż
przewidywał scenariusz żydowskiego "Felliniego". "Shtetl" otworzył nam oczy,
zapytajcie Romaniuka, czy dzisiaj pozwoliłby Żydowi machać mu palcem przed
nosem.

[Gość: Karol]

Ej, panie Marzyński, kto pana żywił, ubierał, uczył, ukrywał i chronił od
pewnej zagłady przez sześć długich lat najstraszniejszej z wojen? Katolickie
siostry w Warszawie. I tak się pan odwdzięczasz? Pięciu Polaków musiało
odejmować sobie chleb od ust z mizernych racji żywnościowych, żeby złożyć się
na jedne-go ukrywającego się Żyda. Nie dość mu było tego, to jeszcze kukułczym
spo-sobem zabierał Polakom miejsce na studiach i pieniądze w szkole filmowej.
Za ten pełny wikt i opierunek u Polaków i narażeniu ich życia odwdzięczył się
zatruwaniem mózgów swoimi produkcyjniakami telewizyjnymi i antyamerykań-ską
propagandą w "żydokomunie" podszywając sie pod film polski.

W 1968 roku miałeś pan pojechać do Palestyny pomóc swoim pobratymcom zaludnić
ziemie, które oni zagrabili sąsiadom najazdem w 1967, ale wypiąłeś się pan na
nich i zwiałeś do USA, któreś pan przez tyle lat szkalował.
Ani to Żyd, ani to Polak, ani Amerykanin. Jako reżyser - mizerna miernotka, to
chciałeś pan wypłynąć na prostytucji zawodowej obrażaniem i opluwaniem matki-
Polki. Dlaczego, będąc już tyle lat w Ameryce, nie nakręcił pan filmu ze
starymi Żydami zasiedziałymi w USA i knującymi wojnę wokół Roosevelta i nie
pytał ich, co robili w latach czterdziestych? Co oni zrobili, żeby ratować
swoich rodaków w Europie wysyłanych przez Niemców do obozów koncentracyjnych?
Czy chociaż dziesięciu z nich walczyło w armii aliantów i na froncie? Dlaczego
nie zapyta pan ich, co myślą o statku z Holandii pełnym Żydów, który został
odesłany od wybrzeży amerykańskich z powrotem do Europy na pewną zagładę? Pytań
jest moc, czy więc nie uważasz pan, że byłby to doskonały film dokumentalny?

Tylko o czym by ten film mówił? Czy też o polskim antysemityzmie? Dlaczego nie
sięgnął pan do archiwów UB i SB i nie nakręcił pan filmu o bohaterach
utrwalania "władzy ludowej" w PRL-u? Przecież miał pan dobre konszachty z juntą
Jaruzelskiego, skoro pan jeździł w stanie wojennym do Polski. Byłby to świetny
film dokumentalny o życiu Żydów w Polsce.

Eee, szkoda słów. Wróćmy lepiej do pańskiego trzygodzinnego smarowidła. Co panu
w głowie się wylęgało, dokument z tezą, czy teza dokumentowana? I to aż cztery
lata panu zabrało, żeby pozbierac kilku ludzi - gdzie jak gdzie, ale w
maciupeńkim Brańsku?
Film zaczyna sie od tego, że pewien młody, lokalny historyk, Zbigniew Romaniuk,
zainteresował się historią swojego miasteczka Brańska i natrafił na ślady
obecności w nim Żydów. Rozpoczął zatem poszukiwania. Doświadczeń osobistych nie
miał żadnych, stąd i żadnych uprzedzeń. Urodził się przecież wiele lat po
wojnie, z początkiem lat siedemdziesiątych. Zbigniew Romaniuk nie znał PRL-
owskich korzeni "komucha" Marzyńskiego. Kiedy Marzyński przewąchiwał kąty w
Bransku, Romaniuk pomagał mu na zasadzie pracy społecznej. To rozwinęło się do
jego głównej roli.

Umowy pisanej ani ustnej nie było. Marzyński pokazał jemu na
kartce "scenariusz":
Żydzi są zakompleksieni historią o holocauście. Ten film ma pomóc im w ich
chęci wyzwolenia się od holocaustowych uprzedzeń i ma pokazać życie Żydów
takie, jakie ono było na codzień w szarościach i blaskach w Brańsku.
22-letni Romaniuk z zahukanej prowincji, Brańska, poszedł na lep atrakcji i
zrazu nie spostrzegł, że film będzie o tym, jak zrobić z goja wariata.
Marzyński odsłonił swoje zamiary dopiero zagranicą.

W Stanach Romaniuk zaczyna rozumieć co się święci, ale jak przystało na
ułożonego i młodego przyjezdnego w gościnie taktownie raczej słucha gospodarzy
aniżeli mówi sam. Nawet, jeśli się z czyms, co oni starzy mówią, nie zgadza i
jesli jego nieśmiałe uwagi puszcza się koło ucha, to, respektując wiek
podeszły, po prostu milczy. Jak można w takiej sytuacji rozprawić się np. z
groteskową historią opowiadaną przez telefon, że przed wojną w Brańsku Polacy
przywiązywali Żydów do końskich ogonów i ciągali ich za tymi końmi po ulicach?
Zżymałem się wpierw na to z pozoru przytakujące milczenie, jak by nie było,
historyka, ale musiałem też jego zrozumieć. Przyjechał przecież na żydowskie
zaproszenie do USA. Nie jest zbyt grzecznie walić prawdę prosto w twarz
gospodarzom, co przed chwilą, ścielili ci, gościu, pościel i mówić, że kłamią.

Albo weźmy dyrdymały owej Żydówki z kokiem na czubku głowy, profesor z Bożej (a
raczej żydowskiej) łaski, Yaffy Eliah. Ona twierdziła, że dokładnie i
precyzyjnie dziewięć kul wstrzelił polski partyzant w dziecko, a matka, co
trzymała je na rekach, nic nie oberwała. Cud, cud! Polish American Public
Relations Committee prowadzi rejestr jej sprzecznych wersji. W filmie
zobaczyliśmy wersję Nr 7. Potem wydało się, że ani ona ani jej brat przy tym
zajściu nie byli, wobec czego przez krótki czas winiła Niemców. Ale i to
zmieniła, gdy wydało się także, iz matka jej sprzedawała miód, kiedy Niemcy już
dawno odeszli.

Yaffa Eliach - prawdopodobnie z namowy sfanatyzowanych speców od
psychotechnicznego kształtowania świadomości historycznej - wystąpiła w
charakterze, niestety, fałszywego świadka. Łatwo zgadnąć, iż jest tego
świadoma, gdyż odmówiła zeznań dla polskiej prokuratury, która jej publikacje
potraktowała jako doniesienie o popełnionym przestępstwie. Czy możnaby
spodziewać się, żeby u takiego indywiduum istniała odrobina godności, żeby je
stać było na odwołanie oszczerstwa i przeproszenie Polaków?

[Gość: Karol]

Wiktor Noskowski, świadek zajść w Brańsku i okolicy, napisał )* w swojej
rozprawie historycznej:
»„Atak", w rozumieniu autorki [Eliah], na dom mial się rozpocząć o godzinie 11
wieczorem wrzuceniem jakiegoś przedmiotu przez okno. Spłoszeni tym Yaffa i jej
brat Icchak zaczęli uciekać do sypialni rodziców i wówczas przez okno wrzucono
na jej łóżko granat, który eskplodował - o dziwo - nie robiąc krzywdy obojgu.
Ojciec Yaffy Eliach błagał matkę, by uciekała przez okno, na co ona nie mogła
się zdecydować. Wówczas wspólnie postanowili schować się w „alkowie"
na „pięterku" i zastawić się kufrem.
Dziwnie powolnie „atakowano" wcale nie ufortyfikowany ani nawet przez nikogo
nie broniony dom Sonensonów [rodzicow Yaffy Eliah], że dopiero „po północy", a
więc po ponad godzinie od wrzucenia granatu „dały się słyszeć na schodach
krzyki i nawoływania", po których Sonensonowie „rozpoznali wielu znajomych
ludzi". Nikogo z „rozpoznanych" nie wymienia z nazwiska, ale w twierdzeniu tym
zawarta jest sugestia, że byli to mieszkańcy Ejszyszek. Tak jednak nie mogło
być bowiem z uwagi na nieuchronność dekonspiracji w akcji był użyty oddział
złożony z ludzi spoza gminy ejszyskiej.

Opis wtargnięcia patrolu Samoobrony do swego domu autorka [Eliah] ogranicza do
samego faktu zastrzelenia matki i niemowlęcia brata:
„odpowiedzią (na prośbę Sonensonowej o zastrzelenie jej samej) było dziewięć
strzałów, które zabiły brata w ramionach matki, potem piętnaście kul z broni
automatycznej zabiło moją matkę, która upadła na mnie i na brata... Matka
poznala swych mordercow Antona Szarawieja i sąsiada Władysława Duszyńskiego."

Nie sposób uwierzyć w tak bałamutne, całkiem nieprawdopodobne, jawnie w złej
wierze formułowane wyznanie Yaffy Eliach. Bo dlaczego - jak ona twierdzi -
„banda umundurowanych Polaków", która wtargnęła do miasteczka nocą 20
października 1944 w celu „wymordowania wszystkich Żydów", nie wykonała
zamierzenia mimo bierności ochraniarzy (istrebiteli)? Dlaczego oszczędzono samą
Yaffę i jej brata Icchaka nieodstępnie [ponoć] pozostających przy matce, oraz
jej ojca Mosze?

Czyż można dać wiarę, że rzekomy morderca aż dziewięć razy strzelał do
niemowlecia nim go zabił, a przy tym nie zranił matki trzymającej syna na
rękach? Zdumiewa arcyfenomenalna audytywność autorki, że „policzyła" oddawane
strzały z automatu. «
Zwłaszcza dlatego, że miała wtedy tylko cztery lata. Romaniuk powiedział: " -
Po spotkaniu z Yaffą Eliah Marian i ja stwierdziliśmy, ze pani Eliah ma
wybujałą fantazję". Dlaczego więc Marzyński użył fałszywego świadka? Robiłeś
pan dokument, czy fałszerstwo, żydowski dokumentalisto?

Żeby odbierać Romaniuka tak jak opisuję wyżej, trzeba być Polakiem. Inni,
Amerykanie, do których film przede wszystkim był adresowany, odbierali
Romaniuka inaczej. Dla nich zachowanie się młodego Polaka, jego selektywnie w
filmie zmontowany body language potwierdza blagierską tezę: "Tak, Polacy
maltretowali Żydów". Skoro polski historyk milczy, skoro nie sprzeciwia się, to
znaczy, że poczuwa się do winy, to znaczy uznaje winę Polaków, to znaczy Polacy
byli antysemitami. A że pozostają nimi nadal, tę tezę autorską potwierdzić
miała druga część filmu kręcona w Izraelu i w Polsce. Nieprzemakalność poglądów
uczennic szkolnych w Izraelu na świętą sprawę "Holocaustu" i wręcz agresje w
stosunku do polskiego historyka, wyprowadzają w końcu Romaniuka z równowagi.
Próbując wytłumaczyć uczennicom, że są w błędzie, że Polacy zrobili więcej dla
ratowania Żydów podczas drugiej wojny światowej, niż jakikolwiek inny naród na
świecie, zdenerwowany Romaniuk podnosi głos w obronie własnej. Na ten moment
czekał pan reżyser. Grożąc palcem daje mu stosowną reprymendę, cytuję: "Oj,
Zbyszku, Zbyszku" i osiąga zamierzony cel, przekazuje amerykańskim widzom
posłanie: "A co, nie mówiłem, nawet on, Romaniuk, młody niby to inteligentny
Polak, a nie jest wolny od antysemityzmu, to co dopiero mówić o pozostałych"?

Ten efekt przypieczętowany zostaje ostatecznie pod koniec filmu, w scenie
uroczystości rocznicowych 500-lecia Brańska. Romaniuk, jako zastępca burmistrza
i przewodniczący jubileuszowego komitetu, w przemówieniu otwierającym
uroczystości nic nie wspomina o Żydach, o ich dziejach w historii miasteczka
Nie ma też o nich żadnego śladu na ufundowanym obelisku upamietniającym
rocznicę i tym samym Marzyńskiego akt oskarżenia osiąga swoje apogeum: Polacy
byli, są i pozostaną antysemitami.
Dla osiągnięcia tego efektu oskarżyciel zataił w swoim akcie
oskarżenia "drobny" fakt, mianowicie, że Żydzi pojawili się w Brańsku nie 500
lat temu, ale w 1897 roku i do 1942 było ich niewielu, a już wcale nie
stanowili w nim większości przez te 45 lat. Oskarżyciel, żonglując nożyczkami
montażysty filmowego, jak kuglarze lusterkami gry w "Malgośkę" (lusterko
przegrywa, Małgośka wygrywa), widza oszukał. Faktem jest, że "Żydki" (jak
lubiały być nazywane) z Brańska żyły z Polakami przez 45 lat i, o dziwo,
przeżyły. Liczba ich spadła do zera po wojnie, ale z filmu nie wynika dlaczego,
bo przy całej uwadze skierowanej na polski antysemityzm zabrakło w filmie
miejsca dla Niemców!

[Gość: Karol]

Oglądając film można byłoby odnieść następujące wrażenie. Był sobie Brańsk. Od
pięciuset lat mieszkali w nim również Żydzi, choć było to miasto polskie.
Dlaczego tam, a nie na przykład w bardziej cywilizowanych Włoszech, Hiszpanii,
czy Francji, autor filmu nie wyjaśnia, chociaż dokumentuje, że mieszkali tam
pomimo genetycznego antysemityzmu Polaków, pomimo ich niemalże zwierzęcej
nienawiści do Żydów, mimo bicia i ciągania końmi po ulicach. Było ich okolo
300. Fakt, że żyło się im zacisznie i spokojnie w Brańsku jak i Ejszyszkach.
Tam żyli i przeżyli. Aż tu nagle coś się odmieniło. Co? Żydzi z Brańska
zniknęli. Zapewne wskutek wybuchu nieokiełzanego, polskiego antysemityzmu
wyssanego z mlekiem matki, bo o Niemcach i ich okupacji w filmie prawie nie ma
nic. Gdzieś nagle się zapodziali. Czy wysiedlono ich do obozów? Mało
prawdopodobne. Yaffa Eliah powiada, że rodzina w Ejszyszkach sprzedawała miód i
to jeszcze wtedy, gdy Niemcy dawno odeszli. Więc jak to było z tymi
prześladowaniami?

Ano, po wojnie oni wynieśli się do… Ameryki, bo tam zaczęło się dla nich nowe
Eldorado: Welfare! Social Security! Medicare! Darmowa nauka! I... reparacje! A
jakże, i odszkodowania wojenne !!! - do których nie byliby uprawnieni
pozostając w Brańsku. Gyby tak posprawdzac jakie historie oni wypisywali do
władz amerykańskich i niemieckich, żeby uzasadnić swoje wnioski o "reparacje".
Np. Yaffa Eliah...

A co powiedzieć o tym Żydzie, który wciska Polakowi pieniądz do ręki? Polak
uratował jemu życie, a ten Żyd powiada: "- Dziękuję ci za to, że uratowałeś mi
życie, masz tu dwadzieścia (20!) dolarów." Więc nie wszystko geniusz filmowy
Marzyński i jego poplecznicy potrafili zatuszować.

Geniusz robił zdjęcia przez cztery lata. Za “low budget”. Dopiero, jak on
nakręcił z 200 godzin materiału zdjęciowego, ktoś te nieudolne kawałki fachowo
zmontował, postarał się o publiczne pieniądze FRONTLINE i PBS i kazal jemu
zrobic dokrętki na poprawkę. Jego popychacze liczyli na to, że oni przemycą ten
paszkwil, tak jak inne żydowskie smarowidła i agitpropy, do obłożenia go
Oscarem i dadzą mu rozgłos pod pozorem reklamowania arcydzieła sztuki filmowej,
a reżysera-opluskwiacza obwołają w dziennikach telewizyjnych drugim Fellinim.

On zaś kutwił nad tym c-z-t-e-r-y l-a-t-a.

I nie zdadzą się tu protesty, sprostowania, próby dialogu, że to kicz,
fałszerstwo. Świat może być postrzegany tylko z jednej perspektywy -
żydowskiej. Każda próba dialogu, dyskusji, przedstawienia swoich racji,
natychmiast zostanie okrzyknięta antysemityzmem. Dlatego nie będę się poniżał
do dyskusji z Marzyńskim, do dyskusji z "komuchem" i Żydem. Nie sposób bowiem
dyskutować z zakłamanym chamstwem.
Żeby w ogóle zacząć dyskusję należałoby na wstępie ustalic jego kompetencję
historyczną w takich kwestiach jak: Komu on zawdzięcza swoje życie? Kto chlebem
i solą witał sowieckich okupantów wkraczających na ziemie polskie? Kto stanowił
trzon Urzędu Bezpieczeństwa, bestialsko niszczącego polskość w latach 40-tych i
50-tych? Kto dyrygował środkami informacji i propagandy komunistycznych
dyktatur? Co i dla kogo reżyserował Marzyński zanim wyjechał w 1968 z PRL-u,
rzekomo do Izraela? Z kim mial potajemne kontakty, jeśli jeździł swobodnie do
Polski z USA w okresie stanu wojennego, kiedy to Polacy po raz kolejny byli
prześladowani przez rzekomo polskie władze? Itd. Wiem, że odpowiedzi na takie
pytania od Marzyńskiego lub innego Żyda nigdy się nie doczekam. Dlatego
dyskusja jest niemożliwa.

"Antysemityzm" jest na całym świecie. Zaczął sie w 1017 r. od pojawienia sie w
Europie Kazarów nazywających siebie Żydami. Nie czepiajcie się Polaków. "Nie
mówcie o nas kłamstw, to my nie będziemy mówić o was prawdy." Chcecie wieść
życie karalusze, będziecie mieli to, o co prosiliście.

Na napastliwe ujadanie i oskarżanie o antysemityzm, rasizm, faszyzm itd.
odpowiadam popularnym w Polsce powiedzonkiem z kabaretu "Dudek" w
Warszawie: "Chamstwu należy przeciwstawić się siłom i godnościom osobistom".
Przeciwstawiam się partaczowi filmowemu i innym pasyżytniczym osobom jak on. To
również radzę uczynić Zbyszkowi Romaniukowi. W przeciwnym razie usłyszy on
kiedyś od Żydów : "Masz goju czego chciałeś" - i od Polaków to samo, a wtedy
będzie mógł mieć pretensje tylko do samego siebie.

Przeciwko żydowskim rasistom mamy broń - prawdę o nich... A zresztą - przyjdzie
kryska na Matyska, Pan Bog nierychliwy ale sprawiedliwy. Oni sami na siebie bat
kręcą, bo chciwość nie zna umiaru.

____________________________
)* Wiktor Noskowski:"Czy Jaffa Eliah przeprosi Polakow?", artykuł w
tygodniku „Myśl Polska", Nr 29-30 (1305-1306) z 20-27 lipca 1997 r. wyd. w
Kanadzie.

DRAPIEŻNOŚĆ PASOŻYTÓW

[Gość: Karol]

P O Z E W
11 ŻYDÓW W NY (BROOKLYNIE)
przeciwko Ministerstwie Skarbu Republiki Polskiej
o “zwrot” nieruchomości w Polsce, lub kompensacje

(Tłum. z ang.)
Str. 40 pozwu (wstęp):
. . .
Skarga w niniejszej sprawie wynika z nieomal całkowitej anihilacji Żydów Polski
przez nazistów podczas Drugiej Wojny Światowej i następującego po niej
okropnego traktowania tej małej liczby, która ocalała.

Przed wojną Polska miała największą w Europie ludność żydowską – ponad trzy
miliony Żydów.

Przeważająca większość tych Żydów zmarła podczas Wojny, albo została
zamordowana przez nazistów i ich polskich kolaborantów.

Mała liczba Żydów uciekła do Palestyny.

Większość tych, którzy zdołali ujść przed okropnościami Holocaustu, przeniosła
się na wschód i znalazła schronienie w Związku Sowieckim.

Po Wojnie, 6 lipca 1945 roku, Związek Sowiecki i Polska zawarły porozumienie o
reparacjach, wobec czego 230.000 polskich Żydów powróciło do Polski.
. . .

______________________________________


P O S T A N O W I E N I E sędziego Edwarda R. Kormana

Napisałem poprzednio, że “moralnie silnie uzasadnione roszczenia niełatwo
zamienić w pomyślne podstawy prawnego postępowania.” Odnośnie skargi o
własności ofiar Holocaustu [[Holocaust Victim Assets Litigation]], 105 F. Supp.
2d 139, 149 (E.D.N.Y. 1998), zmuszony jestem odrzucić skargę nie z powodu
stwierdzenia, że kwestionowane zachowanie się jest pełnoprawne. Kwestionowane
zachowanie się może niezmiernie dobrze łamać wyłaniające się standardy prawa
narodów.

Zaiste, prywatny indywidualny tytuł utrzymywania wywłaszczonej własności nie
korzystałby ze zwolnienia od skarżenia go. Ponadto, taka jednostka byłaby
spornie wykluczona od odwołania się na doktrynę państwa. Zobacz [[wzorcowy
proces]] Bigio przeciwko Coca-Cola Co. 239 F.3d 440, 451-53 (2d Cir. 2000).

Skargę odrzuca się wyłącznie dlatego, że Republika Polska i jej Ministerstwo
Skarbu może nie musieć bronić przyczyny postępowania zakładanej w skardze w
Stanach Zjednoczonych.

Odrzucenie kładzie obowiązek na Republice Polskiej słusznego rozwiązania skarg
podniesionych tutaj. Ponieważ odrzucenie jest oparte na jurysdykcyjnej obronie
zakładanej tutaj, nie adresuję owych innych podstaw przytaczanych przez
pozwanych na poparcie wniosku o odrzucenie.

24 czerwca 2002 roku

Edward R. Korman
Sędzia Dystryktu Stanów Zjednoczonych

[Gość: #]

A co powiedzieć o tym Żydzie, który wciska Polakowi pieniądz do ręki? Polak
uratował jemu życie, a ten Żyd powiada: "- Dziękuję ci za to, że uratowałeś mi
życie, masz tu dwadzieścia (20!) dolarów." Więc nie wszystko geniusz filmowy
Marzyński i jego poplecznicy potrafili zatuszować.

To byl bardzo, bardzo, ale to naprawde bardzo porzadny Zyd!

Podziekowal a nie oskarzyl o zwierzecy, wyssany z mlekiem matki antysemityzm!
czyli nie obrazil ani Polakow i nawet ich matek!
I dal w dodatku rekompensate! Na tyle wycenil zycie swe zycie.
-------------------------------------------------------------
Pytanie pomocnicze:-Ile jest warte zycie podlych i niedziecznych oszczercow?

A ile Polakow, ktorzy pomagaja w klastwach i oszczerstwach?