jak długo trwa stan zakochania?

[dominika1975]

Skoro to tylko chemia związana z wydzielaniem hormonów,to do cholery
ile to jeszcze potrwa ?????.Stan w który popadłam,rujnuje mi życie i
choć myślałam,że racjonalnie myślącej "starej babie"takie rzeczy się
już nie przytrafią to masz babo placek :(.Nadmienie,że związek z tym
człowiekiem jest nierealny i mój nie do końca jednak wyłaczony rozum
na szczęście tego nie chce i nie dąży do żadnego związku ale te
EMOCJE są już nie do wytrzymania.Czy może mi ktoś to sprecyzować
logicznie,najlepiej tak żeby dotarło do mnie.

[diabel.tasmanski]

hej Dominika, obawiam sie ze do pojawienia sie następnego
wartego grzechu... ech życie,
czy dobrze pamiętam że pisałaś kiedyś o dojrzałym koziorożcu,
czy to on? czytałam z zainteresowaniem, mam podobnie...
powodzenia :)

[dziadek_54]

Mam dla Ciebie niezbyt pocieszajaca wiesc.
Mija do trzech lat od spelnienia!!
Nieszczesliwa(niespelniona) milosc moze trwac cale zycie:(

[dominika1975]

eeeehhh te koziorożce ;),dojrzałe w dodatku dlatego takie
pociągające......No nic,muszę to przeczekać.

[kate-1979]

Nie mam dla Ciebie najlepszych wiadomości - spełniony stan
zakochania trwa do trzech, max pięciu, lat.. niespełniony jest jak
marzenie, czy fantazja.. może trwać do końca życia.. albo, realniej,
do kolejnego "fatalnego zauroczenia";))

[dziadek_54]

Przeczytaj prosze moj post.
Myslimy podobnie :)

[dominika1975]

tu nie ma znaczenia czy szczęśliwie czy nieszczęśliwie bo dwie
strony mają rodziny,był (jest) to układ kontrolowany,tylko układ a
mnie złapało,jego poniekąd też ale u niego to inne
emocje...Potrzebuje się odkochać bo założenia miały być
inne,pasowało mi to co było na początku,chce do tego wrócić ale nie
daje rady :(

[kate-1979]

No i właśnie dlatego ma to znaczenie - bo niespełnienie utrudnia
zapomnienie, czy "odkochanie", niestety.

[dziadek_54]

Nie ma powrotu. "Za pozno jest juz , na milosc ze szkolnych lat".
Idz na calosc i czekaj az sie uczucie wypali .

[kookardka]

No niestety, jak już zrobi się o ten jeden krok za daleko, to nie
ma odwrotu. Bardzo ważne jest od początku pilnowanie się. Nie wolno
nakręcać się marzeniami, rozpamiętywać miłych chwil, wspominać,
przeżywać na nowo, bo to powoduje te emocje, które potem trudno
odciąć. One tak mają, że jak raz się pojawią to potem w razie
niepowodzenia powodują rozpacz i ból. Trzeba trochę czasu i masę
pracy nad sobą, by z tego wyjść. Ale da się :)

[dziadek_54]

Tako rzecze wielki znawca samoograniczenia. :)))
Witaj Kookardko.

[kookardka]

Witaj Dziadku :)))
to nie samoograniczanie - to unikanie cierpienia ;)

[dziadek_54]

To samoograniczenie majace na celu unikniecie cierpienia :)))
Ale ja mysle ,ze czlowieczenstwo w wiekszym stopniu opiera sie na
cierpieniu , niz na probach omijania go :)
Mowie oczywiscie o cierpieniu duchowym , bo fizyczne tylko czlowieka
upadla , nie uszlachetnia.

[kookardka]

Cierpienie duchowe uszlachetnia - zgoda. Myślę, że dodatkowo
uwrażliwia i otwiera duszę na rózne doznania. Tyle, że czasem
nie ma już siły na takie przeżycia, pojawia się potrzeba
wewnętrznego spokoju a nie ciągłego szarpania w środku ...

[dziadek_54]

A ja mysle ,ze sa ludzie , im do zycia styka doopa , piwo i jakis
siersciuch w chalupie.
i sa wrazliwcy :)
Oni stworzeni sa do cierpienia.
Gdy taki wrazliwiec probuje"omijac" cierpienie , oszukuje sam
siebie, to mu sie nigdy nie uda .
a poza tym staje sie kims kim nie jest , a to juz pewna droga do
nowego cierpienia :))

[kookardka]

No widzisz, ja jestem takim wrażliwcem i wiem, że sama siebie
muszę chronić. Nie oszukuję siebie, tylko zmieniam sposób myślenia,
sposób podejścia do spraw, które mogą powodować cierpienie.
Inaczej zniszczyłabym sama siebie i zatopiła się w goryczy,
żalu, byłabym sfrustrowana i nieszczęśliwa. A tak nie jest :)
Mam emocje, mam uczucia, przeżywam radości i smutki, ale gdy czuję,
że wsiąkam w jakieś nieprzyjemne rewiry szukam wyjścia poprzez
zmianę sposobu myślenia na dany temat. Nie uciekam i nie omijam
cierpienia, bo to i tak wróci. Po prostu sama sobie pewne rzeczy
tłumaczę by pogodzić się z sytuacją i ją zrozumieć. Zaakceptować
i żyć dalej :) Mam swoje zasady, których się trzymam między innymi
po to by nie pakować się w nowe kłopoty i cierpienie. Myślę i czuję,
na bieżąco :))) To pozwala kontrolować sytuację, w której jestem.
Oczywiście zdarzają się sytuacje, gdy płynę w emocjach ale szybko
odzyskuję nad nimi kontrolę :)))

[nemo1968]

Pół roku fenyloetyloamina, trzy lata endorfiny. Potem trzeba dojrzeć
do nowego etapu....np. dla niej dziecko, dla niego kariera. :)

[glen_road]

dominika1975 napisała:

> Skoro to tylko chemia związana z wydzielaniem hormonów,to do
cholery
> ile to jeszcze potrwa ?????.Stan w który popadłam,rujnuje mi życie
i
> choć myślałam,że racjonalnie myślącej "starej babie"takie rzeczy
się
> już nie przytrafią to masz babo placek :(.Nadmienie,że związek z
tym
> człowiekiem jest nierealny i mój nie do końca jednak wyłaczony
rozum
> na szczęście tego nie chce i nie dąży do żadnego związku ale te
> EMOCJE są już nie do wytrzymania.Czy może mi ktoś to sprecyzować
> logicznie,najlepiej tak żeby dotarło do mnie.

ty masz babo placek
a u mnie masz dziadu kołacza spleśniałego
(i tego smrodu ciężko się pozbyć)

[kookardka]

To są tylko Twoje niespełnione pragnienia, chciejstwo bycia obok
tego faceta , stąd te emocje. Sama je nakręcasz, gdy zaczynasz
marzyć, że on jest obok ;) Ty masz nad tym kontrolę, tylko
o tym nie wiesz. Przestań o nim marzyć, myśleć i zaakceptuj,
że nie możecie być razem. Powtarzaj sobie w trudnych chwilach,
że nie możecie być razem i czas przyjąć to do wiadomości.
Postaraj się sama siebie wewnątrz przekonać, że tak musi być
i pogódź się z tym. Nie roztrząsaj, nie rozpamiętuj, nie wspominaj
miłych chwil, bo wtedy jest tudniej i cierpisz. Ważna rzecz,
uciąć kontakty, wtedy łatwiej dokopać się do rozumu :)

O wiele łatwiej jest, gdy są powody do nienawiści - wtedy te
pozytywne emocje zamieniasz na negatywne, a one nie powodują już
tego wewnętrznego żalu i łatwiej je stonować do obojętności ;)

[dominika1975]

nie prosto się odciąć jak słyszy się go i widzi każdego dnia w
pracy :(.

[kookardka]

unikaj z nim kontaktów i rozmów ...

[dziadek_54]

A ja uwazam zupelnie odwrotnie.
Powinni isc w te uczucia , skoro sprawy zaszly juz tak daleko.
rzeczxac wtorna jest czy chca rozwalac swoje rodziny, czy tez
zachowac to co ich laczy w dyskrecji.
Ale na pewno nie powinni uciekac od tych uczuc.
Straca cos po czym pozostanie im juz tylko zal i smutek.
Nic nie jest warte takiej ceny.
Chociaz wiem Kookardko ze Ty uwazasz zupelnie inaczej.
Ale wlasnie dlatego wpisalem sie pod Toba a nie autorka watku zeby
obie opinie "zderzyly" sie.

[kookardka]

Od uczuć nie można uciec. Można przed emocjami :)
Czasem trudno odróżnić emocje od uczuć.

[dominika1975]

uczuć poza symaptią (od kilku lat na stopie wyłacznie koleżeńskiej)
nie ma.Weszliśmy świadomie w ten układ,jest fajnie ale ja
niepotrzebnie zaangażowałam się emocjonalnie bardziej niż
powinnam.Nie żałuję ale boję się co będzie później,co z tego
pozostanie.

[dziadek_54]

Jesli trapia Cie takie pytania, to znaczy ze mowienie o sympatii
jest , o ile nie bezsensowne , to co najmniej mocno spoznione.

[kookardka]

Powiem Ci tak : gdybyś mogła odizolować się od tego faceta,
to z czasem emocje opadną, przestaniesz się w środku szarpać
i wrócisz do równowagi. Pozostaną miłe wspomnienia i sympatia.
Kontakty z nim nie pozwolą Ci odciąć emocji i zawsze będziesz
się szarpać pogrążając się w cierpieniu.

[dziadek_54]

Albo w cieplym "łóżeczu", ktore jednak , wczesniej czy pozniej,
przyniesie nasycenie , a za nim rozczarowanie, tfu spelnienie..

[kookardka]

piszesz o "zużyciu materiału" "samowypaleniu" ;) ale to trwa
w czasie, kilka, kilkanaście lat, bo to nie proza życia, która
z czasem robi się szara, gdy ludzie żyją w związku. Taki układ
to tylko odskocznia wciąż na nowo przybierająca inne kolory :))
To złudzenia, które nie pozwalają poczuć szczęścia w pełni,
namiastka spełnienia, bo do spełnienia nigdy nie dojdzie.
W tym czasie ona nie może w pełni poczuć głębokiej więzki z kimś
innym i moim zdaniem traci czas ... ale to jej życie i jej decyzje,
za które poniesie jakieś konsekwencje ...

[dziadek_54]

kookardka napisała:

> piszesz o "zużyciu materiału" "samowypaleniu" ;) ale to trwa
> w czasie, kilka, kilkanaście lat, bo to nie proza życia, która
> z czasem robi się szara, gdy ludzie żyją w związku.

nie sadze.
Takie ukryte "zwiazki" trwaja przewaznie krocej niz zwiazki
zalegalizowane w oczach rodzinhy, znajomych etc.
koniecznosc ukrywania go i wieczna obawa o zdemaskowanie ,
szybko "wykancza" taki zwiazek.

Taki układ
> to tylko odskocznia wciąż na nowo przybierająca inne kolory :))

Nie, wrecz przeciwnie, szybciudko czlowiek dochodzi ze w sumie nie
otrzymuje niczego takiego co usprawiedliwialiby i rownowazylo ryzyko.


> To złudzenia, które nie pozwalają poczuć szczęścia w pełni,
> namiastka spełnienia, bo do spełnienia nigdy nie dojdzie.
> W tym czasie ona nie może w pełni poczuć głębokiej więzki z kimś
> innym i moim zdaniem traci czas ... ale to jej życie i jej decyzje,
> za które poniesie jakieś konsekwencje ...

a moim zdaniem to szansa na zneutralizowanie tych jej uczuc.
W przeciwnym przypadku grozi jej to ,ze zidealizuje te swoje
niedoookreslone uczucia i pozostanie nieszczesliwa na wiele lat.

[kookardka]

Nie znam się na ukrytych związkach ;) jako kobieta staram sobie
wyobrazić swoje emocje w takim układzie i wiem, że nie dawałoby
mi to frajdy i przyjemności z jednego powodu - niepokoju
i pewności, że to musi się kiedyś skończyć ... w innej relacji
tego z góry nie zakładam, chociaż biorę to pod uwagę ... poza
tym miałabym kogoś chwilami i w mocno ograniczonym zakresie,
a to mi też nie przynosi szczęścia, bo chcę być jedna jedyna ;)
to pozwala mi być w pełni sobą, bez obaw i lęków, które niszczą
taką relację ...

[kookardka]

trwając w czymś takim przedłużałabym sobie męki, a masochistką
nie jestem ;)

[carolyncassady]

Dominika, z zainteresowaniem przeczytalam Twój post i dyskusję, jaka
się wywiązała. U nas sporą rolę odgrywa "wkręcenie" sobie czegoś.
Wiem, o czym piszę, bo sama to teraz przeżywam. Problem w tym, że
my, kobitki, nie potrafimy dojrzeć tej cienkiej granicy między
przyjaźnią i sympatią a zakochaniem czy zauroczeniem. I często
przyspieszamy coś, albo czujemy "motylki w brzuchu", bo coś nam się
wydaje. Bądź ostrożna. Mężczyźni inaczej postrzegają kontakty z
nami, także te "służbowe".
Podczas wigilijnego przyjęcia w pracy żonaty kolega zapytał mnie,
jakie rozrywki lubię, skoro nie lubię tańczyć, a ja spontanicznie
odpowiedziałam, że lubię seks;-) Ale nie znaczy to, że mam ochotę
iść do łóżka z żonatym mężczyzną (NB. mężem mojej najlepszej
przyjaciółki). Tak więc bądź atrakcyjna, zniewalaj, ale wyznacz
granice. Nawet jeśli boli, opuść szlaban

Faktycznie...

[arsmenik]

... problem

Max 60 miesiecy tak jak się co niektorzy wypowiedzieli

Maksyma dnia:

I prefer the sign: " NO ENTRY", to the one that says: "NO EXIT"

Pozdrawiam

U zakochanych? Aż do śmierci.

[naprawdetrzezwy]

U reszty to zwykła fascynacja, najczęściej seksualna.

[pytanie-o]

naprawdetrzezwy napisał:

> U reszty to zwykła fascynacja, najczęściej seksualna.

Przybijam piątkę!!:)
>
>

[kookardka]

Nie zgodzę się z Tobą :) Zakochanie to burza emocji ( nie uczuć),
trwa krótko,to fascynacja i zauroczenie, klapki na oczach. Potem
przychodzi faza intymności, to znaczy budowania wspólnej relacji
z odrobiną rozsądku i pojawiają się uczucia ( uczucie to świadoma
myśl, która określa stosunek do drugiego człowieka, kalkulacja) ;)
Jak już ten etap przejdzie dalej to wtedy jest miłość, która może
trwać wiecznie ;). Zakochanie jest poza naszą kontrolą, gdy pozwolimy
emocjom swobodnie płynąć, a miłość to już świadoma decyzja. Ja wiem,
że kocha się, prawdziwie, za coś ... jak ktoś mówi, że kocha pomimo
czegoś to pomylił emocje ( pragnienia i potrzeby zaspokojenia tych
pragnień) z uczuciami ;)

[lacido]

4-10miesięcy

[eleni80]

ponoć max 5 lat

[kookardka]

Tak bywa, że związki się rozpadają po takim mniej więcej czasie,
ale to te, w których ludzie tkwią "pomimo " czegoś, albo nagle
dostrzegają, że partner nie jest tą osobą, z którą można spędzić
resztę życia. Dopiero po takim czasie można się wypróbować w różnych
sytuacjach, najlepiej ze sobą pomieszkać. Moim skromnym zdaniem
zakochanie nijak się ma do dojrzałej decyzji o pokochaniu i
zaakceptowaniu kogoś takim jakim jest z całym "dobytkiem" ;)

u nas juz 8 lat:)

[camel_3d]

i mam wrazenie, ze z kazdym dniem coraz bardziej si ekochamy. Slyszalem, ze
mozne sie od tego uczucia uzaleznic, powniewaz w momecie MILOSCI organizm
wytwarza opiomaty. Ale co mi tam, moge sie uzaleznic:))

[kookardka]

Uzależnić od uczucia to ja się nie boję - zapiszę się najwyżej
do klubu Anonimowych Miłośników ;) gorzej, gdy uzależnienie
dotyczy konkretnej osoby - tu odwyk bywa bardzo bolesny .

[camel_3d]

> Uzależnić od uczucia to ja się nie boję - zapiszę się najwyżej
> do klubu Anonimowych Miłośników ;) gorzej, gdy uzależnienie
> dotyczy konkretnej osoby - tu odwyk bywa bardzo bolesny .


no mam nadzieje, ze nie bede musial sie odwykiwac:))) nic na to nie wskazuje:)

[kookardka]

ja nie pisałam o rozstaniu ;)
pisałam o tym, że w moim pojęciu to kolosalna różnica kochać kogoś
a uzależniać się od kogoś ... kocham, gdy akceptuję wybory drugiej
strony, jak bolesne nie byłyby dla mnie, jest tak jak zdecyduje
druga strona świadoma konsekwencji swoich decyzji ... a uzależniam,
gdy chcę decydować za kogoś i pragnę by było tak jak ja bym
chciała ... oba przypadki dotyczą związków ... ktoś kto kocha
szybciej pogodzi się z rozstaniem, ktoś kto się uzaleznił będzie
długo cierpiał i przeklinał los ... wszyscy kiedyś umieramy ;)

[camel_3d]

> ... wszyscy kiedyś umieramy ;)


no tak...

[greedex5]

kocham, gdy akceptuję wybory drugiej
> strony, jak bolesne nie byłyby dla mnie, jest tak jak zdecyduje
> druga strona świadoma konsekwencji swoich decyzji ... a uzależniam,
> gdy chcę decydować za kogoś i pragnę by było tak jak ja bym
> chciała ... oba przypadki dotyczą związków ...
Miłość jest rodzajem uzależnienia, bo chcesz być z tą osobą. Nawet mój kot szalał jak słyszał mój głos przez telefon kiedy wyjeżdżałam. Sytuacje życiowe są bardziej skomplikowane niż piszesz. Można powiedzieć kocham i lepiej żeby ta inna osoba znalazła sobie kogoś innego. Gorzej jeśli ona wybiera akurat Ciebie. A oboje jesteście w związkach jak założycielka wątku.

[dominika1975]

Wielkie dzięki za wszystkie posty.Dziś widzieliśmy się w pracy,ja
już znacznie chłodniejszym okiem patrzyłam na niego,wyczuł to,pyta o
co chodzi.To troche nie fair z mojej strony,jeszcze niedawno gorące
spotkania a teraz zdawkowe cześć i krótkie odpowiedzi.Muszę
przeprowadzić z nim męską rozmowę,miało być szczerze i uczciwie więc
niech tak będzie.Cholernie mi żal tego układu ale ja przeliczyłam
się trochę w swoich emocjach,brnięcie dalej w ten układ to tylko
zaciskanie sobie pętli na szyi.Czasem żałuję,że nie potrafię
postępować jak przysłowiowy mężczyzna,dla którego seks i emocje
nieseksulane to dwie różne sprawy.Faktycznie ryzyko tego,że może
kiedyś to wyjść na światło dzienne jest za wysokie,nie patrzę tu
tylko na swoją stronę ale na jego również,oboje mamy
rodziny,dzieci.....Nie żałuję tego co było bo było cudownie i nadal
twierdzę,że lepiej żałować,że się coś zrobiło,niż żałować,że się
czegoś nie zrobiło ;)

[kookardka]

Trzymam kciuki, rówieśniczko :) byś wytrwała w boju sama ze sobą ;)

[menk.a]

Logicznie się nie da.;P)

[kawaler39]

witam to ja ci powiem jak to jest.juz dwa razy prawie stalem na slubnym kobiercu.pierwsza bylo tak ze oswiadczyny byly przyjete,i tyle ja widzialem ani jej ani pierscionka,i leciala tylko na kase.a druga to juz tez bylo wszystko zalatwione sala goscvie zaproszeni i tu nagle sie obrucila o 360 stopni dwa miesciace do slubu powiedziala ze nie pasujemy do siebie i na kogo wyszedlem sam juz nie wiem,tylko wstyd i tak to wyglada kiedyzaufam kolejnej milosci tego to juz nie wiem.

[stedo]

Jak 360* to powinna wrócić;))

[lenka.magdalenka]

nie da rady i rozum tu niewiele pomoże niestety
a trwać może oj długo może uwierz mi ,jedyne wyjście to unikać całkowicie obiektu zakochania

[edik70]

Bardzo Ci współczuję,przeżywam to samo w pracy.
Mam chyba gorzej,bo mój były po zerwaniu ze mną zaczął spotykać się z następną koleżanką z pracy.Pomimo,że się odkochałam,sam kontakt służbowy z nią i nim jest bardzo ciężki.Czasy takie,że nie da się tak po prostu zmienić pracy.

[six_a]

>Stan w który popadłam,rujnuje mi życie i choć myślałam,że racjonalnie myślącej "starej babie"

nie przejmuj się, to klimakterium.

[carmen500]

U mnie trwa już 8 miesięcy i za cholerę końca nie widać .

[man_sapiens]

Według fizjologów do kilku lat, co dziwnie pokrywa się z czasem, kiedy dzieci wymagają zdecydowanie mnie opieki.
Ale ja jestem zakochany po uszy od 20 lat i końca nie widać :D