cała prawda o pracy w marketach????

[rudeboys]

przyznaje, że czytając ten tekst widziałem w autorze samego siebie. też przez miesiąc było mi dane zaznać rozkoszy marketowego szaleństwa

www.przekroj.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=887&Itemid=48

[feel_good]

Bardzo dobry tekst.
Oczywiście momentami mocno przekrzywiony, ale całość przedstawiona bardzo
obrazowo.

oczywiście dal feel'a wszystko jest przekrzywione

[morfinka_12]

polecam dal zainteresowanych równiez artykół w GW w sobotę o sieci WALL MART,
bardzo ciekawe rzeczy. np ile rzeczywiście kosztują tanie zakupy.

tu wklejam skrót

[morfinka_12]

praca.gazeta.pl/gazetapraca/1,68745,3071617.html

a tu cały bardzo długi artykuł

[morfinka_12]

W ciągu dziesięciu lat sieć sklepów Wal-Mart wyrosła na największą korporację
na świecie. Stała się też politycznym problemem. Zapewnia niskie ceny - mówią
jej obrońcy. Wyzyskuje pracowników i niszczy amerykański przemysł - zarzucają
krytycy
Jeżeli Microsoft czy IBM to megakorporacje, Wal-Mart to hiperkorporacja. Albo
coś jeszcze większego. Nie ma przymiotnika, którym dałoby się go opisać. Bo też
nigdy jeszcze nie istniała tak wielka i wpływowa firma.

Tylko w Stanach Zjednoczonych codziennie otwiera się jedno supercentrum Wal-
Marta - odpowiednik naszych polskich hipermarketów. Codziennie do pracy w
sklepach firmy na czterech kontynentach stawia się 1,5 miliona pracowników -
nazywanych w języku firmy "wspólnikami" - i rozpoczyna dzień wspólnym
skandowaniem haseł motywacyjnych: "Kto jest dla nas numerem jeden? Klient!". W
ponad 4,5 tys. supermarketów sprzedano w zeszłym roku towary za 288 mld dol. To
więcej, niż wynosi polski produkt krajowy brutto. To także więcej niż sprzedaż
najsławniejszych korporacyjnych gigantów Ameryki - IBM, Microsoft, General
Motors, General Electric i Cisco - razem wziętych. Dzięki Wal-Martowi małe
miasteczko Bentonville w stanie Arkansas, w którym mieści się centrala
korporacji, w ciągu kilkunastu lat zwiększyło liczbę mieszkańców z kilku do
ponad 20 tys. osób.

Jak na takiego olbrzyma Wal-Mart jest niewiarygodnie sprawny. To przekłada się
na niskie ceny. Przeprowadzone w grudniu 2003 r. przez UBS Investment Research
badanie wykazało, że średnie ceny żywności w Wal-Marcie są - po uwzględnieniu
rabatów, obniżek i promocji - od 17 do 26 proc. niższe niż u konkurencji. Co
tydzień w supermarketach korporacji robi zakupy 100 mln Amerykanów. Firma
twierdzi, że dzięki jej cenom konsumenci oszczędzają 20 mld dol. rocznie. To
tak, jak gdyby każdemu dorosłemu obywatelowi Stanów Zjednoczonych wręczać co
roku studolarowy banknot.

Sekret niskich cen leży w perfekcyjnej logistyce i bezwzględnym cięciu kosztów.
Wal-Mart ma największą sieć prywatnych satelitów na świecie, dzięki którym
informacja o sprzedaży każdej sztuki z asortymentu liczącego ponad 400 tys.
różnych rodzajów produktów do centrali informatycznej pod Bentonville wędruje
krócej niż godzinę. Superkomputery wypełniają szczelnie ogromne hale dawnej
huty aluminium, a tysiąc informatyków codziennie przesiewa setki tysięcy
terabajtów danych z transakcjami z ostatnich dwóch lat (to ilość danych
porównywalna z zawartością całego publicznie dostępnego internetu).

Dzięki wyrafinowanym algorytmom badania sprzedaży Wal-Mart wie, że np.
konsumenci w supercentrum w Houston w Teksasie rano chętniej kupują pokarm dla
kotów o smaku tuńczyka, a wieczorem - o smaku krewetek. Centrum logistyczne
może więc zamawiać towary tak, aby jak najkrócej leżały w magazynie. Z ułamków
oszczędzonych w ten sposób centów szybko zbierają się miliardy dolarów, które
można zainwestować w budowę nowych sklepów.

Oszczędność idzie w parze z równie obsesyjną centralizacją. Ogrzewanie we
wszystkich sklepach w Stanach Zjednoczonych jest kontrolowane przez satelitę z
siedziby firmy. Nie chodzi tylko o to, żeby klientom nie było ani za zimno, ani
za gorąco. Żaden nieodpowiedzialny kierownik nie może marnotrawić energii,
która obciąża konto korporacji.

Modlitwa i praca

Cóż złego może przynieść taki sukces? Zwłaszcza jeśli zawdzięcza się go
ciężkiej i wytrwałej pracy?

Historia Wal-Martu wpisuje się idealnie w amerykański mit o majątku, który może
zdobyć każdy - jeśli tylko wystarczająco się postara. Choć Sam Walton - zmarły
w 1992 r. założyciel firmy - zanim został milionerem, nie musiał nigdy zarabiać
jako pucybut, to wedle oficjalnej biografii zaczął biznesową karierę jako mały
chłopiec w czasie Wielkiego Kryzysu, sprzedając mleko jedynej rodzinnej krowy.
Był niesłychanie przedsiębiorczy i pracowity. Według zeznań podatkowych już
jako student - w połowie lat 30. - zarabiał ponad 5 tys. dol. rocznie, czyli
należał do najbogatszego 1 proc. mieszkańców stanu, w którym studiował.

Ojciec Sama Waltona pracował w czasie Wielkiego Kryzysu jako egzekutor długów.
Ponieważ cena zboża w środkowych stanach USA była wówczas ujemna - trzeba było
dopłacać hurtownikowi, żeby zgodził się je zabrać - farmerzy masowo
bankrutowali. Ojciec Waltona zajmował ich nędzny dobytek i sprzedawał na
licytacji. Mały Sam często jeździł z nim, oglądając na własne oczy nędzę i
wyzysk opisane przez Steinbecka w "Gronach gniewu". Praca Waltona seniora była
nieprzyjemna i często niebezpieczna, gdyż farmerzy egzekutorów nienawidzili i
otaczali pogardą. Po latach Sam Walton lubił podkreślać, że świetnie zna biedę
i wie, jak dla ubogich ważne są niskie ceny, po których mogą kupować towary.
Jego krytycy twierdzą, że nauczył się także obojętności na cierpienie.

Walton pierwszy sklep założył wkrótce po II wojnie światowej dzięki majątkowi
teścia, bogatego hodowcy bydła. Według współpracowników nie miał żadnej tajnej
recepty na sukces. "Kupił mały sklep. Pracował naprawdę ciężko. Wspierał swoją
rodzinę. Modlił się do Pana" - streszcza metodę Waltona w książce "The Wal-Mart
Way" jego były współpracownik i wiceprezes firmy Don Soderquist. "Miał wielką
wizję: chciał dostarczyć lepszych i tańszych towarów ludziom w środkowych
Stanach Zjednoczonych" - uzupełnia. Jego sieć sklepów rozrastała się
systematycznie w latach 50. i 60. Wtedy zainwestował w supercentra - pomysł
jego życia.

Walton nie ukrywał, że sukces zawdzięcza w znacznej mierze wykorzystywaniu
pomysłów konkurencji - tylko że on wcielał je w życie sprawniej, taniej i
bardziej konsekwentnie. Supercentra - wielkie sklepy sprzedające żywność i
towary przemysłowe połączone z punktami usługowymi - tak naprawdę były
wynalazkiem francuskiego Carrefoura, który pierwsze z nich zbudował w 1962 r.
pod Paryżem.

Walton wysyłał swoich współpracowników do sklepów konkurencji, żeby
podpatrywali ich dobre pomysły, a także przywoził je z zagranicy. Kiedy
pojechał w latach 70. do Korei Południowej, zobaczył, jak robotnicy w fabryce
codziennie rano skandują hasła motywacyjne. Po powrocie natychmiast wprowadził
to w swojej firmie. Jego receptą na sukces było sprzedawać po jak najniższej
cenie i zarabiać na dużym obrocie, co oznaczało nieustanne bezwzględne cięcia
kosztów.

Więcej i taniej

Chociaż Sam Walton zarabiał miliardy na ludzkiej namiętności gromadzenia
przedmiotów (zawsze dbał o to, żeby asortyment towarów w jego sklepach był
znacznie większy niż u konkurencji), mentalnie należał do pionierskiej epoki
kapitalizmu. Max Weber mógłby go uznać za modelowy przykład ascetycznego
protestanckiego biznesmena budującego wielkie przedsiębiorstwo. Walton zawsze
latał klasą ekonomiczną, jeździł starą półciężarówką i ubierał się w Wal-
Marcie. "Jeden mój but kosztuje więcej niż jego całe ubranie" - miał powiedzieć
o Waltonie jego osobisty prawnik. Niestrudzenie gromadził ogromny majątek, ale
był wrogiem ostentacyjnej konsumpcji. Potrafił blokować awans podwładnego za
to, że jeździł zbyt drogim samochodem.

"Wielka wizja" Waltona polegająca na budowaniu lepszych sklepów, o której pisze
Soderquist i inni przychylni biografowie, może brzmieć naiwnie w uszach
każdego, komu się wydaje, że sprzedawanie spodni jak najtaniej jest kiepskim
celem moralnej krucjaty. Wizerunek Waltona do dziś jest starannie kultywowany
przez firmę - także po to, aby jego legendarny pracoholizm był punktem
odniesienia dla tysięcy menedżerów - i nawet krytyczni historycy Wal-Martu nie
mają wątpliwości, że założyciel firmy traktował pracę jako moralną misję, a nie
tylko sposób zarabiania na życie. Na kilka dni przed śmiercią na raka - kiedy
nie mógł już mówić - wzywał do szpitala kierowników oddziałów i pisał drżącą
ręką pytania o ostatnie wyniki sprzedaży.

Ekonomiści dodają, że swój sukces Wal-Mart zawdzięczał nie tylko godnemu

ciąg dalszy

[morfinka_12]

Ekonomiści dodają, że swój sukces Wal-Mart zawdzięczał nie tylko godnemu
kalwińskich pionierów pracoholizmowi założyciela, ale także odpowiedniej
inwestycji dokonanej we właściwym momencie. W sieć komputerową i bazy danych
pozwalające błyskawicznie analizować zmienne gusty klientów Walton zainwestował
bowiem już pod koniec lat 60. To dzięki temu w latach 70. mógł nieustannie
obniżać ceny i chociaż dla Stanów Zjednoczonych była to dekada gospodarczej
stagnacji, Wal-Mart rósł szybko. Bankrutowały za to mniejsze, rodzinne sklepy,
które miały znacznie wyższe koszty.

Sukces Wal-Martu długo pozostawał prawie niezauważony. Firma budowała bowiem
swoje supermarkety przede wszystkim w małych i średniej wielkości miastach,
głównie w środkowych Stanach Zjednoczonych, którymi pogardzali silniejsi
konkurenci. Omijała wielkie miasta na wybrzeżach, gdzie koncentrują się media i
intelektualne elity Ameryki. Największy wzrost przypadł na lata 80. i 90.:
wówczas sprzedaż w sklepach firmy skoczyła z 2 mld dol. w 1983 r. do 250 mld
dol. 20 lat później. W latach 1993-2003 zbankrutowało za to 29 mniejszych,
regionalnych sieci supermarketów. 24 z nich oficjalnie uznały konkurencję Wal-
Martu za jeden z głównych powodów upadku.

Owoce przynosiła informatyzacja. System komputerowy przewiduje nawet wpływ
pogody na to, co kupują klienci. Uwzględnia klęski żywiołowe: wiadomo, że po
huraganie sprzedaje się m.in. więcej mopów, wiader, pokarmu dla niemowląt i
pampersów, a komputery potrafią nawet w przybliżeniu wyliczyć, o ile więcej
potrzeba ich na półkach.

W zeszłym roku miesięcznik "Fortune" przyznał Wal-Martowi prestiżowy
tytuł "najbardziej podziwianej firmy w Ameryce". "Economist" uznał, że Wal-Mart
odpowiada za znaczną część wzrostu wydajności amerykańskiej gospodarki w latach
90. Waltonowie (firma jest podzielona pomiędzy rodzinę Sama, która zarządza nią
wspólnie) regularnie trafiają na listy najbogatszych ludzi świata. "Sukces Wal-
Martu to najlepszy przykład wolnego rynku w działaniu" - cieszy się Don
Soderquist.
Byle bez związków

Jeżeli Don Soderquist ma rację, to znaczy, że z działaniem wolnego rynku mamy
poważny problem - odpowiadają krytycy, choćby dziennikarz John Dicker, autor
bestsellera "Stany Zjednoczone Wal-Martu". Według nich sukces Wal-Martu jest
pozorny. Obniżając swoje koszty, firma naprawdę przerzuca je na kogo innego.

Na kogo? Po pierwsze, na pracowników, bo na wypłatach dla nich przede wszystkim
oszczędza. W 2004 r. dostawali średnio 9,64 dol. za godzinę - mniej niż u
konkurencji. Przeciętny "wspólnik" w Wal-Marcie zarabia 18 tys. dolarów
rocznie, czyli ponad tysiąc dolarów mniej, niż wynosi urzędowy próg ubóstwa dla
czteroosobowej rodziny. Wal-Mart potrafi dobrze płacić swoim menedżerom -
zarobki prezesa Lee Scotta były w 2003 r. dokładnie 966 razy wyższe od firmowej
średniej (jeśli nie liczyć prezentu w postaci wartych 17,4 mln dol. akcji). To
dysproporcja większa niż u konkurencji.

Korporacja oszczędza również na ubezpieczeniu zdrowotnym. Inaczej niż w
pozostałych wysoko rozwiniętych krajach Stany Zjednoczone nie mają powszechnego
ubezpieczenia zdrowotnego, ale mieszankę programów rządowych i prywatnych.
Tradycyjnie duże firmy same ubezpieczały swoich stałych pracowników i ich
rodziny. Jednak w Wal-Marcie ubezpieczanie obejmuje tylko tych, którzy pracują
w firmie dłużej niż kilka miesięcy - a ponieważ blisko połowa zatrudnionych
odchodzi po krótszym okresie czasu, nie mają na nie szans. Co więcej, chętnym
korporacja potrąca z pensji tak wysokie składki, że wiele osób dobrowolnie
rezygnuje.

W listopadzie "The New York Times" ujawnił wewnętrzne memorandum zarządu Wal-
Martu, w którym szefowie firmy wprost zalecali zachęcanie pracowników do
korzystania z publicznych systemów opieki zdrowotnej - powstałych z myślą o
ludziach o najniższych dochodach. Sęk w tym, że to programy utrzymywane z
podatków - a więc nie płacąc za ubezpieczenie swoich pracowników, Wal-Mart
przerzuca koszty na wszystkich podatników (w tym tych, którzy za ubezpieczenie
płacą sami). Według szacunków dr. Michaela Hicksa z Air Force Institute of
Technology i Marshall University każdy pracownik Wal-Martu kosztuje władze
prawie 1000 dol. rocznie.

Wal-Mart ma długą historię łamania praw pracowniczych: od
zamykania "wspólników" z nocnej zmiany w sklepach, po nielegalne zatrudnianie
imigrantów. Zwalcza także bezwzględnie związki zawodowe, dzięki
którym "wspólnicy" mogliby zbiorowo negocjować płace. Kiedy w sklepie w
kanadyjskim Quebecu udało się założyć związek, korporacja oświadczyła, że do
niedawna dochodowy supermarket przynosi straty, i błyskawicznie go zlikwidowała.

W Quebecu związek powstał dlatego, że zgodnie z miejscowymi przepisami chętni
nie musieli się ujawniać. W każdym z ponad 3,5 tys. supermarketów w Stanach
Zjednoczonych przed założeniem związku trzeba przeprowadzić otwarte głosowanie.
To trudne - i to nie tylko dlatego, że w każdym supermarkecie prawie
połowa "wspólników" odchodzi po trzech miesiącach pracy.

Menedżer, którego podwładni chcą założyć związek, ma obowiązek zadzwonić do
specjalnej "gorącej linii" w Bentonville. Centrala wysyła wówczas grupę
trzymanych w pogotowiu specjalistów od perswazji i uruchamia bogaty repertuar
nacisków. Dicker drobiazgowo opisuje schemat akcji. Wysłannicy przeprowadzają
rozmowy z każdym pracownikiem i namawiają go do głosowania na "nie".
Wszyscy "wspólnicy" oglądają też przed pracą i po niej "szkoleniowe" filmy, z
których wynika, że związkowcy to darmozjady nabijające sobie portfele kosztem
pracowników. Agitatorzy rozdają plakietki i znaczki zachęcające: "Głosuj na
nie".

Kiedy takie metody zawodziły, firmie zdarzało się np. z dnia na dzień
zatrudniać kilkaset nowych osób, które wprawdzie nie były potrzebne, ale
zgodnie z prawem mogły wziąć udział w głosowaniu i które łatwo było przekonać,
żeby głosowały na "nie". Oficjalnie korporacja uważa, że związki nie są
potrzebne, gdyż prowadzi ona politykę otwartych drzwi pozwalającą w teorii
każdej kasjerce dotrzeć ze swoim problemem do samego prezesa. "Wspólnik" Wal-
Martu może poskarżyć się na złe traktowanie każdemu z wyższych menedżerów z
centrali - pod warunkiem że najpierw powiadomi o tym bezpośredniego
przełożonego. Skoro firma z ojcowską troską słucha wszystkich pracowników, po
co związki zawodowe?

Miasto dostawców

Wal-Mart jest tak duży, że dla wielu producentów handel z nim to sprawa życia i
śmierci. Pozwala mu to wyznaczać ceny towarów, które chce kupować. Wielu
producentów założyło stałe przedstawicielstwa w Bentonville - w dzielnicy,
którą mieszkańcy nazywają dziś vendorville [ang. - miasto dostawców - red.].
Codziennie w dziesiątkach ciasnych szarych sal konferencyjnych odbywają się
negocjacje z producentami.

- To Wal-Mart dyktuje warunki - mówił eksprezes produkującej plastikowe
naczynia i pojemniki firmy Rubbermaid dziennikarzom telewizji PBS w
dokumentalnym filmie o Wal-Marcie. Jeżeli towar nie ulega zmianie, np. starego
modelu radia nie zastępuje się nowym, Wal-Mart zakłada, że w każdym kolejnym
kontrakcie jego cena będzie niższa. Dostawcy nie mają wyboru.

Ekonomiści spierają się, na ile polityka Wal-Martu przyczyniła się do
częściowych przenosin amerykańskiego przemysłu do tańszych krajów - przede
wszystkim do Chin. Wal-Mart nie potrafi oszacować, ile sprowadza
wyprodukowanych w Chinach ubrań, zabawek czy elektroniki. Wiadomo, że ma
znaczący udział w chińskim eksporcie wyliczany przez ekspertów na co najmniej
18 mld dol. (uwzględniając poddostawców - być może nawet 50 mld).

Nie wiadomo także, jaki wpływ na zatrudnienie ma zbudowanie supercentrum w
małym miasteczku. Z pewnością wiele tradycyjnych sklepów nie wytrzymuje
konkurencji - tak jak sklepik z narzędziami H&H Hardware w Middlefield w stanie
Ohio pokazany w głośnym i niezwykle krytycznym

ciąg dalszy - drogi sukces tanich sklepów

[morfinka_12]

Nie wiadomo także, jaki wpływ na zatrudnienie ma zbudowanie supercentrum w
małym miasteczku. Z pewnością wiele tradycyjnych sklepów nie wytrzymuje
konkurencji - tak jak sklepik z narzędziami H&H Hardware w Middlefield w stanie
Ohio pokazany w głośnym i niezwykle krytycznym wobec Wal-Martu filmie
dokumentalnym "The High Cost of Low Price" zrealizowanym przez niezależnego
dokumentalistę z Los Angeles Roberta Greenwalda (film od listopada można
zobaczyć na prywatnych pokazach i kupić w internecie; Wal-Mart uznał go za
niesprawiedliwy i krzywdzący). Po otwarciu supercentrum właściciele H&H
stracili dużą część klientów i zbankrutowali. Obrońcy firmy przekonują, że
supercentrum zatrudnia setki osób - chociaż na innych zasadach niż małe firmy -
i że w sumie zmniejsza bezrobocie.

Ekonomiści nie dają jednoznacznej odpowiedzi. Według opublikowanych w
listopadzie badań Davida Neumarka z University of California w Irvine oraz
Junfu Zhanga i Stephena Ciccarelli z Public Policy Institute of California nowe
supercentrum Wal-Martu nieznacznie zmniejsza zatrudnienie w handlu (od 2 do 4
proc.) i płace w tej branży (o 3,5 proc.), ale za to zwiększa liczbę miejsc
pracy w innych okolicznych firmach (o mniej więcej 2 proc.). Struktura
zatrudnienia zmienia się jednak bardziej radykalnie, niż wynikałoby to z tych
cyfr - dawni pracownicy małych rodzinnych sklepów stają się "wspólnikami" w
największej korporacji świata.

Kapitalistyczna piramida

Na aukcji w Sotheby's 30 listopada anonimowy kolekcjoner kupił za 8,1 mln dol.
namalowany przez Gilberta Stuarta sławny portret Waszyngtona. Portret -
pokazujący prezydenta ze szpadą na kolanach i z traktatem z Wielką Brytanią w
ręku - należał kiedyś do Aleksandra Hamiltona, innego z ojców założycieli
republiki. Przez ponad sto lat był chlubą kolekcji nowojorskiej biblioteki
publicznej, ale musiał z powodu braku pieniędzy zostać sprzedany.
Dziennikarz "New York Timesa" dowiedział się, że kupcem prawdopodobnie była
Alice L. Walton, dziedziczka fortuny Wal-Martu tworząca właśnie kolekcję dzieł
sztuki do muzeum w Bentonville. Byłby to znamienny gest symboliczny.

- W każdej epoce w dziejach amerykańskiego przemysłu istniała idealna
korporacja, której organizację i styl pracy inne starały się naśladować - uważa
prof. Nelson Lichtenstein, historyk pracy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w
Santa Cruz. - Sto lat temu było to US Steel, pięćdziesiąt lat temu General
Motors. Dzisiaj to Wal-Mart.

W latach 50. General Motors wytwarzał prawie 3 proc. produktu krajowego brutto
Stanów Zjednoczonych. Robotnikom gwarantował zatrudnienie aż do emerytury,
ubezpieczenie i pensje na tyle wysokie, że mogli uważać się za część klasy
średniej. Dziś Wal-Mart to nieco ponad 2 proc. amerykańskiego PKB. Ogromnej
rzeszy swoich pracowników nie zapewnia ani stałej pracy, ani ubezpieczenia, ani
pensji pozwalających ich rodzinom przekroczyć próg ubóstwa. Dziś na wolnym
rynku to ten drugi model się sprawdza. General Motors zaś analitycy wróżą
bankructwo, a jego udział w rynku stale spada. Koncern niedawno ogłosił, że
zamyka 12 fabryk w Stanach Zjednoczonych i zwalnia 30 tys. pracowników.

To właśnie zmiana korporacyjnego modelu najbardziej niepokoi krytyków Wal-
Martu. Wiele firm narusza od czasu do czasu prawa pracowników i płaci im podle.
Dotychczas nikt jednak nie miał wątpliwości, że to patologia. Dopiero Wal-Mart
uczynił z tego metodę na sukces wielkiej korporacji i zarazem warunek tego
sukcesu. Co roku notuje kilkunastoprocentowy wzrost sprzedaży, o którym jego
konkurenci mogą tylko marzyć.

Akceptacja tych praktyk oznaczałaby jednak zgodę na rodzaj kapitalizmu, jaki
Wal-Mart reprezentuje. Oznaczałaby zgodę na społeczeństwo, którego struktura
przypomina piramidę o podstawie zbudowanej z rzesz pracowników, którym płaci
się mało, odmawia związkowej reprezentacji i których można w każdej chwili
zwolnić, oraz wierzchołku z prezesem zarabiającym 966 razy więcej. To prawda,
że biedni pracownicy firmy mogą kupować tańsze towary w jej sklepach. Ale czy
to wystarczająca rekompensata za niższe zarobki i brak bezpieczeństwa?

Wal-Mart do poprawy swojego wizerunku zabrał się już zresztą metodycznie, jak
na wielką korporację przystało. Od kilku miesięcy w centrali firmy działa
zespół kilkudziesięciu specjalistów od public relations. W jego skład wchodzą
eksperci, którzy pracowali przy kilku kampaniach prezydenckich. Wysyłają
sprostowania do prasy, nagłaśniają pozytywne informacje o firmie i namawiają
dziennikarzy do pisania polemik z krytycznymi opiniami o Wal-Marcie (a
czytelników - do pisania listów do redakcji). Niedawno korporacja przyznała, że
wsparła wychwalający ją film, który ma osłabić wymowę dokumentu Greenwalda.

Amerykańskie spory o Wal-Mart to naprawdę dyskusja o przyszłości kapitalizmu i
jej uczestnicy świetnie zdają sobie z tego sprawę. Być może koszty społeczne
Wal-Martu są tak wysokie, że jego sukces gospodarczy przynosi społeczeństwu
stratę, tylko taką, którą trudno jest dostrzec w statystykach? A może nie
wszystko, co przynosi wzrost PKB, jest społecznie pożądane?

Konserwatyści stoją za Wal-Martem murem. "Wall Street Journal" regularnie
publikuje artykuły redakcyjne, w których przekonuje, że krytyka Wal-Martu to
spisek lewicowych intelektualistów i związkowców chcących zniszczyć kwitnące
amerykańskie przedsiębiorstwo. W liczącej ponad 200 stron pochwale firmy Don
Soderquist krytykom poświęcił jednostronicowy "dodatek" na końcu książki. Kto
jest odpowiedzialny za zły wizerunek korporacji? Konkurenci, którzy walczą
nieczystymi metodami, bo te uczciwe ich zawiodły. To konkurencja próbuje
organizować związki - pisze Soderquist - bo przecież nie pracownicy. Dla nich
firma to wielka, szczęśliwa rodzina.

zacytuję tylko jedno zdanie:

[feel_good]

(...) "swój sukces Wal-Mart zawdzięczał nie tylko godnemu
kalwińskich pionierów pracoholizmowi założyciela, ale także odpowiedniej
inwestycji dokonanej we właściwym momencie"

- czyli od siebie wymagał nie mniej niż od swoich pracowników.
To po pierwsze.

A po drugie:
Powtarzam po raz nie wiem który -
NIKT LUDZI NIE ZMUSZA DO PRACY I DO KUPOWANIA W HIPERMARKETACH.
Robią tak, bo jest to ich osobista decyzja. I godzą się w ten sposób na
narzucony przez właściciela sklepu sposób pracy i sposób robienia zakupów.

to dopiero paranoja... :)

[feel_good]

"Tego nie wymyśliłby nawet Stanisław Bareja. Szczeciński supermarket "Lidl"
odmówił sprzedaży większej ilości słodyczy klientowi, bo... nie chciał, żeby
sklepowe półki świeciły pustkami. - Nie chcę pustych półek - oświadczyła
kierowniczka sklepu. Klientom zabroniła "na zawsze" zakupów w markecie.

Członkowie Szczecińskiego Stowarzyszenia Sportu i Rekreacji mieli przygotować
paczki na święta dla trzystu dzieci - pisze "Głos Szczeciński". Pojechali
do "Lidla". - Chcieliśmy kupić słodycze, mówi Krzysztof Ćwikliński,
przedstawiciel stowarzyszenia. - Pracownicy sklepu kazali nam zapakować towar
do wózków i zapłacić w kasie.

Stanęli w kolejce do kasy z wózkiem wypełnionym dwustoma torebkami cukierków i
12 kartonami żelków. Gdy większość towaru była już skasowana, pojawiła się
kierowniczka sklepu. - Kazała nam oddać towar, potem wyszła na zaplecze sklepu,
a paragon dziwnym trafem "sam się anulował", opowiada Ćwikliński.

Jeden z klientów, widząc zamieszanie, zaproponował, żeby kilka osób kupiło
towar i przekazało go przedstawicielom stowarzyszenia. - Pani kierownik
powiedziała: zabraniam tym państwu kupować w moim sklepie, mówi mężczyzna. -
Wraz z ochroniarzem kobieta zabrała nasze wózki i poszła wypakować cukierki na
półkę. Nie chciała się przedstawić, ani podać telefonu do przełożonych.
Stwierdziła, że to tajemnica firmy.

Pan Krzysztof poprosił więc o odmowę sprzedaży towaru na piśmie. Kierowniczka
napisała: "Odmowa wykupienia całego towaru (pozostawienia pustych półek)". Na
kwicie się nie podpisała. Przedstawiciele stowarzyszenia po raz kolejny
usłyszeli, że to tajemnica.

- Od dawna przygotowujemy paczki dla dzieci, mówi Agnieszka Drabik, prezes
Szczecińskiego Stowarzyszenia Sportu i Rekreacji. - Ale nigdy nam się taka
sytuacja nie zdarzyła.

Reporterka "Głosu" była w piątek w "Lidlu". Pani kierownik nie miała gazecie
nic do powiedzenia. Nie chciała podać nazwiska. Po informacje odesłała na
infolinię, gdzie nie sposób się dodzwonić."

jesli chodzi o cytaty -

[morfinka_12]

"Według szacunków dr. Michaela Hicksa z Air Force Institute of
Technology i Marshall University każdy pracownik Wal-Martu kosztuje władze
prawie 1000 dol. rocznie"

Oczywiścki jeszcz kilka innych mogę podać, ale po co? ty wiesz swoje, ale
większość idzie na zakupy a potem narzeka że roboty nie ma. I W PL problemem
jes nierówne traktowanie podmiotów

[malywroc]

nie oszukujmy się ta firma to istny cud globalizmu na świecie. To są rzczey,
których nie unikniemy. Kiedy czytam o sklepach zarządzanych z satelity albo o
sterowaniu temperatura w praskim markecie bezpośrednio przez Amerykanina w
stanach to oczywiście mogę miec pewne obawy i zadać sobie pytanie: czy ti jest
nortmalne. Z drugiej jednak strony, kiedy Henry Ford w 1903 roku wprowadził do
swojej fabryki produkcję tasmowa też wielu pukało się w czoło. Dziś to jest
normalne. Niestety lub stety świat rozwija się i dalej będzie to robił. Byc
może za 100 lat będzie istniała jedna sieć sklepów na świecie i .... nie będzie
w niej pracował ani jeden człowiek. Kto wie?

[rudeboys]

jasne ford wprowadził taśmę, która zwiększała wydajność bo o to mu przede wszystkim chodziło - chciał jak najwięcej produkować, ale wychodził też z zalożenia ze ludziom należy PORZĄDNIE płacić, bo dzięki temu jego pracownicy będą nabywać wyprodukowane przez siebie auta i interes się bedzie kręcił. fordowi ani w głowie było tworzyć niewolnicze i niepewne miejsca pracy, walczyć ze związkami zawodowymi, gwarantował stałe zatrudnienie i godziwe pensje, by "każdy" mógł zaopatrzyć się w jego forda t.

najważniejszy jak dla mnie cytat oddający jak świat od tego czasu zmienił się na NIEKORZYŚĆ dla pracowników to :
- W każdej epoce w dziejach amerykańskiego przemysłu istniała idealna
korporacja, której organizację i styl pracy inne starały się naśladować - uważa
prof. Nelson Lichtenstein, historyk pracy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w
Santa Cruz. - Sto lat temu było to US Steel, pięćdziesiąt lat temu General
Motors. Dzisiaj to Wal-Mart.

W latach 50. General Motors wytwarzał prawie 3 proc. produktu krajowego brutto
Stanów Zjednoczonych. Robotnikom gwarantował zatrudnienie aż do emerytury,
ubezpieczenie i pensje na tyle wysokie, że mogli uważać się za część klasy
średniej. Dziś Wal-Mart to nieco ponad 2 proc. amerykańskiego PKB. Ogromnej
rzeszy swoich pracowników nie zapewnia ani stałej pracy, ani ubezpieczenia, ani
pensji pozwalających ich rodzinom przekroczyć próg ubóstwa. Dziś na wolnym
rynku to ten drugi model się sprawdza.
Jeśli ktoś jest zainteresowany tym tematem to polecam książki "Turbokapitalizm" czy "Pułapka globalizacji"

dobry jest też ten cytat:
"Chociaż Sam Walton zarabiał miliardy na ludzkiej namiętności gromadzenia
przedmiotów, mentalnie należał do pionierskiej epoki
kapitalizmu. Max Weber mógłby go uznać za modelowy przykład ascetycznego
protestanckiego biznesmena budującego wielkie przedsiębiorstwo. Walton zawsze
latał klasą ekonomiczną, jeździł starą półciężarówką i ubierał się w Wal-
Marcie. "Jeden mój but kosztuje więcej niż jego całe ubranie" - miał powiedzieć
o Waltonie jego osobisty prawnik. Niestrudzenie gromadził ogromny majątek, ale
był wrogiem ostentacyjnej konsumpcji. Potrafił blokować awans podwładnego za
to, że jeździł zbyt drogim samochodem"
w zestawieniu z tym:
"Na aukcji w Sotheby's 30 listopada anonimowy kolekcjoner kupił za 8,1 mln dol.
namalowany przez Gilberta Stuarta sławny portret Waszyngtona. Portret -
pokazujący prezydenta ze szpadą na kolanach i z traktatem z Wielką Brytanią w
ręku - należał kiedyś do Aleksandra Hamiltona, innego z ojców założycieli
republiki. Przez ponad sto lat był chlubą kolekcji nowojorskiej biblioteki
publicznej, ale musiał z powodu braku pieniędzy zostać sprzedany.
Dziennikarz "New York Timesa" dowiedział się, że kupcem prawdopodobnie była
Alice L. Walton"

co on oddaje, ano to że protestancki etos, wychodzący z założenia że należy żyć skromnie i pracować ciężko dla dobra Pana szlag trafił