Rozwód?

[Gość: smutna]

Dlaczego tak jest? Przecież tak bardzo go kocham. On mnie też, wiem o tym. Nie
ma żadnych trzecich. Ale nie mogę tak dłużej, czuję, że dalsze wspólne życie
będzie coraz bardziej ranić. CZy jest jakieś inne wyjście niż rozwód?

[Gość: Nell]

Kochasz bardzo, nie ma trzecich,chcesz sie rozwodzic, sorki, ale ja tego nie rozumiem. Wyprowadz
sie ty, lub on, moze ochloniecie i zastanowicie sie nad soba.

[Gość: Michal]

Nie bądz Smutna, nie popadaj w wiosenną depresję, nie stawiaj spraw na ostrzu
noża bo i po co potem załowac

[kropka!]

szczerze mówiąc, nie rozumiem Ciebie, skoro piszesz, że wszystko jest między
wami ok, to skąd te watpliwości?

[Gość: smutna]

Nie rozumiecie...Spodziewałam się tego. Ja też tego nie rozumiem. Ale miłość
nie wystarczy, by dobrze się układało.
Do Nell- nie mogę się wyprowadzić, mam dzieci.Nie piszę, że chcę rozwodu. Nie
chcę tego smutku, który wkradł się do naszego domu, pretensji o byle co. Nie
chcę patrzeć na śmierć pięknego uczucia. Nie chcę, by mąż był ze mną
nieszczęśliwy.Nie chcę być dla jakichś zasad, które nic nie znaczą, jeśli brak
chęci.
Do Kropki- to, że się kochamy, nie znaczy, że między nami jest ok.Coś jest nie
tak- nie bardzo wiemy co, wymyka się to naszemu rozumieniu, przy dokładnej
analizie nie widać nic, co by mogło być przyczyną tych rozterek. Niemniej jest
problem i nie wiadomo co robić.

[Gość: ydorius]

Nell ma rację, dajcie sobie trochę czasu. Rozejdźcie się na jakiś czas i
zobaczcie, jak Wam będzie osobno. Możliwe, że będzie jak w "Zapomnij o
Paryżu": wolę być nieszczęśliwa z Tobą, niż bez Ciebie.

pozdrawiam,
.y.

[Gość: Nell]

"Do Nell- nie mogę się wyprowadzić, mam dzieci.Nie piszę, że chcę rozwodu. Nie
chcę tego smutku, który wkradł się do naszego domu, pretensji o byle co. Nie
chcę patrzeć na śmierć pięknego uczucia. Nie chcę, by mąż był ze mną
nieszczęśliwy.Nie chcę być dla jakichś zasad, które nic nie znaczą, jeśli brak
chęci."

Kazde malzenstwo nawet te najbardziej udane, przechodzi kryzysy, moze wam sie przejadlo troche
wasze stadlo, moze wpadliscie w rutyne, chcecie z tym podswiadomie walczyc, bo meczy was taka
sytuacja. Stad wasze pretensje o byle co. Zobaczysz, zima sie skonczy, zaswieci slonce, odzyjecie na
nowo. Tez to przechodzilam. Nikt nie lubi stagnacji. Wszystko bedzie dobrze, zobaczysz, najwazniejsze
ze sie kochacie:)

[kathy]

Smutna, czy to ty pisałaś o niechcianym ( początkowo) dziecku? Czy twoje
problemy nie biorą się czasem z tego? Pozdrawiam

[Gość: kasia28]

Rozmowa, rozmowa Smutna. Coś się stało, gdzieś coś się zgubiło i musicie to
odnaleźć.Ja tez miałam podobnie. Po dwóch latach małżeństwa chciałam sie
rozwieść, bo miałam dość tej atmosfery. Na szczęście zaczęliśmy ze soba
rozmawiać.Wytłumaczyliśmy sobie wiele rzeczy, wyrzucilismy wszyskie bóle i
pretensje, próbowaliśmy krok po kroku rowiązać każdy "zastarzały" problem.
Trwało to wszystko około dwóch lat, ale udało się. Po prostu okazało się, ze
nie dogadywaliśmy sie, bo nie znalismy swych oczekiwań i nie załatwialismy
problemów od razu. On mnie zranił, więc ja zdusiłam to w sobie, ja jego -on
tak samo. Ale po paru miesiącach tyle się tego uzbierało, ze zaczęło wychodzić-
stad te ciągłe pretensje.Teraz jak coś jest źle rowiązujemy to od
razu:kłótnią, rozmową nieważne, byle problem rozwiązać, wytłumaczyć wszystko i
problemu już nie ma.Atmosfera jest czysta a my mozemy cieszyc sie naszą
miłością.Wam proponuje to samo. Rozwód to naprawde ostateczność, a u Was
wygląda to tylko na brak dogadania się.Pozdrawiam i życze powodzenia.

[Gość: hathor]

Nie myśl o tym, nie postępuj pochopnie, tym bardziej, że wciąz się kochacie.
Spróbujcie odnaleść źródło kryzysu i powolutku go zwalczać. Może rzeczywiście
warto chwile od siebie odpocząć? Może ktoś z "zewnatrz" umiałby Wam pomóc?
Mojemy małżeństwu niestety nie udało się, nie potrafiliśmy znaleźć przyczyny
rozpadu i zdecydowaliśmy się na rozwód. Ulga? Niestety nie, długo nie umieliśmy
pogodzić się, że nie jesteśmy już razem. Ciągłe powroty-rozstania, a przy tym
ból i rozpacz, że nie potrafimy żyć razem ani osobno. Teraz jestesmy dobrymi
przyjaciółmi, ale jednak maleńka zadra została. Trzymam za Was kciuki i z
całego serca życzę jak najszybszego rozwiązania problemu. Serdecznie pozdrawiam

[Gość: milka]

Kasia 28 ma 100% racji .Rozmowy, rozmowy, rozmowy....

[Gość: smutna]

Dziękuję wszystkim za rady i słowa otuchy. Będę próbować, bo warto. Wprawdzie
metoda rozmowy jest dobra, ale nie zawsze można dzięki niej wyciągnąć właściwe
wnioski. My już wiele rozmawialiśmy i sami jesteśmy zdezorientowani- co się
stało, bo na "oko" nic nie widać. Dobrej woli nam jednak nie brakuje, mam
nadzieję, że to, a przede wszystkim wzajemna miłość wystarczą. Jeszcze raz
dziękuję i pozdrawiam.