Wobraźcie sobie...

[undyna]

Pytanie kieruję, bez względu na płeć i wiek. Wyobraźcie sobie, że macie
dziecko, powiedzmy, że dorosłe, do tej pory nie sprawiające żadnych kłopotów,
przychodzi do was któregoś dnia i mówi: mamo, tato jestem homoseksualistą,
jaka by była wasza reakcja i ta natychmiastowa i odległa?
Jest to pytanie czysto hipotetyczne, ale myślę, że czasem warto zastanawiać
się nad swoimi reakcjami nawet w przypadku sytuacji, które mogą nigdy się nie
wydarzyć.:)

[Gość: Triss Merigold]

Homoseksualizm jakoś mnie nie rusza tzn. myśl o dziecku kochającym osobę tej
samej płci mnie nie przeraża. Pierwsza reakcja to pewnie zdziwienie.
Mam za to gorsze wizje jeśli już jesteśmy przy kłopotach wychowawczych:
- dziecko, które mimo wychowania w domu pełnym książek wyrasta tępe, mało
zdolne i kończy edukację na zawodówce;
- w ramach buntu wchodzi w złe towarzystwo (narkotyki, podejście "no future",
sekta);
- najgorszy horror - dziecko dres

[Gość: melmire]

Urzadzilabym wielka histerie kilkuminutowa, tylko po to zeby moc mu powiedziec
z "mam cie, tylko zartowalam" i zobaczyc jego mine :D

[undyna]

Chciałabym dla mojego dziecka szczęścia, zdrowia i mądrości, w tej opisanej
przeze mnie sytuacji, jedyne co bym zrobiła, to prosiłabym je, żeby się
zabezpieczało, szczególnie w przypadku płci męskiej.:)

ale, jeśli tak podejrzewasz...

[Gość: racja]

...to tak właśnie zrób. Nie ma innego wyjścia.

Tworzysz problemy

[Gość: racja]

Pierwsza: "To mamy problem"
Druga: " Młody człowiek ma jeszcze większy problem". Serio.

Kolejna: " Należy się z tym pogodzić.Uświadamiamy zagrożenia"

W ogóle lepiej nie zkładać takich sytuacji. Po co.
Zakładasz, że wychodząc z domu przejedzie cię tramwaj ?
Może po prostu woli żywot pustelnika i ma inny nieco świat.Hmm...

[undyna]

Ja niczego nie zakładam, ja się zwyczajnie lubię zastanawiać nad różnymi
problemami, badam siebie w ten sposób i ciekawi mnie jak inni podchodzą do
pewnych rzeczy, dlatego między innymi zaglądam na Forum, dla wyjaśnienie dodam,
że problem przeze mnie opisany jest czysto hipotetyczny.

[Gość: racja]

To raczej nie masz własnych. Nie zawracaj nam gitary w takim razie. Postudiuj
psychologię. Przeczytaj ksiażkę. Rób co chcesz, ale gitary nie zawracaj.

zawracanie gitary

[undyna]

Sam sobie ją zawróciłeś nie zadając sobie trudu przeczytania dokładnie założeń
tego wątku, nikt cię nie zmusił do pisania, a już na pewno nie ja.

[Gość: Lena]

Myślę, że mnie nie zdarzyłaby się coś takiego, że dorosłe dziecko mówi o tym i
to mnie zaskakuje. Myślę, że jakieś symptomy zauważyłabym dużo wcześniej. Jest
mnóstwo spraw które człowiek widzi, czuje ale jeśli nie chce ich zaakceptować
to udaje, że ich nie ma, do tego jeszcze często "zapobiegawczo" sygnalizuje
dziecku, że tego czego się obawia nie akceptuje u kogokolwiek i odrzuci
zdecydowanie i nieoodwołalnie. Dziecko nie ma szans na rozmowę wcześniej.
Gdy rodzic dowiaduje się takich sprawach w dorosłym życiu dziecka to jest to
pewnego rodzaju porażka.
Jesli chodzi o dziecko, to widzimy w nim często to co sami chcemy widzieć a
odrzucamy to czego nie akceptujemy, próbujemy dziecko zmusić by było takie jak
my. Moja córka jest "techniczna" tak jak ja i mąż. Jakie to dla nas
oczywiste !!! W przeciwieństwie do mnie i męża, dynamicznych i uprawiających
sporty jest raczej pasywna i choć umie to co my należy do osób kanapowych,
których ruch raczej męczy. Próbuje uaktywnić ale bez przymusu, akceptuję to
czego zmienić nie mogę. Mojemu mężowi akceptacja przychodzi z trudem. W życiu
obydwoje z mężem jesteśmy ludźmi którzy mają ambicję być w czymś najlepszymi,
walczą do końca, nawet w dzieciństwie ja taka byłam. Córka raczej oceni swoje
szanse i z góry "odpuści". Taka jest a ja choć postępuje w życiu inaczej to mam
nasdzieje, że ona z tym będzie szczęśliwa. Nie zmuszę drugiego człowieka by był
taki jak ja. Myslę, że to jest w jakiś sposób wyniesione z domu, wychowane.
Jestem inna niż np. moja Mama a ona akceptuje mnie taką jaka jestem i zawsze
wspierała.

[midgeure]

Kolejne "co by było, gdyby..." Fajnie by było, gdyby odezwał się ktoś, kogo
dziecko tak właśnie zrobiło - przyszło i powiedziało, że jest lesbijką czy
gejem. Ja się nie wypowiadam - nie wiem co bym powiedziała...

[zalotnica]

a czy uwazasz, ze jest to choroba, czy po prostu zwykla fantazja...?

[undyna]

Ale co, czy chodzi ci o homoseksualizm?

[Gość: melmire]

Ja za orientacje seksualna :)

[betty-bt]

Nie wiem. Nie mam nic przeciwko homoseksualistom. Przyjelabym do wiadomosci. Ot
co. Jestem przygotowana na wszystko.
Mysle, ze sa "gorsze" rzeczy, ktorymi moga nas zaskoczyc nasze dzieci.

[Gość: Jola]

Też jestem przygotowana na wszystko. Pomyślałabym tylko, że będzie miał
trudniej niż heteryk, bo w naszym nietolerancyjnym kraju nie jest łatwo mieć
odmienną orientację. Na szczeście mieszkam w "anonimowym" dużym mieście, ale
zawsze szczerze współczułam homo mieszkającym w małym miastach. Niestety daleko
nam do cywilizowanej Holandii, Francji itd.

Wyjaśnienie, rozjaśnienie...

[undyna]

Wątek jest wynikiem rozmowy z moją przyjaciółką, która mocno mnie zaskoczyła,
stwierdzeniem, że jedyną rzeczą, którą z trudnością zaakceptowałaby u swojego
dziecka jest homoseksualizm, szybko jednak uległa mojej argumentacji: "A co by
ci przeszkadzało, gdyby np. twoja córka zamiast chłopaka miała dziewczynę?",
odpowiedź:" masz rację, nic:)" Byłam zwyczajnie ciekawa, co Wy o tym
myślicie.:) Dziękuję wszystkim za odpowiedzi i mam nadzieję, na cd.. :)))

[Gość: melmire]

Oj, a zaptytaj kolezanke czy na pewno moglaby zaakceptowac ze jej syn jest
np.skinem czy zapisal sie do Mlodziezy Wszechpolskiej :)Sa naprawde rzeczy
trudniejsze (czy wrecz niemozliwe do przeskoczenia) niz odmienna orientacja
seksualna :)

[undyna]

Ona jest w porządku, tylko szybciej mówi niż myśli, czego dowodem jest jej
podatność na rozsądną i niezbyt wyszukaną argumentację. O bycie skinem i MW nie
muszę jej pytać, znam odpowiedź;) Dużo jest takich ludzi, którzy są ok., ale
mają skłonność do mówienia przed myśleniem, nie musi to oznaczać, że są gorsi
od tych co robią odwrotnie, to jeszcze zależy jak się potem zachowają, z
pewnością nie powinni jednak pracować jako psycholodzy, czy dyplomaci;)

[betty-bt]

A to ciekawe podejscie po potomstwa. A gdyby okazal sie zlodziejem,
gwalcicielem lub morderca? Cpunem, alfonsem itd. itp?
Mam kolege, ktory twierdzi, ze to wszystko w/w przeze mnie bylby w stanie
zaakceptowac i wybaczyc, a podobnie jak Twoja kolezanka- bycia gejem nie.
Tacy ludzie sa dla mnie zagadka.

Zastanawia mnie jak to wszystko ma sie do prawdy

[reniatoja]

Polska to kraj podobno bardzo nietolerancyjny wobec homoseksualistow. Tymczasem
tutaj wszyscy jak jeden maz niemalze twierdza, ze dla nich taka informacja nie
bylaby zadnym szokiem, ze nie maja nic przeciwko homose3ksualizmowi swoich
dzieci, ze co najwyzej zazartowaliby sobie, ze im to jakos przeszkadza. Bardzo
to ciekawe. Czyzby spolecznosc FK nie byla zadnym odzwierciedleniem polskiego
spoleczenstwa homofobow ? Podziwu godne.


Gdyby moje dziecko poinformowalo mnie o tym, ze jest homoseksualne, nie byloby
mi tak latwo jak Wam; mysl o czyms takim raczej mnie przeraza. Przeraza nie
mniej niz mysl, o tym, ze moje dziecko mogloby skonczyc edukacje na podstawowce
mimo domu pelnego ksiazek, czy, ze mogloby wpasc w srodowisko narkomanow czy
sekciarzy. Bardzo bym nie chciala, zeby spotkalo ja cokolwiek z powyzszych,
rowniez zeby okazalo sie, ze jest homoseksualna. Ja tez nie mam nic przeciwko
gejom, geje sa gleboko w moim sercu jako przyjaciele najszczersi, moglabym
rzec, ze kocham gejow. Rownoczesnie jednak wiem, jak trudno byc szczesliwym
bedac gejem. Boja sie reakcji spoleczenstwa, dlatego swoja orientacje ukrywaj
jak cos najbardziej wstydliwego, (fakt, znam samych homoseksualnych mezczyzn,
ze dziewczynami less jakos sie nie zetknelam, wiec moze jest inaczej), wiem, ze
sa to ludzie, ktorzy czesto sa bardzo samotni i nie udaje im sie stworzyc w
zyciu zwiazku o jakim marza. Bardzo trudno jest byc gejem, nie tylko w polskiej
rzeczywistosci, w kazdym spoleczenstwie jest sie mniej czy bardziej wytykanym
palcami, dla wielu jest to rowniez nie do zniesienia sytuacja, jesli chodzi o
sprawy sumienia i religii. Po prostu trudniej osiagnac harmonie i rownowage w
zyciu bedac homo, dlatego bardzo nie chcialabym, zeby moje dzieci mialy sie
kiedykolwiek zmierzyc z takimi dylematami, aczkolwiek zawsze bede kochac swoje
dziecko i nigdy go nie odrzuce, kimkolwiek bedzie. A jesli bedzie sczesliwe w
zwiazku homoseksualnym, to nie bede miala innego wyjscia, jak tylko pozostawic
mu wolnosc i cieszyc sie jego szczesliwem. A jesli bedzie nieszczesliwe, to
bede razem z nim nieszczesliwa, jak to matka.

[Gość: melmire]

Wiem ze gejom/les jest trudniej (mimo ze znam les w szczesliwym zwiazku i
30letniego hetero bez zwiazku w ogole). Ale trudniej jest tez ludziom brzydkim,
zbyt niskim, zbyt wysokim itp itd.
Jezeli chodzi o brak mozliwosci zakceptowania czegos to naprawde nie moglabym
zaakceptowac rzeczy ktore uznalabym za porazke wychowawcza-glupoty,
okrucienstwa, bezmyslnosci itp.

[undyna]

Masz rację Reniatoja, z tym, że samotni i poza marginesem, że mogą być
nieszczęśliwi, ja jednak mam nadzieję, że za jakieś dwadzieścia lat trochę
znormalniejemy jako społeczeństwo, w ciągu ostatnich 10 lat procent ludzi
akceptujących homoseksualizm wzrósł o ok.20%, o mniej niż 10% tych którzy są za
wspólnym majątkiem prawnie usankcjonowanym, dodam jaszcze, że mój naj the best
przyjaciel jest bi, oni mają dużo gorzej "jak nie staniesz d... styłu". Teraz
żadnego utalentowanego geja nie spotkałby smutny los O. Wilde, w tym wypadku
zdecydowanie idzie ku lepszemu.:)))

[reniatoja]

undyna napisała:


> zdecydowanie idzie ku lepszemu.:)))


Daj Boze, bo nienawisc do homoseksualistow tudziez pogarda, boli mnie i zenuje
okrutnie.

[Gość: Mrufka]

Homoseksualizm to jeszcze nic, gorzej jak sie okaze Bi, bo nigdy nie bedzie
wiadomo, kogo do domu przyprowadzi ;)

- No i co kochanie, to kiedy przedstawisz nam Krzysia?
- Mamo, ja juz od tygodnia jestem z Agnieszka.

Mrufka.

[Gość: Lena]

Myslę, że te porażki w wyniku których okazuje się, że dziecko jest niedouczone
mimo domu pełnego książek, okrutne mimo wyznawanego "pacyfizmu" rodziców,
abnegackie mimo "eleganckich" rodziców jest porażką łatwą do przewidzenia dla
osób postronnych. W domu nie powinno się mieć książek ale je czytać, rozmawiać
o nich i w dziecku budzić zdrowe snobizmy, wyznawane zasady powinny sie
przekładać na zachowanie dorosłych a nie być tylko wyznawanymi zasadami.
Zachowania werbalne rodziców czasem stoją w sprzeczności do niewerbalnych,
zasady nie mają zastosowania z braku zainteresowania /zwykle rodziców dzićmi/
lub są wymuszane a nie wpajane własnym przykłądem.
Czymś innym jest dziecko niezdolne, mające po prostu problemy z nauką. Może to
nie jest łatwe dla wykształconych rodziców ale wolałabym mieć córkę która jest
dobrą krawcową lub fryzjerką i z tego powodu szczęśliwym człowiekiem,
spełnionym zawodowo niż wymusić na niej zdanie matury z ogromną ilością
korepetycji, zmuszać ją do skończenia jakichkolwiek studiów i podsycać w niej
ambicje niemożliwe do zrealizowania. Ale na pewno dla rodzica trudne jest do
zaakceptownia,że dziecko "nie dorasta" do rodziców, chcemy by nasze dzieci były
lepsze od nas.
Tutaj wypowiadają się kobiety i widzę, że to kobiety bardziej skłonne są
zaakceptować "inność" swoich dzieci. Wsród znajomych też widzę ten trend,
mężczyźni dużo częściej są zdecydownie przeciwni homoseksualizmowi i
zdecydowanie twierdzą, że nie zaakceptowaliby tego u własnego dziecka.

[undyna]

Zaraz po twoim poście poszłam się spytać mojego M., co on na to gdyby...,
powiedział cytuję:"no to spoko", ulżyło mi, kiedyś się go pytałam, co by
zrobił, gdyby jego najlepszy przyjaciel okazał się homosex, twierdzi, że
jeśliby go nie podrywał, to też luzik;)

Czy naprawdę....

[Gość: monika]

Czy naprawdę, tak w głębi duszy, rzeczywiście nie macie nic przeciwko
homoseksualistom? Czy rzeczywiście nie ruszało by Was gdyby pewnego dnia
przyznało śie do innej orientacji seksualnej? Czy istneija granice tolerancji?
I czy nadmierna tolerancja nie przynosi wręcz odwrotnych skutków? Oto jkaie
pytania nachodzą mnie czasami...Nawet w związku z tego typu pytaniami.
Czy tego typu świat, pozwalający na różnego typu dewiacje, jest normalny?
Może spróbujemy odpowiedziec najpierw na te dylematy....
Poza tym to sztuczne wywoływanie problemów, ale pożyteczne:)

[undyna]

Moniko, lekarze psychiatrzy, już ładnych parę lat temu wypowiedzieli się w
raporcie WHO, że homoseksualizm to nie jest dewiacja, ani choroba, że nie ma
ani metody, ani potrzeby leczenia homoseksualizmu, moim zdaniem to wystarczy,
żeby zaakceptować to zjawisko. Poza tym w świecie natury, też występuje pociąg
do osobników tej samej płci, u ssaków napewno, więc może to jest pewien wariant
natury, a nie dewiacja?
Co w tym złego, że ktoś woli inaczej, przecież nikogo w ten sposób nie krzywdzi.

[Gość: monika]

Nie chodziło mi nawet o to czy homoseksualizm należy uważać za dewiacje, czy
też nie. Nie brałam pod uwagę decyzji lekarzy z WHO, czy też innych badań nad
homoseksualizmem. Chodzi o czysto ludzki, rozumny wkład i podejście do spraw
egzystencji...Poza tym jestem po częsci biologiem i nie wydaje mi się, aby
wytłumaczeniem były homoseksualne zachowania zwierząt. Niedługo zaczęlibyśmy
tłumaczyć morderstwa dzieci, kanibalizm gatunkowy czysto biologicznym
podejsciem (bo takowe też w przyrodzie sie zdarzają). Uważam, że w dzisiejszym
zbyt tolerancyjnym społeczeństwie, zbytnio nie przykłladamy wagi do słów,
odczuć i uczuc rzeczywistych. Nie wydaje mi sie, że mądremu, wykształconemu,
dobremu człowiekowi, nie zależy na tym z kim jego dziecko sie spotyka i uprawia
seks....Tak mi sie tylko wydaje.
Nie mam nic przeciwko innym ludziom, wystarczy byc dobrym i dobrze nastawionym
do świata. Czasami tylko zdaje sobie pytania o szczerość naszych reakcji, o to
czy naprawdę zachowujemy sie w pewnych przypadkach tak jak deklarujemy....
Pozdrawiam:))

[undyna]

Jeśli chodzi o dziecko i sex, oraz z kim się dziecko spotyka (hipotetycznie),
oczywiście, że mnie to interesuje, ale jeśli jest homoseksualistą i chce
spotykać się z własną płcią, to nic nie pozostaje mi innego jak zaakceptować
ten fakt, jeśli mój syn ma chłopaka, to to jest dla mnie tak samo ważne jakby
miał dziewczynę, tak czy siak, chcę, żeby był szczęśliwy ze swoim partnerem
(ką), żeby to była osoba dobra i godna zaufania.
Jeśli chodzi o słowa, a praktykę, to zawsze mówię co myślę, albo nic nie mówię,
bo nie lubię awantur, no chyba, że mam zły dzień i ktoś wybitnie przesadzi;)
Pozdrawiam:)))

[autorka]

To oznacza, że "fajni" z Was rodzice.
Oczywiście, jeśli deklarujecie tu na forum prawdę.
Bo ani ja, ani moja Kobieta, szczęścia do takich nie miałyśmy.
Więc oni na taką wiedzę nie zasługują.
Pozdrawiam tym serdeczniej.

[undyna]

Moim zdaniem, gdzie jak gdzie, ale na Forum kłamać, to bezsensu, chociaż różne
są "zboczenia";)

[tralalumpek]

Rozwazania takie to "produkcja goracego powietrza".
W swoim krotkim zyciu widzialam juz tyle razy weryfikacje najbardziej
ortodoksyjnych pogladow, ze zastanawianie co by bylo gdyby uwazam za strate
czasu.
Czlowiek reaguje naprawde nieprzewidywalnie w wielu sytuacjach, zarowno w jedna
jak i w druga strone.

[kini]

Na pewno byłabym ogromnie zaskoczona. Ale zaakceptowałabym ten fakt.

[kopov]

że wasz syn przychodzi z wiadomością "mamo tato żenię się" ty ? taki młody i
przystojny? później pytacie z kim? z Marianem oczywiście :) z Marianem? mój
boże przecież on jest Żydem.
To jest kołtun który toczy nasze społeczeństwo,

[undyna]

Telewizja czy autopsja?

[kopov]

życie

[blanchet]

chcialabym i życzyła żeby znalazł/a sobie kogoś kogo mógłby pokochać i
powiedziła: a mamusia jest synku bi- hahaha śmiesznie by było,

[capa_negra]

Pierwsze reakcja: zaskoczenie
Nastepna: kocham cię takiego jakim jestes

I to wiem na pewno - ktos z bliskiej rodziny powiedział mi kiedys jestem
homoseksualistą, ale prawde mówiac nie do końca mam pewnośc czy to było
stwierdzenie faktu czy tylko podpucha

[tibby]

Uznałabym, że nadal nie sprawia żadnych kłopotów. Gdybym wcześniej niczego nie
spostrzegła (mało prawdopodobne, ale możliwe), byłabym pewnie zaskoczona, ale
nie nieszczęśliwa. Dużo gorzej zniosłabym wieść, że kocahne dziecko wstąpiło do
Ligi Polskich Rodzin.