Wiara w malzenstwo do grobowej deski!

[jazz_b]

Ankieta!
Wierzycie? Widzicie dookola siebie takie pary?
Ja,szczerze przyznam,bardzo w to watpie. Zwlaszcza w swoim pokoleniu,bo
rodzice to wiadomo,o dziadkach nie wspominajac...
Czy to was nie zniecheca? Bo mnie szczerze mowiac z lekka tak...

[natka33]

pewnie zaraz narażę się na atak ze wszystkich stron ale wierzę. Wiara
oczywiście poparta własnym życiem- czasem sama sobie zazdroszczę związku...
(hehe)
Tylko ta grobowa deska... wolałabym powiedzieć "na zawsze"

[Gość: ..................]

Jak sie wierzy w siebie i swoje wartosci (mam na uwadze ze ma sie
je dobre) to w malzenstwo wierzyc niekoniecznie, bo nie ma takiej
potrzeby.Niektorzy dzisiaj sa zagubieni w pojedynke, a co tu mowic
bedac we dwoje. Czlowiek ktory powatpiewa w swoj sukces z kobieta
wspolnie, nie powinien wcale sie zenic. Podobnie kobieta nie powinna
wychodzic zamaz, jesli odgornie zaklada ze zamazpojscie i obowiazki
zony sa nie w jej kodeksie moralnym czy ogolnowartosciowym.
Niepowodzenia w malzenstwie, zarowno mezczyzn jak tez i kobiet
swiadcza tylko o tym, ze skoro podstawowa czesc komorki spolecznej
ma problemy, to spoleczenstwo w szerszym pojeciu tez sie sypie czy
podupada. Takie ja przynajmniej wyciagam wnioski z tego. Widac to
zreszta na codzien. Oszustwo, jawny bandytyzm, nienawisc, zazdrosc,
nieufnosc itp. jest praktykowana przez wielu z dnia na dzien. Ludzie
takiego pokroju nie nadaja sie do zdrowego wspolzycia z kimkolwiek,
w tym tez z osoba najblizsza (no, chyba ze sie razem dobiora w
jednej branzy, np. zlodziejskiej, wtedy sa sobie potrzebni dla
wsparcia, i maja szanse przetrwac ze soba dluzsze lata, az ktores z
nich wpadnie i ta swoja wpadka naruszy ich "szczescie" malzenskie).
Czlowiek jest tak skonstruowany, ze wlasnie ciagle w cos wierzy, az
do tej swojej grobowej deski. W co wiec warto wierzyc do grobowej
deski? W pieniadze? Przeciez ich sie tam ze soba nie zabiera (nikt
ich tam nie chce nikomu wlozyc). Smutne jest to, ze mezczyzna nie
jest w stanie zaufac kobiecie(nie chce sie wcale zenic), jak tez
kobieta dosc czesto nie zdobedzie sie na zaufanie mezczyznie, pomimo
iz ten ja pragnie. Dokad wiec zmierzamy...............

[tomasdyg]

jazz_b napisała:
Wiara w malzenstwo do grobowej deski.
Wierzycie? Widzicie dookola siebie takie pary?

-Wierzę, znam........, choć myślę, że nie upierasz się przy formalnym
określeniu małżeństwo. Ponieważ są to moi dobrzy znajomi, przyjaciele, na
szczęście żyjący, to trudno powiedzieć o grobowej desce. Sam jestem w związku,
najważniejszym, najwspanialszym w swoim życiu, co nie znaczy najłatwiejszym,
który mam nadzieję, że będzie takim trwałym, właśnie -odpukać- do "grobowej
deski".
Sądzę, że na taki, naturalny, niewymuszony przymusem, konwenansem trwały
związek szansę mają pary z doświadczeniem hmmmm....., ale chyba też potrzebne
jest to coś, interwencja sił nadprzyrodzonych, szczęście, przeznaczenie czy jak
to inaczej nazwać, które pozwoli się spotkać tę kobietę, tego mężczyznę w
odpowiednim czasie, chwili życia, w przestrzeni.

Pozdrawiam

[Gość: ..................]

Wlasnie, ujales sprawe ogolnie malzenstwa realnie i rozsadnie. Powiem
jeszcze, wszystkim zreszta znane, ze kazde malzenstwo ma swoja
historie i swoja obecnosc czy terazniejszosc, tzw. dzien dzisiejszy.
Dlaczego niby ma nie miec swojej przyszlosci? Osobiscie bedac w
zwiazku, nie mam wyboru jesli chce w nim byc. Musze w te
przyszlosc poprostu wierzyc i to wierzyc dobrowolnie, nie z musu.

[glonik]

tomasdyg napisał:
> Sądzę, że na taki, naturalny, niewymuszony przymusem, konwenansem trwały
> związek szansę mają pary z doświadczeniem hmmmm....., ale chyba też potrzebne
> jest to coś, interwencja sił nadprzyrodzonych, szczęście, przeznaczenie czy
jak
>
> to inaczej nazwać, które pozwoli się spotkać tę kobietę, tego mężczyznę w
> odpowiednim czasie, chwili życia, w przestrzeni.

I odwrócę. Jeśli spotkałam TAKIEGO mężczyznę jak Ty kobietę, to wyrokom niebios
nie będę się przeciwstawiać, tylko podziękuję im, i... będę pielęgnować. Zauważ
jak bardzo ludzie poświęcają się swoim hobby: dzieciom, roślinkom, ogródkom,
nowym firankom itd. itp. Gdyby te starania zainwestowały w zwiąek, nie byłoby
tylu rozpaczliwych wątków o zdradzie, braku miłości, braku porozumienia i
niechęci do seksu.

[pranie]

to grube idealizowanie.

[inezja21]

ja wierzę.Ale trzeba pracowac nad związkiem.

[jazz_b]

Rzeczywiscie nie mam na mysli tylko i jedynie instytucji malzenstwa.Wolne
zwiazki tez sie licza i to jak najbardziej!
Chodzi mi o to,ze obserwujac co sie dzieje dookola wyciagam wnioski.Troche
poczytam na forum o wiecznie zlalmanych sercach,albo jak maz wyzywa zone o
dziwek i mam dosc.Jakos malo jest postow o szczesciu!
Wydaje mi sie,ze w Polsce tylko ci ludzie krorzy finansowo stoja dobrze
pozwalaja sobie na rozstania o wiele czesciej niz klasa srednia bo ich na to
stac.Ci mniej zamozni mieszkaja i zyja razem tylko dlatego,ze zycie na wlasny
rachunek jest po prostu niemozliwe.
Status spoleczny jest baaaardzo czesto wyznacznikiem swobody przekonan.Czesto
slysze,ze zycie ma sie tylko jedno.Tylko,ze tak czesto to facet zostawia swoja
stara i zuzyta zone.
A jesli chodzi o pracowanie nad zwiazkiem to oczywiscie,ze jak najbardziej.Ale
jesli jedej ze stron juz nie zalezy i chce odejsc to zadna praca nie pomoze....
Potrafi mnie ktos przekonac,ze jest inaczej?

[Gość: Yk]

Wierzę. Podstawy - pewność, że to ta/ten, szczerość, miliony rozmów, zaufanie,
czułość. Wtedy nie rozglądam się na boki, ani innych spojrzenia mnie nie kuszą.
Yk (Nie w małżeństwie, ale w związku od lat.)

[totempotem]

ja Cię nie przekonam, bo dokładnie takie samo wrażenie odnoszę...wszystko
zależy od tego z kim się jest, jak się z nim jest i jak ten ktoś jest z Tobą...

właśnie wali mi się kolejny (długi, bo ponad 3 letni ) związek, walczyłam
walczę nadal, ale brak mi już motywacji...
z dnia na dzień widzę jak więdnę, jak życie w stresie mnie wykańcza, brakuje mi
już chęci do życia i wiem, że muszę to zakończyć...zbieram na to siły...

[Gość: margo]

a ja jestem szczęsliwa,na swój sposób w małzeństwie juz 27 lat raz gorzej raz
lepiej ale mam takie zwykłe szczęście .właściwie cieszę się tym co mam i jest
mi dobrze może nie jest to miłość w tej chwili gorąca ale dająca mi poczucie
radości jak wrcam do domu ,cieszymy się rzeczami na pozór normalnymi że mamy
pracę,jestesmy zdrowi cieszy mnie każdy dzień i oby tak było jak najdłużej

[sarana]

Ja tez zyje w dlugoletnim zwiazku malzenskim i mam zamiar tak zyc, pewnie do
"grobowej deski". Bo dlaczego niby nie ? Jest to juz inny zwiazek niz przed
laty. Bardziej oparty na bezpieczenstwie, wspolnym trwaniu, zaufaniu i poczuciu
wspolnych celow. O milosci mniej mowimy, ale ona po prostu jest w tle. Laczy
nas dluga przeszlosc, mnostwo wspomnien dobrych i zlych oraz terazniejszosc,
nie zawsze latwa. Ale sie jakos wspolnie uzupelniamy, chociaz pewnie kazdemu z
nas czegos w tym zwiazku brakuje, ale nikt nam nie obiecal, ze bedzie idealnie.
Jezdzimy wspolnie na wakacje, chodzimy do kina i na imprezy, a oprocz tego
kazdy z nas ma margines wlasnego zycia. I wazne, zeby to akceptowac.

[sol_bianca]

> Chodzi mi o to,ze obserwujac co sie dzieje dookola wyciagam wnioski.Troche
> poczytam na forum o wiecznie zlalmanych sercach,albo jak maz wyzywa zone o
> dziwek i mam dosc.Jakos malo jest postow o szczesciu!

Bo trzeba żyć, a nie budować sobie światopogląd na podstawie lektury forum!
Na forum pisza ludzie nieszczęśliwi, bo chcą się wyżalić albo potrzebują rady.
jak by wyglądało forum pełne postów w stylu "kocham mojego męża i jestem bardzo
szczęśliwa"? I po co by w ogóle było?

> Wydaje mi sie,ze w Polsce tylko ci ludzie krorzy finansowo stoja dobrze
> pozwalaja sobie na rozstania o wiele czesciej niz klasa srednia bo ich na to
> stac.Ci mniej zamozni mieszkaja i zyja razem tylko dlatego,ze zycie na wlasny
> rachunek jest po prostu niemozliwe.
> Status spoleczny jest baaaardzo czesto wyznacznikiem swobody przekonan.Czesto
> slysze,ze zycie ma sie tylko jedno.Tylko,ze tak czesto to facet zostawia swoja
> stara i zuzyta zone.

Nawet jeśli coś w tym jest, to co z tego? Wynika z tego jakaś reguła, że KAŻDY
związek musi się rozpaść? Wyciągasz wniosek, że albo bedziesz bogata i się
rozwiedziesz, albo biedna i będziesz żyć ze zninawidzonym mężem?

> A jesli chodzi o pracowanie nad zwiazkiem to oczywiscie,ze jak najbardziej.Ale
> jesli jedej ze stron juz nie zalezy i chce odejsc to zadna praca nie pomoze....
> Potrafi mnie ktos przekonac,ze jest inaczej?

NBie potrafię i nie chcę, bo to co piszesz jest prawdą. Ale czemu zakładasz, że
któras ze stron zechce odejść?

[ruda_szczurka]

jazz_b napisała:

> Ankieta!
> Wierzycie? Widzicie dookola siebie takie pary?

tak, nawet wiele;)

> Ja,szczerze przyznam,bardzo w to watpie. Zwlaszcza w swoim pokoleniu,bo
> rodzice to wiadomo,o dziadkach nie wspominajac...

no ale ciezko takie teorie opierac na naszym pokoleniu... nawet jesli sa to
pary dobrane i zgodne, to z racji wieku sa ze soba zbyt krotko, aby mozna bylo
stwierdzic, ze to "do grobowej deski"

> Czy to was nie zniecheca? Bo mnie szczerze mowiac z lekka tak...

mnie nie:) ja jestem happy ;)))
wspolczuje tym, ktorym sie nie uklada ale nie popadam w dola z powodu cudzych
niepowodzen.

[Gość: ..................]

Ja tez jestem szczesliwy w malzenstwie i wcale nad nim nie pracuje,
jak niektorzy tu twierdza, ze koniecznie trzeba pracowac nad tym by
malzenstwo przetrwalo. Poprostu codziennie zdaje sobie sprawe ze jestem
zonaty, ze mam zone, dzieci i wiadomo obowiazki meza i ojca z tym
zwiazane. Jezeli juz o pracowaniu tu mowa, to ja bym ujal to
troche inaczej. Pracuje raczej nad soba, nie nad malzenstwem. Zona
tez nie musi nad malzenstwem pracowac, bo nie ma takiej potrzeby. Wie,
ze podobnie jak ja, nie jest sama, ale to ze nie jestesmy sami nas
poprostu cieszy i ten faktor pomaga nam w zyciu, nadaje mu wiekszy sens.
Malzenstwo w koncu sie tworzy z wyboru i dobrowolnie. Nie rozumiem
czasem ludzi ktorzy pozniej staraja sie wszystkimi silami pozbyc sie
osoby, ktora nie tak dawno samemu sie wybralo. Czyja tu wina?

a ja jestem przykladem ze mozna

[kobieta_na_pasach]

nic samo nie przychodzi. na wszystko trzeba zapracowac, na malzenstwo "do
grobowej deski" takze. wczoraj sobie z mężem spacerowalismy po cmentarzu i
wybieralismy pomnik, jaki syn ma nam postawic po smierci. ostatecznie jednak
poddamy sie kremacji. tak będzie taniej i ekologicznie.

[jazz_b]

To moze inaczej....Do tych co szuja sie szcesliwi i sa w wieloletnich zwiazkach.
Jak sie maja te wyobrazenia o milosci i szczesciu we dwoje sprzed lat do tych
obecnych?
Ile ulecialo? Co rzeczywistosc zmienila,zweryfikowala,z czego trzeba bylo
zrezygnowac? Jak bardzo to was rozczarowalo? A moze wcale?
I jesze jedno.Dla mnie szalenie wazne,jesli mozna zapytac.Na ile ufacie
swojemu partnerowi/partnerce? Przeciez dzis tak szybko i latwo ludzie sie
rozstaja.Ja,przyznam sie,nie ufam na 100%,nie potrafie....Ciagle w gotowosci,ze
moze sie rozpasc,i to niekoniecznie z jego strony.
A wy?

[kobieta_na_pasach]

dopiero teraz, po 15 latach malzenstwa nabralam zaufania do męza. nic nie
dzieje sie od razu, wszystko ma swoj czas.

[jazz_b]

A co przez te 15 lat? Tak w zawieszeniu?

[Gość: makemedance]

Ja wierze, a to dlatego ze fakt czy moje malzenstwo przetrwa zalezy ode mnie i
od mojego meza. nie przejmuje sie tym co dzieje sie dookola. jestem pewna ze
wiele malzenstw zawieranych jest zbyt pochopnie, ( sadzac zreszta po niektorych
postach)i pozniej niestety ludzie z dnia na dzien staja sie sobie obcy. Uwazam
tez, ze jesli zyjac w konkubinacie dwoje ludzi nie bierze slubu, bojac sie ze
to na pewno popsuje ich idylle, cos jest nie tak jak powinno w ich zwiazku, nie
sa pewni swojej milosci i tyle.
Ja i maz mamy zupelnie inne charaktery i mysle ze dlatego wspaniale sie
uzupelniamy. Po jakims czasie okazalo sie ze czesto w danym momencie myslimy o
tym samym. Zwiazek nie przetrwalby na samych roznicach. Lacza nas wspolne
pasje, dzieki ktorym nasze zycie nabiera kolorytu.

[Gość: ..................]

Pytasz jazz o milosc w malzenstwie z uplywem czasu. Powinnas wiedziec
o tym, ze milosc nie jest zarezerwowana tylko dla ludzi mlodych, tak
wiec dziadek potrafi nieraz (tak mi sie wydaje, bo jeszcze mnie ten
zaszczyt wiekowy nie dopadl) kochac swoja zone bardziej niz mlodzieniec.
Mowie tu oczywiscie nie o milosci wylacznie fizycznej, ta przoduje
wiadomo w wieku mlodym. Zaufanie na 100% swoim polowkom.!? Ja sobie
nie wierze na 100%, dlaczego niby mam oczekiwac 100% od kogos? Moga
sie zdarzyc sytuacje w zyciu, w ktorych nie bede wiedzial jak mam
postapic, np. jesli mi ktos pistolet przystawi do glowy, i............,
jak sie zachowam w takiej sytuacji -nie wiem, co zrobie. Jednak w
tym przypadku malzenstwa, wierze ze jestem w stanie byc w malzenstwie
z jedna kobieta az do tej grobowej deski, i to mi wystarcza, zeby
zaczynac kolejny nowy dzien normalnie, nie naruszajac istniejacego ukladu
zwiazkowego. Inaczej widziec tej sprawy nie moge. Nie moge z gory
zakladac ze moj zwiazek sie rozwali czy cos w tym sensie. zeniac
sie z kobieta, nie mozna przeciez zakladac, ze zenie sie z nia na
rok, dwa.........lub jak bozia da, czy jak sie uda- na troszke wiecej.
Zeni sie w koncu na zawsze, na dobre i zle.Milosc nie stoi w
miejscu,bo to nie jest w jej wartosciach, inaczej bylaby zacofana czy
bierna (czyli nijaka). Milosc sie z czasem, z dnia na dzien nawet
przeinacza, przemienia, czasem bardziej dojrzewa, utrwala, czasem
wygasa, umiera zupelnie a zdarza sie i tak, ze potrafi nawet w
nienawisc przeobrazic. Uwazam ze kazdy z nas z osobna powinien
zadbac o swoja wartosc milosci do kochanej osoby, a nasze malzenstwa
przestana tymsamym cierpiec czy sie rozwalac.

[grogreg]

Jesli masz watpliwosci - nie wychodz za maz

[Gość: kasia]

czasami watpie czy to mozliwe, szczegolnie gdy widze co sie dzieje w moim
otoczeniu, w znajomych mi malzenstwach, ale chce by tak u mnie bylo, a czy
bedzie? zycie pokaze

[jazz_b]

Totez nie wychodze za maz...mimo moich 28 lat i modlitw babci o szybkie
zamazpojscie bo co to sie ze mna powyrabialo....
Mysle,ze to nie jest kwestia tego,ze mi sie nie chce,albo sie zabezpieczam
zeby miec otwarta furtke.
Doszlam do wieku kiedy widze powage TAKIEJ decyzji.W moim mniemaniu jestem
odpowiedzialna.Balabym sie skazywac moje dziecko/dzieci na dziecinstwo bez
stalej obecnosci ojca.To sa najzwyklejsze w swiecie watpliwosci o tzw jutro.
Kiedys w rozmowie z bliskimi znajomymi wspomnialam tak smiechem/zartem,ze
najlepiej to brac slub w przedziale wiekowym 18-22 lata! Czlowiek malo
widzial,malo doswiadczyl,rozczarowan praktycznie wcale,ciagle funkcjonuje w
przedziale milosci romantycznej,na cale zycie a zdrady i rozwody zna tylko z
brazylijskich seriali...
Oczywiscie to zadne rozwiazanie,tak sobie bredze.Ale moze cos w tym jest...
Dochodze do wniosku,ze samej sie nie da zeby wszystko bylo piekne i na
zawsze.Przeciez trzeba wziac pod uwage,ze jesli partner chce odejsc to
odejdzie,predzej czy pozniej.
Na ile sie trzeba starac by go utrzymac? Gdzie sa granice wlasnej
godnosci,wlasnego "ja",wlasnego swiata,wlasnego zdania i mowienia "nie"?

[Gość: markisa]

hej jazz
nie zdajesz sobie sprawy, jak bardzo sie z toba zgadzam! mam 28 lat i
pogodzilam sie z mysla, ze moge pozostac niezamezna! tzw. "stara panna".
oczywiscie nie wykluczam, ze moge jeszcze zmienic zdanie, chociaz z uplywem
czasu mysle, ze moj wybor nie jest taki zly..
poza tym, pochodze z rozbitej rodziny i jestem przekonana, ze ma to przeogromny
wplyw na moje wybory zyciowe.
dziwne, ale zawsze zaczynajac nowy zwiazek mysle juz o tym jak to bedzie, gdy
bedziemy sie rozstawac..
moje dwa poprzednie zwiazki zakonczylam w najpiekniejszym momencie. tak bardzo
sie boje porzucenia, tego, ze komus sie znudzilam? juz mnie nie kocha? jestem
sara, zuzyta? okropne slowa, tak jednak czesto sie dzieje i ja to obserwuje w
moim otoczeniu. nie mowie, ze tak jest zawsze, ale bardzo czesto, moze nawet
zbyt czesto..

[jazz_b]

No to witaj w klubie markisa. A juz myslalam,ze sfiksowalam.
niestety malzenstwo moich rodzicow tez nie nalezy do modelowych,wiec tak jak u
ciebie nie mam wzorca.Czasami sie zastanawiam co ich do siebie zblizylo.Sa tak
bardzo rozni...
Ja tez mam przygotowana wizje tego jak bedziemy sie rozstawac,bo przeciez to
jest niemozliwe byc ze soba na zawsze.Ale u mnie te fatalizm zapoczatkowal moj
eks,ktory nie mial skrupolow mnie zdradzac i oszukiwac,gdy wyjechalam na rok na
studia za granice.A bylismy na studiach modelowa para.Wiem,ze kazdy w zyciu
przechodzi porazki ale u jednych one przemijaja bez wiekszego echa a u innych
rzucaja dlugi cien na przyszlosc.Niestety...
Pozdrawiam wszystkich szukajacych szczescia i pewnosci,chocby takiej malutkiej.

[Gość: markisa]

Chcialam Ci cos jeszcze dodac Jazz. Trzy lata temu rozstalam sie z moim
chlopakiem po ok. 4 latach bycia razem. Spotykalismy sie potem kilka razy,
czsami mail, sms, tak po prostu, co slychac, tym bardziej, ze nasze rozstanie
bylo przemyslane, przedyskutowane i zaakceptowane w mniejszym lub wiekszym
stopniu przez obydwie strony - ja wyjechalam.
Kilka tygodni temu zostalam zaskoczona zaproszeniem na wspolny wypad na narty.
Zapytalam dokladnie kto ma byc, myslalam o dawnych wspolnych znajomych i jego
obecej kobiecie. Bardzo sie jednak pomylilam. Bylibysmy tylko we dwoje, chociaz
zawsze staralam sie okreslac sytuacje jasno, zero powrotow! Krew mi zawrzala!
Zaczelam zadawac wiecej pytan, chcac to wszystko zrozumiec! No coz, w dalszej
czesci dowiedzialam sie, ze mialabym o wiele mniej dylematow, gdybym sobie
kogos "przygruchala", co ex nie przeszkadzaloby i jego propozycja spotkania
dalej bylaby aktualna!?
Ja mu na to odpowiedzialam, ze bardzo chetnie, jak tylko kogos "przygrucham",
to natychmiast go poinformuje i juz mozemy jechac, proponuje zabrac jeszcze
kilka lubiacych gruchanie osob, a potem wszystkie figury dozwolone..
On sie juz nie odzywa, prawdopodobnie obrazony.
A ja?, zwatpilam w to co bylo i co moze byc..
Serdecznia pozdrawiam.

[Gość: mrówka zet]

Byłoby znacznie latwiej, gdyby było wiadomo, że TO na zawsze, tymczasem życie
we dwójkę to ciąg niezliczonych pokus i komplikacji. Z własnego doświadczenia
( raczej z tego, co nawywijał mój małżonek ) mogę powiedzieć, że albo to jest
bardzo trudne, albo widocznie jedno poważnie wzięło to, co przyrzekało na
slubnym kobiercu, a drugie olało i potem szukało usprawiedliwień. chciałabym w
to wierzyc, naprawde, ale to już za późno. Co się raz stało, to sie nie
odstanie.

[rafrafraf1]

jakim trzeba byc typkiem zeby wierzyc a w ostatecznej formie przekazac cos
nadentego,niezrozumialego i jednostronnego! mrowka ,jestes podla swinia i nie
pierwszy raz szukasz oddechu gdzies gdzie go nie ma! na wiekszosc tego co Ci
sie przytrafilo ,uczciwie zapracowalas,ale nalezysz do tych z wybiorcza
pamiecia i z BARDZO DUZYM talentem do wmawiania-podkreslam podlego wmawiania
innym swego zdania.jezeli mozna nazwac zdrada naciagany,kiczowaty zwiazek w
momencie kiedy nie mieszkamy razem i mamy papiery o rozwod w sadzie ,to jak tu
sie k..wa ma przysiega .gdzie bylas wczesniej. marny
obserwatorku. UWAGA!!! KAZDA Z TYCH WYPOWIEDZI PISANA JEST POD
WPLYWEM JAKIS EMOCJI<DZIS TAK <JUTRO INACZEJ>KTO JESZCZE NIE PODUPADL NA DUCHU
NIECH UWIERZY ZE KOCHAM TEGO POTWORKA I NIE WATPIE W TO ZE BEDZIEM RAZEM> WIARA
TO SLOWO NAJBARDZIEJ PASUJACE DO BOGA> UWIERZ W BOGA ZYWEGO <MALZENSTWO TO
WTEDY PRZYJEMNOSC> SAMI SOBIE FUNDUJEMY NIEPEWNOSC>NARA NIEDOWIARKI

[Gość: ..................]

No wlasnie, ja tez uwazam, ze niektorzy jednak nie dorosli do
malzenstwa i nie wazne ze ma sie te 28 lat. Juz samo pytanie o te
gwarancje przetrwania ich zwiazku mowi o tym. Po co idziesz do
pracy jedna z druga, robisz plany na jutro, kiedy nie masz gwarancji
ze jutro bedziesz zyla?!Podobnie ma sie to do malzenstwa. Wlasnie calym
urokiem bycia z kims, w malzenstwie w tym przypadku, jest to
wszystko co nieznane, co jutro przyniesie dla nas obojga.Moze tez tak
zaplanowac i zagwarantowac sobie zdrowie w malzenstwie, ilosc dzieci i
to w dodatku zeby byly najmadrzejsze ze wszystkimi talentami itd.
Malzenstwo z gwarancja byloby poniekad nudne, przynajmniej dla mnie.
Dlaczego? Otoz dlatego ze "zagwarantowana", zapieczetowana zona
bylaby poprostu kobieta, o ktora bym nie musial juz sie starac,
bo i po co, skoro ma sie gwarancje ze nigdy nie odejdzie
(zapieczetowana na papierze nie oznacza zapieczetowana w wolnosci swojego
bycia i wyborow z ta egzystencja zwiazanych). Niestety ale pomimo
troszke lat ze soba, ja ciagle sie staram, zeby ona byla szczesliwa
ze mna. Robie to, nie z bojazni ze ona odejdzie, kiedy przestane
sie starac (takie mysli mi nawet do glowy nie przychodza), lecz z
przyjemnosci jaka mam, widzac ze ona to docenia. Przyjemnosc wiec jest
tutaj podwojna.Malzenstwo wymaga tez poswiecenia. Im wiecej tym
lepiej. Kto czeka na gotowe golabki, niech je sam w pojedynke
lapie i sam tez zjada -tak by bylo najsprawiedliwiej chyba. Nie
wyobrazam siebie samego po latach malzenstwa. Kobieta musi byc przy
moim boku. Bez kobiety jestem wybrakowany produkt, nie funkcjonuje
normalnie.

[rafrafraf1]

dzieki kolego! i kilka slow luzu o bledach naszych a za chwilke juz
odsprzedanych ,tylko za nasza wiedza
innym...
"spostrzegamy i wytykamy blizniemu tylko te bledy,z ktorych sami nie mozemy
wwyciagnac zadnych korzysci" Giovanni
Guaaareschi
"sa uczeni sadysci,ktorzy chetniej wyszukuja bledy niz stwierdzaja prawde"
Maria Sklodowska-
Curie
"na cudze bledy patrzymy jak na cudze zony.mamy znich duzo wiecej radosci niz
ze swoich wlasnych."Charles
Chaplin.
' nigdy nie popelnilem zadnego

[toja111]

No cóż, mężczyźni to strasznie skomplikowane typy, tylko, że w
dzisiejszejrzeczywistości, my kobiety wcale MIE MUSIMY bawić się w terapeutów.
Ja wiem, że do udanego związku potrzebna jest praca - dwóch osób, ale jak się
nie idzie dogadać, to chyba wolę zbrać swoje zabawki i dzieci i przenieść
się... nie, nie do innej pisakowicy, gdzi jeszcze wielu zbolałych chłopczyków
siedzi - na swoje!!! I zacząć żyć jak człowiek. Nie chcę za 25 lat wyglądać jak
moja matka, na której twarzy maluje się rozczarowanie życiem, wyniszczenie
psychiczne i fizyczneprzez swojego męża... Nie, nie, ja tego nie chcę i na
szczęście w przeciwieństwie do niej mam odwagę wykonać ten ruch!!!

[Gość: lalalaleczna]

Znam sporo par małżeńskich z kilkudziesięcioletnim stażem, nie znam natomiast
ani jednej pary, która w wolnym związku przetrwała tak długo. Dziadkowie,
rodzice, rodzice znajomych ... Moi znajomi też już mają kilkunastoletni staż
małżeński.

[Gość: markisa]

Zgadzam sie z toba Lalalalaleczko w tej kwestii, ze sa malzenstwa z bardzo
dlugim stazem, tylko jaki jest koszt tego stazu? Przewaznie to kobieta trwa
weirnie przy rodzinie, dzieciach. Znosi ponizenia, pijanstwo, lenistwo meza.
Jego kochanki, wieczne zachciewajki,zapominanie sie. Jak kazdemu wiadomo w
naszym spoleczenstwie mezczyznie mozna wiecej, no a tobie po prostu nie
wypada.. jako dziewczynce,panience, kobiecie, mezatce, matce.
Prosty przyklad, mezczyzna ktory ma kilka kochanek lub przyjaciolek (niewazna
nazwa) postrzegany jest, przez powiedzmy 70% spoleczenstwa pozytywnie bez
wzgledu na stan cywilny tegoz mezczyzny. No, powiedzmy, ze jezeli jest zonaty i
mieszka w mniejszej miejscowosci to troche gorzej, ale jest tez bardzo latwo
wytlumaczony, najczesciej "natura" i ze jest "to" normalne!! pewnie tego
potrzebuje!? napewno mu w domu brakuje?! zona go zaniedbuje, ble, ble, ble..
ha, moze to i byc czasami prawda, czemuz nie. Postawmy jednak w tej sytuacji
kobiete. No i co moi drodzy? Jestem pewna, ze tyle samo procen powie, ze to
k...,!? A jezeli w dodatku jest zona i matka?
Oczywiscie mozna sie zastanawiac co jest spowodowane takim postepowaniem,
dlaczego ci ludzie angazuja sie w jakies inne zwiazki, mnie jednak chodzi o
takie generalne podejscie spoleczenstwa do roznego rodzaju zachowan w stosunku
do kobiet i mezczyzn.
Pozdrawiam.

[Gość: markisa]

chcialam jeszcze dodac, ze jestem dumna z mojej matki, z tego, ze rozstala sie
z moim ojcem, ktory nie potrafil zdecydowac sie, czy zostac z zona i trojka
dzieci i ciezko pracowac nad swoim zwiazkiem i rodzina, czy tez prowadzic
lekkie zycie w wolnych zwiazkach bez zobowiazan. nie twierdze, ze wolne zwiazki
sa lekkie, chodzi mi tylko o podejscie zwaizku. no coz, moj ojciec z nikim sie
nie zwiazal na dluzej do konca zycia i nigdy nie chcial miec ze mna kontaktu,
chociaz ja, jako dziecko bardzo go prosilam, ps. jezeli spotkalam go na ulicy,
to kazal mi mowic "prosze pana".
Nie zapomne tez kolezanek nocujacych w moim pokoju, a wlasciwe placzacych i
trzesacych sie ze strachu o zycie i zdrowie swoich mam, poniewaz tatusiowie
wrocili wlasnie z imprezy alkoholowej i "pokazywali" co znaczy maz i ojciec. I
mimo, ze nie spotkalam sie z tym problemem bezposrednio we wlasnej rodzie nie
potrafie zaakceptowac alkoholu i ludzi pijacych, nawet z umiarem.
Niestety, bardzo czesto nie panujemy nad soba w stanach upojenia, popelniamy
bledy czasami takie na cale zycie.
Mimo wszystko pozdrawiam pozytywnie.

[Gość: chemiczka]

jasne że wierze w to! jak patrze na moich rodziców, to po pierwsze ich podziwiam
za to że ze sobą już tyle "wytrzymali" - bo i różni są, i czasami mi się
wydawało, ze niekoniecznie mogą do siebie pasować, po drugie nie zanosi się żeby
cos sie w tej kwestii zmieniło...i bardzo mnie to ZACHĘCA, a nie zniechęca.

[Gość: margie]

A ja, mimo dwoch przykladow w swoim najblizszym otoczeniu ( stryj, ktory 2 lata
temu obchodzil 50 rocznice slubu, jego corka, a moja siostra stryjeczna 20 pare
lat z jednym facetem - ale byla rozwodka), ne wierze. Sama jestem po rozwodzie,
po 10 latach. W mojej firmie w zarzadzie jest 5 osob, 4 facetow, 1 kkobieta.
jeden z facetow ma 32 lata, reszta towarzystwa jest w wieku 44-47. Cala czworka
czterdziestolatkow po rozwodzie. Gdzie sie nie obroce- same rozstania, rozwody
i nieszczescia. jak tu wierzyc?

[rafrafraf1]

Margie! a ktory z tych panow w twojej pracy pomaga bliznim, modli sie i nie
jest uzaleznionym od gorzaly??? albo reszty nalogow? i ktory moze powiedziec ze
zrobil wszystko aby sie nie rozstac?> zaden zapewne! wiem cos o tym
(rozwodzilem sie z zona 2 x) i na piec minut przed uciekalismy z tamtad jak
pomyleni!zreszta niewazne. kazdy jest kowalem...kto nie wierzy niech uwiezy
albo zamiast wspolmalzonka pomysli o zwiedzaniu swiato.zero kompromisow
itd.KAZDE WYRZECZENIE CZY USTEPSTWO <KRZTALTUJE NAS WEWNETRZNIE>PO COS _NIE?

[jazz_b]

No wlasnie!Dokladnie o tym mowie.Czesto rozczulamy sie nad para,ze oni to juz
25,30,40 lat sa ze soba!Ale jakie to byly lata? My widzimy to z boku i czesto
nie mamy pojecia co sie dzieje w tym malzenstwie.
Zgadzam sie z markisa,ze bardzo czesto to kobieta znosi uroki rozrywkowego lub
srednio odpowiedzialnego meza i sama dzwiga ciezar utrzymania rodziny na
wlasnych barkach w imie jednosci rodziny,spokoju dzieciom pamietajac o
skladanej przed oltarzem przysiedze.
Teraz jest "nowoczesniej"ale nie krytykuje tego.Kobiety sa bardziej swiadome
swoich praw i potrzeb i nie widza powodu dla ktorego mialyby sie poswiecac!Bo w
imie czego? Wygody meza,ktory i tak tego nie docenia?

do rafrafraf1

[Gość: margie]

zaden z nich nie pali i nie pije w sensie naduzywania, pomagaja bliznim, co do
modlenia sie to nie wiem. Kazdy z nich mial dzieci i z tego co slysze to spedza
z nmi mnostwo czasu, wkacje, wyjazdy, pomoc w nauce, jeden ma w miare normalne
uklady zb. zona, dwoch pozostalych niestety. Nie znam pzryczyn i ne mnie
osoadzac,a le sposob walki tyhc kobiet jest co najmniej dziwny, jakies
odgrywanie sie kosztem dziecka/dzieci i nie wiem, tez co oni zrobili, aby
malzenstwo utrzymac. Ja zrobilam wiele, za wiele. Itak sie nie udalo. Ale swoja
droga nie bardzo rozumiem twoj post....pzreciez mowa nie o tym, co kto zrobil,
zeby uratowac, tylko generlanie o wierze w milosc do grobowej deski...

do Margie

[rafrafraf1]

szanowna kolezanlo zdaje mi sie ze sie nie rozumiemy . lecz przyznaje Ci racje.
jesli jestes dobrym obserwatorem i nie mylisz sie co do kolegow to potwierdza
tylko teorie ze "jestescie" cholernie zmienne i dlatego ciezko z wami
wytrzymac! dla potwierdzenia prosze wroc do watku -kim jest twoj facet??? i
odczytaj co pisze rozpuszczona(wczoraj) i co pisze tutaj jako mrowka? (pare dni
wczesniej) porownaj te teksty i ocen. dodam ze obie panie to maja KOCHANA
Zona!!! p.s.nie dala mi czasu na wyjasnienie i sama reszte dodala!!!czesc

[mijaczek]

Znam dwa [a w zasadzie trzy, ale o tej trzeciej to za chwile :o)] malzenstwa,
ktore sa bliskie idealu. Wiem, ze ci ludzie beda ze soba na zawsze. Nie wiem czy
ma to cos ze soba wspolnego, ale sa to malzenstwa dwoch braci, obaj przeswietni
kolesie, ich zonki czadowe babeczki, dzieci - cud mniod i orzeszki!
A ta trzecia para... no coz... sami sie domyslcie [patrzac na przyklad na moja
sygnaturke :o)]
pozdrafiam,
Mia

[toja111]

Po 10 latach małżeństwa i w sumie ok. 15 bycia razem z moim mężem, po tym
wszystkim co przeszliśmy - wielka licealna miłość, która a by mogła spoić dwa
serca, dwa życia, pokonała wiele przeszkód, budowanie wszytskiego od zera,
poronienie pierwszej ciąży, trudna druga, wreszcie upragniny moment narodzin
pierworodnego syna, potem córki... A w tym wszytskim zamęt i tempo naszego
życia zawodowego. Piękne mieszkania, samochody, pieniądze, kariera. Dół
finansowy. W tym samym czasie wspólne modliwty, wiara w przeznaczenie, w to, że
Bóg tak chciał, że nas połączył, etc. A jednak w tym dzikim pędzie za
pieniądzem, w tym brutalnym świecie, w tym czasie, kiedy nie dane nam było być
razem - w pracy - znalazły się kobiety, które wyrwały mojego męża z harmonii
naszeo szczęśliwego związku. Bo ja niedostatecznie się o niego troszczyłam,
mając dwójkę małych dzieci, etc. I kiedy mi o tym wszystkim OPOWIEDZIAŁ, cały
nasz idealny swiat runął, legł w gruzach jak domenk z kart!!! Całe
nasze "przeznaczenie" szlag trafił. Zdecydowałam się zostać z człowiekiem,
kórego tak bardzo niegdyś kochałam, a któremu w jednym momencie nagle
przestałam ufać, bo zniszczył własnoręcznie całe moje zaufanie. Od czterech lat
nie potrafię go odbudować. Pracuję, wśród ludzi, mężczyzn... Uciekam... Żyję
obok kogoś, kto kiedyś był mi najbliższy. Wierzyłam w ideały, miłość do
grobowej deski. Teraz nie wierzę, bo na własnej skórze się przekonałam w jaki
sposób się ją zabija!!! Teraz jesteśmy w momencie, kiedy trzeba podjąć decyzję
co dalej, bo dłużej tak się żyć nie da. Oddaliliśmy się już tak dalego od
siebie, że nie widzę szans dla tego związku. On też mi nie ufa, mimo, że nie
złapał mnie za rękę, cały czas wierzy w to, że nadejdzie rewanż... no cóż w
takiej sytuacji nie ma możliwości żeby taki rewanż nie nadszedł. Mam cały czas
syndrom zdradzonej żony. Nie potrafię żyć ze świadomością, że facet, kótrego
bezgranicznie kochałam, zdradzał mnie, pięną, atrakcyjną kobietę - jak
twierdził "swego życia" - ze wspólnymi znajomymi, które później wymienił po
nazwisku. Cały czas się wahamy z podjęciem decyzji o rozstaniu, bo dzieci są
już w takim wieku, że dużo rozumieją i przeżywają, zwłaszcza, że on jest dobrym
ojcem, bo tyle wspólnych lat i pięknych chwil za nami... Ale z drugiej strony
od paru lat koszmar życia obok siebie, brak zaufania i miłaści. Tak się nie da
żyć i być szczęsliwym. Myślę, że gdybyśmy teraz zaczęli wszystko od nowa z kimś
innym, byłoby lepiej. Nie wiem tylko, czy potrafię komukolwiek zaufać,
otrzymując od kolegów z pracy - mężów i ojców - sporo różnych propozycji...
życie jest okrutne, ludzie są okropni, nie potrafimy ze sobą zyć w dzisiejszej
rzeczywistośi, kóra nas wyniszcza.

lekarz czas

[Gość: Teresa]

toja, kiedys zaufasz...
potrzebujesz czasu - to wspanialy lekarz, niczego sie nie da przyspieszyc, ani
zastapic, przyjdzie wlasciwa pora na wszystko
kto wie, moze prawdziwa milosc Twojego zycia dopiero przed Toba?

[jazz_b]

Toju, opisalas wszelkie moje czarne mysli czyhajace gdzies daleko w
podswiadomosci.Ze tak wlasnie wyglada nasza obecna rzeczywistosc.Tak latwo
zdradzac,wszechobecnie panujaca lekkosc i powierzchownosc zobowiazan
miedzyludzkich. Latwiej zdradzic i oszukac najblizszych niz wyjsc z pracy
kwadrans przed czasem.
Nie zgodzilabym sie z Teresa dwedlug ktorej czas zaleczy rany i przykryje
niepamiecia to co przezylas.Czlowiek to nie tablica gdzie zmarzesz i nie
ma.Zawsze pozostanie slad i nigdy nie bedzie sie zdolnym kochac tak
bezgranicznie i ufac tak bezwarunkowo jak kiedys....

[toja111]

Też nie za bardzo wierzę, że czas coś tu zmieni, bo to trwa juz od 4 lat i jest
coraz gorzej. Nie potrafię mu zaufać i w dodatku jestem przekonana, że on to
nadal robi, tylko, nauczony przeszłością - już się do tego nie przyznaje. Nawet
teraz cały weekend siedzę z dziećmi w domu, a on hula służbowo, tzn. ciężko
pracuje... ale dzwonił tylko raz dzisiaj...

[jazz_b]

Toju,ty sie meczysz.A co na to wszystko twoj maz? Stara sie zeby zmienic te
ciezka sytuacje miedzy wami? Jak ty widzisz dalej swoje zycie? Masz sile i
mozliwosci finansowe zeby odejsc i zaczac zycie od nowa?
I czy chcesz tego,bo moze caly czas masz nadzieje,ze jednak odbudujecie wasze
malzenstwo MIMO WSZYSTKO....

[toja111]

Moija Droga, tej męczarni psychicznej nie da się opisać. Mój mąż - jak
twierdzi - ma problem ze sobą - nie wie czego chce. Zastanawia się, czy chce
być ze mną czy nie. Nawet nie wiesz jak bardzo upokarzające jest to, że czujesz
się jak para używanych butów, którą jej właściciel ogląda ze wszystkich stron i
zastanawia się, czy jeszcze się mu do czegoś te buty przydadzą czy już może
nie!!! Nie jest mi łatwo podjąć decyzję o odejściu, bo mam dwoje małych dzieci.
Owszem, pracuję w dobrej firmie, ale nie mam żadnej gwarancji, że za chwilę tej
pracy nie stracę (myślą o outsourcingu). Mój mąż jest wysoko postawionym
dyrektorem w dużej korporacji. Pnie się do góry, odnosi sukcesy, zarabia kupę
kasy. Wszystko co mamy jest wspólne. Tyle, że mieszkanie jest na kredyt.
Gdybyśmy mieli sie rozwieść, to oboje lądujemy na bruku. On bez problemu
wynajmie sobie kawlerkę. Ja potrzebuję coś większego. Mam syna i córkę. Syn
idzie w tym roku do szkoły. Muszą mieć oddzielne pokoje. To bardzo trudna
decyzja. Gdybym nie miała dzieci, to mogłabym bez zastanowienia podjąć takie
ryzyko. Bo samej łatwiej się utrzymać. Wiem, że są alimenty, ale znam też plany
mojego męża, że chce popracować w tej firmie jeszcze rok i chce zacząć coś
swojego. Wiem też, że jest zdolny do tego, aby ten interes nie byłe legalny - i
wtedy nici z alimentów. Z drugiej strony, czuję się cholernie silna kiedy mam
poczucie, że jestem zdana sama na siebie. W razie czego mam jeszcze
przyjaciół... Nie boję się samotności. Marzenia, uniesienia, miłość, białą
suknię, ciąże, narodziny dzieci - czyli wszystko czego kobieta potrzebuje - mam
już za sobą. Teraz potrzebuję wolności i spokoju. Zpewnością nie będę miała
problemu ze znalezieniem faceta. Tylko nie wiem, czy potrzebny mi kolejny
kłopot. Boję się jednak zrobić ten pierwszy krok...

[Gość: agata.z]

wiem co przeżywasz...sama niestety tego doswiadczyłam.
jest taka książka C.Dobsona "Miłość wymaga stanowczości". Bardzo madra ksiązka,
polecam (wcale nie chodzi w niej o to by trwac w małżeństwie za wszelką cenę)
pozdrawiam.

[Gość: markisa]

Bardzo Ci serdecznie wspolczuje. Poruszyla mnie twoja wypowiedz. Ja jestem
samotna, dlatego, ze nie chce doswiadczyc tego bolu co Ty. To jest okropne.
Dlaczego ci mezczyzni nas zdradzaja? Oczywiscie kobiety tez tak robia, ale
powiedzmy to sobie szczerze, wiekszosc mezow i ojcow, niewiele matek i zon.
Ja tez otrzymuje wiele propozycji, szczegolnie od tych, ktorzy maja rodziny,
zony w ciazy lub w pologu i niedobrze mi, gdy o tym mysle. Jaki ten swiat jest
podly i obludny. Wiem, milosc istnieje, tylko przez chwile lub dwie. Potem
przeistacza sie aby nas ranic.
Tobie Toja zycze duzo wiary w siebie, wytrwalosci, szczescia i powodzenia w
podejmowaniu tych najtrudniejszych decyzji.
Pozdrawiam.

[toja111]

Dzięki dziewczyny, dzięki Wam czuję się silniejsza i czuję, że nie jestem
sama!!!

[sol_bianca]

To znaczy, nie znasz w swoim otoczeniu żadnego małżeństwa, które się nie
rozpadło? Gdzie ty żyjesz???

do sol_bianca

[jazz_b]

W Belgii (od poltorej roku)
Ale z tego co obserwuje to w Polsce jest baaaaardzo podobnie!
Wystarczy,ze dobrze sie rozejrzysz,niestety....

[montefirmyzott]

A JA PRZEDWCZORAJ SIE HAJTNEŁAM. I BEDE Z NIM NA ZAWSZE. MAM 19 LAT.

[Gość: z$]

Ta nie wiara wynika z tego że ogólnie to rozluźniły się normy moralne. Poza tym ludzie są leniwi z natury i wygodni. Ale tak naprawdę to cieżko to wszytsko ująć, bo jest wiele czynników.
ps. panie sie żalą na facetów/mężów. A co Wy jesteście święte ??

[jazz_b]

Nikt nie pisal tu o "swietosci" kobiet!
Ale jakos dziwnie to najczesciej panowie zostawiaja swoje zony i uciekaja do
tzw pieknych i mlodych.
To ze lenistwo i wygoda to jak najbardziej sie zgadzam ale idziesz na
skroty,napisz o tych czynnikach,jakie sa wg ciebie!Rozwin temat zamiast rzucac
ogolnikami!

[mamalgosia]

To chyba słabo sie rozglądasz