bycie z kims

[Gość: s.lem]

czy wam to przyszlo samo z siebie, czy musieliscie sie tego nauczyc, na
zasadzie procesu rozciagnietego w czasie, marnujac przy okazji kilka fajnych
znajomosci?

[kini]

Ja chyba musiałam się trochę uczyć. Albo po prostu dorosłam sama z siebie.
Inaczej przecież człowiek zachowuje się, jak ma 16 lat, a inaczej, jak ma 26.

[lastka]

A ja nie musiałam się uczyć, ja mojego faceta poprostu baaaaaardzo kocham,
wiele mamy burz i huraganów za sobą ale jak zaczynaliśmy być ze sobą mieliśmy
po niecałe 20 latek, przepuściłam kilku ciekawych facetów ale nie żałuje tego
bo jestem z tym którego kocham. A znamy się już 16 lat.

[Gość: droppie]

swojego meza znam juz ponad cztery lata,i naprawde nie zaluje..kocham,kocham..i
jeszcze raz kocham..jak to ten jedyny to to sie wie i czuje,a niczego nietrzeba
sie uczyc...

[Gość: Judith]

straszni idealiści tu piszą!A ja powiem, że bycia z kimś zawsze trzeba się
uczyć, tak przynajmniej zawsze było ze mną,mam na myśli poznawanie nawzajem
swoich systemów wartości,reakcji,życiowych priorytetów,sposobów odreagowania
stresu,bo każdy jest pod tymi względami trochę inny.
No i życie w parze różni się od tego w pojedynkę,trzeba pamiętać o
kompromisach,uzgadnianiu wielu spraw,zaufaniu;jeśli któś był wolny przez
dłuższy czas to może to niekiedy odbierać jako utratę pewnego zakresu
wolności.Choć oczywiście jeśli miłość jest wielka i osoba właściwa wiele
przychodzi jakby "samo z siebie":-))

[lastka]

Gość portalu: Judith napisał(a):

> straszni idealiści tu piszą!A ja powiem, że bycia z kimś zawsze trzeba się
> uczyć, tak przynajmniej zawsze było ze mną,mam na myśli poznawanie nawzajem
> swoich systemów wartości,reakcji,życiowych priorytetów,sposobów odreagowania
> stresu,bo każdy jest pod tymi względami trochę inny.
> No i życie w parze różni się od tego w pojedynkę,trzeba pamiętać o
> kompromisach,uzgadnianiu wielu spraw,zaufaniu;jeśli któś był wolny przez
> dłuższy czas to może to niekiedy odbierać jako utratę pewnego zakresu
> wolności.Choć oczywiście jeśli miłość jest wielka i osoba właściwa wiele
> przychodzi jakby "samo z siebie":-))


Nie jestem idealistka napisałam, że na początku było różnie wiał halny i była
burza z piorunami! Ale szybko nastał spokój!

[kini]

Gość portalu: Judith napisał(a):

> straszni idealiści tu piszą!A ja powiem, że bycia z kimś zawsze trzeba się
> uczyć, tak przynajmniej zawsze było ze mną,mam na myśli poznawanie nawzajem
> swoich systemów wartości,reakcji,życiowych priorytetów,sposobów odreagowania
> stresu,bo każdy jest pod tymi względami trochę inny.
> No i życie w parze różni się od tego w pojedynkę,trzeba pamiętać o
> kompromisach,uzgadnianiu wielu spraw,zaufaniu;jeśli któś był wolny przez
> dłuższy czas to może to niekiedy odbierać jako utratę pewnego zakresu
> wolności.Choć oczywiście jeśli miłość jest wielka i osoba właściwa wiele
> przychodzi jakby "samo z siebie":-))

Absolutnie się zgadzam. Chciałam jeszcze dodać to, co napisałam wcześniej - liczy
się także wiek. Ja byłam parę dobrych lat temu zupełnie inną partnerką w związku!

[Gość: s.lem]

brawo Judith!!
co powiecie np. o takim przypadku jak bohaterka "Pianistki". to oczywiscie
totalnie skrajny przypadek, ale czy jakby ona spotkala faceta swojego zycia to
wszystko byloby ok? raczej nie, dalabymu liste swoich perwersji.
mysle, ze u duzej ilosci ludzi takie zjawisko wystepuje, oczywiscie w znacznie
mniejszym natezeniu.

[Gość: MariuszM]

Tak, trzeba sie tego nauczyć. Znamy się połowę mojego życia, mamy dwoje dzieci.
Początki są może trudne, ale fascynacja i miłość (ta wczesna) sprawia że
wszystko "wychodzi". Nam nie udało nauczyć się być razem i zamiast świętować
kolejną rocznicę, udamy się sądu na ogłoszenie wyroku o rozwodzie ... smutek:-(

[lalka74]

jest bardzo trudne, ale mozliwe :)

[Gość: mariuszm]

Wiesz to, czy Ci się zdaje? Podobno, trzeba się jeszcze lubić.