Emocje

[lovcen]

Czytając Wasze posty nie trudno czasami się domyśleć, że bardzo ciężko
znosicie rozłąkę a raczej nie dajecie rady. To nic nienaturalnego. Ale
właśnie, czy macie taką ambicję, żeby "stwardnieć" i jak skała snieść ten
czas bez M ? Bez postrzeganego z boku utyskiwania i wysychania, z radością,
że Wasz związek zyskuje na sile a nie traci jej w codziennej, zwykłej
gonitwie ? jak to z Wami jest? Pękacie czasami, często czy nie chce Wam się
już zbierać do kupy ? Trzymajcie się!

[barborka81]

Zadałeś trudne pytanie. Raczej nie mam ambicji być "twardą", ale jakieś 2 lata
temu przechodziłam bardzo ciężki okres. Waliło mi się wszystko czego się
dotknęłam a jego nie było przy mnie. Jak już doszłam do siebie powiedziałam
sobie, że nigdy więcej. Chcę normalnie funkcjonować, nie chcę chodzić
zdołowana, przygnębiona, nie chcę się izolować...Od tamtej pory (choć mam
chwilę załamania, jak każda z nas) staram się myśleć pozytywnie, często się
uśmiecham, zajmuje sobie maksymalnie czas(praca, studia, aerobik, etc.). Dzięki
temu i moj M lepiej znosi rozłąki, bo wie, że nie dzieje mi się krzywda, a
rozmowy przez telefon nie marnujemy na nic nie dające płacze i szlochy
(oczywiście moje;-)) ), ale na duuuuuużo przyjemniejsze teamty;-)))))
Pozdrawiam:-)))) Ciekawa jestem jak ty to znosisz. Czy mężczyźni też mają
chwilę załamania?? Jak sobie z nimi radzisz?? Nam bardziej "przystoi" płakać z
tęskonty;-)))

[irazone]

u mnie sinusoida-od szczęścia i super humoru do dna-takiego,że niżej nie
można...
wtedy nie mam ochoty nigdy się zbierać do kupy,wyć i rozpaczać. na szczęście od
kiedy mamy synka nie mam raczej czasu na aż takie użalanie się. a jak już jest
ragicznie,zawsze wiem,że muszę się postarać,bo teraz odpowiadam jeszcze za
młodego-nie tylko za siebie :)

[lovcen]

Jak ja to znoszę ? Teraz to już chyba nie zniosę, jeśli irazone mówi, że od
tęsknoty przyjemniejsze jest już rodzenie dzieci! ;)
Serio... pewnie tak samo jak każdy człowiek, który czuje i ma pragnienia.
Staram się szukać przyśpieszyć czas poprzez różne zajęcia ale chyba
najważniejsze jest jednak postarać się wykorzystać ten czas dla siebie, więc
staram się myśleć o sobie, dbać bardziej i troszczyć się. Kochać siebie nie
karcić. Śmieszne to stary koń i tak dziecinnieje. Nic to. Wiem, że moje M życzy
mi jak najlpeiej więc staram się to spełnić i żyć jak najlepiej. Tego się
trzymam.

Pozdrawiam

[as2008]

lovcen napisał:


> Staram się szukać przyśpieszyć czas poprzez różne zajęcia ale chyba
> najważniejsze jest jednak postarać się wykorzystać ten czas dla siebie, więc
> staram się myśleć o sobie, dbać bardziej i troszczyć się. Kochać siebie nie
> karcić. Śmieszne to stary koń i tak dziecinnieje. Nic to. Wiem, że moje M
życzy
>
> mi jak najlpeiej więc staram się to spełnić i żyć jak najlepiej. Tego się
> trzymam.

podpisuje sie dwiema lapkami
trzeba sie samemu troche porozpieszczac
bo dol czycha ;)
as

[shalu]

Przechodziłam juz chyba wszystkie mozliwe stany.Ale pare lat temu w moim zyciu
nastapila bardzo duza zmiana.Konczylam studia, pod znakiem zapytania stawala
praca, mieszkanie, wszystko sie walilo a moj M wyjachal wlasnie w kolejny
rejs.Balam sie,ze ciagle wspierajac jego i ledwie wiazac swoje zycie w sensowna
calosc zagubilam sie w tym wszystkim.Bo ja tez mialam marzenia, plany.Chcialam
zobaczyc swiat i poczuc na ile sama sobie daje rade w zyciu.I obronilam dyplom,
znalazlam ciekawa prace zagranica, spakowalam sie i wyjechalam.Sprawdzilam sie
w calkiem nowym srodowisku, zobaczylam ze czlowiek kiedy naprawde ma problemy
potrafi sie w sobie zebrac, nauczylam sie jezyka, swobody w poruszaniu po
obcych krajach,spelnilam swoje marzenia i po 13 miesiacach nie widzenia
sie,kiedy tylko sie spotkalismy padla decyzja ze tak bardzo chcemy nasz zwiazek
uczynic formalnym.I po 3 tygodniach w USC bylismy malzenstwem.Chociaz
narzeczenstwem wczesniej 5 lat.Tesknie ,ale wreszcie zyje, nie czekam. nie
zazdroszcze mu.Udal mi sie ocalic siebie, nie jestem sflustrowana.Zwiazek po
tej probie jest bardzo silny,zniknely glupie sprzeczki i oboje bardzo doceniamy
to ze mamy siebie.najbardziej pocieszajaca jest swiadomosc ze mam tak kochanego
czlowieka w swoim zyciu

[keti3]

poczatki mojego "bycia dzielna" byly nedzne, zeby nie powiedziec ze
zalosne.polegaly glownie na zmuszaniu sie wyjsc z domu, spotykaniu sie ze
znajomymi, rodzinne obiadki itp.za to uzalanie sie nad soba, placz, łazy w
oczach, depresja niewymuszone.dopiero bardzo powazny wypadek z ktorego cudem
udalo mi sie wyjsc daly mi do myslenia i posatwil mnie na nogi. nie bylo Go
wtedy przy mnie, nie moglam sie skontaktowac, a bylam bardzo blisko tego, ze
juz nigdy sie nie zobaczymy...nawet dobrze sie wtedy nie pozegnalismy, jakos
tak na chybcika...spieszyl sie na lotnisko, byl spozniony. ja jeszcze plakalam,
blagalam go zeby nie jechal, ze boje sie o niego itd. jak sie okazalo mialam
dobre przeczucia tylko nie chodzilo o niego. wtedy musialam, musialam sobie
poradzic z emocjami, z zalem, ze strachem, z samotnoscia! musialam, zeby go
jeszcze zobaczyc, zeby po powrocie nie musial patrzec na psychiczne warzywo, z
ktorym nie mozna porozmawiac.chcialam byc dzielna wlasnie dla niego, zeby mogl
byc ze mnie dumny, ze pomimo wszystko potrafie i chce sie usmiechac i z nim
zyc.tesknilam za nim, ale wazniejsza byla swiadomosc tego, ze zyje i ze sie
jeszcze spotkamy. to bylo 2 tygodnie po naszym slubie kiedy musial wyjechac na
statek i kiedy moglby mnie juz nigdy nie zobaczyc! a przeciez mielismy jeszcze
tyle planow, wakacje, dzidzius, nowa łazienka... to bylo dawno temu.teraz wiem,
ze mam w sobie duzo sily,ale to ze jest nam czasami bardzo smutno placzemy jak
to jest chyba normalne...kocham go bo jeszcze niogdy nie otrzymalam w zyciu
tyle milosci i czulosci co od niego.od Mojego Męza Marynarza.