związki na odległość?

[walczakowa3]

Z moim obecnym mężem żylismy na odległosc(400km)przez pół roku.Było cholernie
cięzko. Efekt naszej znajomości był taki że zostawiłam moje rodzinne miasto,
rodzine, znajomych, uczelnie i...przeprowadziłam sie do lubego. A teraz?
jesteśmy ze sobą już 5 lat, w tym 1,5 roku po ślubie i ...mamy 3 miesięczną
śliczną córe:)jestem szczęsliwa zona i mamą:)życze wielu parom żyjącym na
odległośc takiego happy endU!

[asia2511]

Ja właśnie jestem na takim etapie od 1,5 miesiąca.To niezbyt wiele.Wcześniej
byliśmy ciągle razem. Ja też nikomu nie polecam. To nie jest normalne
zycie.Tęsknota jest straszna.Wszystko spada na mnie, zastanawiam się jak radzą
sobie kobietki które mają dzieci i tak żyją.My w przyszłym roku bierzemy ślub i
myślę ze do tej pory bedziemy razem.On jest silniejszy ode mnie ale czuje w
głosie że mu też cięzko.Ja trochę jeszcze sobie z tym nie radze ale mam
nadzieje ze bedzie lepiej. Odliczam dzni do spotkania i zyje swoim życiem bo o
wspólnym to nie bardzo teraz możena powiedzieć.Pozdrawiam wszystkich i nikomu
nie życzę znosić takich odległości bo jest cholernie ciężko.

[alienxxx]

kompletnie nie ma tu znaczenia odleglosc - no chyba ze mowimy o 10km
moim zdaniem jest za to kila innych waznych spraw, ktore trzeba wziac pod uwage:

- jak dlugi to byl zwiazek zanim zdecydujesz sie na rozstanie - jesli krotki -
zapomnij o nim
- na jakim etapie w zwiazku jestescie
- jak dlugie to bedzie rozstanie - jesli nie wiadomo kiedy sie skonczy -
zapomnij o zwiazku

poza tym trzeba duzo determinacji i wewnetrznej sily, a przede wszystkim milosci
(takiej prawdziwej)

tylko z drugiej strony - po co takie rozstanie?

[styga.gdy]

Głupie pytanie!!!!!!!!!!!! No chyba zazwyczaj to sytuacja nas do tego zmusza.
Chyba nie myślisz sobie,że mąż wstaje rano z łóżka i mówi : "WIESZ KOCHANIE,
TAK SOBIE WŁAŚNIE PRZED CHWILKĄ POMYŚLAŁEM,ŻE WYJADĘ SOBIE NA JAKIEŚ TRZY LATKA"

[ar.pl]

Nie jest latwo, ale to doskonaly test dla zwiazku. Przez poltora roku
mieszkalismy tysiac kilometrow od siebie, widzielismy sie w tym czasie moze 5
razy. To bylo kilka lat temu - nie bylo nas wtedy stac na internet czy czeste
telefony, ale dalismy rade. Za to po tej 'przymusowej' separacji
postanowilismy, ze juz zawsze bedziemy razem.

[chanel15]

Mają szansę, choć wymagają poświęcenia, dojrzałości, zaufania i prawdziwego
uczucia. Nasz związek trwa równo 2 lata i jest coraz lepszy. To fakt, że
widujemy się stanowczo za rzadko (ale tego nie da się przeskoczyć), za to razem
spędzamy urlopy, prowadzimy codziennie długie rozmowy telefoniczne, czasem kilka
dziennie, są sms-y, maile, skype... nie ma sporów ani kłótni. Po prostu
trafiliśmy na swoją połówkę, szkoda tylko, że tak późno...

[milou8]

Nie zawsze zmusza nas sytuacja. Znam pary, które zmusiła do tego chciwość. Żyć
w Polsce za 6 tys. miesięcznie? skoro na zachodzie można zarobić kilka razy
tyle... Ale pieniądze to nie wszystko. Czy buduje się lepszą przyszłość dla
dzieci dając im domy i samochody, czy będąc z nimi i wzmacniając ich poczucie
bezpieczeństwa i własnej wartości? Co bardziej procentuje w dorosłym życiu?

[frying.pan]

> - jak dlugi to byl zwiazek zanim zdecydujesz sie na rozstanie - jesli krotki -
> zapomnij o nim

Nasz zwiazek przed moim wyjazdem trwał 4 miesiace (króciuchny).

> - jak dlugie to bedzie rozstanie - jesli nie wiadomo kiedy sie skonczy -
> zapomnij o zwiazku

Wyjechałam niejako na 5 lat, bo tyle trwają studia-a to kawał czasu.
I ciesze się, że to nie Ty dawałaś mi rady kiedy byłam na pierwszym roku:) Bo
te 5 lat już prawie minelo i ciagle jestesmy razem, żadne z nas nie zamierzalo
zapomniec o związku. Oczywiście zgodze się, że nie wszystkim chcialoby się
przez 5 lat przemierzac co chwile pół Polski w tę i z powrotem, wiec może to
tylko dla tych co mają zamilowanie do prowadzenia koczowniczego trybu życia :P

[esmeralda_pl]

my w ogóle poznaliśmy się "na wyjeździe", a potem ja wróciłam do Polski ;)

[poledownunder]

Pewnie ze maja sens. My bylismy razem 9 miesiecy, potem poltora roku osobno
(30 tys kilometrow osobno, widzielismy sie w tym czasie 2 razy) a teraz juz od
6 lat jestesmy razem, mamy dwoje dzieci i nie pamietam nawet jak ciezko bylo.
Ale pamietam, ze bylo ciezko. Juz na poczatku rozstania ustalismy
orientacyjnie kiedy bedziemy ponownie razem i ten punkt na horyzoncie dawal nam
sile, zeby w chwilach tesknoty i zwatpienia trwac. Powodzenia.

[mash_k]

ktoras?niejedna
i dla niejednej to juz tylko wspomnienie;)
no chyba ze predzej czy pozniej (Z naciskiem na predzej) sie zetkniecie
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=29963

[mash_k]

no i jak kolezanki pisza.
nie nalezy zapominac o doliczaniu!
timeanddate.com/counters/customcount.html

[menk.a]

Nie wierzę.
Ja potrzebuję obecnosci fizycznej. Nie tylko telefonów czy maili i zdjeć.

Jednak niektórzy psychologowie twierdzą, ze zwiazki n aodległość mogą z
powodzeniem trwać. Zależy to od kilku czynników. Oprócz od samych
zainteresowanych wpływ na to ma staz zwiazku i czas rozstania.
Związek porównuja do dziecka. Kiedy jt małe i bezbronne potrzebuje mnóstwo
uwagi, ciepła, bliskości i czułości. Z czasem staje sie coraz samodzielniejsze
i odpowiedzialniejsze. Wówczas można zostawiać je samo. Ale nie na długo.
Zawsze powinno wiedzieć, kiedy znów będzie z kimś.
Zatem na początku związku nie powinno dochodzić do rozstań. Związek, więź jt
zbyt słaba. Dopiero z czasem nabiera siły i pewności, jt trwalszy.
Natomiast samo rozstanie. Zawsze powinien być określony czas. By wiedzieć, ile
będzie się czekać.

[kiotano_woman]

W przypadku związku na odleglość czesto wystepuje jeden problem... kochamy,
tesknimy, czekamy na osobę ktorą sobie w pewnym stopniu
wymyslilismy/wyobrazilismy :-)
Odleglosc idealizuje partnera, stawia go w roli "rzadkiego" dobra. Czasem moze
sie okazac, ze kochamy nie realna fizyczna postac, tylko swoja fizje. Taka
konfrontacja bywa przykra.
I jeszcze jedno, wszelkie podejrzenia urastaja do rozmiarow wieeelkich potworow.
Mi sie niestety nie udalo. Odradzam zwiazki na odleglosc. Jesli chce sie
stworzyc silna wiez z drugim czlowiekiem, ludzie musza byc obok siebie. Poza tym
obecnosc drugiej osoby dziala jak katalizator wszelkich decyzji - na tak i...na
nie :-)Moze sie okazac, ze szkoda czasu zwyczajnie :-)

[menk.a]

Owszem. Nieobecność rodzi wizje. Tak pozytywne jak negatywne.
Ja nie wierzę w związki na odległość. Nie chciałabym się na to decydować na
żadnym z jego etapów. Chcę być, czuć, widzieć, dotykać,..;)

[karo24]

Rozne sa zwiazki na odleglosc i rozni sa ludzie, ktorzy te zwiazki tworza.

Moj zwiazek to prawie 8 mcy zycia na odleglosc. Od samego poczatku. Dzieli nas
300 km, widujemy sie w kazdy weekend- jezdzimy na zmiane. Od kwietnia mialam
wrocic do mojego rodzinnego miasta, w ktorym on wlasnie mieszka. Ale na razie
to niemozliwe. Wroce dopiero po wakacjach.

Czasami jest ciezko, bo nie ma ukochanego zawsze wtedy, gdy go potrzebuje.
Ale oboje jestemy dobrej mysli- bo jest swiatelko w tunelu.

Nie wyobrazam sobie takiego zwiazku na dluzsza mete- chodzi mi o sytuacje, w
ktorej zadna ze stron nie moze/ nie chce zmienic miejsca zamieszkania.

[grace1982]

Mi się udało, znaliśmy się trzy miesiące następnie każde z nas wyjeżdżało
zagranicę, ja do Stanów a potem do Portugalii, on do Belgii. Do kraju oboje
wróciliśmy po ponad roku. Były momenty ciężkie, ale jeżeli wiecie że będziecie w
końcu w jednym miejscu razem to naprawdę jest szansa że się uda. W żadnym
związku nie masz gwarancji że się uda, jeżeli Ci bardzo zależy to próbuj, jak
nie spróbujesz to będziesz żałować i do końca życia myśleć "a co by było gdyby.."

[anofi]

Mogą się zdarzyć, a od nas zależy czy bedą trwały. Moje doświadczenie -
odległość ponad 400 km, wakacyjna znajomość ( bez komórek, neta itd. - bo to
dawno było), obrzydliwe dworce, listy, rzadkie spotkania (szkoła, studia, kasa-
trwało to 6 lat) i .... jesteśmy razem ponad 20 lat, stworzyliśmy rodzinę i
wierzymy, że na zawsze . Więc nie ma reguł, jesteśmy jacy jesteśmy i mamy różne
związki, ale to nie odległość jest przeszkodą tylko my sami...pozdrawiam

[magda7410]

Jesteśmy małżeństwem od 7 lat, mam męża marynarza, ktorego nie ma w domu ok 8-9 miesięcy w roku, co oznacza Święta bez niego, urodziny i inne uroczystości. Jednak w obecnej dobie mamy telefony, skype gg, z czego stramy się z mężem w czas rozłąki korzystać namiętnie. Ostatecznie mogę wsiąść w samolot do Stanów pofrunąć tam na parę dni.
Myślę, że dojrzała miłość jest w stanie uporać się z odległością( ok 8000 km), mieliśmy parę zakrętów w naszym związku,ale to nie z powodu "odległości" , a raczej nieumiejętności komunikowania własnych potrzeb. Teraz jesteśmy szczęśliwi, wiem, że mąż nie zmieni zawodu i wcale nie oczekuję tego,nawet nie wypbrażam sobie ego- bo nie chcę w domu faceta, który wraca o 17 i czeka na obiadek:(
Plusem takiej miłości jest jej świeżość i nie znudzenie seksem, chociaż myślę, że nuda i rutyna w tej sferze też mogą wynikać z lenistwa. W takim związku na odległość być może trzeba o siebie bardziej dbać, ale to zaliczam do atutów. Plusem zawodu jest przyzwoita pensja, więc nie martwię się, czy będę miała za co jeść i nie muszę jeździć starym autem. Na pewno jest mi o tyle ciężej, że większość spraw jest na mojej głowie- zmiana opon, fachowcy do remontu domu,płacenie rachunków, w przyszłośc pomoc niani przy dziecku.Ale tak bardzo kocham mojego męża, że nie wyobrażam sobie kogoś innego u swego boku i choć jest to miłość tęskniąca, to nie żałuję.

[judka_1]

Mi też się udało. Dzieliło nas 500 km, po pół roku zamieszkaliśmy razem.Jest to
oczywiscie trudne ale tu trzeba wykazac sie przede wszystkim dojrzałością.
Mieszkamy razem juz póltora roku i jest naprawde dobrze. Pozdrawiam wszystkich
którym sie powiodło:)

[irini]

Nigdy więcej się nie aangażuję w żaden związek, na odległość czy nie.

[aaa11110]

zwiazek na odległość ... jak dla mnie prawdziwy związek zaczyna sie dopiero
gdzy dwie osoby zamieszkaja razem i przezywaja razem, codziennie wzloty i
upadki ... życie na odległość jest bardzo cięzkim kawałkiem chleba i tylko
perspektywa ,że w końcu będzie sie razem pomaga jakoś przetrwać ... po za tym
niestety często powiedzenie " co z oczu to i z serca" może jest bardzo
prawdziwe; łatwo ulec pokusie...
z własnego doświadczenia wiem , ze jest bardzo trudno, często potrzebowałam
choćby przytulic sie na chwilę a tu kuku!: ) luby tysiące kilometrów stąd
życzę powodzenia wszystkim parom na odległość i szybkiego bycia razem :)

[anoresk]

Jestem teraz w takim związku.
Poznałąm go w GB , ja wróciłam , żeby skończyć studia , on ma tam ułożone już
życie. Spotykamy się co 3 miesiące. Jest żle...Samotnie przede wszystkim, brak
tej więzi, która rośnie gdy para jest blisko i w dobrych i tych mniej fajnych
chwilach. Walczę , po kocham , ale coraz bardziej zdaję sobie sprawę , że to
nie przetrwa. Ja nie dam rady po prostu - będę musiała odejść dla własnego
dobra...Żeby już nie cierpieć tak mocno i żeby dać sobie szansę na spotkanie
kogoś na miejscu...

Anoresk, nie poddawaj sie

[olenska]

Anoresk, mam na imie Ola. Od 8 miesiecy jestem z chlopakiem, ktorego uwazam, ze
milosc swojego zycia. na poczatku sielanka, a on po 4 miesiacach wyjechal na
studia i teraz widujemy sie tylko co drugi weekend plus wszystkie jego przerwy,
ferie itp.
Jest cholernie ciezko, ale jesli warto-zacisnij zeby i walcz. Jesli wiesz, ze
to nie ma sensu i sie meczysz-odejdz. Sama mam czesto takie mysli, ale jak On
przyjezdza to mi przechodzi:)
Od maja do pazdziernika bedzie ze mna mieszkal i wiem, ze to bedzie dla nas
duzo sprawdzian. Jak go zdamy, musze wytrzymac jeszcze 3 lata, ale bede
wiedziala, ze warto. Poza tym nasze nastawienie zalezy od tego czego szukamy.
Zwiazek na odleglosc ma swoje plusy, ciesze sie swoja mlodoscia(24lata) brakiem
zobowiazan, mam czas dla siebie, przyjaciol, ksiazki i silownie.
Nie wiem, ktory bol jest wiekszy- samotnosc w zwiazku na odleglosc, czy
podjecie decyzji, ze to koniec. Moze musimy do tego dojrzec albo przyzwyczaic
sie do tej mysli?
Jesli chcesz z kims o tym pogadac: [e-mail]

Poza tym czytajac wszystkie wypowiedzi doszlam do wniosku, ze ludzie sie bardzo
sceptycznie odnosza do tego typu zwiazkow. Ja jednak przystaje przy tym, ze jak
ktos ma byc razem to bedzie. To, ze druga polowka jest na miejscu nie
gwarantuje szczescia.

miłość na odległość jest mozliwa ...

[sapa2000]

pod jednym warunkiem, ze odległosc jest mniejsza od długości :)

[neilyoung]

nie mają szans. Żyliśmy na odległość 300 km przez ponad rok, spotkani w
weekendy dwa razy w miesiącu, codzienne telefony, smsy...związek nie wytrzymał
odległości,Związek z założenia to coś o co dba się codziennie

[olenska]

Neil- Inaczej nie znaczy gorzej. Wy nie daliscie rady, ale sa tysiace ludzi,
ktorzy daja. KOniec kropka. To, ze Wam nie wyszlo, nie oznacza, ze nie wyjdzie
nam czy innej parze.
Bo co ma piernik do wiatraka?
Pozdrawiam

[jo.anna22]

Nam tez nie wyszlo, ale prawda jest ze juz wczesniej (tj. przed jego wyjazdem)
nie ukladalo sie.

[popka5]

wiem, ze ja bym nie mogla byc w zwiazku na odleglosc, za duzy pieszczoch ze
mnie :)

[katarina21]

hej opowiem Wam cośomoich doświadczeniach.byłam w 2 takich związkach i nie
popieram.
1. Ja pojechałam na studia a on został w rodzinnym mieście ,po 2 latach rozłąki
zaczęły się spiny ,onobiecywał że sie przeprowadzi alenic nie robił w tej
sprawie. Ja coraz bardziej wkręcałam się w nowe miejsce i nowych
znajomych ,których on nie znał. Jego wyjazd do Angli wszystko pogorszył ,
widzieliśmy sie 2 razy w ciągu półroku ,rzadko dzwoniliśmy bo koszty.Coraz
barzdiej potrzebowałam czyjejs bliskosci której z czasem zaczęłam szukaću
innych.Nie mówię ,że go zdradzałam fizycznie, ale na pewno mentalnie. W końcu
odeszłam i poczułam ulgę.
2. chociaż po tamtym związku przysiegałam sobie ,że nigdy więcej zakochałam sie
znowu w facecie z innego miasta ( jedyne 300 km )co robić. Przez pół roku
krazyłam spędzjąc pół zycia w pociągach. Po wakacjach powiedziałam
koniec ,spakowałam manatki i przeniosłam się do niego.Przetrwałam batalię z
rodzicami i pomyślnie przebrnełam kolejny semestr studiów na odległość. Nie
mówię, że jest sielankowo ,czasem się prawie mordujemy , ale wiem że gdybym się
nie przeprowadziła to by się rozpadło pewnie szybciej niz poprzednio .no i
sprawdzamy się w codzienności związkowej. Jego ramiona codziennie dodaja mi
sił...

[missmary]

hejka, ja z moim M. poznałąm się na czacie GW, on z Warszawy , ja studiowałam
w Bdg, rodzina w Koninie...
nie powiem, takie związek na odległość to wyzwanie..wiele wyrzeczeń i cierpień
gdy oczekujesz, że JESZCZE $4 tygodnie do spotkania..tak wychodziło bo sesje i
takie tam..
staraliśmy się jak najbardziej żyć NASZYm wspólnym życiem..codziennie wieczorem
urządzaliśmy sesje telefoniczne( nasz rekord ro 6 h przy słuchawce)
do dworców PKP mam uraz, tak źle się kojarzą..
ale nasza historia ma swój happy end, od września jesteśmy szczęśliwym
małżeństwem, przeprowadziłam się do warszawy, teraz kupiliśmy nasze
mieszkanko...
i już tak od 3 lat powtarzamy sobie, że warto.. warto ponad wszytko:)

[cruellaa1]

Jednym się udaje, drugim nie. To zależy od nas samych. Czy tego tak naprawdę
chcemy, czy tez nie. Taki związek wymaga napewno o wiele więcej cierpliwości,
poświęcenia, zaufania.
Sama jestem w takim związku 3 lata. I wiem, że jak ktoś chce to się uda napewno.
A my po trzech latach już nie długo obieramy klucze do naszego wspólnego mieszkanka.

Pozdrawiam wszystkich kochających na odległość

[donella]

Należę do tych, którym związek "na odległość" zaszkodził na tyle, aby przestał
istnieć. Po 10 latach małżeństwa syt. służbowa męża spowodowała , iż
oddaliliśmy sie od siebie ponad 400km. 20 lat temu była to duża odległość.
On jej nie zniósł- zjawił się dużo nowszy model. Nawet kilkuletnie dziecko nie
miało dużego znaczenia.
Umierałam cztery lata z: tęsknoty, rozpaczy, bólu psychicznego, zdrady i
upokorzenia. Cierpiało też nasz dziecko.
Ale, jak pisze Cruella, jednym sie udaje, innym nie.
Miejcie nadzieję-kochające na odległość-że Wam się uda i będzie tak, jak sobie
wymarzyłyście.Tego i ja Wam życzę. donella

A mój narzeczony jest marynarzem i................

[edytka1210]

... jak na razie Nasze rozstania nie maja wpływu na Nasz związek:)) Jest
cudownie! Na początku, fakt- bałam sie takiego związku... Wszystkie koleżanki
pukały się w czoło i mówiły "co Ty Edyta robisz?", ale ja byłam uparta...
Postanowiłam dać Nam szansę miłości... i udało się... :)) Jesteśmy razem już 4
lata, przeżyliśmy do tej pory 5 rozstań na 4msc... i jest dalej cudownie, tak
jak na początku. Jakby mi ktoś, kiedyś powiedział, że taki związek mam
szanse...nie uwierzyłabym pewnie(?!)... ale teraz wiem że ma... Jesteśmy
baaardzo szczęsliwi i zakochani... Związek na odległość, fakt jest
trudniejszy....ale czy życie jest łatwe? My chyba po prostu dobrze się
dobraliśmy... Taki zwiżek na pewno(!) zależy od człowieka... Ja tam wolę
potęsknić... niż męczyć się z nieodpowiednim czowiekiem... Praca, jaką ma mój
ukochany na pewno nie jest powodem, by nie dać szansy miłości:) Teraz... po
tych 4-ech latach ludzie którzy Nas otaczają życzą szczęścia i są zdumieni...
że te rozstania nic u nas nie psują... Ci sami ludzie... którzy na początku
odradzali mi "męża marynarza". Najważniejsze w życiu- to wiedzieć czego się
chce,... nie patrzyć na innych i kierować się swoim wewnętrznym instynktem...
Gdybym słuchała się "życzliwych" to na pewno nie byłabym tak szczęśliwa jak
teraz... Mój związek na odległość się udał- może to nie zasada...tylko wyjątek
od reguły?! Nie wiem... wiem tylko że jestem w końcu szczęśliwa...

[rose01]

moj facet siedzi 2 lata za granica echh,ogolnie sporo juz przezylismy bylo
kilka rozstan to bardzo trudne poznaje kogos bo mi go brak i tyle...ale wracam
jak bumerang do Niego w tych waznych zyciowych decyzjach mogl mnie wspierac
tylko telefonicznie,gdy konczylam studia,gdy podjełam 1 prace itd smutne to ale
fizycznie go nie było a te chwile nigdy nie wroca i dalej brne przez zycie
SAMA
moze dlatego musialam odnalezc w sobie sile na wszystko i uwierzyc ze jesli
sobie cos zaloze napewno sie uda i udało sie dostalam niedawno awans mam super
prace ktora mnie w pelni satysfakcjonuje ja mam ją tu on tam daleko stad,
wszystkie siły i uwge wlozylam w prace i dlatego odnioslam sukces,ale przyjdzie
weekend jak ten np pt i znow mi smutno,cierpi moja dusza i ciało bo Jego by
chciało,

zyje w nim

[peter.steele]

zareczyliśmy się i juz ustalamy date ślubu, kiedys przezywałem cos tkiego i
powiedziałem sobie, ze juz nigdy więcej ale dałem sobie druga szanse, jest
ciezko odpowiednio utrzymujemy PKP o Orlen, ale nie ma problemu z zazdrością i
takimi sprawami.
Widac trzeba trafic jk ja chyba to jest tzw złoty strzał.

nie maja, nie przetrwaja

[edka-schizofredka]

[wojtas321]

chociaż jestem facetem, to zabiorę głos:-). Tym bardziej, że temat rozłąki
przeżywają obydwie strony. Byłem przez 2 lata w związku na odległość i wiem, że
przez dłuższy czas może to funkcjonować, warunkiem jest – jak pisze część z
Was – prawdziwe zaufanie i głębokie uczucie. Jednak zawsze, prędzej czy później
przyjdzie moment w którym to przestaje mieć sens, bo człowiek żyjąc w ten
sposób, staje się w pewien sposób rozdarty... Mój związek ostatecznie nie
przetrwał, ale bynajmniej nie dlatego że dzieliło na 5000 kilometrów, tylko z
całkiem innych powodów.
Generalnie związki na odległość są możliwe, ale bywają sytuacje kryzysowe i
zamiast cieszyć się życie i sobą, często trzeba rozwiązywać kryzysy, których
normalnie by nie było

[roza1986]

witaj,moj chlopak mieszka w francji,jestesmy z soba 7 miesiecy narazie jest ok
ufamy sobie,kochamy sie on przyjezdza do mnie na dwa dni w miesiacu,oboje
jestesmy tego samego zdania ze milosc na odleglosc moze przetrwac....ale jezeli
chodzi o mnie to tkwi w moim sercu ta odrobina niepewnosci:-(
dzieki takim ludziom jak ty nie trace glowy ze nic z tego nie bedzie.

[brombotrombo]

Taki związek na odległość to świetna okazja do skoków w bok dla obu stron. W weekendy - szczęśliwa para a w tygodniu... zaczyna się szał. On może się spotykać z kim chce, ona spalać nadmiar kalorii z kolejnymi "instruktorami"...

Same zalety... A jak jest w waszych związkach na odległość?

[zonaoficera]

mam nadzieję, że inaczej niż w Twojej wizji... Oczywiście, nie wiem, co On
robi, ale wiem, co ja robię. Tracę kalorie trenując rzut telefonem o ścianę ze
złości, że po raz kolejny jestem sama, że następny problem musimy rozwiązywać
na odległość, że on nie ma czasu na rozmowę. Z drugiej strony czy nie można
zdradzać będąc blisko siebie? Jak będzie to robił to chyba niezależnie od
odległości, jaka nas dzieli.

[glonik]

ewa3311 napisała:

> co o nich myślicie mają jakąś szanse? czy któras z was cos takiego przeżyła..
> pozdrawiam

Ano jestem w takim. Ponad 4 lata. Prawie półtora roku po ślubie. Odległość
ponad 400 km.
Wszystko jest możliwe. Wystarczy tylko: ufać, być uczciwym, nie marudzić, nie
idealizować, kłócić się - jeśli zajdzie taka potrzeba, a nie udawać, że jest
ok, bo tak rzadko się widujemy, mieć wspólne zainteresowania (można przy
telefonie obejrzeć "razem" film, przeczytać fragment książki, a nawet całą -
powieść w wydaniu dźwiękowym), umieć mówić wprost, szanować się, no i...
kochać - co chyba oczywiste.
Wszystkich "oddalonych" serdecznie pozdrawiam.

[kasiaxxx4]

[rzmija]

OD 4 miesięcy żyję w takim związku. Dzieli nas 1400 km, łączy chęć bycia razem.
Bywa cieżko bo smutno zasypiać bez niego, ale rozmowa na gg odpędza czarne
myśli. Sił dodaje świadomość, że 1/3 rozłąki za nami. Oby do jesieni:)

[klymenystra]

u mnie nie przetrwalo to roku, chociaz widzielismy sie co 2-3 tygodnie +
wszystkie ferie.
a teraz sie szykuje kolejnym, z widzeniem raz na 2-3 miesiace, przez caly rok :(

[deodyma]

oczywiscie, ze ma szanse. jednak obie strony musza chciec go utrzymac. ja sama
bylam w takim zwiazku na ogleglosc przez 5 lat. dzis jestesmy malzenstwem.

[blueant]

A mnie sie udało. Ale za drugim razem:):) Pierwszy zwiazek : 10 lat razem i
2000km miedzy nami.
Drugi zwiazek krotszy i odleglosc mniejsza: tylko 1400km. Za cztery miesiace
bierzemy ślub......:):)

[ewagerman]

ja uważam, że nic dobrego z takiego związku nie ma

[ona2331]

maja szanse....moj maz od 3 lat jest w usa.wciaz mnie kocha ja jego tez...i
smiem twierdzic ze to rozstanie wyszlo nam na dobre.na odleglosc tez mozna
pielegnowac uczucie a sex to sprawa psychiki...