terapia PTSD

[nome-ol-vides]

Mam pytanie, czy prowadzi się terapię dla ofiar przemocy cierpiących na PTSD?

Wszędzie oferowana jest terapia dla ofiar przemocy, ale jakby w połączeniu,
dla współuzależnionych, dla kobiet w związkach, DDA, ew. w połączeniu z
rozwojem osobistym. Natomiast nie mogę znaleźć nawet informacji, że gdzieś
byłaby prowadzona terapia, która zajmowała by się głównie i przede wszystkim
skutkami przemocy.

[pawel.drozdziak]

PTSD, czyli zespol stresu pourazowego to kategoria kliniczna ktora
diagnozuje specjalista. Jesli ma Pani taka diagnoze, najsensowniej
zwrocic sie z pytaniem o terapie do tej samej osoby ktora ja
postawila.

[nome-ol-vides]

a może ktoś z czytających to forum miał do czynienia z terapią PTSD i może coś
na ten temat powiedzieć, bardzo to dla mnie ważne

[pawel.drozdziak]

Domyslam sie, ze moja odpowiedz Pani nie pomogla. Zastanawiam sie,
czy moglbym zrobic cos wiecej. Moze gdybym mial wiecej informacji
byloby mi latwiej. Czy ma Pani zdiagnozowany zespol stresu
pourazowego? Kto go zdiagnozowal? Czy osoba, ktora to zrobila nie
zaproponowala Pani zadnej terapii?

[nome-ol-vides]

dziękuję za odpowiedz, ale ja w tej chwili nie szukam pomocy, tylko informacji

pozdrawiam

[pawel.drozdziak]

Rozumiem. Prawdopodobnie w wiekszosci osrodkow pomocy
psychologicznej beda w stanie podjac sie terapii poznawczej, lub
innej, o ile zdiagnozuja zespol stresu pourazowego u pacjenta. Mozna
sprobowac na przyklad w CBT - www.cbt.pl.
Przed napisaniem pierwszej odpowiedzi w tym watku pozwolilem sobie
jednak przejrzec Pani poprzednie posty z tego forum i upewnilem sie,
ze pisala Pani wczesniej, ze wypadla z terapii grupowej zwiazanej z
przemoca w jakims osrodku pomocowym. W tym momencie pisze Pani, ze
poszukuje terapii PTSD ale bez poruszania tematow zwiazanych z
przemoca. Zastanawiam sie wiec, czy przypadkiem nie jest tak, ze
Pani otrzymala w tamtym osrodku diagnoze, ale nie chce wrocic tam na
terapie. No i teraz pytanie moje jest takie - czy jesli terapia byla
zla, to moze i diagnoza takze? Zastanawiam sie, co sie takiego
dzieje, ze w tamtym osrodku nie skierowano Pani w inne miejsce,
skoro to Pani nie odpowiadalo. Jesli diagnoze postawil psychiatra,
powinien podac kontakt do osoby, ktora zajmuje sie terapia. Kolejne
pytanie, ktore mi sie nasuwa, to czy Pani rzeczywiscie cierpi na
zespol stresu pourazowego, czy moze problem ma inna nature. I znow
to samo pytanie - kto to zdiagnozowal i czemu tak dziwnie, ze po
stwierdzeniu PTSD przez fachowca (?) Pani szuka pomocy dla siebie
dalszej pomocy na forum internetowym. Albo, jesli diagnozy nie ma,
to co sie takiego dzieje, ze juz nie tylko na terapie nie moze Pani
wrocic, ale i sam temat przemocy wydaje sie juz Pani do terapii
nieodpowiedni i decyduje sie Pani szukac czegos takiego jak "szeroko
rozumiana" terapia zespolu stresu pourazowego.
Pani oczywiscie nie uprawnila mnie do stawiania takich pytan,
niemniej w mojej glowie one sie pojawily i pomyslalem, ze nie
zaszkodzi sie nimi podzielic.

[nome-ol-vides]

dziękuję za linka, przejrzałam sobie

co zaś do pytań, które się Panu nasunęły, to ja nie będę ich omawiać

szukam w tej chwili przede wszystkim informacji, czytałam sporo na temat
przemocy, natomiast odnośnie terapii nie wiem nic, albo prawie nic... nie wiem
czy w ogóle zdecyduję się na terapię, zastanawiam się nad tym... decyzja o
podjęciu terapii to jednak ważna decyzja i uważam, że każdy ma prawo podjąć ją
samodzielnie, a przedtem tak jak w każdej sytuacji wymagającej decyzji, zebrać
informację

co zaś do poprzedniej terapii to ja nie wiem, czy ona była zła, nie jestem w
stanie tego ocenić... wiem tylko, że decyzja o rezygnacji z tej terapii była
dobra dla mnie

pozdrawiam

[nome-ol-vides]

może dodam coś jeszcze odnośnie pytań jakie mi Pan zadawał... byłyby one jak
najbardziej uzasadnione, gdybym była Pana pacjentką, a Pan moim terapeutą, ale
ponieważ tak nie jest, to i te pytania są zbędne

pozdrawiam

[pawel.drozdziak]

Coz, taki ekspert na forum to mozna powiedziec "operator google +
cos jeszcze". Odpowiedz na pytanie czym ma byc to "cos jeszcze" jest
miejscami nielatwa.

[nome-ol-vides]

wciąż dręczy mnie pytanie, czemu nie ma pomocy dla ofiar przemocy, ale nie
będących partnerkami mężczyzn stosujących przemoc, to jakiś koszmarny stereotyp,
że ofiarami są tylko żony, czy partnerki

jeśli kobieta mówi, że jest ofiarą przemocy, to jakby z góry się zakłada, że
jest ofiarą swojego partnera

ja jestem ofiarą swojej rodziny, a na grupie umieszczono mnie razem z kobietami,
z którymi tak naprawdę nie miałam nic wspólnego,

ofiary przemocy w tym przemocy seksualnej i molestowania, to przede wszystkim
nie są tylko kobiety, i ich problemy różnią się zasadniczo od problemów, które
mają kobiety ze swoimi partnerami, a ja mam wrażenie, że nikt tego nie widzi...

wiem, że to moje pytanie to jest tak sobie, a muzom, ale jakoś chciałam wyrazić
swój żal

[brzozasyberyjska]

witaj Nome, z tego co obiło mi się o uszy to często na takich
grupach są zarówno ofiary partnerów jak i rodzin, ale jeśli w Twojej
grupie jako jedyna byłaś ofiarą rodziny, to rzeczywiście mogło Ci
być z tym trudno. Mam nadzieję, że jednak uda Ci się znaleźć
odpowiednią dla siebie grupę. czy możesz mi napisać, bo mnie to
ciekawi, co oznacza Twój nick? wybacz ciekawość. :) pozdrawiam.

[nome-ol-vides]

właśnie o to chodzi, że łączy się takie osoby, a problemy są zupełnie inne, ja na takiej grupie byłam całkowicie wyobcowana... poza tym miałam też inne zastrzeżenia, ale to już odnosiło się do tej mojej konkretnej terapii... teraz próbowałam sobie znaleźć w internecie jakąś grupę, ale nie ma

jest kilka grup DDK, ale ja już nie chcę chodzić na grupy przykościelne, bo ja jestem ateistką, poza tym jednak ideologia tych grup mi całkowicie nie odpowiada, choć dużo mi dały spotkania z nimi, ale jednak są ważniejsze rzeczy

a mój nick to imię-niegdyś-widziane, Nomeolvides - po polsku niezapominajka, co jak wiesz oznacza pamięć, bo pamięć jest dla ofiar bardzo trudna, ale bardzo ważna, bez pamiętania o tym, co je spotkało przestają istnieć jako ludzie

pozdrawiam serdecznie

[brzozasyberyjska]

Nick bardzo fajny. szkoda, że nie możesz znaleźć... a nie myślałaś o
indywidualnej? tak mi też przyszło do głowy, że Twój indywidualny
terapeuta, czy terapeutka mogliby Ci dodatkowo pomóc w znalezieniu
odpowiedniej grupy. Co o tym myślisz? pozdrawiam serdecznie.

[nome-ol-vides]

ja nie chcę terapii indywidualnej, mnie jest potrzebna grupa, potrzebuję nie
czuć się jak dziwoląg, potrzebuję wsparcia, zrozumienia, potrzebuję zobaczyć
siebie w innych, potrzebuję kontaktu z takimi samymi ludźmi jak ja

[nome-ol-vides]

oki, kończę ten temat, bo teraz już drążę niepotrzebnie

[brzozasyberyjska]

Witaj. Masz racje, że kobieta bita przez męża to nie to samo, co
molestowane dziecko, nie wiem, czy jesteś z Warszawy, ale udało mi
się znaleźć coś takiego:
Koniec Milczenia Stowarzyszenie Pomocy Dorosłym Ofiarom Nadużyć
Seksualnych w Dzieciństwie
ul. Balladyny, Warszawa
tel. [phone]
e-mail: [e-mail]
web: www.koniecmilczenia.ngo.org.pl
Stowarzyszenie oferuje pomoc terapeutyczną osobom dotkniętym
nadużyciami seksualnymi w dzieciństwie:Bezpłatna pierwsza porada, po
wcześniejszym telefonicznym umówieniu się pod numerami tel.: 501 588
484 lub 507 707 689 lub 22 845 37 01;Płatna pomoc terapeutyczna:
tel.: [phone] lub 22 845 37 01 (w godz. 8-10, od poniedziałku do
soboty);Udział w samopomocowej grupie wsparcia dla ofiar
nadużyć.Warsztaty terapeutyczne, 3-dniowe, raz w miesiącu.
Trzymaj się, pozdrawiam.

[nome-ol-vides]

Witaj Brzózko!

Miałam kontakt ze Stowarzyszeniem, szczęśliwie nie poniosłam większych strat, nie korzystałam ani z warsztatów, ani z pomocy psychologicznej, oferowanej przez Prezes Stowarzyszenia, Panią M.Z.

Nie znam się na prawie, nie wiem w którym momencie moja niepochlebna wypowiedź o nich może na mnie ściągnąć groźby pozwania do sądu. Więc już nic więcej nie będę tu pisać.

Na tym forum jest na ich temat co nieco.

forumhumanitas.ipbhost.com/index.php?showtopic=543
pozdrawiam serdecznie

[nome-ol-vides]

www.survivors.pl/forum/read.php?2,10382

[brzozasyberyjska]

kurcze, rzeczywiście to beznadziejnie, że ludzie, którzy już i tak
są bardzo poranieni, poszukując pomocy natykaja się na osoby
niekompetentne, które jeszcze dodatkowo ich okaleczaja i nadużywają
zaufania. ale teraz to już zupełnie nie wiem, co Ci poradzić... Może
zasięgnąć informacji w PTP? a może Pan Paweł coś podpowie?
pozdrawiam.

[nome-ol-vides]

Brzósko, nie musisz mi nic radzić, dla mnie ważne jest zrozumienie i za to ci
bardzo dziękuję.

pozdrawiam cieplutko

[brzozasyberyjska]

Nie ma za co, tyle mogę Ci zaoferować. :) pozdrawiam i życzę
powodzenia w poszukiwaniach mimo wszystko.

[pawel.drozdziak]

Mysle, ze latwiej by mi bylo odpowiedziec, gdybym mial jasnosc co do
nastepujacych spraw:

- z jakiego rodzaju terapii i gdzie Pani korzystala
- kto skierowal Pania do tej a nie innej terapii
- czy zostala przez jakiegos specjaliste sformulowana diagnoza i czy
Pani ją zna
- w jakiej miejscowosci poszukuje Pani pomocy
- czy jest Pani w stanie oplacac swoja terapie samodzielnie

Zasada jest taka, ze do terapii grupowej kieruje sie osoby po
konsultacji indywidualnej. Zwykle jest to od jednej do trzech
indywidualnych rozmow konsultacyjnych z psychologiem i czasem takze
dodatkowo jedna konsultacja psychiatryczna, ewentualnie do tego
dodaje sie skierowanie do jakiegos lekarza innej specjalnosci, np.
endokrynologa lub neurologa jesli istnieje podejrzenie problemow o
charakterze organicznym. Celem rozmowy konsultacyjnej jest
okreslenie:
- jak sformulowany jest Pani problem
- jakie sa Pani cele
- jakie sa Pani mozliwosci korzystania z terapii (czas, pieniadze
itp.)
- czy mozna przeformulowac problem w taki sposob, ktory pozwoli
zrozumiec go lepiej
- jakiego rodzaju terapia jest w tym momencie dla Pani odpowiednia -
indywidualna, grupowa, krotkoterminowa, dlugoterminowa,
farmakoterapia, leczenie przez lekarza innej specjalnosci itp.

Niemozliwe jest zalatwienie tego przez internet. Jest tez malo
prawdopodobne, by Pani samej udalo sie wynalezc dla siebie
odpowiednia forme pomocy bez skorzystania z konsultacji
specjalistycznej.
Jesli chodzi o Warszawe, moge polecic dwa miejsca platne i jedno
bezplatne, gdzie taka rozmowe konsultacyjna mozna odbyc i gdzie
pozniej mozna skorzystac z roznych form terapii grupowej, albo
otrzymac sensowne skierowanie gdzies indziej.

Miejsca platne:

Osrodek Psychoterapii Rasztów
www.rasztow.pl
Centrum Terapii Poznawczo Behawioralnej CBT
www.cbt.pl
Jesli chodzi o miejsca bezplatne, to o ile odnajduje Pani u siebie
watek przemocy (rozumiem, ze tak jest) moze Pani sprobowac
skontaktowac sie z Poradnia Psychoterapii Przeciwdzialania Przemocy
w Rodzinie przy ul. Belgijskiej 4
www.przemocdomowa.pl
W osrodkach platnych zwykle czeka sie duzo krocej, ale jesli chodzi
o spotkania konsultacyjne, nie o terapie, na Belgijskiej w tej
chwili kolejka nie jest bardzo dluga i mozna otrzymac konsultacje w
ciagu 2, 3 tygodni.

[nome-ol-vides]

Na kidprotect.pl ukazało się ogłoszenie o grupie wsparcia dla dla dorosłych
ofiar molestowania, jest to coś co przywraca wiarę, że jednak ofiary nie będą
pozostawione same sobie.

"Grupa dla dorosłych ofiar molestowania w Krakowie

Z inicjatywy osób wykorzystywanych seksualnie powstaje grupa samopomocowa z
elementami grupy terapeutycznej ze wsparciem terapeutki w Krakowie.

Spotkanie inauguracyjne grypy DDS ( Dorosłe Dzieci Skrzywdzone) odbędzie się 31
marca 2008 o godz. 18.30 w Krakowie przy ul. Bonarka 18 (przy rondzie Mateczny)
w przychodni ERGOMED, tel. [phone] wew. 107 (pon-pt 10- 19). Osoby
organizujące: Jan Szymula (tel. jak wyżej e-mail: [e-mail] ),
Anna Kulerz (tel. [phone] e-mail: [e-mail] po godz.17)

Zapewnione pełne zaplecze organizacyjne, czyli współpraca z: MOPS, GOPS,
prokuraturą, policją, ośrodkiem interwencji kryzysowej, terapeutką kliniczną,
psychologiem, psychiatrą. Będzie to grupa zamknięta, nie dostępna dla nikogo z
zewnątrz. Częstotliwość spotkań oraz inne sprawy organizacyjne będą omawiane na
inauguracji. Udział w spotkania grupy jest nieodpłatny. "

[anonim_ka]

Witaj:))
Od 3 lat odrabiam radosna terapie po PTSD.
Jestem na etapie prasowania falbanek ,, aby pieknie wygladac .
Widze ze tutaj nie pogadamy .
Jesli potrzebujesz sluze swoim doswiadczeniem ,,
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=24028
Forum zamkniete..Przemoc w rodzinie
lub wyslij majla [e-mail]
Pozdrawiam B.

[nome-ol-vides]

dziękuję Anonim_ko, ja czasem zaglądam na forum Przemoc w rodzinie

pozdrawiam serdecznie

[anonim_ka]

primum non nocere...byl taki gosciu Hipokrates:))
B.

czy to ptsd???

[iris2008]

W przeszlości byłam ofiarą przemocy ze strony najbliższych. Chodziłam potem na
terapię i pani psycholog bardzo mi pomogła - wspólnie uznałyśmy, że jest to już
rozdział zamkniety w moim życiu - pozwoliła płakać, złościć się, zrozumieć.
Potem przez 3 lata wszystko bylo dobrze, a teraz nagle... :(
Nie wiem co się ze mną dzieje. Wspomnienia wracają jak bumerang, płaczę, podobno
krzyczę przez sen, w ogole źle śpię. W ciągu dnia jestem wciąż zmęczona, niczym
nie moge sie zająć, na niczym skupić - wciąż myślę o tym, co się kiedyś
zdarzyło. Czuję, że wariuję. Zaniedbuję swoje sprawy i mam coraz większą
deprechę. Znowu czuję się bezbronna i wystraszona, znowu pojawia mi się ten sam
strach, który kiedyś odczuwałam. Nie mam siły tak dłużej - jestem wykonczona.
Nie mam już wiary, że kiedyś będzie dobrze, nie chcę się dłużej
męczyć.Próbowałam coś czytać na temat przemocy, ale od tego jest mi tylko gorzej
- mam potworne koszmary. A niczym innym nie potrafię się zająć, zaniedbuję przez
to pracę. Trwa to już ze dwa miesiące i nie wiem co robić.

Czy ofiarom przemocy zostaje tak do końca życia? ;(

Na terapii byłam, a mimo to to wróciło, czy są jakieś leki na ptsd? czy to w
ogóle jest ptsd?

J.

[nome-ol-vides]

ja nie wiem, jak to jest, u mnie minęło kilka lat, też myślałam, że mam to już
za sobą, a tymczasem wróciło... nie radzę sobie, też mam wrażenie, że jest coraz
gorzej, prześladują mnie potworne sny, wszystko się w nich rozpada, śnią mi się
rozpadające się domy, schody po których idę rozpadają się, albo kończą nagle i
nie mogę iść dalej, śnią mi się puste ulice, bo wszyscy ludzie umarli... łykam
magnez i mam nadzieję, że sny nie będą takie potworne... jakoś wierzę, że to się
kiedyś skończy, kiedyś musi

[nome-ol-vides]

myślę sobie, że skoro przeżyłam, skoro udało mi się, to przecież już nic
gorszego mnie nie może spotkać, bo to już tylko wspomnienia, nic więcej

[anikasia]

> gorzej, prześladują mnie potworne sny, wszystko się w nich rozpada, śnią mi się
> rozpadające się domy, schody po których idę rozpadają się, albo kończą nagle i
> nie mogę iść dalej, śnią mi się puste ulice, bo wszyscy ludzie umarli...

Takie sny nie śnią się wyłącznie ludziom po ciężkich przeżyciach.
Takie sny poprzedzają gruntowne psychiczne zmiany, ponieważ wskazują na wyczerpanie się dotychczasowych źródeł inspiracji i oparcia.

[brzozasyberyjska]

mam podobne sny, też śnią mi się rozpadające się domy, popękane
ściany prawie zawsze się pojawiają w koszmarach. często też śnią mi
się domy, w których nie ma wewnętrznych stropów, lub są w
szczątkach, tak, że będąc w środku widzi się jednocześnie piwnicę i
dach. śnią mi się też ludzie, których twarze nagle się zmieniają w
jakiś straszny sposób. i nigdy w snach nie mogę wydobyć z siebie
głosu, a czasem nie mogę się nawet ruszyć, jestem jak zamieniona w
słup soli. jestem na mojej pierwszej terapii, nie wiem czy to pomoże
raz na zawsze ale słyszałam gdzieś o tym, ze często na terapię się
wraca po kilka razy nawet.

[nome-ol-vides]

wiem, że to egoistyczne, ale pocieszające jest to, że nie tylko mnie prześladują
takie sny... dziś jest już lepiej, wczoraj chyba było źle

myślę, że u mnie problem się powtarza, bo tak naprawdę zagrożenie do końca nie
minęło, nadal, choć to mało prawdopodobne, oprawca może mieć do mnie dostęp
poprzez moją rodzinę... a ja nie mam do nich zaufania, dla nich to tak naprawdę
nic się nie stało, wręcz jakby nie rozumieli, że ja się boję...

wydawało mi się, że jakoś ułożyłam sobie z nimi stosunki w miarę sensownie, ale
teraz ze względu na podział majątku, okazało się znowu, że jestem ich
przeciwnikiem... no i zaczynam się bać... chyba tak naprawdę nie chcę się
pogodzić z faktem, że dla nich zawsze byłam niczym, a ja w jakiś sposób nadal
ich potrzebuję, potrzebuję rodziny, jak każdy normalny człowiek... tylko moja
rodzina nie jest normalna... albo ja za dużo od nich wymagam... chyba muszę się
pogodzić z pewnymi rzeczami, których nawet nie potrafię zrozumieć

[brzozasyberyjska]

Witaj, Nome

nome-ol-vides napisała:

> wiem, że to egoistyczne, ale pocieszające jest to, że nie tylko
mnie prześladują takie sny...

nie mam Ci tego za złe :) wiem jakie przytłaczające może być
uczucie, że się jest innym od całej reszty, też to przeżywałam,
chociaż teraz już w dużej mierze mi przeszło.

Jeśli chodzi o rodzinę, to jest to bardzo przykre ale wydaje mi się,
że bardzo często się zdarza, że jeżeli ktoś, komu przez wiele lat
działa się krzywda w rodzinie (i to wtedy kiedy był zależnym od
innych dzieckiem) po latach chce zmienić swoją sutuację, zaczyna się
buntować, brać pod uwagę swoje uczucia, wyłamywać się z tego
krzywdzącego "systemu", to niestety nie może liczyć na żadne
wsparcie reszty rodziny a często wręcz staje się obiektem ataków.
Tak jest również w moim przypadku. czasem zastanawiałam się skąd się
bierze taka niesprawiedliwość w ich podejściu i dochodzę do wniosku,
że w dużej mierze niestety z przyzwyczajenia. to takie prozaiczne,
że aż trochę śmieszne. ale kiedy ludzie przez lata obserwują czyjąś
krzywdę to poprostu się do niej przyzwyczajają.
myślę też, że innym powodem jest to, że gdzieś mają świadomość
swoich zaniedbań, tego, że nie staneli na wysokości zadania, nie
wspierali dziecka, nie obronili, nie ujeli się za nim i teraz boją
się, że ktoś mógłby ich o coś oskarżyć, coś im zarzucić, dlatego
wolą wszystko "przyklepać", umniejszyć krzywdę, twierdzą wręcz że
ofiara ma nie po kolei w głowie, zmyśla, wyolbrzymia, no i czołowy
zarzut: że jest niewdzięczna.
myślę też, że kiedy ofiara wkońcu upomina się o swoje prawa to jest
to dla otoczenia niemałe zaskoczenie i rewolucja, burzy ich dobrze
znany, ustabilizowany "systemik rodzinny".
niestety efekt jest taki, że rodzinka zaprzecza uczuciom ofiary, jej
krzywdzie a czasem wręcz faktom, w takiej atmosferze naprawdę można
się wykończyć psychicznie, ja miałam takie poczucie, jakby ktoś miał
schizofrenię, albo ja albo oni. dlatego dla mnie jedynym wyjściem
było odizolowanie się od nich. jest to bardzo trudne, bo wiąże się z
rezygnacją z nadziei, że kiedyś uda się ich zmienić. trudno się z
tym pogodzić.

chyba tak naprawdę nie chcę się
> pogodzić z faktem, że dla nich zawsze byłam niczym

mnie też trudno się pogodzić, ale trzeba z czegoś zrezygnować,
chociaż boli, żeby zacząć żyć normalnie, swoim życiem. ja to
zrobiłam nie tylko dla siebie ale i dla swoich przyszłych dzieci.
nie chcę, żeby razem ze mną tkwiły w tym "systemiku". nie chcę też,
żeby same kiedyś były ofiarami mojej rodziny, no i ja sama chcę być
dla nich dobrą, szczęśliwą, silną i wspierającą matką a nie
znerwicowanym wrakiem człowieka. masz rację, że człowiek potrzebuje
rodziny, ale ja myślę, że potrzebuje takiej rodziny, w której każdy
jest jednakowo ważny, a nie takiej, w której kogoś się "poświęca",
żeby reszta nie musiała się konfrontować z problemem. myślę, że
warto myśleć o swojej przyszłej rodzinie, w nią inwestować a nie
tkwić w chorych układach.
pozdrawiam serdecznie. trzymaj się i pamiętaj, że Ty najlepiej
wiesz, co czujesz.

[nome-ol-vides]

masz rację Brzósko, że najlepiej wyrwać się z tych rodzinnych układów, tylko to
nie jest takie proste, ja nie mogę im tak wprost powiedzieć, że mam ich dosyć,
bo by mnie zniszczyli, ja to już raz przerabiałam, omal nie straciłam życia...
oni to nie są takie niewinne istoty, mają bardzo dużo na sumieniu, ja nie jestem
jedyną ofiarą swoich rodziców... fakt, że dałam się omotać i chciałam wierzyć,
że "teraz już wszystko będzie dobrze", choć nie miałam żadnych podstaw do tego,
ale ja naprawdę nie potrafiłam zobaczyć tego, co się wokół mnie działo... nawet
teraz tego nie potrafię, bo to za bardzo boli

[nome-ol-vides]

poza tym, ja myślę, że sobie dam radę.. i tak powoli uczę ich, że nie mogą się
na mnie wyżywać i manipulować mną jak do tej pory, wściekają się, ale jest
odrobinę lepiej... i chyba ważne jest, żebym ja nauczyła się radzić sobie z ich
atakami... teraz zaplanowałam, że nie spędzę z nimi świąt, wściekną się, ale ja
to wytrzymam :0)

[brzozasyberyjska]

Witaj, Nome
chciałabym Ci odpisać konkretnie, ale przyznam, że Twój ostatni post
zabrzmiał dla mnie dość tajemniczo. czy mogłabyś napisać co masz na
myśli, kiedy piszesz, że by Cię zniszczyli i że omal nie straciłaś
życia? czy masz na myśli to, że stosowali wobec Ciebie tak dużą
przemoc psychiczną, że myślałaś o samobójstwie, czy może masz na
myśli to, że oni chcieli wyrządzić Ci "fizyczną" krzywdę? I czy oni
obawiają się, że obciążysz ich przed sądem?

[nome-ol-vides]

nie, moja kochana rodzinka zastosowała przemoc jak najbardziej fizyczną, nie
mogłam ich obciążyć, bo nie miałam dowodów, nie było świadków, sama obdukcja na
niewiele się zdała... to znaczy świadkowie owszem byli, moja kochana rodzinka
wspólnie zaprzeczyła moim słowom... nie mam sił o tym pisać, bo pisząc
uświadamiam sobie, to czego nie chcę... cały czas nie potrafię przyjąć do
wiadomości, że oni tak postąpili... a przemoc psychiczna owszem, też była, ale
mnie przed samobójstwem powstrzymała chęć zemsty... pomyślałam sobie, że jak mam
się zabić, to oni za to najpierw zapłacą... jak widać jestem nieodrodnym
dzieckiem mojej rodziny :(

potem też nie było ciekawe, bo byłam w tak złym stanie po tym wszystkim, że
przyjęłam pomoc mojej matki, choć właściwie, to ona była inspiratorką tego
wszystkiego... czuję się jak śmieć, bo nie dałam sobie sama rady, a ona
wygrała... to taka opowieść o człowieku, który najpierw postrzelił z procy
ptaszka, a potem go wyleczył... tylko mnie nikt nie wypuścił na wolność

[brzozasyberyjska]

nie, moja kochana rodzinka zastosowała przemoc jak najbardziej
fizyczną, nie
> mogłam ich obciążyć, bo nie miałam dowodów, nie było świadków,
sama obdukcja na
> niewiele się zdała... to znaczy świadkowie owszem byli, moja
kochana rodzinka
> wspólnie zaprzeczyła moim słowom... nie mam sił o tym pisać, bo
pisząc
> uświadamiam sobie, to czego nie chcę... cały czas nie potrafię
przyjąć do
> wiadomości, że oni tak postąpili...

bardzo mi przykro... próbuję jakoś posklejać wszystkie kawałki
Twojej historii, wielu rzeczy mogę się tylko domyślać, zgadywać, ale
nie chcę Cię przymuszać, żebyś pisała o czymś na co nie masz siły...


>mnie przed samobójstwem powstrzymała chęć zemsty... pomyślałam
>sobie, że jak mam się zabić, to oni za to najpierw zapłacą... jak
>widać jestem nieodrodnym dzieckiem mojej rodziny :(

chęć zemsty to o często takie uczucie, którego wolelibyśmy nie znać,
ale ja myślę, że czasami jest bardzo pożyteczne, bo dodaje nam sił
do dalszego życia i do walki i to że tak czułaś jest jak najbardziej
naturalne. poza tym gniew jest bardzo potrzebny, bez niego trudno o
ubieganie się o sprawiedliwość i walkę o siebie, myślę, że gniew
często jest tą siłą, która zmienia świat na lepsze.

potem też nie było ciekawe, bo byłam w tak złym stanie po tym
wszystkim, że
> przyjęłam pomoc mojej matki, choć właściwie, to ona była
inspiratorką tego
> wszystkiego... czuję się jak śmieć, bo nie dałam sobie sama rady,
a ona
> wygrała... to taka opowieść o człowieku, który najpierw postrzelił
z procy
> ptaszka, a potem go wyleczył... tylko mnie nikt nie wypuścił na
wolność

wiesz, przez wiele, wiele lat moja matka wyprawiała ze mną co tylko
chciała i byłoby tak z pewnością nadal gdybym nie znalazła wsparcia
z zewnątrz, spoza rodziny, gdybym nie była na terapii. rodzina ma to
do siebie, a w szczególności matka, że jest z dzieckiem od początku,
jej zadaniem jest zaspokić wszystkie potrzeby dziecka, fizyczne i
emocjonalne, dlatego ma tak wielką władzę nad dzieckiem. a niestety
jak na ironię, jeżeli matka nie dała dziecku troski i miłości to
dziecko nie odchodzi ale może czekać jeszcze wiele lat na to czego
nie dostało a co jest mu tak potrzebne. A matka rozdziela łaskę bądź
niełaskę jak pani życia i śmierci. ja nie uważam Cię za śmiecia,
tylko za osobę krzywdzoną przez rodzinę.

[nome-ol-vides]

wiesz, ja mam problemy z posklejaniem z kawałków mojego życia jakiejś historii,
nie bardzo mi to wychodzi, nie umiem nawet sobie uświadomić tego, co się
wydarzyło, dlaczego stało się tak, a nie inaczej... nie bardzo rozumiem tego co
się działo w mojej rodzinie... wszystko pamiętam, ale nie rozumiem... albo
pewnie nie chcę przyjąć do wiadomości

ja tu i tak bardzo dużo napisałam, jak byłam na terapii, to nie powiedziałam
nawet jednej dziesiątej tego... więc chyba jakiś postęp, choć to faktycznie
trochę niemądre opisywać swoją historię w internecie

[brzozasyberyjska]

wiesz myślę, że dobre jest wszystko co pomaga. życie to nie tylko
terapia i zdrowienie nie tylko tam się odbywa, myślę, że za każdym
razem, kiedy zdecydujemy się obdarzyć kogoś zaufaniem, opowiedzieć
coś o sobie to jest to jakiś krok do przodu. ja naprawdę przez wiele
lat żyłam tak, że praktycznie nikt o mnie nie wiedział tego co dla
mnie było najważniejsze i o czym nie mogłam przestać myśleć, czułam
się przez to strasznie wyobcowana, inna od wszystkich i nie
wierzyłam, że ktoś mnie może zrozumieć. teraz to moje podejście do
ludzi jakoś "normalnieje", nie chodzi też, moim zdaniem, o to, żeby
każdemu opowiadać o sobie, bo prawda jest taka, że nie każdy potrafi
to przyjąć, może jeszcze poranić, ale jeżeli ktoś ma być bliską
osobą to powinien wiedzieć o tym co dla nas ważne. ale myślę też, że
niestety nawet bardzo bliska i współczująca osoba nie zastąpi
specjalisty, bo przekonałam się, że to jest dla ludzi bardzo trudne,
żeby wogóle zrozumieć to co usiłuje im się wytłumaczyć, nie mówiąc
już o zrozumieniu czegoś więcej niż ja sama wiem. a taka jest chyba
rola terapeuty, żeby zauważyć coś więcej, pomóc zrozumieć samego
siebie i stanąć na nogi.

[nome-ol-vides]

wiesz Brzósko, mnie z terapią to nie bardzo wychodzi, najpierw szukałam sobie
indywidualnej, to pierwsza pani od razu powiedziała, że ona nie specjalizuje się
w takich problemach, druga, ta była najmilsza, wysłuchiwała mnie przez całą
godzinę, potem tydzień myślała, a po tygodniu na spotkaniu, powiedziała, że nie
podejmie się mojej terapii, ale może ktoś tam, dała jakieś namiary, żeby się
pytać... odpuściłam sobie... po jakimś czasie znowu spróbowałam, pani słuchała
mnie z kamienną twarzą przez dwa spotkania, a jak od niej wyszłam po drugim
spotkaniu, to zadzwoniła na komórkę po pięciu minutach, że nie może prowadzić
mojej terapii... jakoś to ładnie uzasadniła... no to poszukałam sobie grupowej,
ale jakoś tak wyszło, że po tej terapii, to czułam się, że potrzebuję terapii...

słyszę często, że ludzie sobie chwalą terapię, cieszę się, że komuś pomaga, nie
wiem, czemu mi nie wychodzi, może trudno mnie znieść jako pacjenta... na razie
dużo czytam, bardzo mi to pomaga, wiele rzeczy zrozumiałam, jest naprawdę dużo
lepiej niż było, nawet rok temu :0)

[nome-ol-vides]

tak sobie też myślę, że ja chyba nie koniecznie chcę terapii, wiem, że wszyscy
lansują pogląd, że tylko terapia może pomóc, jednak wydaje mi się, że ja sobie
sama pomagam całkiem nieźle... zastanawiam się nad terapię, ale im więcej wiem
na ten temat, tym mam większe wątpliwości

[brzozasyberyjska]

zastanawiam się nad terapię, ale im więcej wiem
> na ten temat, tym mam większe wątpliwości

a czy oprócz niepowodzeń w poszukiwaniach jest coś jeszcze co Cię
zniechęca do terapii?

[brzozasyberyjska]

wiesz, chociaż to na pewno było trudne dla Ciebie, to jednak myślę,
że jeżeli te osoby czuły że nie mogą Ci pomóc, to jednak dobrze, że
uczciwie się do tego przyznały,

zadzwoniła na komórkę po pięciu minutach, że nie może prowadzić
> mojej terapii... jakoś to ładnie uzasadniła...

mnie właśnie zastanawia jaki właściwie był powód, czy nie czuła się
kompetentna, czy coś innego?

[nome-ol-vides]

nie pamiętam dokładnie tego co powiedziała, ale to było bardzo mądre

mnie bardziej zastanawia jej kamienna twarz, może cierpiała na jakąś chorobę
psychosomatyczną?...

[brzozasyberyjska]

mnie bardziej zastanawia jej kamienna twarz, może cierpiała na jakąś
chorobę
> psychosomatyczną?...
:)))))

nie wiem jak to z nią było ale dawno dawno temu obiło mi się o uszy
(nie chcę palnąć jakiegoś głupstwa), że jeśli chodzi o to jak ma się
zachować terapeuta w stosunku do pacjenta, to są dwie ( co najmniej)
szkoły, z których jedna zaleca właśnie takie podejście, bez
okazywania emocji, nie wiem czy to nie psychoanalitycy, ale możliwe
że mogłam całkiem coś pokręcić.

[brzozasyberyjska]

zastanawia mnie też czy wogóle masz kogoś spoza rodziny, kto daje Ci
wsparcie, moim zdaniem jest bardzo ciężko jeżeli człowiek ma do
czynienia tylko z punktem widzenia osoby, która krzywdzi, taka osoba
wmawia zwykle zupełnie absurdalne rzeczy. tak jak Ci pisałam
wcześniej, ja miałam poczucie jakby ktoś miał schizofrenię, moim
zdaniem można to też przyrównać do przebywania w sekcie, oprócz
robienia wody z mózgu, zniewalania, podobieństwo do sekty widzę też
w tym, że bardzo utrudniają odejście. myślę, że dobrze robisz, że
nie spędzasz z nimi świąt chociaż wierzę, że się wściekną...

[brzozasyberyjska]

ja tu i tak bardzo dużo napisałam, jak byłam na terapii, to nie
powiedziałam
> nawet jednej dziesiątej tego...

wiesz, myślę, że jest coś tragicznego w tym, że im bardziej krzywdzą
ci "najbliżsi" to jednocześnie sprawiają, że tym trudniej komuś
zaufać i skorzystać z czyjegoś wsparcia i pomocy.

[iris2008]

A mi się śni własna śmierć, niemal co noc. Ktoś mnie bije, szarpie, wali moją
głową o krawężnik, zęby lecą na chodnik, wszędzie pełno krwi. Wykrwawiam, w
pobliżu są ludzie - nikt nie reaguje. Albo, że biegam cała pociąta zakrwawiona,
zaczepiam innych (w tym moich znajomych) błagam o pomoc, o to by mnie ratowali,
a oni mnie nie widzą. Albo dopada mnie zgraja, nie mogę się uszyć, nie potrafię
krzyknąć, kopią mnie i katują na śmierć, a ja nic nie mogę zrobić, zaczynam
jęczeć - budzi mnie jęk. Albo, że skaczę z wierzowca, mocne uderzenie o ziemię i
widzę porozwalane kawałki mojego ciała na chodniku. Zeszłej nocy zostałam
zadźgana nożem, w pokoju był znajomy i nie zrobił nic. Obudziłam się z wrzaskiem.
Boję się zasypiać...
Po takiej nocy nie chce się ani wstawać i we własnym łóżku strach zostać.

[brzozasyberyjska]

witaj Iris,
z tego co piszesz wnioskuję, że jest Ci bardzo ciężko.
wygląda na to, że kiedy działa Ci się wielka krzywda nikt Ci nie
pomógł. czy tak było? wiesz ja tak czasem mam, że kiedy kogoś
poznaję to się zastanawiam jak on by się zachował jako świadek
przemocy. to dopiero skrzywienie...

[iris2008]

To prawda.
Nikt nie pomógł, nawet nie pozwolono mi czuć się źle.
Więc się nauczyłam, że jeśli z czymkoliwiek mi źle, to nie mogę o tym mówić.
dopiero parę lat temu zaczęłam się z tym przełamywać. Ale to nie jest łatwe.
Czasem myślę, że wolałabym się zabić niż pokazywać swoje słabości, pokazywać, że
coś mnie boli - to takie upokarzające nie być w stanie wznieść się ponad to
wszystko. Do szału doprowadza mnie ta sytuacja. Nienawidzę czuć się słaba,
wystraszona i bezradna.

Może lepiej by było gdybym sie w ogóle nie urodziła, niż żyć to życie, ktore mam
ze wszystkimi jego "urokami", których nawet dobre chwile nie potrafią osłodzić
na długo.

[brzozasyberyjska]

mam bardzo podobnie, ja nigdy nie pokazuję strachu, a nawet jest
tak, że ja sama już nie mam ze swoim strachem kontaktu, kiedy np
opowiadam o czymś strasznym to wogóle nie czuję grozy
sytuacji "głową", ale cała się trzęsę, czyli ciało sobie - psychika
sobie. też tak mam, że okazanie strachu kojarzy mi się z
upokorzeniem, myślę że bierze się to po części stąd, że byłoby to w
moim odczuciu przyznaniem zwycięstwa temu, kto się znęcał, byłaby to
ostateczna przegrana. myślę, że taki proces zachodzi kiedy człowiek
jest zupełnie bezradny, chce odnieść chociaż zwycięstwo moralne,
chociażby przez nieokazanie strachu. ale to jest ciągle myślenie
według nieaktualnych schematów, efekt jest taki, że przeszłość nadal
ma władzę, staram się sobie tłumaczyć, że teraz aktem odwagi będzie
zmierzenie się z tym wszystkim i też zobaczenie siebie taką jaka
jestem, razem za swoim strachem. myślę też sobie o dzieciach, one są
dla mnie jakimś wzorem "prawdziwego człowieka", bez żadnego fałszu
ani pozy, i normalnie jest tak, że dzieci nie wstydzą się tego, że
się boją, to jest dla nich zupełnie naturalne, a jednak wogóle nie
tracą przez to w moich oczach.

Może lepiej by było gdybym sie w ogóle nie urodziła, niż żyć to
życie, ktore ma
> m
> ze wszystkimi jego "urokami", których nawet dobre chwile nie
potrafią osłodzić
> na długo.

też mnie czasem nachodzą takie myśli, ale myślę, że życie może nas
jeszcze bardzo pozytywnie zaskoczyć, może się jeszcze okazać
fascynujące. - nie przeklinaj dnia przed zachodem słońca. :)

[brzozasyberyjska]

wklejam Wam, dziewczyny wiersz, który bardzo lubię, z okazji świąt.

nie bój się chodzenia po morzu
nieudanego życia
wszystkiego najlepszego
dokładnej sumy niedokładnych danych
miłości nie dla ciebie
czekania na nikogo

przytul w ten czas nieludzki
swe ucho do poduszki

bo to co nas spotyka
przychodzi spoza nas


Jan Twardowski

[brzozasyberyjska]

tytuł brzmi: wiersz z banałem w środku

[artea13]

dziewczyny, zacznijcie kochać i akceptować siebie. to podstawa. ale chodzi o
akceptowanie tzw. wad. lęków. nałogów. wszystkiego. trzeba się porządnie
napełnić miłością do siebie. kochać cellulit i wszystko inne. wyjść z syndromu
ofiary, nie przyciągać katów, sami odejdą. jeśli psychoterapia nie pomaga, to
może książki o rozwoju osobowości? poznawać siebie, znać swoje słabe i mocne
strony, szanować siebie za jedne i drugie. wszyscy równo jesteśmy przejawem boga
na ziemi (nie mówię o bogu jakiejkolwiek religii, religie wzbudzają poczucie
winy i inne niskie uczucia względem siebie, to tylko walka o kasę i władzę)

[brzozasyberyjska]

śnią mi się puste ulice, bo wszyscy ludzie umarli...

czy to nie mówi o Twojej samotności? mnie to się kojarzy z sytuacją,
kiedy stała się jakaś wielka katastrofa, po której wszystko się
zmieniło i po której zostałaś zupełnie sama.

[pawel.drozdziak]

Witam,

Zespol Stresu Pourazowego, tzw. PTSD wystepuje po silnych urazowych
przezyciach. Artykulow na jego temat jest w internecie sporo.
Wystarczy spojrzec tutaj:
www.google.pl/search?hl=pl&q=ptsd&btnG=Szukaj&lr=lang_pl
To co wystepuje u Pani moze byc objawem PTSD, ale moze tez byc
wynikiem pewnych zmian w Pani zyciu, w wyniku ktorych Pani wraca do
dawnych przezyc i nadaje im jakies nowe znaczenia. Lub z jakiegos
powodu widzi aktualna sytuacje w kontekscie tej dawnej. Niemozliwe
jest ocenienie tego przez internet. Jesli sprawa jest uciazliwa,
sugerowalbym skontaktowanie sie z psychologiem. Byc moze z ta osoba,
ktora wczesniej Pania prowadzila, byc moze z jakas inna osoba
legitymujaca sie odpowiednimi uprawnieniami.

[rejmen]

Witam. Czy jest ktoś tutaj kto pokonał traumę i jej skutki?!
Piszcie na maila- [e-mail]

[anonim_ka]

<< pokonał traumę i jej skutki?>>
Termin ten kojarzy mi sie z walka.A ona wymaga straty energii
Mnie bliższe sa ...niwelowanie złagodzenie oswojenie, zaakceptowanie.
To takie mentalne aikido