Załamanie, pomocy.

[ciasteczkowy_diabelek]

Witam,

nie wiem już co mam ze sobą zrobic, stąd ten temat.

Jestem chyba na skraju załamania. W ubiegłym roku zmarły 3 bliskie mi osoby,
kolega, przyjaciółka i mój Tato (w grudniu). Do tego zostawił mnie chłopak po
kilku latach związku i wspolnego mieszkania. Obecnie nadal mieszkamy razem,
mimo, że mineło już kilka miesięcy od rozstania. Niestety nie mogę sie
wyprowadzic, bo mnie na to nie stac (mamy bardzo korzystne warunki, powinnam
placic przynajmniej 2 razy tyle niż dotychczas).

Wpadłam w wir pracy, nauki (studiuję dziennie). W tygodniu wracam późno do
domu, na nic nie mam czasu. Chodzę na basen i aerobik. Byleby tylko zapchac
dziurę czasową i nie myślec.

Nie radzę sobie, codziennie płaczę, odmawiam jakichkolwiek kontaktów z
mężczyznami, mimo, że strasznie ich potrzebuję. Chcialabym móc wrócic do domu
i zostac wysłuchaną, przytulona i dopieszczoną. To samo chciałabym ofiarowac
tez tej drugiej osobie.

Myslałam nad pójściem do psychologa, ale z doświadczenia to nie jest dobry
pomysł (3-4 lata temu leczyłam się z anoreksji i właściwie nadal boję się
nawrotu choroby przez całą sytuację).

Nie wiem co powinnam zrobic. Proszę, niech ktoś poradzi, bo chyba się pogubiłam :(

[jane-bond007]

no faktycznie masz ciezko teraz :( ale co robic - odeszly bliskie Ci
osoby, wiadomo smutek i żal
chlopak - tutaj to akurat nie ma tego zlego, lepiej wczesniej niz
pozniej, zapewnie sama dojdziesz niedlugo do takiego wniosku, szkoda
ze mieszkacie razem - moze zrob zalozenie ze do konca czerwca a
potem szukasz mieszkania na spółe z kolezankami
psycholog i choroba - nie chcesz nie idz, ale moze warto pogadac i
sie podbudowac? moze nie z psychologiem tylko z bratnia dusza?

dlaczego odmawiasz kontaktu z mezczyznami? boisz sie czegos? moze
takie wyjscie na pizze i luzna rozmowa bardzo by Ci sie przydala?

i rozumiem Twoje zapelnianie dnia - tez tak robilam

[e1982]

troszkę podobnie miałam...
Zmarł mój brat, chwilę później zostawił mnie facet (nie wiem do tej pory czemu), a miesiąc później obrona mgr...
Powiem tak-mi pomogli znajomi i rodzina-nie pozwolili zamknąć się w 4 ścianach-i jestem teraz szczęśliwa w jakiś tam sposób z tego...bo widzę jak osoby z podobnym doświadczeniem miały-ale osoby bez wsparcia...które zamknęły się..
myślę że kontakt z innymi jest ważny
pozdrawiam i trzymam kciuki

[pretensjaa]

> Zmarł mój brat, chwilę później zostawił mnie facet (nie wiem do
tej pory czemu)


Jak to nie wiesz czemu? Przepraszam, ale bawia mnie takie wypowiedzi.

[bertrada]

Idź do psychiatry. To mogą być początki jakiejś poważnej choroby np. depresji.
Dostaniesz leki, to poczujesz się lepiej. ;)

[ciasteczkowy_diabelek]

Przyznam, że nie chciałabym brac żadnych psychotropów.

Dziękuję za wsparcie.

Co do facetów, boję się, że każdy następny zrani mnie tak samo - zostawi. Boję
się zaufac, pokochac, a później znowu zostac sama.

Mam wsparcie w Mamie, ale ona mieszka 500 km ode mnie, dlatego takiego
fizycznego wsparcia nie mam, zresztą ona sama teraz nie czuje się najlepiej i to
właściwie ja pomagam jej jak tylko mogę.

[jane-bond007]

no ale jak sie spotkasz 2x to nie znaczy ze Cie zrani - a pomoc
moze ;)
fajnie spedzisz wieczor - posmiejesz sie, pogadasz o czyms ciekawym
spotkaj sie ;)

a lekow nie bierz, nie tedy droga - uwierz w siebie, uwierz ze sobie
poradzisz a pojdzie z gorki, zobacz - juz sa dluzsze dni ;)

[bertrada]

A jakbyś zachorowała na co innego, np niedoczynność tarczycy, to też nie
zażywałabyś hormonów? Zaburzenia psychiczne to takie same choroby jak każde
inne, tylko, że w przeciwieństwie do innych, dotyczą mózgu. W sumie co za
różnica czy źle wydzielany jest hormon czy neurohormon. Jedno i drugie czyni
spustoszenie w organizmie, jedno i drugie wpływa na nastrój i zachowanie i jedno
i drugie trzeba leczyć.

[ciasteczkowy_diabelek]

Tak, masz rację. Czasami faktycznie tabletki są najlepszym rozwiązaniem, ale nie
wiem czy na pewno w moim przypadku. Czy to az tak daleko zaszło?

A nie chcę się spotykac (i tu również mam na myśli koleżanki), bo nie mam na to
siły. Tu na studiach malo kto wie o śmierci Taty, bo nie umiem o tym opowiadac,
a jeśli zapytają co u mnie (z wieloma nie widziałam się od tej tragedii)
musiałabym powiedziec, bo nie mogłabym skłamac, że u mnie wszystko w porządku.

Zresztą, mam iśc, uśmiechac się i robic dobrą minę do złej gry jak to się
potocznie nazywa?

Jedyne co mnie trzyma na powierzchni, to Mama. Nie mogłabym jej tak skrzywdzic.

[bertrada]

Skoro nic Cię nie cieszy i na nic nie masz siły i wszystko sprawia Ci trudność,
to są to objawy depresji. A im wcześniej zaczniesz się leczyć tym leczenie
będzie skuteczniejsze i szybciej dojdziesz do siebie. Skoro ten stan trwa tak
długo, to nie ma co liczyć na cud, że samo przejdzie. Można jeszcze tylko liczyć
na cud, że się nie pogorszy.

[wisia78]

Jeżeli Mamam jest daleko, to sprobuj jak najczesciej widywac sie z
nia, a na miejscu porozmawiac z jakas bliską, zyczliwą osobą. Mysle,
ze wizyta u psychologa tez nie jest zlym rozwiazaniem, na pewno Ci
pomoze. Z czasem na pewno bedzie lepiej, bo to czas leczy rany..
Facetami na razie nie zawracalabym sobie glowy, skup sie na sobie
samej, daj sobie czas, wygadaj sie, wyzal, wyrzuc z siebie emocje.
Z calego serca Ci zycze, żebys z czasem lepiej sie czula.

[cloclo80]

Odpocznij bo się zarżniesz.

[wisia78]

Moze to formum Ci pomoze? forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?
f=847
Żałoba, strata, osierocenie

[ciasteczkowy_diabelek]

dziekuję za link - pisalam tam nawet, faktycznie forum pomocne, aczkolwiek
momentami jeszcze bardziej dołujące.

a co do lekarza - może ktoś z Was ma jakieś namiary na dobrego specjalistę, do
tego niedrogiego?

[wisia78]

Napisz z jakiego jestes miasta, wtedy bedie latwiej kogos polecic.

[bertrada]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=99&w=36038178

[ciasteczkowy_diabelek]

Jestem z Warszawy.

Dziękuję za link.

idz do psychologa i to szybko...

[eastern-strix]

...duzo sie wydarzylo, powinnas z kims pogadac, najlepiej z fachowce, ktory
pokaze, jak sobie radzic.

[stokrotka_beauty]

ja bym sie wyprowadzila. przeciesz mozna gdzies znalesc wspolokatorke.
wiem, bo sama kiedys musialam szukac. odwazna bylam, bo wspollokatorke przez
oglosenie w gazecie znalazlam, ale trafilam dobrze. nie namawiam Cie jednak do
tego. sama podejmij decyzje:)!

[fergie18]

właśnie bojąc się takiego stanu jak Twój nie jestem w stanie zakończyć mojego
obecnego związku ;/

[ciasteczkowy_diabelek]

Myślę, że tkwienie bez sensu w toksycznym związku jest jeszcze bardziej
wyniszczające.

Ja się zbieram w sobie, żeby zadzwonic do psychologa i się umowic.

Póki co, cały czas dużo pracuję, jestem bardzo zmęczona. I nie mam siły na nic :(

[li_lah]

kochana autorko, bylam w podobnej sytuacji z facetem. odpowiem krotko jestes
najbardziej nieszczesliwa wlasnie przez to, ze musisz z nim mieszkać. tez
mieszkalam z facetem i tez zwiazek rozpadl sie z jego winy, a mieszkalam z nim
przez nastepne 9 mscy--mocno mnie to unieszczęśliwilo, nie mial dosc klasy zeby
po tym wszystkim co zrobil sie wynieść, tez mieszkalam bo nie bylo mnie stac
placic tych horrendalnych kwot za wynajem. on mial prace bylo go stac, a mnie
nie, i nie hccial sie wyniesc bo tak bylo mu wygodniej.
wyprowadzil sie jak skoszztowal wolnosci pomieszkując 3 tyg w mieszkaniu
znajomych podczas ich nieobecnosci.. nareszczie mialam go z glowy,
odzylam,,,wlosy ktore mi powypadaly z nerwow juz nawet powoli odrastają..zrob
wszystko zeby sie go pozbyc z domu. a znastepnym zamieszkaj jak juz sie Tobie
oswiadczy, nie warto mieszkac z kazdym.

[ciasteczkowy_diabelek]

Dziękuję za dobre rady. Na pewno jest to rozwiązanie ku lepszemu, ale na razie
muszę to wytrzymac. Wiem, że to tylko dokłada mi zmartwień. Ale muszę zacisnąc
zęby i wytrzymac. Najśmieszniejsze, że moja Mama miała odentyczną sytuację, z tą
różnicą, że miała 2 lata więcej i była po ślubie, co tylko gorzko odżalowała
musząc się rozwieźc.

A wracając do mnie, obiecałam dzisiaj mojej koleżance, że poznam jej znajomego,
którego notabene zostawiła niedawno dziewczyna po latach związku.

Nie chcę za bardzo, nie mam ochoty, ale może to mi jakoś pomoże?

I może wiecie - jak pozbyc się podkrążonych oczu i tej szarej cery? Sen to za
malo - sypiam sporo godzin na dobę, nawet nie najgorzej, budzę się tylko kilka
razy na chwilę.

[ciasteczkowy_diabelek]

W sobotę miną 3 miesiące bez Taty, jest coraz gorzej. Właśnie upijam się winem i
płaczę. Mam tak bardzo dosyc życia.. ;(

[grassant]

Wpadłam w wir pracy, nauki (studiuję dziennie). W tygodniu wracam
późno do domu, na nic nie mam czasu. Chodzę na basen i aerobik.
Byleby tylko zapchac dziurę czasową i nie myślec.

??????????/

[moonbp]

Z głębi serca polecam książkę "Rozmowy Z Bogiem" Neal'a Donald'a
Walsch'a - jedyną drogą do zmiany, jest zmiana prespektywy. Nie o
książkę tu chodzi samą w sobie, lecz o rozważenie, że skoro jest
jak jest, to ma to przyczynę wprzyjętym światopoglądzie - na
przykład w przekonaniu, że życie to walka. Aby zmienić
doświaczenie, trzeba odmienić perspektywę. Książka, którą polecam,
może otworzyć świadomość na przekonanie, że skoro od tysiecy lat
ponawiamy te same doświadczenia, to może pora rozważyć, dopuścić do
siebie możliwość, że NASZ SYTSTEM PRZEKONAŃ JEST BŁĘDNY. Bez tej
odwagi, będziemy robić to samo przez kolejne tysiąclecia.
Niech ta książka będzie inspiracją, zaproszeniem. Nie świętą
księgą, w którą należ wierzyć na zasadzie indoktrynacji -
przeciwnie - zaproszeniem do odrzucenia wszystkiego, a następnie do
przemyślenia od nowa, SAMODZIELNIE:)
Jest w tym ogromna moc, diabełku oto moja propozycja, warto wydać
te 20-25 złotych, takie jest moje przekonanie. Z głębi
serca:))) ) )))
Wiem po sobie - bo też mam swe demony do zwalczenia. ALe teraz
wiem, że demony to nie demony, i nie ma z kim walczyć:)
Powtarzem raz jeszcze - nie masz w nic wierzyć. Tylko przeczytaj
coś, co nie ma nic wspólnego z naszymi codziennymi poglądami, a
następnie poczuj jaki jest Twój własny odzew. Ja tak zrobiłem:)

Pozdrawiam:)