Zmarł Czesław Miłosz

[mafik]

Tylko smutek i żal pozostał.

[urszulka_ma]

nie tylko...
zostały Jego słowa..
jak nasiona wysiane
ech życie...
tylko nasze nasiona przetrwają
niesione wiatrem...

[internautka20]

Sens


Kiedy umrę, zobaczę podszewkę świata.
Drugą stronę, za ptakiem, górą i zachodem słońca.
Wzywające odczytania prawdziwe znaczenie.
Co nie zgadzało się, będzie się zgadzało.
Co było niepojęte, będzie pojęte.
- A jeżeli nie ma podszewki świata?
Jeżeli drozd na gałęzi nie jest wcale znakiem
Tylko drozdem na gałęzi, jeżeli dzień i noc
Następują po sobie nie dbając o sens
I nie ma nic na ziemi, prócz tej ziemi?
Gdyby tak było, to jednak zostanie
Słowo raz obudzone przez nietrwałe usta,
Które biegnie i biegnie, poseł niestrudzony,
Na międzygwiezdne pola, w kołowrót galaktyk
I protestuje, woła, krzyczy.

Czesław Miłosz

[ich_bin]

W mojej ojczyznie,do ktorej nie wroce,
Jest takie lesne jezioro ogromne,
Chmury szeroki,rozdarte,cudowne
Panietam,kiedy wzrok za siebie rzuce.

I plytkich wod szept w jakims zmroku ciemnym,
i dno,na ktorym sa trawy cierniste,
Mew czarnych krzyk,zachodow zimnych czrwien,
Cyranek swisty w gorze porywiste.

Spi w niebie moim to jezioro cierni.
Pochylam sie i widze tam na dnie
Blask mego zycia.I to co straszy mnie,
Jest tam,nim smierc moj ksztalt na wieki spelni.

[cola30]

Jeżeli po śmierci dostanę się do Nieba, musi tam być jak tutaj, tyle że
pozbędę się tępych zmysłów i ocieżałych kości.
Zmieniony w samo patrzenie, będę dalej pochłaniał proporcje ludzkiego ciała,
kolor irysów, paryską ulicę w czerwcu o świcie, całą niepojetą mnogość
widzialnych rzeczy. (Cz. M.)

[szmaragdooka]

:((( ...

[oldpiernik]

Ktoś jeszcze o tym pamięta?

OLD

[zielka]

Oldzie, maly prezencik, bardzo mi sie podoba, wiec tusze, ze i tobie...:-)

butik.pl/b1/commodity?groupId=159524&l=pl

[ramon1]

zielka napisała:

> Oldzie, maly prezencik, bardzo mi sie podoba, wiec tusze, ze i tobie...:-)
>
> butik.pl/b1/commodity?groupId=159524&l=pl




oh, zielka..............

[zielka]

znaczy, ramonie, ze sie nie podoba? tzn. ja naprawde mysle, ze to przyjazny przedmiot jest, na koncu
podanego linka. nic obrazoburczego, przeciwnie, oswojenie. ale moze sie myle.

[sirius1]

Dostalem dzis tego maila:

http://www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20040819&id=my13.txt


W związku ze śmiercią Czesława Miłosza w prasie i innych mediach pojawiło się
wiele gloryfikujących opinii na jego temat. Często pochodzą one jednak od osób,
które nie zadały sobie trudu, aby zapoznać się z dorobkiem literata. Owi piewcy
skłonni są uznawać go nawet za pisarza wielce zasłużonego dla naszego Narodu.
Rodzą się zatem pytania: jaką rzeczywistą wartość posiadała twórczość tego
poety i jakie było prawdziwe oblicze noblisty? O wypowiedź na ten temat
poprosiliśmy prof. Jana Majdę, historyka literatury i metodyka z Uniwersytetu
Jagiellońskiego.

W swej książce zatytułowanej "Karol Wojtyła, Wisława Szymborska, Czesław
Miłosz", która ukazała się nakładem krakowskiego Wydawnictwa Zakonu Pijarów,
podjął Pan Profesor zagadnienia ważkie dla właściwej oceny częściowego bądź
całościowego dorobku literackiego tych trojga pisarzy. Co szczególne, dokonał
Pan w niej rzeczowej krytyki twórczości Miłosza pod kątem przejawów jego
niechęci względem Polaków, polskiego języka, historii, literatury i w ogóle
obsesyjnego wręcz dyskredytowania podstaw naszej narodowej tożsamości oraz
wyszydzania zasadniczego jej składnika, jakim jest rodzimy katolicyzm. Proszę
podać trochę szczegółów o tej awersji Miłosza do polskości.
- Od roku 1951, gdy Czesław Miłosz zrezygnował z pracy polskiego dyplomaty i
pozostał na emigracji, we wszystkich swoich książkach brutalnie zaczął
znieważać nasz kraj. Napisał wręcz, że "dla Polski nie ma miejsca na ziemi"
("Rok myśliwego"), "gdyby mi dano sposób, wysadziłbym ten kraj w powietrze"
("Rodzinna Europa"), to znów, że "Polska to Ciemnogród" ("Prywatne obowiązki").
Podobnych zniewag Polski w jego książkach jest dużo. Krytycznie ocenia on
wszystkie okresy naszej historii, zwłaszcza okres rozbiorów i hitlerowską
okupację - szydzi z patriotycznej postawy Polaków walczących o niepodległość.
Ot, chociażby jedna jego charakterystyczna wypowiedź odnosząca się do sytuacji
z 1939 roku, gdy Rosjanie zajęli Wilno: "Było mi żal tego miasta", ale "nie
doznałem niczego podobnego podczas podboju Polski przez Hitlera" ("Rodzinna
Europa"). Tu jasno widać, kim był ten noblista, deklarujący się wszędzie jako
Litwin. Można zresztą stwierdzić, że w swym stosunku do polskiego patriotyzmu
był konsekwentny. Na przykład w 1996 r. w "Tygodniku Powszechnym"
pisał: "patriotyzm i ojczyzna, czyli wartości zbiorowe. Jest mi to najzupełniej
obce"...

...ale nieobce było to wielkim twórcom polskiej literatury. Nasz wieszcz
Cyprian Kamil Norwid z pewnością inaczej pojmował te sprawy, skoro
napisał: "Ojczyzna jest to wielki, zbiorowy obowiązek". Czegoż jednak można
było wymagać i spodziewać się po człowieku, który wyznawał raczej "prywatne
obowiązki"...
- Trafna uwaga. Miłosz zresztą specjalnie nie krył, że ma inną niż Polska
ojczyznę, chciał bowiem pracować tylko dla swej ukochanej Litwy: "Los Litwy
mnie naprawdę obchodzi" ("Szukanie ojczyzny"). Wszystko, co polskie, było dla
tego noblisty tylko tematem-pretekstem do uprawiania literackiego szyderstwa i
dyskwalifikacji. W swojej pełnej antypolskich paszkwili książce "Prywatne
obowiązki" wyznaje szczerze swój chorobliwy stosunek do polskości: "Przyznaję
się, na 'polskość' jestem alergiczny". Natomiast o reprezentantach naszego
Narodu wyraża się nader obelżywie: "Polak musi być świnią, ponieważ się
Polakiem urodził". A w wierszu "Moja wierna mowo" ten Litwin-noblista tak
znieważa polski język: "Bo ty jesteś mową upodlonych,/ mową nierozumnych i
nienawidzących siebie bardziej niż innych narodów,/ mową konfidentów, mową
pomieszanych,/ chorych na własną niewinność".
Dyskwalifikuje też Miłosz całą naszą literaturę za jej patriotyczne treści,
uderzając zwłaszcza w jej filary - twórców tej miary co A. Mickiewicz, J.
Słowacki, C.K. Norwid, H. Sienkiewicz, S. Żeromski, S. Wyspiański i wielu
innych.

Wydaje się, że Miłosz najwięcej żółci wylał pod adresem naszych pisarzy w
swej "Historii literatury polskiej". Jak, jako historyk literatury i metodyk
kształcący przyszłych nauczycieli polonistów, a więc w pełnym tego słowa
znaczeniu znawca problematyki (w odróżnieniu od Miłosza, który był z
wykształcenia prawnikiem), ocenia Pan Profesor wartość tej książki? Czy
rzeczywiście można uznać ją za wyraz obiektywnego spojrzenia na dzieje naszej
literatury, czy raczej za zbiór osobistych i ferowanych stronniczo sądów i
wyroków?
- Ta książka jest dowodem na to, że Miłosz prawnik posiadał mentalność
prokuratora, a nie historyka literatury, toteż po prokuratorsku oskarżał naszą
literaturę, ale nie miał w tej dziedzinie fachowej wiedzy, więc wszystkie jego
oskarżenia były i są fałszywe. Miłosz mylił się zasadniczo w ocenie utworów
literackich, gdyż nie znał często podstawowych naukowych zasad ich
wartościowania. Z tego więc powodu kierował się w swych sądach jedynie
własnym "alergicznym" subiektywizmem, litewską awersją do polskości i urazami
wobec wielu polskich pisarzy, których stale potępiał za ich patriotyzm. Nie
miejsce tu, by szczegółowo zajmować się analizą książki, która pełna jest
niefachowych ujęć i niewłaściwych ocen dorobku naszych poetów czy prozaików.
Podkreślić jednak należy zdecydowanie, że jest ona przykładem niekompetencji i
awersji tego literata w ocenach polskiego piśmiennictwa, a także przykładem
jego patologicznego sobiepaństwa. Dlatego wskazane byłoby, żeby nauczyciele
poloniści nie posługiwali się w żadnej formie tym pseudopodręcznikiem, ponieważ
jest w nim zawartych dużo błędnych interpretacji literackiej twórczości naszych
pisarzy.

Opinie historyków literatury - a zatem najbardziej kompetentnych (w obszarze
zagadnień nas interesujących) reprezentantów środowiska naukowego - o awersji
Miłosza do Polaków i polskości są już dość ugruntowane, choć może nie objęły
jeszcze w dostatecznym stopniu szerszych kręgów społecznych. Przypuszczalnie
wielu naszych rodaków żyje wciąż w (jakże mylnym!) przeświadczeniu, że
ten "polski" noblista dobrze zasłużył się dla naszego kraju...
- Dobrze Pan to zauważył, bo istotnie przeważająca część naszego społeczeństwa
nie zapoznała się jeszcze z całą twórczością Czesława Miłosza i nie zna zarówno
jej walorów, jak i stron ujemnych, w tym jej antypolskich cech. A przyczyną
tego jest to, że gdy Miłosz zerwał stosunki z naszym krajem, za karę druk jego
książek był zakazany. Dopiero po przyznaniu mu Nagrody Nobla jego książki
powoli zaczęły się ukazywać w naszych księgarniach. Jako pierwsi czytali je
historycy literatury - z zawodowego obowiązku - i wielu z nich zaczęło pisać o
antypolskim buncie i awersji do polskości tego noblisty. Przytaczam ich oceny w
mojej książce. Natomiast zwykli czytelnicy początkowo rzadko kupowali książki
Miłosza czy naukowe opracowania o nim, bo w pierwszych latach naszej polityczno-
gospodarczej transformacji panowała u nas bieda, a książki były drogie.
Poważano tego noblistę tylko formalnie, bez poznania jego twórczości. Po
ukazaniu się mej książki "Karol Wojtyła..." zapraszano mnie na spotkania
autorskie do kilku miast - wtedy zauważyłem, że rzadko kto czytał książki
Miłosza. Nawet nauczyciele poloniści znali najczęściej tylko kilka lekturowych
wierszy i byli zaskoczeni, gdy mówiłem o awersji Miłosza do polskości.

Przygotowując swą pracę o Miłoszu, zadał sobie Pan Profesor trud zapoznania się
ze wszystkimi utworami tego pisarza. Jak zatem, jako historyk literatury,
ocenia Pan wartość twórczości autora "Pieska przydrożnego"?
- Zarówno przedwojenna, jak i emigracyjna poetycka twórczość Czesława Miłosza
stała na dość dobrym poziomie, ale nie to stało się głównym bodźcem do
przyznania mu literackiej Nagrody Nobla. Przyczyną tego był jego bunt przeciw
komunizmowi: zerwanie z PRL-em i wydanie antysocjalistycznych w swej wymowie
książek - "Zdobycie władzy" i "Zniew