Czy warto ... ?

[Gość: katarek]

Nie mam już siły...gubię się w swoich myślach...
Czy ludzie są warci śmierci innych?
Czy warto umierać w imię miłości...?
Nie rozumiem, nic nie rozumiem...dlaczego?
Błagam niech mi ktoś pomoże...!
Moja najlepsza przyjaciółka, próbowała odebrać sobie życie...na szczęście
żyje...a może na nieszczęście..?
Zrobiła to dla Niego... dla DUPKA który zostawił Ją dla jakiejś małolaty...a
może miał prawo..?
Skoro przestała być dla Niego ważna, skoro Jej nie kochał, może miał prawo
odejść...?
Ale Ona..? czemu to zrobiła ?
Dlaczego ludzie tak postępują, czy życie jest naprawdę tak niewiele warte..?
Ona...piękna...młoda...zawsze uśmiechnięta...
Przecież była taka silna...a może Jej miłość była silniejsza...?
Przecież ludzie radzą sobie...są silni.. nie raz przeżywają zawody miłosne...
A Ona..? zawsze była silniejsza ode mnie, stawiała czoło wszystkim
przeciwnością...a teraz...?
Słabość...? Chwila słabości...?
Żyje...ale czy chce żyć...?
Mimo, że siedziałam z Nią całą noc...
Nie mogę patrzeć prosto w Jej oczy...spuchnięte...sine i zapadnięte...
Dlaczego ja czuje teraz do Niej wielki żal...? Wręcz nienawidzę...?
To egoizm...?
Przecież zawsze była moją podporą...razem płakałyśmy...razem się śmiałyśmy...
Ehhhh
I po co ja to wszystko piszę...?

[anais_nin]

nie zadawaj pytania "czy warto..?", to jest silniejsze od człowieka a człowiek
wbrew pozorom jest bardzo słaby. Wiesz, ona się z tego powolutku otrząśnie,
mój przyjaciel tez próbował, teraz wiem że nigdy więcej nie spróbuje, on tez
to wie, pozostawiło to w nim trwały ślad, zyje trochę dla siebie, boi się
wpuscić kogos do środka...bo tam wszystko jeszcze z kruchej porcelany którą
misternie zlepiał...po tym wszystkim.
Widzisz...często tak jest że jestesmy za blisko kogoś by cos zobaczyć..Twoja
przyjaciółka wcale nie była i nie jest silna, ubrała się w uśmiech by
przetrwać jakieś wewnętrzne lęki...to pomaga w tym sensie że nie musimy nic
nikomu tłumaczyc, bo nikt nie widzi smutku, tak jest łatwiej , ale kula w
środku rośnie..i jest coraż ciężej..
gdyby ktoś na mnie spojrzał z boku, zobaczył by dziewczynkę o twarzy aniołka,
jak niektórzy twierdzą z najpiękniejszym uśmiechem..a prawda jest taka ze
wiele czasu potrzebowałam by wyleczyć duszę po toksycznym związku, od kilku
miesięcy nie mam napadówc potwornego wewnętrznego bólu..farmakologia nie jest
już potrzebna....słyszę śpiew ptaków, rozumiem czytane słowa, ja miałam
szczęście bo ktoś mnie zaprowadził do lekarza od duszy...i z jego pomocą
przywrócono mi...to wszystko kim byłam..PRZED...teraz jest mi
dobrze...teraz..mozna powiedziec że jestem silna...i wierz mi, nikt nigdy się
nie domyslił...że byłam słaba...ze kazdy dotyk szorstkiego życia sprawiał że
spadałam w dół..cały czas z uśmiechem na ustach, bo to była broń..bo nie
chciałam by ktoś pytał..i nie pytali..bo byłam "ta ŁADNA" i przecież "MIAŁAM
WSZYSTKO"..
moze to troszkę coś wyjasni..nie wiem..

[Gość: katarek]

Dziekuje za te słowa...
Ale ja naprawdę nadal nie wiem czy warto...
Czy warto dla kogoś (przez kogoś) umierać...?
I to w ten sposób?
przeciez Ona nic w ten sposób nie osiągnęła..
Ale..
Dalczego, ja mam do Niej wciąż żal...dlaczego...?

[_k2_]

A moze warto ,czasami sie zastanawiam co jest po drugiej stronie moze tam nie
ma trosk klopotow moze tak naprawde tam jest lepiej .Czy zycie jest tego warte
zeby je przezyc .Czy czlowie staje sie morderca zabijajac siebie czy odkrywca
ja sadze zeby to zrobic trzeba byc naprawde odwazny ja chyba bym nie potrafil
ale kreci mnie to czasami zeby zrobic ten jeden krok ale nie dlatego ze ktos
ze cos poprostu tylko dla checi odkrycia czegos nowego pojscia tam teraz i
czekac na reszte ludzi ktorzy i tak tam kiedys dotra pozdrawiam nie lam
sie ,a z drugiej strony mowia jak raz targniesz sie na zycie to bedziesz to
robic do skutku

[nasza_maggie]

Katarek,

czekam na maila, mam duzo do powiedzenia na ten temat...
z posta wynika ze jej sie nie udalo....?

sciskam
Maggie.

[zakatarzona]

nie maggie, nie udalo sie jej...
ale czy nie bedzie próbowała jeszcze raz?
czuje sie taka bezradna nie wiem jak jej pomóc...
przecież On jest najważniejszy...
a Ona? jej życie?
wiem ze trudno zapomnieć gdy sie bardzo kocha...
ale czy to powód żeby odbierać sobie to co mamy najcenniejszego, życie?

[Gość: znam ten bol!]

Kochany Katarku.
Po przeczytaniu Twego posta, pomyślałam :" nie wiem , co mozna by jej
powiedzieć". I wtedy przypomniałam sobie wiersz , który kiedyś po podobnym
przezyciu napisałam, przeczytaj proszę i wybacz , że w takiej chwili ja tylko
tak potrafię, ale może on da Ci odpowiedż:

***
Pragnę - powiedział zawieszony nad jestem;
Miłuję - powiedział w piekle nienawiści;
Wybaczam - powiedział w szale cierpienia;
Wierzę - powiedział , gdy wiara załamywała
ręce.

Ileż ponad siebie!

Naucz tej drogi niezwykłej,
Kiedy mnie nie ma, choć jestem,
Kiedy kocham, gdy pusto wokół,
Kiedy nienawidzę, bo brak,
Kiedy nie wierzę, bo się nie spełni.

Ileż dla siebie!

Znam ten ból

[zakatarzona]

Gość portalu: znam ten bol! napisał(a):

> Kochany Katarku.
> Po przeczytaniu Twego posta, pomyślałam :" nie wiem , co mozna by jej
> powiedzieć". I wtedy przypomniałam sobie wiersz , który kiedyś po podobnym
> przezyciu napisałam, przeczytaj proszę i wybacz , że w takiej chwili ja tylko
> tak potrafię, ale może on da Ci odpowiedż:
>
> ***
> Pragnę - powiedział zawieszony nad jestem;
> Miłuję - powiedział w piekle nienawiści;
> Wybaczam - powiedział w szale cierpienia;
> Wierzę - powiedział , gdy wiara załamywała
> ręce.
>
> Ileż ponad siebie!
>
> Naucz tej drogi niezwykłej,
> Kiedy mnie nie ma, choć jestem,
> Kiedy kocham, gdy pusto wokół,
> Kiedy nienawidzę, bo brak,
> Kiedy nie wierzę, bo się nie spełni.
>
> Ileż dla siebie!
>
> Znam ten ból

Cóż mogę powiedzieć?
dziekuje...
to piękne...pełne wiary...

Katarek

[wilga_]

to dziwne, że akurat teraz to przeczytałam. obawiam się, że to co mogłabym ci
odpowiedzieć i opowiedzieć jest też smutne. ale może warto jeśli to twoja
przyjaciółka. jeśli chciałabyś posłuchać, powiedz. pozdrawiam serdecznie. i
trzymaj się. wilga

[Gość: katarek]

wilga_ napisała:

> to dziwne, że akurat teraz to przeczytałam. obawiam się, że to co mogłabym ci
> odpowiedzieć i opowiedzieć jest też smutne. ale może warto jeśli to twoja
> przyjaciółka. jeśli chciałabyś posłuchać, powiedz. pozdrawiam serdecznie. i
> trzymaj się. wilga


dziekuje, za wczorajszą rozmowę .
ale obawiam się że ja Jej nie pomogę..
Ona do nikogo się nie odzywa..milczy..nie rusza sie..ma obłęd w oczach...
ale dziekuje..

[Gość: pin]

katarku...ona ma ciebie, jestes jej przyjaciolka jak twierdzisz, przyjazn
sprawdza sie wlasnie w takich momentach. To, ze jestes przy niej, z nia, obok
niej.Nic to, ze ona sie nie odzywa, ze obled w oczach ma...nic to. Badz z nia,
nawet gdy milczy, gdy slowa zamienic nie chce, badz i wytrwaj.......to pomaga.

[Gość: katarek]

Gość portalu: pin napisał(a):

> katarku...ona ma ciebie, jestes jej przyjaciolka jak twierdzisz, przyjazn
> sprawdza sie wlasnie w takich momentach. To, ze jestes przy niej, z nia, obok
> niej.Nic to, ze ona sie nie odzywa, ze obled w oczach ma...nic to. Badz z
nia,
> nawet gdy milczy, gdy slowa zamienic nie chce, badz i wytrwaj.......to pomaga.


dziękuje,
potrzebowałam słów..słów które dadzą mi siły..
boję sie ją strace..
ją..wyjątkową..
teraz ja czuję się taka słaba..czuję jakby ziemia uciakała mi spod nóg..
że ja nic nie mogę poradzić...
eeeeh

pozdrawiam..

[sirius1]

kazdy jest twardy ale przychodzi czas gdy dalej isc nie ma sily
kropla przepelnia kielich i wtedy mgla przed oczami zapominamy
o tych ktorzy o nas mysla nic sie wtedy nie liczy tylko chcemy
odejsc i odpoczac zostawiajac wszystko
Moj dobry przyjaciel odszedl kiedys...

[ireo]

Czytam ten watek od początku z dużym przejęciem.
Nic nie dopisywałem, bo niewiele jest do dodania, może tylko to, że wg mnie do
samobójstwa dochodzi w wyniku złudzenia, że człowiekowi będzie po nim lepiej,
bez względu na to, czy ktoś się po samobójczej śmierci spodziewa dalszego
lepszego życia czy zupełnego zakończenia istnienia – moim zdaniem w obu
wypadkach jest to zły pomysł i zdecydowanie nie warto.

Ale zainteresował mnie jeszcze żal do przyjaciółki i to, skąd on się bierze.
Znam ten żal, a nawet mogę powiedzieć, że złość. Kiedy na oddział przywożono
osoby po próbach samobójczych, na ogół początkowo nieprzytomne, czuło się
czasem wręcz wściekłość na te osoby. Zapewne dlatego, że wielu ludzi starało
się im pomóc, często z dużą ofiarnością i wysiłkiem (oczywiście nie zawsze,
wiecie jak jest w medycynie i ratownictwie, różni są ludzie, ale przeważnie
tak) a wysiłek ten spowodowany był wyłącznie wolą tego, kto chciał się zabić, i
często później miał jeszcze pretensje, że się go (albo ją) odratowało.
Wprawdzie starałem się nie mieć na takie rzeczy względu i postępować z nimi
tak, jak z każdym cierpiącym chorym, ale niekiedy jakieś negatywne uczucia się
we mnie pojawiały. Mam na myśli zwłaszcza przypadki usiłowania samobójstwa z
nieświadomym udziałem innych ludzi, np. umyślnie spowodowany wypadek z
dodatkowymi ofiarami albo to, że ktoś wybiega na tory i przejeżdża go pociąg, a
potem maszynista musi się długo leczyć z depresji i, powiedzmy, traci pracę.
Samobójca nie myśli o maszyniście, ani o lekarzu, któremu może umrze inny
pacjent w czasie, kiedy będzie ratował tego samobójcę, i to jest egoistyczne.
Obchodzi go głównie to, że trzeba się zabić i jak to zrobić, i czasami jeszcze
to, że inni po śmierci będą żałować, że odszedł.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że człowieka w głębokiej rozpaczy mogą inne
sprawy nie interesować, ale jednak nie wzbudza to we mnie sympatii, nawet mimo
głębokiego współczucia. Myślę, że pacjentów-samobójców często się nie lubi,
właśnie z tych powodów. Spotykałem się ze skrajnymi opiniami, że nie należałoby
ich wcale leczyć - oczywiście ich nie podzielam, ale zwracam uwagę na fakt, że
samobójstwo nie dotyczy tylko samobójcy, wbrew temu, co mu się być może wydaje.
Dla bliskich jest to też zwyczajny zawód uczuciowy – jak to, tak się po prostu
na wszystko wypiął i zabił się? Przecież pomógłbym mu, gdybym tylko wiedział,
że chce to zrobić...

Na ogół się o tych aspektach nie mówi, bo to się wydaje nieeleganckie –
przecież człowiek cierpi (albo już nie żyje), ma się intencję to uszanować
itd., ale sądzę też, że człowiek ma prawo także do gniewu na (niedoszłego)
samobójcę, poza smutkiem i współczuciem, które łatwiej można w sobie
zaakceptować.

[Gość: medi2002]

Swiete slowa ireo...

[Gość: katarek]

ireo napisał:

> Czytam ten watek od początku z dużym przejęciem.
> Nic nie dopisywałem, bo niewiele jest do dodania, może tylko to, że wg mnie
do
> samobójstwa dochodzi w wyniku złudzenia, że człowiekowi będzie po nim lepiej,
> bez względu na to, czy ktoś się po samobójczej śmierci spodziewa dalszego
> lepszego życia czy zupełnego zakończenia istnienia – moim zdaniem w obu
> wypadkach jest to zły pomysł i zdecydowanie nie warto.
>
> Ale zainteresował mnie jeszcze żal do przyjaciółki i to, skąd on się bierze.
> Znam ten żal, a nawet mogę powiedzieć, że złość. Kiedy na oddział przywożono
> osoby po próbach samobójczych, na ogół początkowo nieprzytomne, czuło się
> czasem wręcz wściekłość na te osoby. Zapewne dlatego, że wielu ludzi starało
> się im pomóc, często z dużą ofiarnością i wysiłkiem (oczywiście nie zawsze,
> wiecie jak jest w medycynie i ratownictwie, różni są ludzie, ale przeważnie
> tak) a wysiłek ten spowodowany był wyłącznie wolą tego, kto chciał się zabić,
i
>
> często później miał jeszcze pretensje, że się go (albo ją) odratowało.
> Wprawdzie starałem się nie mieć na takie rzeczy względu i postępować z nimi
> tak, jak z każdym cierpiącym chorym, ale niekiedy jakieś negatywne uczucia
się
> we mnie pojawiały. Mam na myśli zwłaszcza przypadki usiłowania samobójstwa z
> nieświadomym udziałem innych ludzi, np. umyślnie spowodowany wypadek z
> dodatkowymi ofiarami albo to, że ktoś wybiega na tory i przejeżdża go pociąg,
a
>
> potem maszynista musi się długo leczyć z depresji i, powiedzmy, traci pracę.
> Samobójca nie myśli o maszyniście, ani o lekarzu, któremu może umrze inny
> pacjent w czasie, kiedy będzie ratował tego samobójcę, i to jest egoistyczne.
> Obchodzi go głównie to, że trzeba się zabić i jak to zrobić, i czasami
jeszcze
> to, że inni po śmierci będą żałować, że odszedł.
>
> Oczywiście zdaję sobie sprawę, że człowieka w głębokiej rozpaczy mogą inne
> sprawy nie interesować, ale jednak nie wzbudza to we mnie sympatii, nawet
mimo
> głębokiego współczucia. Myślę, że pacjentów-samobójców często się nie lubi,
> właśnie z tych powodów. Spotykałem się ze skrajnymi opiniami, że nie
należałoby
>
> ich wcale leczyć - oczywiście ich nie podzielam, ale zwracam uwagę na fakt,
że
> samobójstwo nie dotyczy tylko samobójcy, wbrew temu, co mu się być może
wydaje.
>
> Dla bliskich jest to też zwyczajny zawód uczuciowy – jak to, tak się po p
> rostu
> na wszystko wypiął i zabił się? Przecież pomógłbym mu, gdybym tylko wiedział,
> że chce to zrobić...
>
> Na ogół się o tych aspektach nie mówi, bo to się wydaje nieeleganckie –
> przecież człowiek cierpi (albo już nie żyje), ma się intencję to uszanować
> itd., ale sądzę też, że człowiek ma prawo także do gniewu na (niedoszłego)
> samobójcę, poza smutkiem i współczuciem, które łatwiej można w sobie
> zaakceptować.


dziekuje...
ale ja i tak nadal tego nie rozumiem, nie mieści się to w mojej małej głowie...
przeciez ona po odejściu "ukochanego" nie została sama...miała nas...rodzine i
przyjaciół...ja wiem ze zawód miłosny boli, ale trzeba to wytrwać...
siedzę przy niej całymi nocami...ona wogóle sie nie odzywa, nie reaguje...a w
jej oczach jest ta przerażająca pustka...
to straszne ale miałabym ochotę poprostu jej "walnąć" i wykrzyczeć to wszystko
co we mnie siedzi...

[Gość: Krakus]

Zakatarzona jak cię czytam to się zastanawiam nad sensem ...
Jak masz problemy emocjonalne i życie cie wkurza, popełnij samobójstwo.
Poderżnij sobie żyły lub skocz z bloku na głowę:)))

[Gość: sirius]

Gość portalu: Krakus napisał(a):

> Zakatarzona jak cię czytam to się zastanawiam nad sensem ...
> Jak masz problemy emocjonalne i życie cie wkurza, popełnij samobójstwo.
> Poderżnij sobie żyły lub skocz z bloku na głowę:)))
>

ciebie krakus wyrwac jak chwasta mam ochote

[zakatarzona]

Gość portalu: Krakus napisał(a):

> Zakatarzona jak cię czytam to się zastanawiam nad sensem ...
> Jak masz problemy emocjonalne i życie cie wkurza, popełnij samobójstwo.
> Poderżnij sobie żyły lub skocz z bloku na głowę:)))
>

Wedle Pana życzenia..

[pwrzes]

Gratuluje zdolnosci do czytania ze zrozumieniem. Ig Nobla dla tego pana.

Mors

[Gość: wilga]

to bardzo mądre słowa ireo i zgadzam się z nimi. ale nie uwzględniają jednego:
często ogromnego bólu, z którym niektórzy z nas nie umieją sobie poradzić. mam
na myśli ból psychiczny, którego często przez wiele miesięcy nie można uleczyć
bo np. coś lub ktoś go podsyca. nie uwzględniają samotnych wieczorów i nocy,
które może o 2 są najgorsze, bo daleko do rana i wciąż takie ciemne, nie
uwzględniają kolejnego samotnego weekendu, bo on/ ona znowu nie może
przyjść ..cokolwiek, nie uwzględniają zrujnowanych planów i marzeń,
bezsilności, kolejnych wymówek, kolejnych złamanych obietnic, egoizmu drugiej
strony i wielu innych rzeczy o których nie mam pojęcia. nie wiem, ja to tak
sobie próbuję tłumaczyć. niektórzy robią to nie krzywdząc innych, w
zamnknięciu, radykalnie, bo nie chcą aby im się nie udało.i ja sobie tłumaczę,
że mieli powód, i ten powód był dla nich najważniejszy w świecie, nie nam to
oceniać. chyba powinniśmy uszanować taką decyzję.szczególnie jeśli nic już
innego nie można zrobić. a ten nasz żal i ból? pewnie i tak jest mniejszy niż
ten ich, na moment przed...

[lew_]

hallo !...no ja mysle ze ktos kto sie sam proboje zabijac jest przede
wszystkim thorzem...a zaraz potem pol wariatem ..bo normalne jest ze kazdy sie
smierci boi..i takze wiekszasc ludzi nie ma do tego czynu
zrozumienia ..pamietam fakt z mojego miasta kiedy samobojca ..wlazl na dzwigary
mostu na Renie(niemcy)..i policja zatrzymala ruch i sprowadzli psychologa
itd...po godzinie duzo osob przygladajacych sie temu zaczelo wolac...Skocz
wreszcie ,,,my chcemy dalej jechac...i facet zeskoczyl do renu z wysokosci 25
metrow ..ale go odratowali...jak wyszedl z e szpitala dostal rachunek do
zapalcenia za akcje policji i strazy pozarnej.Mysle ze wiekszysc tych
samobojcow byc moze nie proboje sie naprawde zabic ..chca zwrocic tylko uwage
na siebie ..a ci co sie zabijaja naprawde to jest pewny procent ...ze liczyli
na to ze zostana odratowani ...ale sie nie udalo...lew_