Płyta Jacka Oltera

[cze67]

Niezwykły projekt:
sklep.serpent.pl/opis.php?lang=&id=12058
chyba się skuszę...

[glebogryzarka1]

Przesłuchałem całość i to jest mocno nudnawe. Wybijają się Ludzie, Brylewski z
Pawlakiem, Grzegorz Nawrocki i Skalpel. Reszta - typowy przeintelektualizowany
jass, dużo klarnetu Mazzolla - trzeba to lubić, ja nie wchodzę. A bębny brzmią
tak słabo, że Olter się w grobie przewraca.

[aimarek]

glebogryzarka1 napisał:

> dużo klarnetu Mazzolla - trzeba to lubić, ja nie wchodzę

Heh, a z tego co stoi na stronie wynika że klarnet Mazzolla jest w jednym
kawałku tylko. Poza tym Mazzoll bos.

[glebogryzarka1]

Ja ten cholerny instrument wszędzie na tej płycie słyszę - autosugestia pewnie,
jest jass, musi być klarnet Mazzolla.
Zainteresowanych barzo przepraszam, pojechałem jak Mateusz Ligocki.

Recenzja Sankowskiego

[cze67]

Posmiertna płyta Jacka Oltera
Robert Sankowski

Mówili o nim: talent wszech czasów, muzyczny geniusz. W pięć lat po tragicznej
śmierci Jacka Oltera swoje partie do solowych nagrań trójmiejskiego perkusisty
dopisali i dograli Możdżer, Trzaska, Tymański i czterdziestu innych muzyków

Olter współtworzył słynną scenę yassową, która w połowie lat 90. odmieniła
oblicze polskiej muzyki improwizowanej. Związany przede wszystkim z jazzem
potrafił odnaleźć się praktycznie w każdej stylistyce. Nagrywał muzykę filmową -
był w zespole, który zarejestrował kompozycje napisane przez Zbigniewa
Preisnera do filmu "Skaza". Ale pracował też z funkową grupą Groovekojad.

Perkusję traktował jak instrument melodyczny. Podobno potrafił zagrać nawet na
odpowiednio zestrojonych garnkach. Padały mocne określenia: najlepszy polski
perkusista, muzyczny geniusz. - Jacek grał w sposób zorganizowany, sensowny,
świeży. Tryskał energią i talentem - wspomina Tymon Tymański, z którym Olter
nagrał kilkanaście płyt.

Urodzony w 1972 r. w Pile Olter grał na perkusji już jako sześciolatek. Po
muzycznej podstawówce po dalszą naukę przyjechał do Gdańska. To wtedy poznał
Leszka Możdżera, Jerzego Mazzola, Mikołaja Trzaskę, Tymańskiego. Z tym ostatnim
występował praktycznie w każdej tworzonej przez niego formacji. - Wtedy nie
umiałem grać jazzu - śmieje się Tymon. - Gdyby nie Olter, nie byłoby tego
całego yassu. Dobry bębniarz robi cały zespół. Tak było z Jackiem. To on
nauczył nas wszystkich grać.

Olter grał z Tymonem w Miłości, Trupach i Kurach (także na niezapomnianej
płycie "Polovirus"). Już bez Tymańskiego, ale za to z Trzaską i Olem Walickim -
w Łoskocie. Jego talent doceniali wielcy światowego jazzu: po Jazz Jamboree w
1993 r. jammował z Donem Cherrym. Trzy lata później razem z Miłością
towarzyszył na polskiej trasie koncertowej Lesterowi Bowiemu. Efektem ich
wspólnych występów jest płyta "Talkin' about Life and Death".

Fantastycznie rozwijający się talent złamała choroba psychiczna. Jacek coraz
bardziej pogrążał się w swoim własnym świecie. 6 stycznia 2001 r. popełnił
samobójstwo.

Największym marzeniem Oltera była solowa, nagrana pod własnym nazwiskiem płyta.
To marzenie spełnia się dopiero teraz. "Jacek Olter" to projekt multimedialny -
w albumie znalazły się zdjęcia, wypowiedzi przyjaciół i krytyków. Jest także
DVD z dokumentującym wzlot i upadek Jacka świetnym filmem dokumentalnym
Krystiana Matyska, który w ubiegłym roku zdobył Srebrnego Lajkonika na
Krakowskim Festiwalu Filmowym.

"Jacek Olter" to na polskim rynku fonograficznym przedsięwzięcie bez
precedensu. W projekcie wzięło udział ponad 40 muzyków. Są wśród nich dawni
przyjaciele Jacka, z którymi nieraz zdarzyło mu się pracować: Możdżer, Trzaska,
Tymański. Są i tacy, z którymi pracował tylko okazjonalnie albo nie zagrał
nawet jednej nuty - jak Robert Brylewski czy duet Skalpel. Pod okiem producenta
Piotra Pawlaka dopisali i dograli swoje partie do solowych nagrań Jacka, które
pozostały po jego sesjach z 1999 r.

Dzięki nowoczesnej technice nagraniowej powstały kompozycje, które zaskakują
świeżością. Dominuje mocno improwizowany jazz, pobrzmiewa też awangardowa
muzyka współczesna ("U boku królowej" Tomasza Gwicińskiego), hip-hop ("Brother
on the Drum" Dariusza Makaruka), utwory zabarwione reggae ("1996" Brylewskiego)
czy nawet postrockiem ("Pływa w płynie myślowym" Anny Nawrockiej).

Ich kręgosłupem jest zawsze perkusja Oltera. Czasem nerwowa, czasem transowa,
zawsze hipnotyzująca. Emanująca życiem. Jakby Olter siedział podczas tych sesji
za instrumentem. - Jestem dumny, że ta płyta w końcu się ukazała. Wreszcie ktoś
ulał Jackowi pomniczek. To wielka radość dla nas wszystkich - mówi Tymański.

Różni wykonawcy, "Jacek Olter", Polskie Radio

[jazzfoxy]

Ciekawa jestem jak Wam sie ta plyta podoba? Ja jeszcze nie sluchalam jej w
calosci, w jazz radiu daja jej fragmenty.