wada genetyczna płodu i aborcja

[lolala1]

Czekam na wyniki badania prenetalnego ale na 99% jest uszkodzony płód.
zdecydowaliśmy z mężem że raczej usuniemy ciążę ze wskazaniem medycznym. Czy
któraś z was była w podobnej sytuacji? Nurtuje mnie też sprawa Kościoła. Czy
nawet jak jest poważne uszkodzenie płodu to nie wytłumaczenie przy spowiedzi?

[blanqua]

Dla Kościoła nie ma wytłumaczenia aborcji.
Kościół naucza, że szczegolnie dziecko chore, upośledzone, niepelnosprawne ma
prawo do życia i do troski.
Tak więc żadna wada genetyczna nie jest wg Koscioła powodem do aborcji
proszę, sprawdź pocztę gazetową, napisałam do CIebie
Blanka

[malomi]

Witaj,
przeszłam przez to samo, jak wiele innych kobiet. Tutaj znajdziesz osoby w
podobnej sytuacji:
www.dlaczego.org.pl/forum/view.php?bn=nowe_infoterminacja&key=1113300952
Nikt, kto nie stanął przed taką decyzją nie zrozumie tej tragedii.
Pozdrawiam

[blanqua]

Chciałabym tylko zaznaczyć, że czym innym jest ewentualna terminacja ciązy w
sytuacji kiedy dziecko nie ma szansy na życie jest śmiertelnie chore (tak jak
Twoje Malomi...) a czym innym usunięcie dziecka o odmiennym układzie
chromosomów, z wadą genetyczną... Bo dzieckoa z wadą genetyczną, z takim
rodzajem uszkodzenia może przecież żyć...
Dla Kościoła nie ma różnicy między tymi dwiema aborcjami
Ale róznica moralna, etyczna jest jednak...

[madzia1708]

co Ty bys zrobiła?

[malomi]

Zgadzam się z Tobą, jednak nie mogę nikomu, kto staje przed taką decyzją
powiedzieć zrób to/ nie rób tego.To jest zbyt duża odpowiedzialność. Mogę
jedynie powiedzieć jak się dalej żyje, co się czuje itd.

[blanqua]

Malomi w całości sie z Tobą zgadzam. To dobrze, że pokazujesz konsekwencje
czynów. Ale chodzi mi o to, aby uświadomić, że czym innym jest aborcja kiedy są
wady letalne a czym innym kiedy tylko odmienność genetyczna.
Co zrobiłabym w tej sytuacji. Urodziła ponieważ:
a) jestem na forum Dar Życia i wiem jak świetnie może przebiegać rozwój dzieci
chorych genetycznie
b) moje sumienie nie zniosłoby takiej decyzji o pozbawieniu drugiej istoty życia
c) nic nie można powiedzieć na pewno a medycyna stwierdza jedynie fakty
natomiast nie prognozuje indywidualnego rozwoju
d) sama miałam być niesamodzielna kaleką, z której nic nie bedzie do tego
stopnia, że mój ojciec przerażony tą wizją zwiał co prędzej. tymczasem jestem
samodzielną, wykształconą, pracującą kobietą
e) jako nauczyciel wiem, że kariotyp to nie wszystko. Pracuję z osobami
zdrowymi, uczniami o prawidłowym kariotypie, z których jednak ani inni ludzie
ani społeczeństwo pożytku nie ma i mieć nie będzie.
f) poznałam natomiast ludzi chorych o wadach genetycznych,z którymi jest wręcz
przeciwnie
g) dzięki wykształceniu wiem o ogromnym potencjale rozwojowym tkwiącym w
dzieciach z wadami genetycznymi
Blanka

[malpolid]

To jest trudna sytuacja.
Czasem jednak się zdarza, że dziecko , które rodzi się zdrowe ulega wypadkowi i
staje się niepełnosprawne. Co w takim przypadku?
Dziecko jest dziecko.
Dużo wiary i cierpliwości życzę.

[reniatoja]

malpolid napisała:

> To jest trudna sytuacja.
> Czasem jednak się zdarza, że dziecko , które rodzi się zdrowe ulega wypadkowi
i
> staje się niepełnosprawne.

No ale co ma piernik do wiatraka, że tak powiem? Ulec wypadkowi i stać się
niepełnosprawnym może też osoba dorosła a nawet starzec dwa dni przed śmiercią.
Po co to pytanie? Jednak zawsze człoweik ma nadzieję na zdrowie swoje i swoich
najbliższych. Zaś sytuacja, gdy z góry wiadomo, ze tego zdrowia nie bedzie jest
zupełnie inna (jak mniemam, bo dzieki Bogu nie stawałam przed takim dylematem
nigdy)i nie ma sensu robić takich porównań.

> Co w takim przypadku?

A co, chyba nie spodziewasz się, ze ktoś powie eutanazja. Wiadomo - miłość,
leczenie i opieka.

[coolaga1]

Nie wiem czy bierzecie pod uwage przyszlosc dziecka. Co z takim dzieckiem
stanie kiedy was na tym swiecie zabraknie. To bardzo trudna decyzja. Ja zycze
Ci, zeby wyniki badan prenatalnych pokazaly, ze plod nie wykazuje zadnych wad.
Trzymam kciuki.

[agamama123]

Cóz... bardzo trudne pytanie...
Mam synka z ZD. Był tym wyczekanym dzieckiem... miał byc doskonały...
Na drugie dziecko zdecydowałam sie po 2 latach z Kacprem u boku. Bo okazało się,
ze Zespół Downa to nie tragedia. Da się z tym zyć. W drugiej ciąży zrobiłąm
amniopunkcje choc wiedziałam, ze w razie czego ciąży nie usunę. I urodził się
Bartuś. Dziecko z prawidłowym kariotypem... a mimo to z cechami dysmorfii
twarzy...Powtórne badania jego i nas nic nie wykazały... A synek nie rozwija sie
prawidłowo...
Po 2 latach wpadka i ZDROWE dziecko! Wreszcie!
Ale gdy myslę o starszakach zastanawiam się czy gdybym wiedziała wcześniej,
gdybym miała szanse wyboru to czy moje życie teraz wygladałoby inaczej... I
wtedy przypominam sobie chwilę gdy mój synek miał 7 tygodni i lekarz powiedział,
ze on umiera... Wtedy przytuliłam do siebie maluszka i błagałam żeby BYŁ. Z ZD,
z wieloma innymi problemami ale żeby był...
Ty musisz tą decyzję podjąc sama. bez względu jak zadecydujesz jej konsekwencje
będziesz ponosić do końca życia.
Z całego serca zyczę Ci aby Twoje dziecko było zdrowe.

[spokofacet]

wiekszosc diagnoz badan prenatalnych nie potwierdza sie. niestety badanie
prenatalne, skadinad wazne, jest kolejna zdobycza ludzkosci wykorzystywana
przeciwko ludzkosci...

[nieznajoma35]

To nie jest płód, tylko Twoje dziecko, które ma prawo do życia.Zastanów sie co
robisz

[ot_kobieta]

Pomozecie jej wychować? Wesprzecie psychicznie? Odciązycie, kiedy będzie padac
na pysk? Obronicie przed poczuciemn bezradnosci, bezsilnosci, depresji? Jak
pieknie udziela się dobrych rad, kiedy problemu się nawet nie dotknęło...

[lolala1]

Chcę zakończyć ten wątek. NIKT nie zrozumie mnie i moich wątpliwości jeżeli sam
nie stanie przed taka decyzją!!! A to forum to chyba mija się ze swoim celem,
ponieważ pojawiają się tutaj osoby, których byc nie powinno, które krytykują
osoby stojace przed bardzo ważna decyzją.

[spokofacet]

moze jest i krytyka, ale to bardziej z bezsilnosci. nie wszyscy
ktorzy "krzycza" chca sie tylko intelektualnie wyzyc czy zamaskowac swoje
frustracje. mnie osobiscie zalezy zeby wogole dzieci rodzily sie zdrowe w
szczesliwych rodzinach. ale jak wiadomo w zyciu nie jest rozowo, nie mamy
latwych wyborow. ale czasem warto zrezygnowac z siebie i z miloscia potraktowc
najblizszych. nie znam dokladnie skali wady twojego dziecka, nie wiem jakie sa
szanse przezycia po porodzie. kazdy przypadek jest inny. Ale wiem na pewno ze
kazdy ma prawo zyc i byc kochanym, nawet jesli natura nie pozwolila byc
zdrowym. i wiem ze wybor zycia zawsze przyniesie cos dobrego. to moze byc nawet
to ze dziecko przezyje 2 minuty po porodzie, ale bedzie ochrzczone, a rodzice
beda dumni i szczesliwi, mimo tragedii, ze mogli byc przez te chwile ze swoim
dzieckiem. a jesli dane bedzie mu zyc to w swej niepelnosprawnosci tez beda
chwile szczescia i usmiechu. uwazam ze warto wybraz zycie, a co Bóg czy matka
natura z tym zrobia to juz nie mamy wplywu. i nadal podtrzymuje to , ze czesc
badan prenatalnych nie potwierdza sie.

[selena1967]

Nie kończcie wAtku.
On jest bardzo ważny. Ja nie będę krytykować. Wiem i czuję jakie konsekwencje
może mieć decyzja o aborcji. Miałam nieprawidłowy wynik Amiopunkcji (21
chromosom - ZD). Nie zdecydowałam się urodzić . W tej całej tragedii
miałam "szczęście" trafić na madrych lekarzy, którzy nie przedstawili mi
sytuację, a jednocześnie pozwolili podjąc decyze bez dodatkowych obciążeń.
Pamiętam słowa prof. genetyki - "najpierw Pani powiem, że może Pani urodzić
zdrowe dziecko", potem powiedział, że większośc kobiet, które trafiają do niego
również podejmuje taką (poprosiłam o podpisamnie papierów do szpitala ze
skierowaniem na aborcję) decyzję. Ordynator szpitala do którego trafiłam (on
prowadził tą ciążę), pokiwał tylko smutno głową i zapytał "chcesz zostać?", a
potem napisał na papierach "proszę przyjąc".
O porodzie indukowanym nie będę pisać przykre, bolesne, ale pytanie dotyczy
tego co potem.
Na początku jest "ulga" ze juz po a potem przychodzi refleksja , równiez
żałoba. Ja miałam wsparcie rodziny, przyjaciół ale z tym problemem musiała i
muszę uporać się sama. Nie prawda jest, że ktokolwiek może zdjąc z nas ten
ciężar. Kościół nie może i to wcale nie dlatego, że tego nie akceptuje - to po
prostu jest w nas i w naszych sercach, myślach. Trzeba sobie wytłumaczyć dla
czego podjęło się taką decyzję. Wybierając de facto między jedną a druga
tragedią. My nie decydowaliśmy się na świadome urodzenie chorego dziecka. Nie
jesteśmy już młodzi, nie mamy dużej rodziny, a tym trzeba myśleć. Chciałam mieć
jeszcze dzieci gdyby Tamto sie urodziło, pewnie już bym nie miała. Chore
niepełnosprawne dziecko to wielkie wyzwanie i wielką odpowiedzialnośc . Bardzo
szanuje kobiety i mężczyzn, którzy świadomie decydują się na taki heroizm. Ja
wiedziała, że nie mam tyle sił.
Decyzja ta tkwi jednak we mnie i na zawsze tak zostanie. Teraz po wielu
problemach (związanych również z blokadą psychiczną po tym co się stało) mam
zdrowe dzieci... Tamtej decyzji nie żałuję , choć żałuję że los postawił mnie
przed takim wyborem.

[misiek25]

kobieta.gazeta.pl/rodzicpoludzku/1,71296,3686928.html
To mój list..Selena ja Cię rozmumie. Myśle tak samo. I choć nie wiem jaki
koszmar przeżyłaś wiem,że jestem w stanie to zrozumiec...

[mamakubusia8]

ja czytajc twoj post placze.... naprawde jest mi tak bardzo przykro co
napisalas..... wyobraz sobie ciebie za powiedzmy 5 lat byc moze znajdziesz
osobe ktora pokochasz i bedziesz chciala miec z nim dziecko. i kiedy je
przytulisz to czy nie pomyslisz sobie dlaczego dla tego dziecka bede kochajaca
mama a dla tamtego zabitego nie. PRZECIEZ TO TEZ TWOJE DZIECKO NIE TYLKO TEGO
MESZCZYZNY!!!! ono cie potrzebuje zrozum!!!! nie zabijaj go. A jesli chcesz go
nadal zabic ... urodz je ja je zaadoptuje bo mi go jest szkoda bardzo szkoda ze
matka go nie kocha.......

[leaa]

mamakubusia8 ty chyba naprawde nie jesteś do końca normalna. Czy
przeczytałaś że zrozumieniem tekst? Ona ma męża więc to to za tekst że
znajdzie mężczyznę, z którym będzie chciała mieć dziecko? tak ci śpieszno to
adopcji z litości- bo ci szkoda dziecka?Adopcja z litości??????
prosze cię, to żałosne- łatwo jest rzucac słowami w internecie. Zatem dlaczego
nie pójdziesz do domów dziecka- wiesz ile tam przebywa chorych dzieci!!!! Które
może nigdy domu nie znajdą, bo ludzie wolą adoptowac niemowlaki, i najlepiej
okazy zdrowia (zobacz programy ile chorych dzieci zostało adoptowanych przez
ludzi z zagranicy)
A swoją drogą zobacz na date wpisu pierwszego posta- wiec raczej juz dawno
zostałą podjęta decyzja- taka lub inna.

do leaa

[spokofacet]

tzw. "ludzie z zagranicy" moga adoptowac w Polsce tylko dzieci niepelnosprawne,
a adoptuja je poniewaz u siebie nie maja kogo adoptowac. bezplodnosc malzenstw
w europie zbliza sie do 50%, nota bene u nas jest to ok. 20%. I wcale nie
trudno domyslic sie ze to z powodu powiklan aborcji i antykoncepcji, zawsze
mozna powiedziec ze to populizm. I zapewniam cie ze nikt kto chce adoptowac nie
robi tego z litosci. Mniej TV a zobaczysz wiecej normalosci...

[selena1967]

Misiek25,
Dziekuję.Bardzo żadko juz tu zaglądam i dopiero terz przeczytałam Twój post i
list.Dodałaś mi otuchy. Jeszcze raz dziękuję
S.

[tebacha]

Ponieważ podejrzewano u mojego dziecka ZD, proponowano amiopunkcję i "w razie
czego" aborcję w 20 tyg. Nie zdecydowałam się nawet na badanie, ale do dziś
zostało we mnie wstrząsające wspomnienie z wizyty w instytucie genetyki.
Indukuje sę ten poród i co? Jak to dziecko umiera? Nie może złapać powietrza,
czy coś mu wstrzykują? No jak się dokonuje ta straszna rzecz, którą proponowała
mi kobieta, popijając kawkę?

[redudek]

Boże ,przecież 20 tc,to dziecko jest przeciez juz duże,nie wyobrażam sobie
smierci takiego dziecka,może odkładaja je na półkę ( jak to niedawno mówili w
tv )i samo powoli umiera,brr najgorsze że tak sie zdarza
ja jak byłam w 20 tc to już myslałam że to juz połowa i jeszcze tylko drugie
tyle i przytule mojego dzidziusia
W 20 tc dziecko jest duże ale nie nadające sie do samodzielnego życia,aborcja
wczesnej ciąży to mord a tak dużej to juz naprawdę ze szczególnym okrucienstwem.
a dziecko z ZD to co już nie ma prawa do życia,potrzebuje jeszcze więcej
miłosci niż dziecko zdrowe.I czesto wyrastaja na wspaniałych ludzi.

[kizdam47]

Kiedy po urodzeniu Michałek leżał na OIOM-ie był tam największym dzieckiem, po
przeciwnej stronie leżały dzidziusie w wieku 32 i 24 tygodni, oba pod
respiratorem. Z tego co wiem przeżyły, chociaz to młodsze było naprawdę
maleńkie.
Ale jak pisała kiedyś Renatka, że nie może zrozumieć, jak urodzone
przedwcześnie np. w 22 tc. dziecko lekarz ma obowiązek ratować, a takie samo w
brzuchu mamy może bezkarnie zabić.

[eviiiii]

o rany zeby zabijac dziecko z powodu zespolu downa
to teraz jak dziecko bedzie mialo 4 palce zamiast 5 to tez zabijesz
ludzie wam sie w glowach poprzewracalo! chyba w Boga nie wierzycie, zeby z
takich powodow i dla wlasnego WYGODNICTWA dziecko zycia pozbawiac

[karolinka1116]

A ja to rozumiem bardzo dobrze. Moje dziecko jest zdrowe. A jednak bardzo
trudno mi bylo sprostac opiece nad nim. Widze, jak sie zmienia, wiedze, ze z
kazdym dniem jest rozumniejsze, ze rosnie. Ze mi, jest lzej. A dziecko chore,
ZD, autyzmem, porazeniem mozgowym? Takie dzieci, daja jedyie -jesli juz, to
radosc swoim rodzicom, rodzicom, ktorzy musza nauczyc sie je kochac. W rodzinie
mam taka osobe. Chlopca. Tak naprawde, dopoki sama nie urodzilam, nie mialam
pojecia co wlasciwe znaczy opiekowanie sie nim. Nigdy o nim nie myslslam, jako
o trudzie swoich rodzicow. Teraz widze to inaczej. Wlozyli w niego duzo swojego
wysilku, poswiecici mu duzo czasu, a efekty sa takie, ze w wieku 14 lat nie
robi pod siebie i potrafi chodzic. POza tym ciagla rehabilitacja, podroze do
innego miasta, utrzymywanie nabytych umiejetnosci, pomoc ze strony dziadkow,
ostatecznie odejscie ojca dziecka. I ta walka nigdy sie nie konczy. Bo to
dziecko nie usamodzielni sie, nie stanie na walsne nogi, nie pojdzie do pracy.
Po smierci swoich rodzocw, przejdzie do osrodka, bo nikt inny sie nim nie
zajmnie. Tylko matka potrafila sie poswiecic, jego ojciec nie umial.
Dlatego tu nie mam owy o jednym placu weiecej, bo gdyby mozna bylo pewnie
podjetoby jakies dzialania. Medycyna takich dzialan nie przewiduje, a argument
ze za 100 lat jego choroba bedzie ulecznalna, nikogo nie przekona.
Nie mowi sie o jakosci zycia rodzicow z takimi dziecmi, towrzy sie jakies
fundacje wsparcia dla nich, zrzeszenia, powstaja organizacje pomocy. A czasem
lepiej jest zgniesc sprawe w zarodku..

PRZECZYTAJ TO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[mamakubusia8]

ja czytajc twoj post placze.... naprawde jest mi tak bardzo przykro co
napisalas..... wyobraz sobie ciebie za powiedzmy 5 lat byc moze znajdziesz
osobe ktora pokochasz i bedziesz chciala miec z nim dziecko. i kiedy je
przytulisz to czy nie pomyslisz sobie dlaczego dla tego dziecka bede kochajaca
mama a dla tamtego zabitego nie. PRZECIEZ TO TEZ TWOJE DZIECKO NIE TYLKO TEGO
MESZCZYZNY!!!! ono cie potrzebuje zrozum!!!! nie zabijaj go. A jesli chcesz go
nadal zabic ... urodz je ja je zaadoptuje bo mi go jest szkoda bardzo szkoda ze
matka go nie kocha.......

[pepinka]

Czytam Was po koleji i włos mi sie na głowie jezy ,a płacz do oczu.Majac 40 lat
postanowiłam ulokowac moje pieniadze.Wiec w czym??Poszłam do siustr boromeuszek
i chciałam zobaczyc dzieci.Weszłam zobaczyłam ,w kaciku siedziało
dziecko .Dzieci oblezyły mnie i kaze mówiło Ciocia.Podeszłam do dziecka które
siedziało w konciku.Wziełam na reke,ono nigdzie nie patrzyło,nic nie
czuło.Poszła do siostry Dyrektor zgłosic ze biore dziecko na sobote
niedziele .Siosta powiedziała to bardzo chore dziecko.Przywiozłam je spowrotem
w poniedziałek ,teskniłam za nim .Umówiłam sie z siostra ze jak tylko bede
miała czas to Bede Monike brała.Zaczeła sie walka o zycie i zdrowie Moniki.MPD
i rdzeniowy zanik miesni typ lekki ,54 turnusy ,codzienna rechabilitacja.Miałam
3 sklepy,posprzedawałam zeby miec pieniadze.Przejezdziłysmy Polske wzdłoz i
wszez .Dzisiaj ta roslinka ma 17 lat .Zdobywa 1 miejscca w konkursach
tanca ,spiewa.jezdzi konno,haftuje,maluje na szkle ,pływa.Był okres ze jedził
za nami reporter i robił wywiad co roku jak przebiega rechabilitacja Moniki.Pan
Bóg sam wybiera specjalnych rodziców którzy pokonaja to wszystko .Jak dzisisj
pamietam wzrok Moniki jak ja 1 raz brałam .Chciałam Wam na koniec podziekowac i
tez zaproponowac wziecie dziecka nie musi byc chore,wystarczy zdrowe i uratowac
CHOCIAZ 1 dziecko

[mratemenes]

Tak leczy miłość.
A my dzisiaj wszystko musimy mieć najwyższej jakości, nawet dzieci. To
niewiarygodne, że w świetle prawa zabija się malucha, bo jest chory. Chyba
właśnie chorych powinniśmy otaczać szczególną opieką, czyż nie? Najdziwniejsze,
że tak wielu ludzi temu przyklaskuje. Hitlerowcy też eliminowali tych chorych,
gdzie te czasy gdy było to ogólnie potępiane - świat oszalał. Opieka nad takim
dzieciątkiem może być dla niektórych ponad siły, ale wtedy można dzidziusia
zostawić w szpitalu.