czy mamy szansę

[sandra55]

nie mamy własnych dzieci, bo ja bardzo boję się porodu.
Natomiast bardzo chcielibyśmy stworzyć adoptowanemu dziecku prawdziwy,
kochający, pełen czułości dom - czy mamy szanę na adopcję.

[kasialu]

Oczywiscie, że macie szansę. Nie jestem ekspertem, ale liczą się intencje. Na
warsztaatch adopcyjnych najpierw pytają o motywy adopcji. Najważniejszym z nich
jest motyw - z nadmiaru - czyli macie za dużo: miłości, poświęcenia, dobrze wam
się powodzi i chcecie się tym wszystkim z kimś podzielić.
Z jakiegoś konkretnego powodu nie macie dzieci biologicznych, ale nawet
gdybyscie mieli to przecież nie dyskwalifikowałoby Was w staraniach o adopcję.
Radzę zadzwonić do najblizszego OAO i zapytać.
Ja dzisiaj na warsztaatch obiecuję zadać to pytanie pani psycholog i wieczorem
odpiszę ;o)
pozdrawiam kasia

[kasiapfk]

KAsiu, strach przed porodem nie może być motywacjado adopcji. Taką odpowiedź
otrzymaliśmy na warsztatach. Co znaczy bać się? Gdy są medyczne przeciwskazania
(strach, że poród wywoła/pogłebi chorobę) to jest to oczywiście zrozumiane.

[manczakalicja]

wiem, że w ośrodku należy przedstawić mnóstwo dokumentów, m.in. zaświadczenie o
niepłodności- kto ma wystawić takie zaświadczenie, czy wystarczy od ginekologa,
czy musi to być zaświadczenie wystawione przez klinikę, potwierdzające
długotrwałe bezskuteczne leczenie?

[kasialu]

Kasia w pewnym sensie masz rację. Pytałam dzisiaj na warsztatach panią
psycholog i odpwiedziała mi, że niby taki stan nie moze dyskwalifikować
kandydatów na rodziców, ale Ona osobiście musiałaby porozmawiać z Sandrą bo
domyśla się że problem leży dużo głębiej.

[renataum]

Droga Sandro rozumiem twoje obawy, ale to nie może być powodem adopcji, gdyż
aspekt zdrowotny też jest rozpatrywany przy podaniu czyli co innego jeśli nie
możecie mieć dzieci z powodów medycznych, a co innego strach przed porodem.
Osobiście mogę Ci podpowiedzieć że jeśli coś takiego powiesz w ośrodku to
będzie to na Twoją niekorzyść.Zyczę powodzenia.

[kasiapfk]

Szanowne,
mam prosbę: powstrzymajmy się przed "radzeniem jak przechytrzyć oao". Z
doświadczeń wiem, że jakiekolwiek "podpowiedzi" służacę do "ustawiania" rozmowy
w oao, oraz zatajania informacji działają tylko na niekorzyść, głównie Dzieci.
Są też czasem przyczyną nieudanych adopcji i to juz tragedia całej rodziny.
Odpowiedzialność za życie drugiego człowieka, to nie zabawa. Nie wolno zatajać
ważnych spraw.
Szczerość pozwoli uniknąć w przyszłosci przykrych konsekwencji
niezbyt "dopracowanego" wyboru.
Pozdrawiam Sandro serdecznie!

[asik69]

kasiapfk napisała:

> Szanowne,
> mam prosbę: powstrzymajmy się przed "radzeniem jak przechytrzyć oao". Z
> doświadczeń wiem, że jakiekolwiek "podpowiedzi" służacę do "ustawiania" rozmowy
>
> w oao, oraz zatajania informacji działają tylko na niekorzyść, głównie Dzieci.

Zgoda!
Tym bardziej, że akurat sprawa Sandry wydaje mi sie byc dość "śliska"...
No bo jak to jest: Sandra bardzo chce mieć dziecko. To dlaczego już na początku tej drogi unika poświęceń? Bardzo chce mieć dziecko, ale nie tak bardzo, żeby przejść przez poród? Dla mnie to jest zupełnie nielogiczne. Ja zawsze pragnęłam być w ciaży, chciałam URODZIĆ, choć wiedziałam oczywiście, że to nie jest czysta przyjemność... Potem zaczęły sie problemy, badania, zabiegi (często bardzo nolesne), ale do głowy by mi nie przyszło, że mogę dla własnej wygody zrezygnować z tego...
Czy Sandra nie za bardzo myśli o własnej wygodzie?

[sandra55]

gdybym była wygodna na pewno nie pragnęłabym tak bardzo adoptować dziecka, dać
mu całej swojej miłości i na pewno nie oferowałabym mu całego swego zycia,
które od tej pory kiedy dziecko pojawi się w domu jest podporządkowane tylko
jemu - i tak właśnie ma być.
Ja w przeciwieństwie do Ciebie - jak piszesz "Ja zawsze pragnęłam
być w ciaży, chciałam URODZIĆ" - Ja nigdy tego tak bardzo nie pragnęłam, nie
jestem "matką polską", która w wieku 18 - 20 lat chce urodzić, co myślę, nie
znaczy, że nie mogę pokochać nie własnego dziecka - uznać je za swoje.
Na pewno poczynimy kroki w tym kierunku.
Pozdrawiam i oczekuję na opinie
Sandra

[mysiam1]

Sandra, ja mam "rodzone" dzieci i czegoś nie rozumiem. Czy uważasz, że instynkt
macierzyński jest właściwy tylko "matkom-Polkom", rodzącym tuż po maturze?
Chyba większość rodziców adopcyjnych decyduje się na "nie swoje" dziecko po
wielu próbach zajścia w ciążę, albo ze względów zdrowotnych, jednak mając w
podświadomości (i/lub wyobraźni) zakodowane uczucie towarzyszące narodzinom
dziecka. Nie chcesz być "matką-Polką", poświęcać się, nosić wielkiego brzucha,
mieć szytego krocza i walczyć z bolącymi brodawkami...Uważasz, że nie jesteś w
stanie się "poświęcić" na tyle, żeby przez ten niewielki wycinek czasu
być "matką-Polką"?A czy wyobrażasz sobie, ile poświęceń Cię czeka później?
Ciąża i poród to początek...i powiedziałabym, że to ta łatwiejsza część, bez
względu na to, czy dziecko rodzisz, czy adoptujesz. Potem też trzeba wyjść poza
własny egoizm. Naprawdę, nie życzę Ci źle, ale mam nadzieję, że zgłaszając się
do Ośrodka, usłyszysz co nieco...

[asik69]

Sandro, wybacz, ale nadal nie rozumiem Twojego stanowiska. Nie rozumiem, dlaczego NIE CHCESZ urodzić? No bo jeśli to nie wygodnictwo, to co? Po prostu nie rozumiem. Spróbuj mi to wyjaśnić, pewnie masz swoje racje, odkryj je przed nami, proszę. Bo argument o matce-Polce, która rodzi w wieku 18 lat, był chyba troszkę nie na temat...
Zresztą przeczytaj, co o tym myśli misiam1. Ja sie tylko mogę podpisać pod jej wypowiedzią.
Pzdr,
A

[kasialu]

Chciałabym coś wyjaścić - manczakalicja napisała, ze trzeba mieć zasiadczenie o
niepłodności. Z tym akurat chyba nie byłoby problemu, ale np u nas w ośrodku
absolutnie nie wymagają żadnych zaswiadczeń. Wydaje mi się ze to jest mało
przyjemne dla osoby od której się tego żąda. Ale to tylko moja opinia.
Wiecie tak się zastanawiam, ale ja chyba nie odmówiłabym prawa do adopcji
Sandrze. Ludzie adoptują dzieci z różnych powodów i Sandra ma dobry motyw do
adopcji. Nie jest zawiedzioną zyciem i swoja niepłodnością kobietą, która
poprzez dziecko adoptowane chce sie spełnić jako matka. Ona chce dac dziecku
miłość i ciepło. Na warsztatach poruszaliśmy sprawę motywów i pani psycholog
potwierdziła, że ta grupa motywów - z nadmiaru to dobre motywy. Gorzej byłoby
gdyby do spełnienia się w zyciu potrzebowała dziecka- -byłaby to motywacja z
braku. To oczywiscie też nie dyskwalifikuje do adopcji, ale wymaga więcej pracy
z psychologiem.
Sandra to indywidualny przypadek. My mamy swoje motywy, a Ona ma swój ;o)

[asik69]

kasialu napisała:


> Wiecie tak się zastanawiam, ale ja chyba nie odmówiłabym prawa do adopcji
> Sandrze. Ludzie adoptują dzieci z różnych powodów i Sandra ma dobry motyw do
> adopcji.

A ja jestem odmiennego zdania. Oczywiście, mogę się mylić, nie znam przecież Sandry, jeden post to bardzo mało, ale... Mnie się wydaje, że motywem Sandry jest po prostu wygodnictwo. A to nie wróży dobrze przyszłej matce (i jej dziecku)...
No tak, ale ja patrzę na to wszystko z zupełnie innego punktu widzenia... I postawy Sandry po prostu nie rozumiem.

[maja45]

Też mi sie wydaje , że niechęc i obawa przed porodem , to nie jest dobra
motywacja do adopcji. Sandra chce mieć dziecko, ale nie chce zdnych poświecen.
Tak się raczej nie da.
Pozdrawiam.
marta

[kasialu]

Dziewczyny jeżeli jesteście na tym wątku domyślam sie ze same adoptowałyscie
dzieci. Jeżeli tak jest to same wiecie, że adopcja dziecka to nie jest
wygodnictwo w absolutnie zadnym przypadku! Sama jestem matką adoptowanej
córeczki i jak słyszę opinie, ze poszłam na łatwiznę to mnie coś trafia. Trzeba
to przejsć zeby zrozumieć. Pozdrawiam.

[kasiapfk]

Kasialu, ale o ile wiem to nie adoptowałąś bo bałaś się porodu, tylko
dlatego,że tego porodu nie mogło być. A to jest różnica.
Jak dla mnie zasadnicza.

[asik69]

kasiapfk napisała:

> Kasialu, ale o ile wiem to nie adoptowałąś bo bałaś się porodu, tylko
> dlatego,że tego porodu nie mogło być. A to jest różnica.
> Jak dla mnie zasadnicza.

No właśnie, dla mnie też.

[asik69]

Kasialu,
ale to przecież zupełnie co innego... Ja teraz mam już dzieci, więc na wszystko patrzę inaczej, ale moja droga do adopcji była bardzo długa i pamiętam siebie sprzed adopcji - zrobiłam WSZYSTKO, zdecydowałabm się na KAŻDE cierpienie fizyczne, byle tylko móc urodzić dziecko.
Sandra woli adoptować niż urodzić, bo obawia się porodu. Chce SOBIE oszczędzić wysiłku. Tego nie rozumiem. To jest dla mnie wygodnictwo.

Jedno chcę podkreślkić raz jeszcze: mogę się mylić, bo wydaje swoje sądy na podstawie krótkiego postu, moze Sandra ma jakieś głebsze powody (jakaś trauma związana z prodem?), ale unikanie porodu TYLKO po to, żeby uniknąć bólu... No cóż, nie przekonuje mnie to.

Ta sprawa ma jeszce jeden wymiar: na małe dzieci czeka wiele małżeństw. Ci ludzie naprawdę nie mogą mieć dzieci. Jesli pojawi się więcej takich kobiet, które albo boją sie bólu albo obawiają o figurę, ich szanse na zostanie rodzicami zmaleją. Czy to jest w porządku?

Pozdrawiam wszystkich,
A

[kasialu]

Zgadzam sie z wami wszystkimi naprawdę bo każda z nas ma swoje motywy i ma też
prawo wyrazać opinie.
Ze mną było tak. Bardzo chciałam mieć dziecko, byc w ciąży, karmić piersią i
przeżywać wszystko co związane z macierzynstwem. Okazało sie ze to nie bedzie
łatwe. Kilka lat starań, badania, leczenie, IVF bez powodzenia. W lipcu
stanęłam w miejscu i dałam sobie czas na zastanowienie. Juz wcześniej
myśleliśmy o adopcji, ale to były odległe marzenia. Dopiero na wakacjach
wróciły z podowjoną siłą. Mamy jeszcze kilka zamrozonych embrionów w klinice i
wiecie co - postanowiliśmy, że kiedyś po nie wrócimy, ale teraz chcemy
adoptować. Zrezygnowałam z rodzenia, bolacych sutków i cietego krocza mimo, ze
dzięki mrozaczkom mogłam tego doświadczyć.
Poznalismy nasza ukochaną córeczkę. problem w tym, ze miała nieuregulowana
sytuację prawną. Kilka dni później okazło się ze jestem w ciąży. I wiecie co ?
Byłam trochę wkurzona! Pomyślicie, ze jestem nienormalna, ale naprawdę tak
było! dzięki adoptusi poczułam się matką. Moje nastawienie psychiczne zmieniło
się diametralnie. Z kobeity marzącej o wielkim brzuchu zmieniałm się w matkę,
która gdzieś po cichu cieszyła sie ze nie bedzie miała cietego krocza i
rozstępów. Rozmawiałam o tym z psychologiem i to jest jak najbardziej naturalna
reakcja. Poprostu nastawienie jest niesamowicie ważne! Teraz minęło juz trochę
czasu i oczywiscie cieszę się, że bedę podówjną mamusią. Do macierzyństwa
dochodzę dwiema bardzo trudnymi drogami. Żadna z nich nie jest łatwizną.
Można by pomyśleć, zę mam rozdwojenie jaźni bo z jednej strony jestem kobietą
marzącą o tym, zeby mieć pokarm w piersiach i móc karmić swoje dziecko, a z
drugiej ciesze się że mam dziecko a /narazie/ nie mam rozstepów.
I znowu psycholog mówi, ze to normalka!
pozdrowionka

[anitat]

Witam, trafiłam na to forum trochę przypadkiem. Chciałam się z Wami podzielić
pewnym spostrzeżeniem: Jestem matką 3 letniego chłopca, biologiczną. Urodziłam
go mając 30 lat. Chciałam mieć dziecko już dużo wcześniej, ale... No właśnie.
Bardzo bałam się porodu, ale samego porodu, fizycznego bólu, zresztą jestem
bardzo nieodporna na ból jakikolwiek. No i tak zwlekaliśmy z chłopakiem, a
obecnym moim mężem. Ale dojrzałam do bycia matką. Bardzo cieszyłam się, że
zaszłam w ciążę, zresztą dobrze się czułam. Chciałam mieć dziecko, karmić
piersią. Początkowo nie myślałam o samym porodzie, ale potem dopadł mnie
strach, potęgowały go jeszcze koleżanki, opisując swoje porody,z których żaden
ponoć nie przebiegł normalnie , zawsze były jakieś komplikacje, problemy z
naszą kochaną służba zdrowia itd. Zdecydowałam się więc na cc na życzenie, w
pełnym znieczuleniu. I nie żałuję. Wszystko odbyło się w zasadzie bezboleśnie.
Po 4 dniach byłam już z małym w domu. Bez komplikacji, niestety za pieniądze,
ale za to bez stresu, przede wszystkim mojego.
Nie uważam tego za wygodnictwo, nie uważam tego za coś złego. Perspektywa
ewentualnego bólu paraliżowała mnie i jak rozmawiałam później z lekarzem, mogło
by to być przyczyną komplikacji przy porodzie drogami natury. Sparaliżowana
strachem i oczekiwaniem na ból nie współpracowałabym podczas porodu.
Chciałabym mieć jeszcze jedno lub dwoje dzieci i wiem że chciałabym rodzić
przez cc. Wiem co to jest strach przez porodem, rozumię więc sandrę, ale z
drugiej strony taki strach przecież można jakoś obejść, jeśli możesz mieć
dzieci sandro to może zastanów się jeszcze. Myślę , że adopcja, tak jak mówią
moje poprzedniczki (ja nie mama doświadczeń) jest o wiele trudniejsza niż
opanowanie strachu przed porodem.
A może zastanów się, może jeszcze nie "dorosłaś" do bycia matką? Wtedy adopcja
nie jest najlepszym rozwiązaniem.
Anita
ps. przepraszam, że się rozpisałam, ale te wspomnienia...

[...]

[matkakarmiaca]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[darthx]

Co do pytania o zaswiadczenie o nieplodnosci: niby jest wymagane, ale np. od
nas nie chcieli, bo tak naprawde nie jest znany powod naszego braku
biologicznych dzieci, tzn. nie ma żadnej medycznej przyczyny, wiec lekarz nie
miałby nawet co napisac. Powiedzielismy o tym w osrodku i to wystarczylo.
Jesli chodzi o motywy Sandry to nie oceniajcie, bo nie jestescie w jej
sytuacji, nie macie jej psychiki i historii zycia. Po co oceniac czyjes dobre
pragnienia? Moim zdaniem pragnienie stworzenia dziecku domu i kochania go,
uczynienia go swoim dzieckiem jest bardzo dobrym motywem. Ja na przykład mam
adoptowanego synka i teraz już cieszę się że nie przechodziłam przez ciążę i
poród, że dana mi została inna droga do macieżyństwa. I wcale nie uważam że to
jakieś nienormalne uczucia, ani tym bardziej wygodnictwo. Pozdrawiam.

[sandra55]

jdarthx : jeśli możesz napisz do mnie maila, chętnie z Tobą "porozmawiam".
Mój mail: [e-mail]

[verdana]

Zapytałam psychologa, który wiele lat przeprowadzała adopcje, napisała nawet
książkę na ten temat. Raczej czarno widzi mozliwość dania dziecka kobiecie,
która dziecko moze mieć bez problemu. I nie ze wzgledu na nią, ale ze wzgledu
na dziecko. Dzieci do adopcji jest mało, a więc w pierwszej kolejnosci dostaną
te matki, które naprawdę dzieci mieć nie mogą. Argument, ze wezmę gotowe, bo
nie chce mi się (boję się) rodzić dla psychologa brzmi podejrzanie, poniewaz
zakłada, że osoba ta tak naprawdę całym sercem dziecka nie pragnie - bo jakby
naprawdę chciała, to choćby zrobiła by to wspomniane cc na żądanie, czy rodziła
w znieczuleniu. A więc deklaracje o chęci posiadania dziecka są przesadzone.
Psycholog stwierdziła, że widzi tu raczej chęć zostania "dobrą panią",
idealistyczne podejście do macierzyństwa. Dziecko adoptowane może sprawiać
kłopoty, a jak widać kłopoty to jest rzecz, której autorka pytania pragnie
unknąć.
Na pewno trudno bedzie adoptować niemowlę. W takich przypadkach ewentualnie
można adoptować dzieci starsze lub chore, na które nie ma "chetnych". Te
najbardziej pożądane pójda raczej do matek, które mają większa gotowość do
poswięceń.

[darthx]

Nie wiem skąd ta pani psycholog wzieła informację , że dzieci do adopcji jest
mało... bo nam w ośrodku mówili coś wręcz przeciwnego. Że owszem, jak ktoś
sobie zażyczy 2 tygodniową dziewczynkę, całkowicie zdrową, z blond włosami i
zielonymi oczami, to może czekać długo... ale to nie znaczy że dzieci jest
mało. Wszystko zależy od ograniczeń, które się zgłosi... my nie mieliśmy
medycznych przeciwskazań, (choć przez 5 lat nie doczekaliśmy się biologicznego
potomstwa), zgłosiliśmy chęc adopcji dziecka kolorowego i nawet nie
ukończyliśmy kursu jak mieliśmy telefon, że jest maluszek.(przyśpieszona
kwalifikacja) A co do rozmowy z panią psycholog w ośrodku zapytała tylko: a co
będzie jak pani zajdzie w ciążę? Nic, będziemy mieć dwoje dzieci -
odpowiedziałam i to był koniec tematu. Czyżby wszystko zależało od
indywidualnych pań psychologów w ośrodkach??? Pozdrawiam

[madix1]

W dwóch ośrodkach, w których mam kwalifikację, psychologowie również mówili, że
jest mnóstwo dzieci. Sęk w tym, że mają nieuregulowaną sytuację rodzinną. I
koło się zamyka

[asik69]

> Zapytałam psychologa, który wiele lat przeprowadzała adopcje, napisała nawet
> książkę na ten temat. Raczej czarno widzi mozliwość dania dziecka kobiecie,
> która dziecko moze mieć bez problemu. I nie ze wzgledu na nią, ale ze wzgledu
> na dziecko. Dzieci do adopcji jest mało, a więc w pierwszej kolejnosci dostaną
> te matki, które naprawdę dzieci mieć nie mogą. Argument, ze wezmę gotowe, bo
> nie chce mi się (boję się) rodzić dla psychologa brzmi podejrzanie, poniewaz
> zakłada, że osoba ta tak naprawdę całym sercem dziecka nie pragnie - bo jakby
> naprawdę chciała, to choćby zrobiła by to wspomniane cc na żądanie, czy rodziła
>
> w znieczuleniu. A więc deklaracje o chęci posiadania dziecka są przesadzone.
> Psycholog stwierdziła, że widzi tu raczej chęć zostania "dobrą panią",
> idealistyczne podejście do macierzyństwa. Dziecko adoptowane może sprawiać
> kłopoty, a jak widać kłopoty to jest rzecz, której autorka pytania pragnie
> unknąć.

Trafiłaś na mądrą psycholog, w pełni zgadzam się z jej opinią.

[darthx]

Sandra, napisałam do Ciebie maila, jeśli będziesz miała ochotę, to się odezwij.
Pozdrawiam serdecznie

[kasiapfk]

Darthx, może napisz w którym oao jest nadmiar dzieci?
Nie piszę by się czepiać, ale na innym forum jest mnóstwo małżeństw, które
czekają miesiącami na dziecko. Może ci, którzy mają kwalifikację mogliby się do
Twojego oao i sprawa by była załatwiona pomyślnie?
Pozdrawiam serdecznie

[darthx]

My byliśmy w warszawskim katolickim OA na Ratuszowej (teraz na Grochowskiej).
Nie wiem, czy mają nadmiar, jak to określiłaś, ale mówili, że dzieci
czekających na adopcję jest dużo... i że często sytuacja jest odwrotna: nie to,
że nie można znaleźć dziecka dla rodziny tylko rodziny dla dziecka. Mówię tylko
o tym co usłyszałam w naszym ośrodku. A przecież jest sporo rodzin, które
adoptują dziecko, mimo, że już mają swoje biologiczne dzieci... gdyby dzieci
było za mało, to takim rodzinom chyba by nie dawali... tak sądze. Pozdrawiam

[kasiapfk]

ale, checa!
My też na Ratuszowej!!!!
Obecnie Grochowska z powrotem!
Ale teraz chyba nie jest najlepszy okres jeżeli chodzi o ilośc dzieci.((
Utrzymujemy kontakt i z IPO i z koao. =>Trzeba czekać.

[verdana]

Dzieci rzeczywiscie jest duzo. Starszych, poważnie chorych, z problemami
psychicznymi i przede wszystkim licznych rodzeństw. Jesli chce się wziąć np
chorego dziesięciolatka, albo trójkę na raz rzeczywiście raczej nie ma
problemu.

[kasiapfk]

darthx, jestem starą sklerotyczką, przecież już pisałąś,że jesteś z koao.
OOOps, przeprą bardzo, ostatnio jestem cokolwiek zakręcona

[mandarynka333]

Jestem tu przypadkiem a może nie zupełnie. Pracuje jako wolontariuszka w
stowarzyszeniu charytatywnym. Niedawno uczesniczyłam w szkoleniu dla
pracowników domów dziecka. Padło tam według mnie bardzo ważne
stwierdzenie, "nie szuka sę dziecka dla rodziny, ale rodziny dla dziecka".
Oznacza to że ośrodki adopcyjne nie sa po to aby pomagać bezpłodnym
małżeństwom, ale po to aby pomagać dzieciom pozbawionym rodziców. Jeśli ze
względu na potrzeby konkretnego dziecka lepiej jest umieścić je w dobrze
funkcjonującej rodzinie z biologicznymi dziećmi to sie to robi nawet jeśli w
tej samej kolejce od długiego czasu czeka rodzina od pięciu lat leczona z
niepłodności. Przyczyny bezpłodności są naprawdę mało istotne! Równiez długość
starania się o dziecko. Ocenia sie rodzinę pod kątem przygotowania do pełnienia
rodzicielskich obowiązków. Myślę że strach przed porodem w przypadku Sandry też
byłby rozważany indywidualnie (na pewno sam strach przed porodem jako jedyna
motywacja to zbyt mało ale procedury adopcyjne weryfikują motywy, czesto ludzie
rozmyślają się w trakcie). Biologiczna gotowość do rodzenia (w sensie silny
instynkt macierzyński)nie musi przekładać się na gotowość do podjęcia roli jako
matki. To trochę bardziej złożone. Czesto biologiczni rodzice podejmują
beztroskie decyzje o posiadaniu dzieci a kiedy te się pojawią sa zupełnie
nieprzygotowani do ich wychowania. Sandra jeśli masz nerwicę lękowo-depresyjną
albo jakieś inne problemy natury psychologicznej które przejawiają sie w lęku
przed rodzeniem to najpierw trzeba sprawdzić czy to nie przeszkodzi Ci w
przyjęciu obciążeń (przede wszystkim)psychicznych związanych z przyjęciem
takiego dziecka które już doświadczyło wielu problemów a teraz trzeba je przed
kolejnymi chronić a nie obciążać własnymi (czy nie wykończą Cię procedury
biurokratyczne, postępowanie sądowe, to że będziesz przez obcych ludzi
wypytywana o często bardzo osobiste sprawy, że wreszcie okaże się że dziecko
nie od razu Cię pokocha i zaufa, że może przez długie miesiące nie będziesz w
stanie nawiązać z nim kontaktu, ze ma chorobę sierocą - dotyczy nawet
niemowląt! i mnóstwo innych problemów - w Twoim zyciu od momentu pojawienia
siędziecka wszystko się zmieni). Jeśli taki warunek byłby spełniony to myślę że
masz szansę. Dobry psycholog powinien wiedzieć że irracjonalny lęk (a takim
jest lęk przed czymś czego sie nie zna - Ty nie rodziłaś więc nie wiesz czy to
rzeczywiście takie straszne czy tylko Ci się takie wydaje)nie swiadczy wcale o
ogólnej dojrzałości osobowej a na pewno jej nie determinuje do samego końca.
Ludzie boją sie różnych rzeczy - lęk przestrzeni, klaustrofobia czy lęk
wysokości - poza nimi są zupełnie "normalni" to znaczy odpowiedzialni,
potrafiący cieszyć sie zyciem, kochać i poświęcać się dla innych. Takie lęki
nie są na pewno czymś co należy lekceważyć i jeśli są sygnałem poważniejszych
problemów z psychiką czy osobowością to trzeba zająć się nimi. Podjąć terapię i
pracę nad sobą. Nie wolno natomiast oceniać człowieka po jakiejs jednej rzeczy
któa wcale nie jest jednoznaczna. Osoba która boi się pająków czy windy wcale
nie musi być niezdolna do podjęcia różnych wyzwań które przynosi życie - do
pracy, założenia rodziny, macierzyństwa itp. Apeluję o więcej tolerancji!!!
Nikt z nas nie jest do końca normalny!!!!!

[renatamiedzinska]

Myślę, że wypowiedź mandarynki rozwiała wszelkie wątpliwości w tej sprawie i
Sandra powinna ja uwaznie przeczytać.
Osobiście też sie pod wszystkim podpisuję. I wiecie co?? Fajnie, że są wśród
nas takie mądre osoby!!