jakie ono bylo?

[annouk.pl]

Dzisiaj jest piatek, zrobilam aborcje w srode. Fizycznie czuje sie
coraz lepiej, zanikaja wszystkie symptomy ciazy, nie bola mnie juz
piersi, przeszly mdlosci, ssanie w zoladku. Przypomnialo mi sie
przczytane kiedys zdanie, ze plywaczki niemieckie zachodzily w ciaze
i potem je usuwaly, by uzyskac lepsze wyniki ? Wiem, okropne
skojarzenie, ale nasunelo mi sie samo; sadzilam, ze bede fizycznie
slaba, a tutaj cos kompletnie przeciwnego.
Boje sie jednak, ze nie dam sobie rady psychicznie, ze zaczne
zalowac, rozpamietywac, rozdrapywac. Wszystko mi mowi, ze to byla
dobra decyzja, ze to nie jest czas na dziecko. Lecz za chwile
zastanawiam sie - skoro tak kocham moje troje dzieci, pokochalam je
bezwarunkowo w pierwszym dniu ich istnienia, dlaczego tym razem nie
czulam nic, nie chcialam tego dziecka?
Czy ktos moze mi powiedziec, ile tygodni mialo moje dziecko? Aborcji
dokonalam w 6 tygodniu i 2 dniu po ostatniej miesiaczce, trzy dni po
potwierdzeniu ciazy przez lekarza. Skoro do zaplodnienia dochodzi ok
polowy cyklu, to dziecko mialo 4 tygonie? Dlaczego mowi sie - 6
tygodni. Moze ciaza 6-tygodniowa ale plod 4-tygodniowy? Chcialabym
to wiedziec. Chcialabym wiedziec na jakim etapie rozwoju bylo...
Jak dostac sie na blizne?
A moze lepiej nie starac sie tam dostac? Skoro radze sobie jako
tako, moze lepiej zacisnac piesci i dalej starac sie zapomniec?
Tylko skad te lzy?

[mazia1986]

Witaj!
Ja dokonalam aborcji tydzien temu, fizycznie czuje sie swietnie, ale
psychicznie jest coraz gorzej. Ciagle o tym mysle. Od daty
miesiaczki odejmuje sie 2 tyg, tak mialam przy pierwszej ciazy, mam
coreczke. Tym razem bylo inaczej, nie moglam miec tego dziecka,
wydawalo mi sie ze nic do niego nie czuje, mylilam sie. Mam nadzieje
ze twoja psychika sobie z tym poradzi, ze bedziesz silniejsza niz
ja.
Pozdrawiam

[annouk.pl]

Dziekuje Maziu za wsparcie,
Wydaje mi sie, ze trzeba przejsc przez wszystkie etapy, jak w
zalobie. Byc moze za tydzien bede w gorszym stanie niz dzisiaj. Nie
jestem pewna, czy to pisanie pomoze mi, (czy pomaga nam?) czy wrecz
przeciwnie - rozjatrzy cos, o czym powinno sie starac zapomniec?

Pytajac o "wiek" mialam jednak na mysli cos innego. Ciaza 6-
tygodniowa = zatem 4-tygodniowemu plodowi? Chcialabym wiedziec jak
to odniesc do tabel rozwoju plodu - czterotygodniowy czy
szesciotygodniowy etap rozwoju?

pozdrawiam rowniez

[bissss]

Witaj!
Podjęłaś decyzje, nie żałuj jej, nie rozdrapuj ran, to może zniszczyć życie
Twoje i Twoich dzieci, a na pewno nie zmieni przeszłości. Dlaczego nie chciałaś
zostać ponownie matką wiesz tylko Ty. Pamiętaj, że nikt nie ma prawa Cię
oceniać. Jestem na tym forum jedną z nielicznych, które nie uważają, że aborcja
to morderstwo,zarazem nie uważam by można było podchodzić do tej sprawy zbyt
lekko. Ty na pewno przemyślałaś swoją decyzję i miałaś powody, by postąpić
właśnie w ten sposób.

[annouk.pl]

Dziekuje za wsparcie, to wazne.
Gdyby jeszcze dalo sie latwo oddzielic rozum i emocje...
W dniu w ktorym dowiedzialam sie o ciazy, szefostwo oglosilo, ze
firma przstanie istniec 31 grudnia 2008, czyli za osiem miesiecy
(jak ciaza, powiedziala wowczas moja kolezanka z pracy).
Gdyby to sie stalo rok wczesniej, albo rok pozniej. Nie bylam
przygotowana na to ani psychicznie, ani fizycznie.
Nie bede sie katowac, mam juz tez swoje lata (36), doswiadczenie i
mieszkam poza Polska juz 8 lat, co czyni mnie odporna na "rady
prawdziwych polskich matek". Duza dawka pracy i obowiazkow mam
nadzieje zlagodza bol.

[mazia1986]

Ja tez zeby nie myslec siegam ale po nauke, studiuje wiec teraz nic
tylko siedze nad ksiazkami. Dobrze jest miec wsparcie ale wiem ze
same musimy to przezyc, pogodzic sie z tym i wybaczyc sobie. To nie
takie latwe i troche trwa ale wierze ze sie uda mi, tobie i wielu
innym. Wydawalo mi sie ze to proste, ze po tym co zrobie bede zyla
jakby nigdy nic, ale juz wiem ze musze przejsc przez to pieklo,
ktore sama sobie zgotowalam.
Trzymaj sie

[iktoto]

annouk.pl napisała:


> Nie bede sie katowac, mam juz tez swoje lata (36), doswiadczenie i
> mieszkam poza Polska juz 8 lat, co czyni mnie odporna na "rady
> prawdziwych polskich matek".

mam pytanie, kim dla Ciebie jest "prawdziwa polska matka" bądź
prawdziwa polska matka? każda radzi jak potrafi najlepiej, może
warto czasem wysłuchać rad tych matek również? Moze rady są
nietrafione, nie wiem.

Pozdrawiam
Monika

[jednamama]

A po co wyliczasz ile dni czy tygodni miała twoja ciąża ( jak wy to mówicie embrion ). Nic już nie zmienisz, nie cofniesz czasu. Nie chciałaś tego dziecka więc zapomnij o nim ! Ono już nic nie czuje, już nie odczuwa bólu, już się pogodziło ze swoim losem. Może jest w lepszym świecie? Może przytulił go i pocieszył jakiś inny aniołek (również odrzucony, bezmyślnie okaleczony i zabity).
Byłaś pewna swojej decyzji, uważasz, że dobrze zrobiłaś. Więc rozwiązanie jest tylko jedno. Musisz dalej żyć (sama, bez swojego dziecka).

[annouk.pl]

U, celnie strzelasz. To tez z milosci blizniego? Dla mojego dobra
zapewne?

Pytam, bo chce wiedziec. Wiedza w ktorym tygodniu komorki nerwowe
rozwinely sie na tyle, by ludzki embrion czul bol, pomoze mi sie z
tym uporac. Bez wzgledu na to jaka bedzie ta odpowiedz, wole
wiedziec; pomoze mi to uporac sie, raczej nie zmierzyc moja wine,
ale uporac sie z bolem i strata. Bo cierpie mimo wszystko i wbrew
sobie. Pomimo, iz twoje epatowanie aniolkami jest mi calkowicie
obojetne, gdyz jestem niewierzaca.

[mazia1986]

Nikt nie jest w stanie ci pomoc uporac sie z bolem wiem to z
doswiadczenia, musisz przez to przejsc sama. Lepiej by bylo o tym
tak poprostu zap[omniec ale tak sie nie da, powodzenia

[twoj_aniol_stroz]

Niestety jednym z etapów wychodzenia z żałoby po dokonanej aborcji
jest stanięcie w prawdzie, powiedzenie sobie jasno i wyraźnie, że
zbiłam własne dziecko. Wiem, że starasz się zmniejszyć swój ból
umniejszając tych, ktorzy stają w obronie dzieci nienarodzonych.
Stąd pewnie Twoja wzmianka o pobycie za granicą, gdzie jesteś z dala
od "rad prawdziwych matek polek", stąd także atak na jednąmamę,
która ośmieliła się napisać brutalną prawdę. Nie tędy droga jednak,
choć rozumiem dlaczego tak piszesz.

[iktoto]

nieraz ludzie używają słów, niby nie piszą, nie mówią nic złego, ale
te słowa są ostre, "dobrze" dobrane, to się niekiedy czuje między
wierszami. to tak jak moja mama, ona nic złego nie powiedziała, a
skądże znowu, ona?? Ale ton głosu, spojrzenie, akcent daje taki
efekt końcowy, że idzie to w pięty i odechciewa się rozmowy i
kontaktu. A potem tylko ból pięt pozostaje (

mazia, nie masz racji pisząc że samemu nalezy przejść przez ten
etap, ja to odbieram inaczej, można mieć kogoś kto pomoże przez to
przejść, nie wiem na ile ważna jest nasza pomoc, ale pomocny bywa
psycholog, mi pomogła pani psycholog, ktora kazała gadać do fotela
jak do dziecka, ze je zabiłam, sadziłam roślinki, jakby to bylo
dziecko, pielęgnowałam je, to pomagało, jednak ja jestem katoliczką
i dopiero prawdziwe ukojenie przyniosła mi spowiedź i pogodzenie się
z Bogiem, przez 30 lat odrzucałam Go, obwiniałam, narzucano mi wiare
więc się na to wszystko wypięłam, człowiek nie zdaje sobie sprawy
jak bardzo to jest ważne. I tak oczywiście największa praca czeka
nas, nie pania psycholog czy postronne osoby, ale te działania
bywają pomocne, szczególnie wygadanie się, nawet 100 razy to samo,
ale wywalić, aż emocje miną, przyjda refleksje, spokój, napewno
nadmierne rozdrapywanie ran nie pomga, ja musiałam wiele razy ja
rozdrapać, żeby się zagoiła.

Nie trzeba byc wierzącym w Boga aby wierzyć w to, że istnieje coś co
jest niewidzialne. Skończyłam kiedyś kurs bioenergoterapii,
chirurgii fantomowej a nie byłam wtedy wierzącą osoba, raczej miałam
przymróżone oczy na to co niewidzialne, nie widać to nie ma, koniec
problemu, kurcze, jak ja się myliłam. pracowałam przez jakiś czas i
nagle okazało się, że oprócz tego co widać jest dużo więcej i dużo
szerzej. Czy jesteśmy wierzący czy nie, to te istoty istnieją,
niekiedy pomagają, jeśli poprosimy, jeśli nie, to one odchodzą coraz
dalej od nas, skoro my wiemy lepiej, to co po nich? Inaczej
postrzega się wiarę kiedy uzyskuje się bez mała namacalną pomoc od
Aniołów, Jezusa..... Inaczej jeśli człowiek jest wierzacy
bądź "wierzący", sama nie wiem, ale tej pomocy nie uzyskuje, chociaż
prosi Boga o pomoc, ale niekiedy musimy cos przezyc, żeby się
wzmocnić, żeby uwierzyć, żeby się czegoś nauczyć,.... Prościej jest
kiedy można odczuć na własnej skórze, że pomoc po prostu jest, jesli
dopuszczamy tę pomoc, te przyjazne istoty. Napewno wierzącemu
człowiekowi jest dużo prościej w życiu.
Mam koleżankę, ktora wierzy w Jezusa, bo udowodniono naukowo, że On
żył i wierzy w Niego jak w człowieka, który kiedys żył, ale nie
potrafi nic wiecej, jest umysłem ścisłym, to bardzo dobra osoba,
mówiła, że chciałaby uwierzyć, ale nikt nie jest na tyle
przekonywujący zeby Ją przekonać, czy się uda, nie wiem, jestem
dobrej mysli )

Mozna normalnie zyc, jednak trzeba wszystko sobie poukładać w swoim
wnętrzu, może nie żałujesz, może żałujesz, zastanawiasz się nad tym,
co myśleć, jak się ustosunkować do dokonanej aborcji. Rany, jesteś
kilka dni po aborcji, ja już nie pamiętam, jak to bylo, ja
próbowałam nie mysleć baaaaaaaaaaardzo długo. Może i sa takie osoby
które nie żałują swojej decyzji, może i tak, życze im jak najlepiej.

Czy to bywa bezmyślna decyzja? tego napewno nie moge o swoim
przypadku powiedzieć, byłam wtedy totalnie zamyślona, przemyślona,
pomieszana, skołowana, zaćmiona, otumaniona,młoda, głupia,
zmanipulowana i nic nie wiedziałam, ciąża dla mnie to nie było
dziecko, były dziesiątki zastanowień, czy powiedizeć komuś, a co
powiedizeć, a czy mnie nie zlinczują, czy nie wyrzucą, co na to
partner, a może jest inna możliwość, a może się uda, ale nie ma
pieniędzy, nie mam gdzie mieszkać, a co ludzie powiedzą, a co ze
studiami, rodzice nie zaakceptują, rodzice partnera ponoć tym
bardziej ( Czy takie decyzje wogóle bywają bezmyslne? Może i
bywają, może ktoś inny takie zna, ja nie (

Staram sie nie oceniać innych, robiłam to a jakże, bo tak jest
najprościej robić, ale to bywa takie krzywdzące, człowiek lubi komuś
innemu dac pstryczka w nos, bo sam czuje się wtedy lepiej i zakrywa
swoje wady, a to nieładnie (

[mazia1986]

Bardzo madrze piszesz iktoto, zgadzam sie z toba. Dzieki ze opisalas
jak wyglada terapia. Tez bede musiala skorzystac z pomocy
psychologa, ale boje sie, zawsze bylam zamknieta w sobie, cicha,
wszystkie emocje dusilam w sobie. Tak naprawde nawet nie wiem do
jakiego psychologa sie zglosic jak zaczac. Napewno to bedzie dla
mnie trudny krok, zamierzam isc tam razem z partnerem, moze wtedy
bedzie mi latwiej, moze oboje lepiej sie zrozumiemy, bo po tym tylko
sie klocimy, nasz zwiazek legl w gruzach, oboje chcemy to odbudowac.
Ale potrzebna nam pomoc, mam nadzieje ze uda nam sie ja znalezc.
Pozdrawiam

[twoj_aniol_stroz]

Na górze tego forum masz adresy psychologów specjalizujących się w
problemach kobiet po aborcji.Proponuję, żebyś poszła do takiej
osoby, ponieważ dość często zdarza się, że ten problem jest
spłycany - niestety aborcja jest tematem, który wzbudza bardzo dużo
skrajnych reakcji i warto, żeby osoba do której pójdziesz ze swoim
bólem umiała Ci pomóc.
Jest bardzo mądra książka: "Nie trać nadziei" To książka napisana
przez księdza, który właśnie pomaga kobietom po aborcji. Warto po
nią sięgnąć bez wzgledu na to, czy jesteś wierząca, czy nie. Z tej
książki dowiesz się np. dlaczego czujesz się zagubiona,
wystawiona "rufą do wiatru", jakie są etapy żałoby i co po kolei
robić, żeby sobie pomóc.
To co jest niezmiernie ważne to konkretna fachowa pomoc. W
przeciwnym razie człowiek rzuca się w wir pracy, zabawy,
czegokolwiek byle nie myśleć, byle zagłuszyć w sobie żal i smutek.
To jest droga donikąd, takie działanie kończy się uzależnieniem
różnego typu: pracoholizm, zakupy, przypadkowy seks, alkohol...
Warto zmusić się do przeżycia żałoby po stracie dziecka, do
przemyślenia swoich emocji i wreszcie do zaakceptowania takiego
stanu rzeczy jaki jest. Właśnie w tym pomoże psycholog, pomogą inne
dziewczyny, które też przeszły ten proces. Nie jesteś sama, a to
jest najważniejsze. Wierzę, że dasz radę, poukładasz swoje życie na
nowo i kiedyś na nowo nauczysz się uśmiechać

[annouk.pl]

Dziekuje,
W swoich postach dotknelyscie tak wielu spraw, nie sposob to wszysko
ogarnac. Sprobuje jednak uporzadkowac sprawy dla mnie najwazniejsze,
te, ktore mnie nie dotycza pomijam z wrodzona asertywnoscia.

Mieszkam od osmiu lat w stolicy pewnego panstwa afrykanskiego (nie
podam jakiego, bo jest tu nas Polek w wieku rozrodczym bardzo malo).
Jestem niewierzaca, czyli nie wierze w dusze, aniolki i swietych.
Dokonalam aborcji dwa dni po potwierdzeniu ciazy. Chcialabym
wiedziec, czy istotce we mnie sie rozwijajacej zadalam bol i
cierpienie z czysto medycznego punktu widzenia, bo inny, jak wyzej
podalam w moim przypadku nie ma racji bytu. Niestety w danych na
internecie widze wiele rozbieznosci na ten temat. Czytajac te
wszystkie wpisy zaczynam miec wrazenie, ze nieprzypadkowo dane te sa
manipulowane - znalazlam informacje, ze nie zostalo udowodnione,
jakoby embrion ponizej 10 tyg. odczuwal bol, choc reaguje na dotyk.

Gdy tylko zaczelam domyslac sie ciazy pobieglam do mojego
ginekologa. Bardzo sie ucieszyl widzac mnie - odbieral moj porod
kilka lat temu - bylo to moje trzecie dziecko - wspanialy, najlepszy
porod, w pelni swiadomy, bez oksytocyny, bez naciecia krocza, a
poloznik z wielkim doswiadczeniem (wszak Afrykanki rodza sporo).
Bardzo sie zmartwil, gdy powiedzialam mu, ze nie moge urodzic tego
dziecka, ale do licha pomyslalam - nie zmienie decyzji, by komus
zrobic przyjemnosc albo go nie martwic - wszak to ja bede sie parac
ze skutkami, a nie on.
dal mi adres do gino - chirurga, w tajemnicy oczywiscie, bo tutaj
takze jest to nielegalne. Ten drugi lekarz wytlumaczyl, zbadal, dal
termin za dwa dni. wszystko odbylo sie w spokoju, bez zbednych
komentarzy; to pewnie brzmi pompatycznie, lecz i lekarz i
anestezjolog uszanowali moje lzy.

Moj maz nie jest Polakiem. Jest wierzacym muzulmaninem. Ubolewa, ale
co dziwne, dal mi wybor i na pewno nie bedzie mi wypominal. Czy
jednak moge na niego liczyc podczas tych bezsennych i placzliwych
nocy? Mam nadzieje, ze tak.

Czy oszukuje sie i wale na slepo w wir pracy? Chyba nie. Pracy przy
trojce dzieci jest sporo, firma bedzie funkcjonowac do konca roku
wiec jest co robic.

Jestem bardzo wdzieczna za wszystki wpisy. Na pewno dokladnie je
przestudiuje, bo zawieraja wiele cennych rad, mysli. ale... Wlasnie,
nie moge oprzec sie wrazeniu, ze sa zbyt ... standardowe... nie
napisane do mnie, tylko tak... ze szablonu?

[bissss]

www.pregnancy.org/pregnancy/fetaldevelopment1.php#week2 Naprawdę nie
powinnaś katować się rozmyślaniem. Nie do końca wierzę , że medycyna jest w
stanie odpowiedzieć Ci na Twoje (bolesne ) pytania, sama napisałaś o sprzecznych
info w necie. Mam 33 lata, nie jestem katoliczką, mam rocznego synka, poddałam
się aborcji 11 lat temu i do dziś nie żałuję. Nie chcę pisać stereotypowo,
cieszę się, że nie obwiniasz się, chciałabym żebyś nie patrzyła wstecz, jeśli
chcesz pogadać prywatnie podam gg.

[wzr1]

> Nie do końca wierzę , że medycyna jest w
> stanie odpowiedzieć Ci na Twoje (bolesne ) pytania.
Jak dobrze zapłacisz to znajdziesz lekarza co będzie dowodził że 8
miesieczne dziecko to nie człowiek? Musisz tylko poszukać tych co
kochają pieniądze.

> poddałam
> się aborcji 11 lat temu i do dziś nie żałuję
To skąd obecność na forum, czy to nie oblądanie się wstecz i ciągłe
udowadnianie sobie że nie popełniłaś błędu? to tak trochę jak
zagłuszanie wyrzutów sumienia

[annouk.pl]

Dzieki, to dla mnie bardzo wazne. Mysle, ze zrozumiesz z jakich
powodow, nie bede sie rozpisywac, by nie dolewac oliwy.

Jest ok. Praca, dom, dzieci. Nie pozwalam sobie na rozklejanie sie i
wlasciwie od czterech dni nie mialam czasu na to.

Zdaje sobie sprawe, ze kobietom wierzacym jest duzo trudniej.

Dziekuje raz jeszcze

[annouk.pl]

powyzszy koment byl do biss, tylko "nie ucelowalam"

A dziekowalam za podanie strony internetowej. To wlasnie mi bylo
potrzebne i uspokoilo mnie.

[nati1011]

annouk.pl napisała:

> Zdaje sobie sprawe, ze kobietom wierzacym jest duzo trudniej.


Mylisz się. Wierzącym jest o wiele bardziej - bo na płaszczyźnie
wiary w Boga syndrom poaborcyjny jest do wyleczenia. O wiele cieżej
jest pomóc dziewczynie, która uświadamia sobie, że zabiła swoje
dziecko, żałuje tego, a równocześnie zupełnie nie wierzy w Boga. A
przecież z punktu widzenia życia ziemskiego, zabicia drugiej osoby
nie da się naprawić.

Oczywiście nie zamierzam wpędzać cię w poczucie winy. Brak żalu
pozwoli ci lepiej funkcjonować. Nie ma żadnego porzytku z tego, że
dziewczyna po aborcji załamuje się i traci chęć do życia.

Możliwe, że twoje dziecko nie odczuwało jeszcze bólu. Jest to o
wiele bardziej prawdopodobne niż w przypadku starszej ciaży. Niemal
na pewno dziecko czuje ból ok 10-12 tygodnia ciaży (są 2 równoległe
sposoby liczenia: od ostatniej miesiaczki i od zapłodnienia - jedni
licza tak drudzy inaczej - raczej bez szans na normalizację)

mam nadzieję, ze jeżeli kiedyś poczujesz jednak żal, nie popadniesz
od razu w czarną rozpacz, tylko zajrzysz na nasze forum i pozwolisz
sobie pomóc. pozdrawiam

[iktoto]

annouk piszesz że zdajesz sobie sprawe że kobietom wierzącym jest
ciężej, ale czegoś tu nie rozumiem, przecież to nie od tego tylko
zalezy czy komuś jest łatwiej czy trudniej, ja to samo mogę
powiedziec o tych którzy nie wierzą w nic, że im jest trudniej.

Dolewać oliwy do ognia? hm, a kto niby dolewa, wszyscy wyrażają
swoje zdanie, nie czuję wylewania czy wlewania oliwy, ja podchodzę
do tego bez emocji, nawet jesli piszesz annouk że np mi jest
trudniej a zapewniam Cie że nie jest mi trudniej to nie ma dolewania
oliwy, to dyskusja a nie walka na pięści między wierzącymi a
niewierzącymi.Nie rozumiem czemu to napisałaś w kwestii wiary.

Pozdrawiam
Monika

[twoj_aniol_stroz]

Tak naprawdę nigdy nie dowiesz się, czy dziecko cokolwiek czuło,
informacje są sprzeczne z wielu powodów najczęściej
światopoglądowych. Znam osoby, które na dziecko w trzecim miesiącu
ciąży mówią zlepek komórek, ja rozwijające się we mnie dziecko od
początku traktowałam jako dziecko a nie zlepek komórek. Wszystko
zależy od tego jak podchodzimy do ciąży i dziecka.

[iktoto]

Moje wypowiedzi nie są szablonowe, piszę co czuję, ja przeżyłam
aborcję i piszę to co mi się nasuwa tylko do Twojej osoby, do mazi
napisze inaczej, do Ciebie inaczej )
Chodzi Ci chyba o to, żeby potraktować Cie nie jak koljeny
przypadek, tylko jak czującą osobę, jak indywiduum. Tak Cie
traktuję, próbuję pomóc, z jakim skutkiem, nie wiem.

Nie wiem co mowi medycyna o aborcji i o odczuciach dziecka
abortowanego, myślę, że Ono czuje ból, bo czy ważne jest ile ono ma
tygodni, miesięcy, to i tak czuje, badania coś tam mówią, potem one
się zmieniają, ich czułość się zmienia, więc nie zastanwaiam się nad
tą kwestią, dla mnie pewne jest że to była istotka ktora żyła, nie
umiem okreslić jak to się zmienia w kolejnych tygodniach życia tych
dzieci.
Manipulacji wkoło nas jest tak dużo, że nawet nie chce mi się
zastanawiać co jest prawdą, kto ma z tego zysk, że jakies badania
wyjda na jaw, inne są chowane do szuflady, bo idą za tym pieniądze,
dla mnie temat nie istnieje. Dokonałam aborcji i czy dziecko odczuło
ból czy nie, to ja muszę ponieść tego konsekwencje.

Jak Ci się żyje wśród muzułmanów? Ja nie mam najlepszych wspomnień
ze studiów z nimi związanych, ale może to są błędne oceny, jaki jest
Twój mąż?

pozdrawiam
Monika

[kizdam47]

>Jestem niewierzaca, czyli nie wierze w dusze, aniolki i swietych.
Dokonalam aborcji dwa dni po potwierdzeniu ciazy. Chcialabym
wiedziec, czy istotce we mnie sie rozwijajacej zadalam bol i
cierpienie z czysto medycznego punktu widzenia, bo inny, jak wyzej
podalam w moim przypadku nie ma racji bytu. Niestety w danych na
internecie widze wiele rozbieznosci na ten temat. Czytajac te
wszystkie wpisy zaczynam miec wrazenie, ze nieprzypadkowo dane te sa
manipulowane - znalazlam informacje, ze nie zostalo udowodnione,
jakoby embrion ponizej 10 tyg. odczuwal bol, choc reaguje na dotyk.<

Bardzo mnie wzruszają niektóre fragmenty Twoich wypowiedzi.
Własciwie cały wątek. To dobrze, że próbujesz sobie radzić, dla
dobra rodziny i dzieci - szczerze życzę spokoju ducha.

Piszesz o odczuwaniu bólu fizycznego. Ale czy nas jako matek nie
boli to że to miejsce gdzie dziecko powinno miec swoje schronienie
nie spełniło swego zadania? Że zawiodłyśmy nasze dzieci? Wiara w
Boga, jezusa i aniołki nie ma tutaj nic do rzeczy. Tylko taki zwykły
ludzki rodzaj postępowania.

[iktoto]

wiesz mazia, ja trafiłam do psychologa dopiero wtedy gdy mi dziecko
zmarło 3 lata temu, za wcześnie się urodziło i odeszło. Ja poszłam
tylko po poradę jak się zachować w takiej sytuacji, co z pogrzebem,
kompletnie nie wiedziałam a wiedziałam że musze tam pójść, może coś
mi doradzą. Od słowa do słowa Pani mi powiedziała że mój problem
jest głębszy i powinnam pójść na terapię DDA, czyli dorosłego
dziecka alkoholika, poleciła mi ośrodek w Łodzi na Niciarnianej i ja
tam miałam terapię całego mojego życia, czyli dzieciństwo,
rodzeństwo, rodzice, "partner", aborcja, dziecko, wszystko po kolei.
Ja też dusiłam wszystko w sobie, a jakżeby inaczej, ja potrafiłam
nie odzywać sie do mojego obecnego męża przez kilka dni i właściwie
on nie był niczemu winien a ja ubzdurałam sobie, że "biorę zabawki i
idę na swoje podwórko", wielce obrażona, puk puk ( terapia byla
trudna, bo pani na mnie patrzyła, ja płakałam a ona czekała aż
wyduszę z siebie te wszystkie uczucia zalezałe, ona bez emocji,
czekała. Ale to pozwala sie otworzyć, tym bardziej jest to dobre, bo
to zupełnie obca osoba nie oceniająca.

Nic gorszego jak zdusić w sobie, to sie odezwie (

Trudno powiedzieć czy terapia jest potrzebna obydwojgu z Was, może i
tak, Twój facet inaczej może odbierać wszystko niż Ty, próbuje Cie
zrozumieć, Ty nie mówisz, On się domyśla, wtedy Ty się domyslasz i
jest bałagan. Ważne że chcecie to odbudować, myslę że chociaż macie
coś takiego za sobą to i tak macie szansę na odbudowę związku, bo
tego chcecie, może ta sytuacja Was umocnic, trudno powiedzieć jak
się Wam potoczy, oby jak najlepiej )

Ta pani psycholog kazała mi krzyczec, ale to trudne było, kazała po
polach chodzić i krzyczeć, po lesie, w poduszkę. nie mogłam, dla
mnie było najlepsze krzyczenie w aucie, kiedy sama podróżowałam, ale
się wywrzeszczałam, każdy nawet bez aborcji czasem jak sobie
pokrzyczy to mu nie zaszkodzi, przynajmniej tarczyca bedzie w
lepszym stanie )))

jeśli nie potrafisz krzyczec to zacznij o wszystkim pisac, po kolei,
dokładnie, aż się odblokujesz i zaczniesz krzyczec, chyba że nagle
okaze się że krzyku nie potrzebujesz, bo już wszystko się uwolniło


trzymam kciuki

tak bardzo zaluje ze nie trafiłam tu wcześniej

[woliwa1]

tak bardzo sie ciesze ze jest takie forum jestem 5 miesiecy po zabiegu usuniecia
ciazy 6 tygodniowej bardzo tego załuje wtedy tak bardzo nie chciałam tego
maleństwa miałam 1001 powodow aby go zabić jakie one teraz mi sie błahe wydają
mysle że zrobiłam najgorszy bład w swojm życiu jak mogłam być tak bezmyslna i
zabic to maleństwo patrze teraz na moja roczną córeczke i placze bo serce mi
pęka ze ono też byłoby takie kochane a ja go skrzywdziłam nie daje sobie rady
psychicznie nie moge przestac myslec o tym maleństwie tak bardzo chciała bym
cofnac czas.dobrze ze powsało takie forum mysle ze jak bym trafiła tu wczesniej
moje zycie potoczyloby sie inaczej boje sie ze juz nigdy nie bede szczesliwa
tak bardzo spaprałam sobie zycie stworzyłam sobie piekło na ziemi DZIEWCZYNY
PRZEMYśLCIE TO TYSIAC RAZY ZA NIM TO ZROBICIE PRZED JEST ZLE A PO JESZCZE GHORZEJ