opowiadanie Forumowiczów - dołącz się

[robbie_williams]

Zasady są proste:
1. ja zaczynam opowiadanie a każdy może dopisać kolejną linjkę, rodział - na
ile macie ochotę :)
2. każda kolejna osoba dopisuje na wątku poprzednika
3. zobaczymy co z tego wyniknie - to taka samotworząca się powieść :)
a więc zaczynamy.
HISTORIA NIE Z TEJ ZIEMI by Forumowicze

[robbie_williams]

Pewnego ranka Henryk przebudził się z dziwnym przeczuciem, że coś coś go
dzisiaj spotka, coś niezwykłego. Ciche pienie kogutów na zagrodzie, pomimo że
było jeszcze ciemno zwiastowało nadejście niesamowitych wydarzeń, które mialy
wstrząsnąć Henrykiem i wogóle całymi Lędzinami.
Henryk przewrócił się na drugi bok ale promienie dziwnej zielonkawej pośiwaty
nie dawały mu spać. W końcu lekko poddenerwowany naciągnął na siebie spodnie,
zaożył starą ortalionową kurtę i boso wyszedł przed dom....

to juz było - polecam

[columbia]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=24573&w=20332815

oraz...

[columbia]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=24573&w=27315556

a także...

[columbia]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=24573&w=18606246

[columbia]

ale dobrze - może coś z tego będzie...
tyle, że dziś mi się nie chce ...

[robbie_williams]

Pewnego ranka Henryk przebudził się z dziwnym przeczuciem, że coś coś go
dzisiaj spotka, coś niezwykłego. Ciche pienie kogutów na zagrodzie, pomimo że
było jeszcze ciemno zwiastowało nadejście niesamowitych wydarzeń, które mialy
wstrząsnąć Henrykiem i wogóle całymi Lędzinami.
Henryk przewrócił się na drugi bok ale promienie dziwnej zielonkawej pośiwaty
nie dawały mu spać. W końcu lekko poddenerwowany naciągnął na siebie spodnie,
zaożył starą ortalionową kurtę i boso wyszedł przed dom....
Na zewnątrz niby było tak jak codzień - nawet pianie kogutow ucichło. Jednak
dziwna cisza i lekko zielonkawe wirowanie powietrza nie dawało Henrykowi
spokoju, dlaej boso jak zahipnotyzowany udał się w stronę skąd dobiegał
miarowy, pulsujący, mechaniczny dźwięk. Ten dzwięk dobiegał zza szpaleru drzew
na lewo od jego domu. Pomału kierował się w tamtą stronę. Gdy minął ostatnią
sosnę jego oczom ukazały się ...

[cezar8]

ukazaly sie male zielone ludki. Staly blisko siebie, przestraszone, zmarzniete.
Za nimi widoczny byl wielki, swiecacy milionem swiatelek pojazd. Henryk
przetarl rekawem ortalionowej kurtki oczy i wydukal tylko: " O kurka wodna"

[columbia]

I stali tak przez chwilę wpatrując się w siebie nawzajem. Nagla zza pleców
Henryka padł strzał - jeden, potem drugi...zielone ludki leżały w błocie wijąc
sie w konwulsjach.
"O żesz, kurka!" wrzasnął Henryk
Tuż obok niego stanął Rączy Maniek - załatwiłem tych małych skurczybyków -
rzekł z dumą w głosie i splunął - nie będą mi juz bydła straszyć!
Henryk patrzył na małe zielone ciałka. Troche mu było żal. Wciąż miał w pamięci
sen sprzed kilku dni - cud dziewica o 4 ramionach obejmowała go czule, a jej
zielona skóra lśniła w porannej rosie - żesz kurka, szlag trafił marzenia o
transcendentnej miłości - odwrócił się na pięcie i za sobą usłyszał ciche...

[cezar8]

pomoz nam, pomoz! Spelnimy twoje najwieksze marzenie, tylko pomoz nam!

[pinkpanther]

a także
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=51&w=17709611

[pinkpanther]

"Ciiii...", syknął niemal bezgłośnie, "niech cię Maniek nie usłyszy".
Jakkolwiek wielką czuł pokusę, aby spojrzeć w kierunku, z którego doszedł go
ten brzmiący jak melodia elfów dźwięk, stał nieruchomo wpatrując się w Mańka.
"Dobrze zrobiłaś, Maniek. Zasłużyłeś na porządny browarek. Idziemy "Pod
Blaszaną Kaczkę?"
Maniek westchnął pełen zadowolenia dla samego siebie i odrzekł:
....

[carmen_80]

„Jużem od niedzieli na nich polował, się bestie czaiły tyle czasu, krowy to tak mom zestresowane, że tera na jaką poradnie musze je przyprowadzić, Wiesz co te zielone ludki mojej Tośce zrobiły?” –klepnął Heńka w plecy, wyrywając go tym samym z zamyślenia. Heniek bowiem wciąż nie mógł pogodzić się z myślą, że jego sen nie stanie się rzeczywistością. Miał wprawdzie pewne obawy jak ksiądz dobrodziej zareaguje, gdy dowie się, że obcował z nieznajomą niewiastą i do tego zieloną, ale co mu tam, ksiądz dobrodziej nie z takich grzeszków rozgrzeszenie dawał. Tymczasem Maniek przyglądał mu się z lekkim niepokojem „A co Ty k...a Heniuś taką markotną minę masz od rana?” Heniu uśmiechnął się krzywo i odparł...

[columbia]

Heniu uśmiechnął się krzywo i odparł..." a kapusty żem sie wczoraj najadł i
mnie teraz gazy męczom. Idź no Maniek do gospody. Ja muszę jeszcze , no
wiesz..." "hahahaha- zaśmiał się Maniek z wyrozumiałością - to czekom na ciebie
w gospodzie, stukniem se po browarze. Trzym sie."
Kiedy tylko szerokie bary Rączego Mańka zniknęły za zakrętem Heniek odwrócił
się i pobiegł w stronę wciąż lekko drżących zielonych ciał. Ich skóra była
zimna i lekko wigotna. Pieknie śniła w porannym słońcu. "Zaniese je na ich
statek, to może ich uratujom" - pomyślał. Ale migotliwego statku juz nie
było. "O żesz..co jo teraz zrobie?" Mniejszy zielony skonał z sykiem u jego
stóp. Ale wiekszy wciąż jeszcze oddychał. "Schowam go w stodole. Bo jeszcze
Maniek go dobije w drodze powrotnej, i sprowokuje kosmiczny terroryzm."
Tak tez uczynił. Zaniósł słabego zielonego stwora do stodółki za domem, okrył
końską derką i wyszedł zamknąwszy dobrze drzwi za sobą. Rozwejrzał się, czy
nikt go nie widział i dziarsko udał sie do miejscowej gospody. Przez cała drogę
towarzyszyło mu dziwne uczucie - po czyjej stronie właściwie sie opowiedział
swym czynem? "Po swojej, psia mać!"- odrzekł sobie w myślach i zadowolony oddał
się fantazjom na temat długich zielonych palców obcej istoty.
W gospodzie było tłoczno, jak zwykle w porze pracy. Maniek machał Heńkowi z
rogu sali.
- A co żeś tak długo robił? - zapytał

[gradufka]

- A miejesce sobiem w kiszkach na goloneczkę i napitek robił.- odrzekł
oblizując, w celu zatajenia znamion występku,ubroczone zieloną krwawicą paluchy
co manjukiru nie zaznały.

W tym czasie.
Zielony stwór, który tak naprawdę był żabą zrzuconą przez amerykański koncern
tytoniowy w celu ratowania słaniajcej się gospodarki, narodu dotkniętego
klęską urodzaju partyjnego, otóż ten zielony stwór uaktywnił mechanizm
wewnątrznaprawczy i rzucił stekiem przekleństw,ze aż wstyd. Z ciężkim wzdechem
wprowadził do mechanizmu autopoprawkę hodując sobie sztuczne zielone piersi
z elastykonu w celu zadość czynienia marzeniom Henryka. (Stwor, co jest rzeczą
oczywistą w przypadku produktów amerykanskich koncernów tytoniowych- potrafił
czytać w chłopskich myślach) Powstały w wyniku autopoprawki deficyt zręcznie
zalepił plasteliną.

[pinkpanther]

W tym samym czasie Heniek kończył już trzecie piwo i obgryzał resztki tłustej
golonki. Z jednej strony odczuwał typowe dla pobytu "pod Blaszana Kaczką"
przyjemne otumanienie, z drugiej storny nawiedzil go dziwny niepokój.
"Czy to możliwe", pomyślał, "żeby spełniły się moje najskrytsze marzenia i to
zielone sflaczałe ciało było cudowną dziewicą z moich snów? Szkoda, że się jej
lepiej nie przyjrzałem..."
Z zamyślenia wyrwał go głos Mańka: "Heniek, jeszcze jednego"?
...

[gradufka]

"Dziwicą jestem azaliż na pewno"- odrzekła amerykanska żaba, której nawet stary
teksański kowboj zżerający robaki z tekili, patykiem nie chcial w otwor rozrodu
ruszyc. Stwór-żaba potrafił odrzec myślom Henia, ponieważ miał na nie stały
amerykański pogląd technologiczny produkcji mejd baj NASA. NASA zresztą
ostatnio zeszło na żaby, czego nie trzeba nawet na obrazku załączać. Dowodzi to
ostatecznego upadku instytucji która do niedawna była ostoją sił kosmicznych
władajacych obrotem ciał niebieskich i Niu Ejczem.

[robbie_williams]

Na pytanie Mańka o kolejne piwo Henryk poczuł w gardle przyjemne łaskotanie
włosków z golonki, które pomyślał miło byłoby przyczesać jeszcze jednym piwkiem.
Dobra - to samo proszę - ryknął rozmarzony Henryk w kierunku Mańka.

W tym samym czasie bufetowa Krycha, każąca menelom ze wsi nazywać się barmanką,
otarła kąciki ust ceratą cały czas łapczywie spoglądając na Henryka. Ten to
dopiero jest marzyciel - ech mieć by takiego chłopa jak Henryk z własną
gospodarką - zawsze elegancko marynarka na sweter - nawet jak zimno to spod
ortalionu dołem wystaje - to jest klasa - od razu wiadomo, że inetligentny i
uczuciowy.

Z rozmarzenia wyrwał Henryka Maniek zdmuchując mu pianę z piwa na beret.
Coś się tak zamysłił Heniek - może cię te zielone diabelstwa zanim doszedłem
przenicowały na statku??? O żesz ku..a Heniu - gadaj zaraz co ci te myndy
zrobiły?
Eeeee nic - nie zdążyły - ledwo żem podszedł ale na szczęście w sam raz
wypaliłeś z tego swojego sztucera - mówię ci w samą porę Maniek!

Wtem w całej izbie "blaszanej Kaczki" przygasły światła i zapadła niesamowita
cisza. Po chwili Henryk zobaczył wsączającą się do środka zielonkawą poświatę
która po chwili wypełniła całą zatęchłą budę.
Ku zdumieniu Henryka wszystkie osoby znajdujące się w "blaszanej Kaczce"
siedziały bez ruchu, jak zamrożone.
Przed nim nienaturalnie nachylony Maniek, z którego gęby w połowie drogi do
podłogi zawieszona była plwocina.
Spojrzał na bar - gdzie Kryśka zastygła dolewając wodę z czajnika do grzanego
piwa. Nawet para z kufla wisiała zastygnięta w powietrzu....

[mateuszwierzbicki]

Kiedy Heniek z Mańkiem dalej raczyli sie w gospodzie trunkami i swoimi, jakże
różnymi myślami, do stodoły zajrzała kobita Heńka w celu podebrania złożonych
wczesnym rankiem przez kury jajek. Nagle do jej uszu doszedł szelest spod
końskiej derki, na co w odpowiedzi Mańkowa nie namyślając się ani chwili
chyciła widły i ostrożnie podeszła do tłumoka z końskiej derki. W pierwszej
chwili pomyslała sobie, że to myszy buszuja, ale zaraz została wyprowadzona z
błędu. Derka odchyliła się i Henkową normalnie zamurowało. Wzniesione
triumfalnym gestem widły zastygły nad jej głową, jeszcze przed chwilą gotowe do
zadania decydującego ciosu i w skołatanej głowie Henkowej zalęgła się dziwna
dla niej samej myśl, że oto złe nawiedziło jej i Henka obejście. Z jej piersi
wydobył sie ni to jęk, ni to niedokończone ,,O żesz ty k...a!". Żabi stwór z
biustem jak u niejakiej Pameli z amerykanskiego serialu wbił swoje ślepia w
intymne miejsca Heńkowej tak, że nogi się jej miętkie zrobiły, a serce
przyspieszyło swój odwieczny rytm. K...a! - przez mózg Henkowej przebiegła
bowiem oto mysl i podejrzenie, że zielone monstrum szykuje się ja pokryc jak
jałówke jaką, albo i coś gorszego. Zerknęła ostroznie na uniesione widły, jakby
oceniając i mierząc siły na zamiary. Lewa, wolną od wideł reką sięgnęła po
zawieszony na szyi medalik od świetej komunii i w tym samym momencie zielona
bestia z ni to kwikiem, ni to skrzekotem skoczyła na Heńkową.

[columbia]

Kotłowały się teraz - Heńkowa baba i zielone coś- na klepisku w stodole.
Zabulgotało coś nagle i zielony stwór, jak kisiel rozlał się po ciele Heńkowej
baby. Zabulgotał ponownie i przez skóre wniknął w nią, jak zagraniczny krem z
reklamy w telewizorze. Baba wstała, wyprostowała się, chrząknęła.."J e s t e
m.." - chrząknęła znowu "Jestem". Wyprostowała spódnicę, poprawiła warkocz i
wyszła ze stodoły. Wchdząc do chałupy zerknęła w lustro. Uśmiechnęła się do
siebie, a zielony blask jej oczu rozjaśnił na chwilkę całą mroczną sień.

[mateuszwierzbicki]

W tym zielonym rozjaśnieniu ujrzała całą swoją bezpowrotnie utraconą młodość i
pierwsze zaloty okolicznych chłopaków, którzy nocami całymi hordami podchodzili
pod okna jej rodzinnego domostwa i żałośnie niczym wilcy wyli do pełnego
księżyca, którego blask odbijał się w kroplach potu ściekającego z twarzy
młodzieńców. Wszyscy oni mieli w głowie tylko ją i jej dorodne ciało, które
tyle razy ukradkiem podglądali podczas porannych obrządków wszelkiego bydlęcia,
jakie żyło w w zagrodzie rodziców dziewczyny. Jej ojciec i przerazona tym
wszystkim matka zabijali wtedy gwoździami drzwi i okna na wypadek, gdyby chuć
okolicznych młodych wybuchła z niespotykaną wcześniej siła i nie popchneła
oszalałych z pożadania gołowąsów do wzięcia ich córki siłą. Z pierwszym pianiem
wykastrowanego osobiście przez ojca dziewczyny koguta wszystko wracało do normy
i tylko zryte kartoflisko przypominało nocne wypadki.

[columbia]

Wszystkie wspomnienia wróciły teraz i zostały przejęte przez łakomy mózg obcej
istoty, która zagnieździła sie w babie Heńkowej. Baba Heńkowa istniała już
tylko jako naczynie wypełnione po brzegi zielonym stworem z kosmicznego
programu NASA. Czekała teraz w kuchni przy nakrytym stole na Heńka.

[mateuszwierzbicki]

A ten ani myślał opuszczać gościnnych progów gospody pełnej machorkowego dymu,
zapachu samogonu i ludzkich myśli ukrytych pod zacietymi spojrzeniami twarzy
pozbawionych wraz upływem czasu jakiegokolwiek przypominajacego ludzki wyrazu.
Odnosiło sie dziwne wrażenie, że zwykle przecież nieubłaganie upływający czas
tym razem zatrzymał się i zastygł w gstniejącym powietrzu. Coś w nim wisiało i
i nagle taka własnie mysl zalęgła sie w Henkowej czaszce, odpornej na wiele
rzeczy, nie wyłaczając sztachet czy kłonicy, ale nie na takie myśli.

[carmen_80]

Tymczasem do gospody zbliżał się Obcy, czyli Julek z sąsiedniej wsi. Od zawsze podkochiwał się w kobiecie Heńka, ale z racji tego, że miał mniejszą gospodarkę i tylko dwie krowy nie mógł liczyć na miłość pięknej Heleny. Po za tym był - bądź co bądź - Obcy.
Szedł szybkim krokiem ćmiąc przy tym klubowego bez filtra. Pluł na wszystkie strony jak to miał w zwyczaju, ale wolał jednak takie, bo mocniejsze.
W nocy zauważył świetlisty punkt przemierzający z ogromną prędkością niebo. Wydawało mu się, że ten punkt zatrzymał się i na dłuższą chwilę zawisł nad sąsiednią wsią - Lędzinami, aż w końcu spadł z hukiem. Nie mógł już zasnąć do rana, choć cały czas tłumaczył sobie, że to wszystko musiało mu się przewidzieć. Tym bardziej, że wczoraj jak zwykle po robocie siedzieli do północy pod „Piejącym Kogutem”. Wracając zaliczył tradycyjnie pod drodze kilka latarni, ale jednak nie był na tyle pijany, żeby mógł mieć przewidzenia. Tym bardziej związane z takimi bzdurami jak zielone stworki czy latające talerze. Postanowił jednak z samego rana sprawdzić, co tak naprawdę wydarzyło się w nocy i co było przyczyną jego bezsennej nocy. Szedł zatem do Lędzin przez zieloną polanę na zwiady. Trawa cicho szeleściła pod jego rozczłapanymi butami, a wiatr targał z radością kilka ostatnich włosków na jego głowie. Słońce niemrawo wychodziło zza chmur oślepiając zmęczonego i skacowanego Julka. „K...a, ale mi się pić chce!” – zaklął pod nosem i przyspieszył kroku.

[mateuszwierzbicki]

Tak myślał, że przyspieszył i był święcie o tym przekonany. Ale tak naprawde to
nie Julek przyspieszył, tylko jego myśli zaczęły biec szybciej niż zwykle. A
biegły jak opętane wokół nocnych zwidów, których czy były zwidami skołatany
mózg Julka nie był do końca pewny. Nagle tknięty niejasnym przeczuciem
zatrzymał sie, uważnie rozejrzał dokoła i zaczął prawą reka gmerać w ukrytych
głęboko w czeluściach pump narządach rodnych, z których był w sposób urągający
ludzkiej przywoitości dumny. Sława ich już we wczesnej młodości wyszła daleko
poza opłotki sasiednich wiosek i echa jej doszły nawet do kilku najbliższzych
powiatów. Ale o tym to Julek nie mógł wiedzieć.

[robbie_williams]

Gdy tak stał z łapskiem w pumpach na skraju Lędzińskiej polany czując w ustach
pustynię błędowską - do uszu jego dotarł wesoły plusk lejącej się gdzieś w
pobliżu wody. No, pomyślał Julek nareszcie bo chyba bym sie rozleciał na
kawałki. Po jego proawej stronie na skraju łaki stał zielony hydrant, z którego
lała się woda. Julek pędem rzucił się do niego sadząc susy w rozczłapanych
buciskach i nie zastanawiając się kto i po co zainstalował hydrant w połowie
drogi między Lędzinami a Świerczyńcem w środku lasu na polanie.
Ostatnim susem dopadł hydrantu i zaczął łapczywie żłopać wodę przytykając usta
do hydrantu i trzymając oburącz kran rękoma.
Nagle poczuł, że cała dookoła ziemia wraz z hydrantem podnosi się a jego ust i
rąk za cholerę nie może oderwać od hydrantu. Co jest k...wa pomysłał Julek
szarpiąc się na wszystkie strony. Na szczęście ktoś zakręcił wodę bo ani chybi
byłby się utopił. Kątem oka zauważył, że opadała gdzieś trawa a on jak kretyn
uczepiony jest hydrantu na jakimś wielkim błyszczącym obiekcie w kształcie
talerza.
Równoczesnie pod wpływem działania "wody" którą tak ochoczo żłopał momentalnie
kac przemienił sie w coś w rodzaju lekkiego letargu. Julek przestał sie szarpać
i opadł delikatnie na kolana. Nie szarpał się nawet wtedy gdy cały hydrant
zanurzył sie we wnętrzu talerza, a dookoła niego ustawiła się w kręgu grupa
zielonkawych, świetlistych postaci, pomrukująca metalicznie.
Julek zaczął się nawet lekko podśmiewać gdy największa z postaci przełączyła
guzik na pudełku trzymanym w ręku i do jego uszu dobiegł teraz głos mówiący
wyraźnie po polsku z lekką lędzińską naleciałością:
- dobra chopie możesz już puścić tyn hydrant
Julek stwierdził, że bez problemów może teraz oderwać ręce od hydrantu a nawet
wstać - wstał bardzo wolno czując wielką radość i lekkie upojenie jakiego nie
czuł od czasu gdy z bratem zapijali stołówę kroplami walerianowymi.
Wtem poczuł niesamowite wręcz uczucie - tak to chyba było uwielbienie dla tych
zielonkawych istot. Postanowił, że do nich zagada. Było to w jego zachowaniu o
tyle dziwne iż był po prostu największym w Świerczyńcu bandytą, który prał po
ryju nawet Świerczyneickiego wójta, za to ze jego dziadkowie przybyli tam z
Pszczyny - czyli był nienasz! A tu wprost czuł, że zielone postacie to jego
dawno utracone plemię:
Julek rzekł do nich:....

[columbia]

Julek rzekł do nich:....
".....".......z jego ust nie wydobył sie żaden dźwięk...spróbował jeszcze
raz "y..yy.."...i nic.....światło nad jego głowa stawało sie coraz jaśniejsze a
istoty zacieśniły krąg i pochylały sie nad nim....poczuł, że juz nie może się
poruszyć...jego umysł oddalał się do głębi skołowanej głowy. Mógł być już tylko
obserwatorem. Widział, jak istoty porozumiewaja się ze sobą, ale nie rozumiał
juz ich mowy. Nagle jedna z nich szczupłymi palcami zaczęła zdejmowac z niego
odzież. Gdy po chwili był już nagi poczuł - tak , wyraźnie to poczuł, jak..

[robbie_williams]

...poczuł miłe łaskotanie klatki piersiowej i pomyślał że jest to podobne do
tego jakgdyby ktoś rysował mu patykiem dosyć spory kwadrat na piersiach.
Gdy opuścił oczy w dół z przerażeniem ale ku swemu zdumieniu bez reakcji na to
jak "zielony kuzyn" - jak go w myślach nazywał, powoli otworzył jego klatkę
piersiową - tak jak sie otwiera drzwi do szopy.
Teraz wyraźnie widzial jak bije jego własne serce, ja miarowo poruszają się
jego własne płuca mocno zaczerwienione od ilości wypalanych codziennie
klubowszczaków i mocnych.
Zieloni kuzyni i kuzynki jak mu się zdawąło ochoczo komentowali jego
wnętrzności pokazując długimi palcmi na poszczególne elementy jego trzewi.
Nagle jeden z kuzynów zamruczał głośniej i zdumiony Julek jak przez mgłę
zobaczył największego zielonego kuzyna podającego głównemu "chirurgowi" coś co
wyglądało jak szklana kula wielkości pomaranczy wypelniona w środku czymś
pięknym mieniącym sie i świecącym na niebiesko. Klula na górze miała widoczną
srebrną, fantazyjnie poskręcaną siatkę.
Julek na podbudowie pięciu klas ziemnej podstawówki i douczającym obozie OHP
nie mógł wiedzieć iż jest to sztuczna osobowość zdalnie sterowana promieniami
gamma.
W momencie gdy kula byla wszczepiana Julkowi do klatki piersiowej , Julek
stracił świadomość.
Obudził się na tej samej łące pomiędzy Lędzinami a Świerczyńcem - nawet pięć
minut wczesnij zanim zobaczył zielony hydrant.
Podniósł się z ziemi, otrzepał z liści i pomyślał - niezłom mam kurna banię -
urwał mi się film i coś śniłem - jakieś bezeceństwa. Zauważyl też ze
zdziwieniem że już go nei suszy i wtem spanikował!!! Szybko podniósł do góry
sfilcowany sweter i gorączkowo zaczął obmacywac własną klatkę - ale nie było na
niej ani śladu. Pewnie to ten trefny samogon od Huberta takie figle płata -
mówiłem mu żeby do zacieru nie dodawał saletry.
Gdy tak stał obmacując się z tyłu usłyszał nagle głos leśniczego - Stefana - a
Ty co Julek? Taniec goł gół odpier...sz na łące - myślisz że na ciebie sarny
polecą.
I w tym momecie Julek poczuł mocny ucisk w klatce piersiowej i ze zdumieniem
usłyszał swój własny głos:
Oj Jarku opamiętałbyś się z tym Twoim odrdynarnym dowicpiem, przestrzegam przed
używaniem słów powszechnie uważanych za obelżywe przez urzęników państwowych
bądź co bądź.
Leśniczy Stefan zamarł w pół kroku - od Julka biła niebywała wprost
inteligencja - Stefan pomyślał że może to poranne słońce go zmyliło i pomylił
tego człowiek a z Julkiem. Nie widział natomiast, małego niebieskawego błysku w
oczach Julka - dowodu na odbieranie fal gamma przez Zdalnie Sterowaną Jednostkę
Osobowści.....

[robbie_williams]

...upłynęło kolejne 30 000 sekund :) i Julek...

[robbie_williams]

...tymczasem Heńkowa baba z zielonym stworem z kosmicznego
programu NASA wewnatrz wyszla tylnym wyjsciem za chalupe i wzrokiem zaczela
wypalac kregi w zbozu...

[olaaprilka]

tymczasem Heńkowa baba z zielonym stworem z kosmicznego
> programu NASA wewnatrz wyszla tylnym wyjsciem za chalupe i wzrokiem zaczela
> wypalac kregi w zbozu...
A wypalanie to nie było takim zwyczajnym wypalaniem jak to chłopy zazwyczaj
robią z łąkami jesienią, gdzie i ognia pełno, a dymu jeszcze więcej. Heńkowa
popatrzyła tylko i od razu myślą zajęła całe pole. Nagle w mig pojawiły się
dziwne kręgi, linie i znaki, podobne trochę do tych, o których to nawet
Łędzińscy chłopi naczytali się przy piwie w niejakich "Faktach", co prawda z
niedowierzaniem.
Heniek tymczasem nie mógł usiedzieć już dłużej spokojnie w knajpie. Nawet go to
zastanowiło trochę, bo jeszcze niedawno uciekał tam z chałupy od własnej baby.
Siedział teraz na drewnianej ławie jak na igłach, a w środku czuł dziwne jakieś
pragnienie, nieznane mu zupełnie. Pragnienie posiadania zielonej istoty tylko
dla siebie. Żeby tak ją gdzieś schować, ukryć przed ciekawską wsią, pomyślał.
Hmm... rozmarzył się, pragnął jej teraz nawet jeszcze bardziej jak nowiutkiego
amerykańskiego traktora Erwina.
...

[columbia]

Zerwał się w końcu na równe nogi, bo już usiedzieć nie mógł. Burknął coś
chłopom na pożegnanie i pobiegł w stronę chałupy. Po drodze minął Stefana,
wciąż zastanawiającego się nad nagłą przemianą Julka. Minął również Julka,
także zastanawiającego się nad własna nagłą przemiana. Wpadł na podwórze
własnej chałupy....