GRAWITACJA LOTU

[maciej_florek]

Młodzieżowym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla dziewcząt w Radzionkowie,
cztero i pół miesięczny projekt teatralny.
Podczas pobytu, pragnie stworzyć oryginalny spektakl 'Teatru Świadectwa',
posługując się słowem, muzyką i tańcem, oparty na prawdziwych historiach z
życia dziewcząt z ośrodka.
Ich historie odrzucenia, nadużycia, uzależnień, ucieczek z domu i życia na
ulicach splecione będą z uzdrawiającymi historiami miłości, wzrostu i
nadziei.
W spektaklu wystąpią dziewczęta z Ośrodka oraz aktorzy nieprofesjonalni.
Premiera spektaklu odbędzie się w grudniu w Śląskim Teatrze Tańca w Bytomiu.
Następnie spektakl będzie wystawiany w wielu miastach Polski.
Premiera zaplanowana jest na 6 grudnia

TOVA

[maciej_florek]

W skład zespołu realizującego projekt wchodzą profesjonalni kompozytorzy oraz
muzycy.
artystycznego wchodzą również muzycy:

Violetta Rotter - Kozera - dziennikarz TV Katowice, nakręci film dokumentujący
sam proces realizacji spektaklu oraz przedstawiający gotowe dzieło.

Podczas swego pobytu w Polsce, Teya Sepinuck przedstawi ideę 'Teatru
Świadectwa' w formie wykładów i warsztatów w więzieniach.

TOVA

TOVA - Projekty Artystyczne przemawiające w kwestiach zmian społecznych.
TOVA jest zespołem teatralnym mającym swą siedzibę w Filadelfii, który tworzy i
produkuje spektakle i nagrania wideo, dające głos tym, którzy zwykle nie mieli
go w społeczeństwie.
Ta oryginalna forma teatru, rozwinięta przez jego reżysera i kierownika
artystycznego
Teyę Sepinuck, przedstawiać ma osobiste i wspólne historie życiowe ludzi,
borykającymi się
z problemami osobistymi oraz społecznymi.Te uzdrawiające historie, splecione
razem
w formie mówionego słowa, muzyki i tańca, wspólnie kształtowane są w formę
oryginalnego
spektaklu teatralnego, przedstawianego przez samych zaangażowanych w proces
ludzi tak,
by publiczność mogła stać się świadkiem opowiadanych historii.

Wiele przedstawień zostaje również uwiecznionych w formie wideo, które są
następnie
dostępne szerokiej publiczności.Od swego powstania w 1991r., TOVA zrealizowała
ponad 40 oryginalnych spektakli teatralnych przedstawianych przez: więźniów,
uchodźców, sprawców i ofiary przemocy domowej, nastoletnich rodziców, ludzi
powracających do zdrowia, żyjących w biedzie, bezdomnych, jak również
korzystających z opieki psychiatrycznej, nastolatki, rodziny, dzieci oraz
starszych w wieku 8 - 91 lat.Przedstawienia prezentowane są na konferencjach,
oraz w teatrach, ośrodkach społecznych, szkołach i instytucjach religijnych,
jako środek wzmacniania, stymulowania i inspirowania ludzi do odkrywania ich
różnorodności, tak jak i wspólnych wartości.

Ostatni projekt TOVA był zrealizowany z udziałem mężczyzn odsiadujących wyroki
dożywocia w Pensylwanii., spektakl nosił tytuł 'Żyjąc z dożywociem'.

Teya Sepinuck - reżyser i kierownik artystyczny TOVA.

Teya (do niedawna Paula) Sepinuck, założyciel i kierownik artystyczny TOVA
realizującego
projekty artystyczne przemawiające za przemianami społecznymi, oraz "Teatru
Świadectwa", od 1986 tworzy spektakle teatralne z udziałem tych, którzy nie
mają głosu w naszym społeczeństwie.

Poprzez TOVA stworzyła już ponad 40 spektakli teatralnych i nagrań wideo z
udziałem
uchodźców, więźniów, byłych ofiar przemocy, nastolatków, osób żyjących w
biedzie oraz dzieci, ludzi w wieku 8 - 91 lat.Teya jest byłą tancerka, posiada
wykształcenie wyższe i dyplom w dziedzinach pedagogiki wychowawczej oraz
relacji międzyludzkich . uczyła tańca
w ośrodku społeczno - artystycznych przy college'u Swarthmore w latach 1974 -
2000.
Należała również do Stowarzyszenia Artystów Zaangażowanych w Edukację, jest
laureatką
Stypendium Interdyscyplinarnego Rady Sztuki w Pensylwanii.W 1990 roku otrzymała
brązową nagrodę Apple za wideo "Under our skin" ("Pod skórą").W 2002 Komisja
Stosunków Międzyludzkich w Pensylwanii przyznała jej Nagrodę Praw Człowieka w
dziedzinie kultury i sztuki.

TEATR ŚWIADECTWA

[maciej_florek]

TEATR ŚWIADECTWA

Teatr Świadectwa przyciąga spojrzenia. Jak wielu wykonawców teatrów
postmodernistycznych, zwraca się do nas bezpośrednio, spogląda w głąb nas,
wzywając do porzucenia roli biernych obserwatorów. Opowiadane przezeń historie
często należą do wykonawców; jak wielu z postaci Brechta, wykonawcy są widzami
i aktorami własnego życia. Joseph Chaikin pisze o różnicach pomiędzy udawaniem,
że jest w palącym się budynku a udawaniem, że jest się osobą, która była raz w
płonącym budynku i teraz opowiada publice o swoich doświadczeniach. Wyjaśnia,
że podczas gdy Stanisławski robi to pierwsze, Brecht używa obu tych dróg. W
Teatrze Świadectwa, by przedłużyć metaforę, wykonawcy naprawdę byli w płonącym
budynku. Z tej prawdziwości sytuacji płynie siła dramatyczna i krytyka
społeczna tego teatru.

Według Augusto Boal, teatr pozwala widzowi spojrzeć inaczej na społeczne
problemy, zobaczyć je z owej perspektywy, wyłaniającej się z głosów nękanych.
Boal prowokuje nas szczególnie do ujrzenia owego nękania w naszych głowach,
cenzury myśli, trzymanie się skostniałych społecznych kodów. Każda z tych
praktyk nakazuje milczenie nękanym. Teatr Świadectwa udziela głosu milczącym,
by wzbudzić w publiczności nową, społeczną świadomość, pragnienie zmiany i
wiedzę, jak tego dokonać.

Teatr ten bazuje na wspólnej kreacji, pozwalającej biorącym w niej udział, na
tworzenie opowiadań i budowanie więzi, opartych na problemach, które poruszają
historie. Historyk teatru, David Roman, zauważa, że we współczesnym teatrze,
typowa publiczność myśli i mówi o sztuce w sposób, który nie uwidacznia ich
społecznej pozycji i umożliwia sztuce kreację. To znaczy, podczas obserwowania
sztuki, nikt nie zwraca uwagi, które z partii są ulubione wykonawcom, nikt nie
pyta o środowisko, z jakiego pochodzą ci ludzie. W przeciwieństwie do tego, w
Teatrze Swiadectwa, pojawia się nie tylko tło przedstawianej historii, ale
także zaproszenie publiczności do wstąpienia do środowiska wykonawców.

Teatr ten, jako budujący społeczność rytuał, przypomina niektórym nieco
teatr "Bread and Puppet", odkąd Peter Schumann stworzył społeczeństwo, którego
dzienna rutyna kręci się wokół tworzenia rytualnej sztuki, gdzie wartości i
sposób życia tejże są świętowane.
Teatr "The Bread and Puppet" wystawia sztuki, które przenoszą publiczność we
własnoręcznie tworzoną kulturę. Kluczem do zrozumienia estetycznych różnic
pomiędzy "The Bread and Puppet"" a "Teatrem Świadectwa" jest świadomość, że ten
drugi swoją siłę czerpie nie z rzeczywistości materialnej, lecz z relacji
międzyludzkich zwykłych ludzi. Społeczność tworzona przez "Teatr Świadectwa",
do której zaprasza publikę, oparta jest i karmi się relacjami z życia
codziennego ludzi. Richard Schechner zwerbalizował potrzebę posiadania teatru
awangardowego, który oferowałby nie- utopijną krytykę społeczną, będąc z tego
powodu akceptowalnym przez całe nasze, zróżnicowane społeczeństwo. W
artykulacji dotychczas cichych głosów i w swym bezpośrednim nastawieniu do
życia, "Teatr Świadectwa" nie jest utopijny, jest wielokulturowy.

Podążając tropem Brechta, Boal stworzył teatr zwykłych ludzi, zamiast
ekonomicznej inwestycji dla elit. "Teatr Świadectwa" jest takim właśnie
teatrem. Zmiana społeczna rozpoczyna się w środowisku wykonawców podczas
procesu tworzenia i wychodzi do publiki. Ta ostatnia doświadcza zarówno
katharsis, jak i krytyki. Po przedstawieniu ludzie odsiadujący dożywocie,
więźniowie, którzy obserwowali swych kolegów występujących, łkali, podobnie jak
strażnicy, a rodziny pomordowanych ofiar były przerażone, bo współczuły
mordercom. Peter Schuman twierdzi, że teatr to rewolucja kulturalna. "Teatr
Świadectwa" to jednak kulturalne przywództwo i zmiana.