moja mama

[kimjestem]

Gdyby nie to , że sama jestem matką, zabiłabym sie tak jak ojciec i
skończyłby sie mój problem. Jestem w pułapce bez wyjścia. Jedyne co mogę
robić to starać się łagodzić skutki uderzeń. Czy ten ból kiedykolwiek
złagodnieje. Muszę być silna dla mojej córeczki. Boję się.

[Gość: ane]

co się dzieje?

[kimjestem]

mam 34 lata. Po rozwodzie zamieszkałam z mamą. Ona ma 80 lat i jest coraz mniej
sprawna. Muszę się nia opiekować. Ojca nie pamietam. Powiesił się jak miałam 3
lata. Chyba zaczynam rozumieć dlaczego. Mama powtarza mi , ze jestem nikim , do
niczego się nie nadaję, nic nie znaczę , jestem zła matka , złą córką, i w
ogóle ma o mnie jak najgorsze zdanie. Od zadnej innej osoby na swiecie nie
słyszałam tyle obelg. Kontroluje mnie na każdym krokui ma pretensje nawet o to
że chodzę do pracy. "kto to słyszał zeby tyle pracowac"!. Trzyma mnie przy niej
miłość wymieszana z nianawiścią. Modle sie o jej śmierć i zaraz wyrzucam sobie
jakim jestem potworem.

[Gość: Anka]

To samo słyszałam od mojego ojca. Efekt - mieszkam oddzielnie, ojcem opiekuje
się opiekunka społeczna. Uwierz mi, to lepsze rozwiązanie niż modlenie się o
smierć. Ojciec czuje się świetnie. Ja też odzyskałam równowagę psychiczną. I
nareszcie odzyskałam poczucie wlasnej wartości, ktorej zawsze brakowało mi przy
ojcu.

[Gość: gosia]

weź pod uwagę ze ta kobieta ma 80 lat a to sie wiąże również z pewnego rodzaju
zachowaniami, - złośliwością, przytykami, pieprzeniem głupot itd.
nabierz dystansu, olej sprawę całkowicie i zajmij sie swoim zyciem!!!!!!!
jezeli nie mozesz sie wyprowadzić - nie reaguj i odetnij sie od tego w ogóle
pomagaj w ramach swoich możliwosci ale nie kosztem siebie i swojego zdrowia
twoja matka dozyla 80 wiec dobrze byloby zebys ty tez miala szanse osiągnąć ten
wiek a nie sama mowila o samobójstwie
jezeli mama potrzebuje pomocy moze zainteresuj sie jakimis domami opieki? w tym
wieku to raczej normalne ze wiele osob nawet same chcą iść do jakiegos domu tak
jak moja ciocia, ktora bardzo sobie to chwali
jezeli nie - pomysl moze o wyprowadzeniu sie - moze nawet jakis pokój jezeli
nie stac cie na mieszkanie i doraźnie pomagaj mamie
nie poddawaj sie i nabierz dystansu!!!!!!!

[witch-witch]

Moja rada na nic pewnie ale takie bywaja skutki zamieszkania z konfliktowymi
rodzicami. Musizs sobie wypracowac sposob na komunikowanie sie z matka,
tak aby i ona zrozumiala twoja racje i miala szacunek do ciebie. Trudne to
zwlaszcza gdy osoba jes zzeda i pesimista. Nie pozwol jej na to aby jej wlasne
problemy przelaly sie na ciebie. A swoja taka gderliwa 80 latka dlugo zapewne
nie pozyje, co powinno cie uspokoic,ze to jej paskudne gderanie dlugo juz nie
potrwa. A nie ma szans na jakis przytulny dom dla starcow? Skoda ze nic przez
te 80 lat zycia w sumie sie nie nauczyla.
pozdrowienia
w

[Gość: ###]

wiesz co? tak sie własnie zastanawiam..jak Ty tak długo z nią wytrzymujesz? i
jakim prawem ona tak sie do Ciebie zwraca? podziwiam za wielką wytrzymałosc i
odpornosc psychiczną i ..strzeż swojej córci..bo ona jest z Waszego towarzystwa
najbardziej psychicznie zagrozona ..trzymajcie się !

[kimjestem]

radzę sobie w myśl zasady "co nas nie zabija to nas wzmacnia". Mieszkamy w
małej miejscowości. Dom w którym mieszkamy nalezał kiedys do mamy ale jak się
wprowadzałam mama sprzedała mi ten dom z zastrzezeniem ze ma prawo w nim
mieszkać do końca zycia. Włozyłam w ten dom wszystkie oszczedności. Kiedyś była
to taka chatka bez kanalizacji z kuchnią na węgiel i piecami w pokojach i
drewnianą ubikacja na podwórku. Teraz jest to normalny dom. Ciepła bieżaca
woda, łazienka , kominek w pokoju itd. Pierwszy post napisałam po awanturze, że
późno wróciłam do domu i jej nie pomagam. Jestem główna księgową i mam
nienormowany czas pracy, co w efekcie daje to że zwykle pracuję dłuzej niż
normalnie.Wracam najczęsciej miedzy około 18,00. Do pracy dojeżdzam. Moja
córka chodzi do szkoły podstawowej. Lubi swoja klasę ma przyjaciółkę a dość
opornie adaptuje się w nowym srodowisku. Biorąc pod uwagę to że jestem sama
trudno byłoby mi znaleźć gdzieś pracę mieszkanie i jeszcze sie utrzymać. Tutaj
jest o tyle bezpiecznie ze jak musze później wrócić to córka spędza popołudnie
w czytelni, gdzie mam zaprzyjaźnioną bibliotekarkę. Obiady je w szkole.
To jest na tyle mała miescowośc, że rozwódka stanowi w niej wdzięczny temat do
plotek. Najbardziej nielojalną osobą która dostarcza tematu jest moja mama
własnie. Opowiada ludziom ze nie mozna ze mna wytrzymać bo mąz ze mna nie
wytrzymał, że gdyby nie ona to bym w wiezieniu siedziała, że całe zycie mnie
utrzymuje, że "gonię się jak jak suka zamiast w domu siedzieć". Zresztą nie
wiem , moze ludziom tak nie mówi tylko mnie to wiecznie powtarza. Potem płacze
mówi że mnie kocha , chce dla mnie dobrze tylko mam się zmienić. Kiedyś
próbowałam z nią rozmawiać , ale pomagało doraźnie a na dłuższą metę odwracało
się przeciw mnie. Teraz staram się mieć z nią jak najmniej kontaktu. I o to
mama ma do mnie chyba największy żal. Od ludzi się dowiaduje co się w moim
życiu dzieje. W zeszłym roku zaczęłam się spotykać z mężczyzną kilka lat
młodszym ode mnie. Zaprzyjaźniliśmy się ale jeszcze nie chciałam sie wiązać.
Jak się dowiedziała o tym moja mama to płakała dzień w dzień że "mnie będzie
bił i od kurew wyzywał" . Nie wytrzymałam napięcia i zerwałam znajomość.
Normalnie na co dzień jest w miarę spokojnie, ale od czasu do czasu nieźle mi
daję gadaniem do wiwatu. Już przestałam jej odpowidać na "zarzuty: bo
musiałabym tłumaczyć ze nie jestem żyrafą. Zarabiac na siebie zaczęłam jak
miałam 14 lat. Najpierw korepetycjami a potem gdzie się dało. Na jej utrzymaniu
byłam kilka lat temu przez pół roku jak szukałam pracy. I to niezupełnie , bo
zapożyczyłam się u przyjaciół i na potrzeby moje i córki miałam , tylko mama
utrzymywała dom płacąc rachunki. Nastawiona jestem na ochronę córki i jakoś to
się kręci. Boję się tylko , że któregoś dnia nie wytrzymam psychicznie.

Do kim jestem

[pia.ed]

Troche zdziwila mnie rozpietosc wieku miedzy Wami. Czyzby Twoja mama miala 46
lat kiedy Ciebie urodzila? Jako pierwsze i jedyne dziecko?

Trzy kobiety

[Gość: De_passage]

Jak sobie radzisz na codzien? Co czujesz, jak otwierasz drzwi i wchodzisz do
domu po 18tej? Czy "polykasz" wszystko co mama powie, czy masz jakis system
ochronny, umiejetnosc przetransformowania tego w parodie, satyre, cokolwiek?
Czy potrafisz odlaczyc sie od tego, gdy jestes w pracy? Czy masz jakiekolwiek
mile wspomnienia z mama? Czy potrafilabys odebrac jej wladze, ktora ma nad toba
i nie przegladac sie w jej oczach, traktowac ja jak zupelnie neutralna
staruszke i nie odpowiadac na jej postulaty? Czy stawiasz sobie za cel
pokazanie corce, ze rodzicow, jakichkolwiek, kocha sie i szauje? Jakie sa
uklady miedzy babcia i wnuczka?
Kiedys mi poradzono: wyobraz sobie, ze X juz nie zyje. I wyobraz sobie, ze to
Cie wyzwolilo, i jak wtedy zyjesz. I zacznij tak zyc juz teraz.
Zawsze mozna sprobowac.
Serdecznie pozdrawiam i gratuluje mocnego charakteru.

[kimjestem]

Kiedyś byłam fanką ksiązek Małgorzaty Musierowicz. Czerpiąc z litereatury
opowiadałam jaką mam cudowną mamę i jak świetnie się rozumiemy. Czasem w to
wierzyłam. Mama przy osobach obcych zachowuje się bardzo miło, przyjacielsko i
ogólnie bez zarzutu. Nigdy się nikumu na nią nie skarżyłam. Do dziś tylko jedna
moja najbliższa przyjaciółka wie co mam w domu, bo mama się kiedyś przy niej
odkryła. Na co dzień staram się uzbrajać w cierliwość. Wchodzę do domu i staram
się zachowywac normalnie. "cześć mamuś" i jesli mi odpowiada to oddycham z
ulgą , jesli mi nie odpowiada to staram się ją "rozbroić" zartem , opowiadaniem
o czymkolwiek. Czasem mi sie udaje. Wieczorem siadam przed ekranem i piszę.
Mam w szufladzie kilka opowiadańi kilka zaczętych powieści, ale boję się
poddać je ocenie. Układy z wnuczką? Nie wiem jak je określić. Corce nie
dokłada , ze jest nic nie warta. Dokłada jej że ma ojca sk...syna i matkę ,
która jej nie kocha. "biedne dziecko , tylko babcia ci została". Wpadałam w
furię przy takich tekstach , co kończyło się przeprosinami i i płaczem
wszystkich trzech. Teraz systematycznie tłumaczę Oli , ze babcia kłamie, nie
rozumie, mówi tak bo jest stara i nie zdaje sobie sprawy ze to ja boli. itd.
Córka od pewnego czasu rozumie to i odsunęła sie od babci. Nie wierzy jej nawet
w podstawowych kwestiach. Z babcia rozmawia normalnie. Staram sie jej wpoić
szacunek do wieku ale nie za wszelka cene. Przede wszystkim wpajam jej szacunek
do siebie. Bardzo walczyłam o to zeby z ojcem miała normalny kontakt i jak
najmniej odczuła skutki rozwodu. Chyba nam się udało zniwelować je do minimum.
Regularnie widuje się z tata i spędza z nim sporo czasu i ma z nim dobry
kontakt. Ode mnie nigdy nie usłyszała złego zdania o ojcu.
A tak z zupełnie innej beczki to bardzo wam dziekuje za odpowiedzi na mój post.
Jestem zaskoczona taka ciepła reakcją. Wyzaliłam sie anonimowo i nie podziwałam
sie słow otuchy. de-passage dałaś (eś?)mi do myślenia. Ale rzeczywiscie córce
powtarzam żeby udawał że to jej nie dotyczy ze oglada babcię w telewizji. Sama
na to nie wpadłam. Od dziś patrze na mamę jak w telewizor:-)))). Ciekawe czy to
będzie Oskar czy Malina. Pozdrawiam wszystkich.

[Gość: De_passage]

Droga Kimkestem, mamy cale wagony wspolnych smutkow i poszukiwan...
jeszcze jedno pytanie, jesli moge: Twoje marzenia w tym szalowym konteksciku?
Serdecznosci. DP

[kimjestem]

Urodziła mnie jak miała 46 lat. Taki "wypadek na starość". Moje rodzeństwo było
już dorosłe i odeszło z domu. Praktycznie jestem więc jedynaczką. O sobie
zaczęłam myśleć dopiero po urodzeniu córki. Chba wtedy zrozumiałam co to znaczy
kochać i być kochaną. Do tej pory zawsze "zasługiwałam "na czyjeś uczucia.
Najpierw mamy a potem męża. Wybrałam go chyab własnie dlatego że mnie
krytykował. Ja wiem że to nielogiczne , ale tam gdzie w grę wchodzą emocje
logika nie ma nic do gadania. Przecież skoro mama mi mówiła że mnie kocha i
jednocześnie mówiła mo same złe rzeczy "z miłości" to jak ja miałam pojmować
miłość?. Wydawało mi się tez że kocham męża , ale to była tylko ta gotowość do
zmiany siebie tak jak tego chciał. Nie dawałm rady , byłam coraz bardziej zła
na siebie , ze nie moge sprostac oczekiwaniom. wniosek: nie zasługuje na ich
miłośc. Zaczęłam kłamać. Mąż nie zabraniał mi spotykać się z ludźmi ale nie
był zadowolony kiedy szłam do kogoś albo ktoś przychodził do mnie. Żeby był
zadowolony okłamywałam go. Prowadziłam podwójne zycie i czułam sie coraz
bardziej winna. Postanawiałam poprawę przez jakis czas robiłam wszystko jak
chciał zdawałam sobie sprawę , że cokolwiek zrobię nigdy nie będzie zadowolony
i znów uciekałam w mój swiat. Ten moj swiat to były ksiązki , pisanie, internet
i dwie przyjaciólki z którymi spotykałam sie w tajemnicy. Myślałam że jestem
juz stara brzydka i w dodatku nie doceniam szczęscia , które mam. (czytaj
porządny maż i dziecko) Jak miałam 27 lat poznałam przez przypadek D. (nie chcę
operowac imionami). Z nim tez sie spotykałam w tajemnicy i to było moje
odrodzenie. Nie mieliśmy romansu. D. powoli tłumaczył mi że jestem wartościowym
człowiekiem był dla mnie psychoterapeutą a ja wylewałam nagromadzony latami
żal. D. Mowił mi normalne zwykłe rzeczy, że nie musze się zmieniać , że lubi
mnie taką jaka jestem. Kochał mnie, ale dla mnie to było za wcześnie. Nie
wierzyłam w jego słowa. Myslałam ze mnie nie zna i dlatego tak tak mówi.
Uciekałam od niego bo bałam sie że jak mnie pozna to zmieni zdanie i
jednoczesnie ciagnęło mnie do niego , bo czułam się przy nim piękna, mądra,
dobra. D. zniknął z mojego zycia ale dał mi siłę . Nawet nie wiem ile mu
zawdzięczam. Zbuntowałam się i zaczęłam walczyć. Przestałam kłamac i zaczęłam
egzekwować szacunek do siebie. Moj mąz był najpierw zdziwiony a potem przestał
mnie kochać. Nie byłam juz potulnym cielątkiem. Po dwóch latach odeszłam od
męża. Do mamy. Z deszczu pod rynnę chyba, bo z mamą nie mogę się zwyczajnie
rozwieźć. Nadal uciekam w ksiązki i moje pisanie. Teraz mam jeszcze córkę i
naprawdę fantastyczny kontakt z nią. Mam jeszcze marzenia. Jestem "wariatka ,
która uciekła uciekła od męża chociaż jej nie bił". Własciwie mogłabym się nie
kłocić z mamą tylko zyć tak jak ona tego ode mnie wymaga iść na kompromis , ale
nie chcę dać się znów zapędzić w udawanie. nie chcę znów nie wiedzieć kim
jestem. Zwłaszcza , że w trudnych chwilach jeszcze siebie szukam. Ale jestem
dzielna

[Gość: olina2]

Też żyję z matką pod jednym dachem i jedna z wielu rzeczy, nauczyłam się moją
matkę traktować jak sąsiadkę. pozdr

[Gość: Kasia]

niesamowite jak czyta się Twoje posty. twoja swiadomośc etapów jakie przeszłaś,
swiadomośc w jakim jesteś teraz punkcie...swiadomośc zycia jest dla mnie
niesamowita. Chyba powinnaś otworzyć szyflade i dać sobie szanse na inny zawód.
Mnie Twoje posty wiele dały do myslenia. Nie tego pewnie oczekiwałaś.
swoimi pytaniami mnie pomogłas, dzieki:)

[Gość: baba]

Wiesz, to okrutne, co napisze, ale Twoja matka juz dawno osiagnela przecietna
wieku, wytrzymasz jeszcze tych kilka lat.
Twoj problem chyba polega na tym, ze czujesz sie winna, bo nie mozesz nic
poradzic, ze czekasz na ten moment.Dobrze sobie radzisz z jej gadaniem, na
corke babcia nie ma zlego wplywu, jestes kobieta samodzielna, madra, pelna
marzen. Matka probuje zatruc Ci zycie, utrudnia ulozenie sobie zycia, ale
najbardziej Cie gryzie to, ze jej nie kochasz i czekasz na wyzwolenia od jej
obecnosci.
Nie samobiczuj sie, Twoje odczucia sa zrozumiale, nie jestes potworem moralnym.
Pozdrawiam

Babcia jędza, matka cięrpietnica, a córka...

[randybvain]

Droga Kimjestem, przeczytałem twoją historię i nie wiem, czy mam ci współczuć,
czy porządnie ochrzanić. Twój problem polega na tym, że jesteś DDS - dziecko
Dorosłego Sadysty. Dla ciebie miłość=obelgi i cierpienie. Tak ci wpoiła matka.
Dlatego akceptujesz status quo, nie bronisz się przed matką, dopóki ona
naprawdę cię nie złamie. Akceptujesz obecną sytuację i nie akceptujesz jej
jednocześnie i to rodzi w tobie konflikt. Kochasz swoją matkę i jednocześnie
jej nienawidzisz. Masz żal do niej i do siebie jednocześnie. Książki mówią ci,
że wszystko jest proste, że jak ktoś kocha, to kocha i zachowuje się, jakby cię
kochał. Tymczasem rzeczywistość przeczy faktom książkowym, ktoś z miłości cię
rani i sprawia ból.
Jednak potrafiłaś walczyć z mężem, a nie potrafisz z matką i robisz z siebie
kozła ofiarnego dla dobra "świętego spokoju" i ogólnej zgody. Tłumaczysz sobie,
ze to dla córki wolisz ustąpić, aby dziecko widziało zgodną rodzinę, żeby nie
miało traumatycznych doświadczeń. Ale sama je w ten sposób okłamujesz, bo
uczysz jej takiego jak twój stosunku do babci. Twoja córka ma pewnie ciężki
orzech do zgryzienia. I prawdopodobnie powtórzy schemat i porzuci męża, jak
sobie kogoś ewentualnie znajdzie. Wielokrotnie powtarzane przez babcię obelgi
na mężczyzn zrobią swoje i nawet jeśli świadomie chłopak będzie dla niej miły,
ona postąpi tak samo jak ty z D. - wmówi sobie, że nie jest gotowa, że jest
niegodna, cokolwiek, aby sama przed sobą wytłumaczyć swoje niezrozumiałe i
nielogiczne postępowanie.
Co powinnaś zrobić? Moim zdaniem powinnaś wypowiedzieć otwartą wojnę,
uzewnętrznić swoje emocje. Nie próbować rozmawiać z matką, ale dowalić jej ile
się da. Sarkazm jest największą bronią. Machnij ręką na to, co ona będzie o
tobie rozpowiadać, bo i tak będzie się mścić. Nie tłumacz jej, nie próbuj
usprawiedliwiać, że stara, ze tak naprawdę ona nie chce... Broń się. Lepiej,
abyś prowadziła otwartą wojnę, niż gdyby to miały byc stosunki typu Izrael i
Palestyna. A najlepiej wyprowadź się i zostaw tę jędzę samą, by zgniła w
odosobnieniu i izolacji.

[Gość: baba]

Nie zgadzam sie z Toba.
Kimjestem nie jest cierpietnica- ona po prostu dokonala wyboru.
Jej matka nie zmieni sie poprzez awantury, Kimjestem tez nie, poniewaz z nia
jest po prostu wszystko w porzadku.Znalazla sie po prostu w sytuacji, ktora
trzeba przetrzymac. Zrobila blad kupujac dom od matki i tym samym wiazac sie z
nia. Gdyby nie to, na pewno nie mieszkalyby razem.
Jesli chodzi o corke, Kimjestem nauczyla ja dystansu do babci, nie sadze, zeby
te doswiadczenia zawazyly na jej zyciu. Zawazylyby, gdyby uwazala sytuacje za
normalna (tzn. babcia jej matke poniza, a matka sie tym przejmuje, lyka to,
uznaje jej prawo do ponizania).
Tak nie jest. Kimjestem miala wybor i dokonala go, bo w tym przypadku awantury
zabralyby jej mnostwo energii, a niczego by nie zmienily.
Czy majac w domu osobe , powiedzmy, ze starcza skleroza z domieszka paranoi
(wcale nierzadkie), ktora oskarza domownikow o okradanie jej, czy klocilbys
sie z nia ?
Jesli tak, to w kjakim celu ?
Pzdr

[Gość: De_passage]

Popieram Babe. Ciezkie opieprzanie 80cioletniej kobiety niczego nie poprawi.
Ani szanownej staruszki, ani samopoczucia Kimjestem, ani atmosfery w domu. Pani
Babcia swoje przezyla i swoje wie, nie ocknie sie po uslyszeniu kilku trudnych
prawd. Raczej pomaszeruje sobie zwawo do sasiadow/dek z malego ponoc miasteczka
i poinformuje wszystkich, ze sie nie mylila co do corki: corka udowodnila, ze
jest zla i sie nad stara matka zneca. A wszyscy wiemy, jak to jest w malych
miasteczkach. Osobiscie staralabym sie znalezc sposob na zdyskredytowanie
Babuni, czyli oslabienie jej wplywu/obecnosci przez obecnosc rozmaitych innych
osob. Przeciez jest to dom Kimjestem i ma ona prawo zapraszac tam kogo chce. Ma
tez prawo do zabrania sie czasem z corka do rozmaitych przyjaciol na noc lub
dwie. Osobiscie, ale to naturalnie tylko moja milosc absurdu, nie zadna rada,
powiesilabym w korytarzu obok babcinego pokoiku sliczny obrazek przedstawiajacy
chatke z piernika na kurzej stopce.
Inny aspekt (but not least): Przypuszczam, ze DS Babcia potrzebuje czuc, ze ma
wladze i ze ktos sie pod nia ugina. Inaczej mialaby wrazenie, ze nie istnieje.
Awantura bylaby dla niej woda na mlyn, dowodem, ze jest, prowokuje czyjes
emocje, super, moze dalej wkrecac swoja spirale nienawisci i zemsty...pewnie
sama Kimjestem nie wie dobrze za co ta zemsta.
Oprocz obelg i umiejetnosci ranienia, DS Babcia nie dysponuje zadna inna
bronia. Fizycznie bym sie jej chyba nie obawiala, na spadek Kimjestem
prawdopodobnie nie czeka, kumpli Ukraincow z kastanietami pewnie nie posiada,
no i nie przypuszczam, zeby Kimjestem drzala na mysl, ze zostanie pozbawiona
matczynej milosci, bo juz chyba do jej braku przywykla. Babcia jest
laboratoryjnym przykladem osoby bez znaczenia. Miarka jej istnienia jest
cierpienie zadane wlasnemu dziecku. Jesli Kimjestem odbierze jej owa miarke,
jesli Babcia sie zorientuje, ze jej cala zlosc trafie w proznie, nikogo nie
raniac, bedzie musiala sobie znalezc inny dowod wlasnej obecnosci na tym
swiecie. Ewentualnie zmienic swiat... jest to oczywiscie wybor, ktory nalezy do
babci. jedyne, co ma do zrobienia Kimjestem, to uswiadomic sobie, ze nic, co
babcia zrobi lub powie, nie jest w stanie jej ponizyc ani zasmucic. Jest to w
sumie nawet znosniejsze niz np rwanie w zebie lub hemoroidy, od ktorych nie
mozna uciec w zaden sposob.
Kimjestem, precyzuje ze absolutnie nie porownuje Twojej Mamy do hemoroidow.

I serdecznie pozdrawiam.

[kimjestem]

Witajcie , piszę do was jak do kandydatów na przyjaciół:-). Padło pytanie o
moje marzenia. Chcę się uczyć. Wymyśliłam sobie że objedziemy kiedyś z córą
świat dookoła. Nie z wycieczkę tylko na własna rękę. Marzenie na razie czeka a
my uczymy się języków. Razem uczymy sie angielskiego a ja sobie odświżam
niemiecki i rosyjski. Jeden film po rosyjsku dziennie i dwa dialogi z
niemieckiego. Angielski na poziomie trzeciej klasy szkoły podstawowej :-)).
Córcia chce się uczyć jeszcze francuskiego i włoskiego a ja mam w planach
hiszpański jak opanuję w miare te trzy które teraz katuję. Kasy na podróżowanie
jeszcze nie mamy więc mamy troche czasu. Marzę o tym zeby napisać książkę.
Zaczęłam parę histori i wszystkie leza w szufladzie i czekają na wenę twórczą.
Na razie ta moja ksiązka jest we mnie. Najpierw się martwiłam ze nie potrafię
jej z siebie "wylać " na papier, ale pocieszył mnie Pilch. Mówił w jakimś
wywiadzie że z niektórymi historiami w głowie chodził 10 lat zanim je napisał.
Widocznie moja historia jeszcze nie dojrzała i dlatego siedzi w mojej głowie.
Ale wierze w to że kiedyś dojrzeje.
Kasiu nie wiem jak ci pomogłam ale jesli tak to bardzo sie cieszę. Widocznie w
szystko w zyciu dzieje sie "po coś" widocznie ta czara goryczy , która mi sie
przelała któregoś dnia i skłoniła do wyzalenia się na forum na cos się komuś
przydała. Pozdrawiam cieplutko, jeśli bedziesz miała ochote do mnie napisać to
smiało. Pozdrawiam babę. Mądra z ciebie baba. Ujęłaś jednym zdaniem sedno
rzeczy. De passage nadal nie wiem w jakim rodzaju mam się do ciebie zwracać ale
wyczuwam drugą mądrą babę. Dziękuję wam. Do osoby która zechciała mnie
ochrzanić za bierność. Pozdrawiam serdecznie. Moze zmylił cię mój pierwszy
post . Jak go teraz czytam , to rzeczywiście wydaje mi się szalenia
rozpaczliwy. Rozumiem twoja radę , bo na fali buntu też przechodziłam etap
buntu i odpowiadania oko za oko. Ale po pierwsze skutek był taki ze nakręcała
się wzajemna spirala nienawiści a nienawiść to jednak ogromne emocje. Nigdy z
nią nie "wygrałam" Wszyscy byliśmy przegrani. Zawsze potrafiła mi powiedzieć
coś takiego co zwalało mnie z nóg i nie byłam w stanie walczyć dalej. Teraz nie
jestem bierna ale staram się nie angażować emocji. Odpowiadam spokojem na
agresję i ignoruje płacz. Tylko ja wiem ze ten spokój jest pozorny i wiele mnie
kosztuje , ale sie sprawdza. Opanowałam kilka zdań "kluczy" i jakos sobie
radzę. Na przykład. "mam na ten temat inne zdanie mamo" "to nieprawda, mamo""
nie bede na ten tamat dyskutowac , mamo". Wiecie , co sobie uświadomiłam? że
ona jets bardziej przegrana ode mnie, bo ona nie umie kochac. Czy wyobrazacie
sobie zycie bez umiejętności kochania? Ja jestem mimo wszystko wygrana.
Pozdrawiam cieplo.

[randybvain]

Droga Kimjestem!
Proponowałem ci otwartą wojnę z jednej prostej przyczyny: w moim przypadku
okazało się to skuteczne. Nawet w srodowisku obroniłem się w ten sposób, że
wykazałem, że moja matka bezpodstawnie mnie oskarża i sama jest szalona. Jednak
masz rację z tą nakrecającą się spiralą nienawiści. Trudno coś doradzać, gdy
nie ma się pełnego obrazu sytuacji. Tak czy owak uwazam, że bierność nie
doprowadzi do niczego, bo pozostawia cię w sytuacji, gdy czekasz na jej śmierć,
bo tylko ona może przynieść wyjście z tej sytuacji.
Pozdrawiam serdecznie

Marzenie

[kimjestem]

... i jeszcze mam takie marzenie , ze ktoś mi kiedyś wpadnie do mojego
zyciorysu. Chyba mogłabym już nauczyć sie dawać i brać.

[Gość: ika]

własnie po to weszłam dzis na to forum..niesamowite. Nie masz pojecia, jak
bardzo Cie podziwiam. Ja nie mieszkam ze swoja mama teraz, czasem z pewnych
przyczyn mieszkamy razem miesiac lub dwa. mam 27 lat, syna. Moja mama tez jest
mlodsza niz Twoja. I mowi mi mniej tego typu rzeczy, poniewaz rzadziej jestesmy
razem i poniewaz ma wieksza kontrole nad soba i gdzies tam wie, ze tego nie
chce. Ale jak bylam mala, duzo mnie bila, wtedy tez nie panowala nad tym, co
wykrzykuje, zupelnie.
NO i ja mam problem. Wszyscy wokol sa zachwyceni tym, jak dojrzale wychowuje
swoje dziecko. Nad swoim problemem pracuje co najmniej 11 lat. I czuje sie jak
looser, bo moje dziecinstwo wciaz odbija sie na moich reakcjach na synka. Tyle
lat, i bynajmniej nie nakreca mnie czucie sie ofiara mojej mamy, doskonale
wiem, czemu ona nie radzi sobie z emocjami, kocham ja i wspolczuje,
jednoczesnie nauczylam sie nie przyjmowac do siebie tego, co mowi. Wiem, ze to
jej problem. Ale wciaz mam ten sam! MOja pierwsza reakcja na synka w wielu
sytuacjach jest gniew, irytacja, najczesciej od razu zobaczona i odpuszcza, ale
czasem powiem cos lub krzykne. potem wyjasniam, przepraszam, lub udaje mi sie
od razu kontrolowac. Nie bije go. I zwykle komunikuje sie z nim swiadomie. Ale
czasem, tak jak dzis, mam ochote, naprawde, sie zabic. Albo jego. Oczywiscie,
to tylko ochota, ale boje sie, ze ktoregos dnia mi sie przeleje i go skatuje.
Czuje sie strasznie, bo tak bardzo tego nie chce. Tak bardzo chce zamknac ten
rozdzial. a tak bardzo mam wdrukowane te reakcje.
I co ja mu pokazuje? ignoruje mnie, gdy cos mowie, a ja wychodze z pokoju z
taka aura "nie zniose juz tego". wtedy on mnie przeprasza. co to za chory
wzorzec mu daje? bedzie sie czul winny stanow mamusi przez lata, jak ja?
nie bardzo umiem teraz skladnie to opisac. Ale chcialam Cie zapytac- czy nie
odbija sie twoje napiecie na waszych relacjach z corka? Jak Ci sie to udaje?
gdzie odreagowujesz albo jak udalo Ci sie od tego uwolnic?
Pracuje nad tym caly czas. to jakis absurd.
moim marzeniem jest byc normalna matka.

[kimjestem]

ika nie jestem idealną matką i nie chce tutaj występować w roli ekspertki, ale
bardzo sie staram. Urodzenie córki to wielki przełom w moim zyciu. Postanowiłam
sobie , ze będę inna matką dla nij niż moja matka dla mnie. Kosztowało mnie to
i nadal kosztuje wiele pracy. Tak samo jak ciebie. Najważniejsza jest chyba
swiadomość. Wiele razy powstrzymywałam krzyk. Nigdy jej nie uderzyłam , ale też
wiele mnie to kosztowało. Jeśli wzbiera we mnie złość taka nieproporcjonalna do
przewinienie dziecka , albo taka która siedzi stłumiona i czeka na "okazję" do
ujścia, szukam sposobu na zmęczenie. Takie zmęczenie fizyczne. Zabieram się za
porzadki, pranie gotowanie, cokolwiek. Córce mówię : Kochanie, w srodku jestem
zdenerwowana, nie chcę teraz rozmawiać, bo cała moja złość wyleje się na
ciebie. Umówmy się na rozmowę o Twoim zachowaniu (bałaganie w twoim pokoju, o
kłamstwie, o krzyku, o tym że muszę kilka razy powtarzac polecenia ,
niepotrzebne skreslić)) za godzinę. Przygotowuje się do takich rozmów. Teraz
przychodzi mi to łatwiej i z wypracowałyśmy sobie obie jakiś system ale kiedyś
przygotowywałam się do takiej rozmowy biorąc kartke i długopis i pisałam co
chcę osiągnąc. Unikam sformułaowań , bo ty zawsze , albo bo ty nigdy i daję jej
możliwość obrony. Sama wielu rzeczy się nauczyłam. Jeśli dojdziemy do wniosku
RAZEM że zachowała się nieodpowiednio to dostaje karę, którą sama sobie wymyśla
i ustalamy zasady na przyszłość. Mamy tych zasad mnóstwo , ale po pierwsze
konsekwenscja z jednej i z drugiej strony po drugie unikam ze wszystkich sił
reakcji "na gorąco". Nigdy nawet w największej złości nie powiedziałam jej że
jej nie kocham, nigdy nie powiedziałam jej , ze jest głupia, nic nie warta i
niczego nie osiągnie. Jesli podnosze głos , córka mi przerywa i mówi "nie
krzycz" Jeśli mnie ponosi i krzyczę to mówię że nie podoba mi się jej
ZACHOWANIE , nigdy ona. Nauczyłam się mówić przepraszam , nie powinnam była
krzyczeć, byłam zdenerwowana i przesadziłam z reakcją. Rozmaicie bywa. Daję
sobie prawo do niebyycia ideałem, ale nie daję sobie prawa do krzywdzenia
córki. Ani nikogo innego.

dziekuje

[Gość: ika]

jestes kochana. dziekuje Ci bardzo za odpowiedz. Nieslychanie mnie umacnia. Mam
podobne podejscie, tylko ze czasem czuje sie wciaz taka przegrana, ze jeszcze
sie z tym do konca nie uporalam. Akceptacja emanujaca z Ciebie przypomina mi,
ze popedzanie siebie nie ma sensu. Ze nie bede nigdy doskonala. Cudowny pomysl
z tym odkladaniem rozmowy na pozniej. Moj synek jest na tyle maly, ze gdy chce
sie zaangazowac w cos na dluzej, np pranie czy sprzatanie, gdy on jest domu (
chodzi do przedszkola), odbiera to jako odrzucenie. oczywiscie, nie gdy to trwa
jakas chwile, ani nie, gdy sam ma zajecie. ale gdy wybieram to wlasnie po to,
by moc sie uspokoic, boi sie ze go odrzucam i wtedy koniecznie chce ze mna
pobyc, wymysla rozne preteksty, ktore wywoluja we mnie poczucie winy, ze chce
sie odseparowac. Ale ogromnie pocieszam nie, ze za jakis czas bede mogla to
zastosowac z powodzeniem. na razie to jest glowny problem- przy malym dziecku
gdy musze na moment pobyc sama w sytuacji gdy on wyczuwa we mnie napiecie.

Ojej, ojej. Alez Ci dziekuje. Ogromnie mi bylo dzis potrzebne porozmawiac z
kims na ten temat. I bardzo mi pomoglas. Jestem caly czas pod wielkim
wrazeniem. Nie masz pojecia, ile wsparcia dalas tutaj i ile przykladu jak
swiadomie mozna radzic sobie z tak ciezkimi sytuacjami.

ktos tu kiedys uzywal takiego zwrotu : standing ovation!
NO wiec wlasnie. Chyle czola.
pozdrawiam Cie bardzo serdecznie.

[kimjestem]

ika , twój synek zna cię lepiej niż sobie wyobrażasz. Przeciez dla niego jestes
jeszcze całym światem. Ja sama zauważyłaś wyczuwa w Tobie napięcie i się boi.
Mów mu o tym. Nie jest jeszcze za mały wierz mi. Powiedz "jestem zdenerwowana,
ale nie na ciebie, potrzebuję chwili ciszy , spokoju, musze posiedzieć w
łazience, wziąć kąpiel , niepotrzebne i skreślić i zaraz cię przytulę. Znajdź
mu zajęcie na ten czas. Poproś by narysował dom , przedszkole , wymarzone
zwierzatko, cokolwiek. Jest za mały by dał ci godzine czy dwie , ale myslę , ze
jest wystarczajaco duży by juz miał swoje obowiązki. On nie zrozumie , ze ty
musisz coś zrobić w domu dopóki sam nie bedzie musiał czegoś robić. Spróbuj go
angazowac w to co ty robisz. Pogódź się z tym ze wtedy sprzatanie czy pranie
czy gotowanie bedzie trwało dłuzej nastaw się na to i wtedy nie będzie cię to
irytować. Niech posortuje ubranie do pranie na białe i kolory. niech wyciagnie
z pralki uprane i podaje ci wieszania, niech układa swoje zabawki. Na pewno
znajdziesz jakieś sposoby zeby go zangazować. Jak moja córeczka była mała to
zaczynałam tak: Słoneczko moje, bawimy się. Ja będę Mamą a ty bedziesz Grzeczną
Córeczką. Mama i grzeczna córka gotują dzisiaj obiad. Mama obiera ziemniaki a
córka je myje i wkłada do garnka. I tak dalej. Wtedy się jeszcze nabierała:-).
Teraz mi mówi : Wiesz co mamao ta zabawa jest nudna, pobawmy się w mamę i
niegrzeczną córeczkę. Mama bedzie sprzątać a niegrzeczna córka czytać:-). Wiesz
co zastałam z nia sama jak była w przedszkolu. Pracuję , więc nie miałam
możliwości spędzania z nią czasu. Ale ustaliłyśmy sobie taki NASZ czas. Godzina
po kolacji. Do dziś tak mamy. Czesto jest to jedyna godzina w ciagu dnia kiedy
siadamy , czy kładziemy się i rozmawiamy. Kiedyś ja jej czytałam, teraz czesto
ona mi czyta, albo opowiada o szkole. Jeśli jest to stały czas, umówiony to
córka nie ma do mnie pretensji kiedy po pracy zajmuję się czymś innym. Ona juz
wie że po kolacji będzie NASZ czas.
Iko nic nie piszesz o ojcu twojego synka. Jakie są relacje między nimi? Zadbaj
o to żeby mieli kontakt. To ważne. Aha i jeszcze jedno doskonałość jest
nieludzka. Pozdrawiam cieplutko. Pisz.

[kimjestem]

ika teraz bedzie krótko. Przypomniało mi sie jeszcze cos waznego. Jak cos
robisz to śpiewaj, albo chociaż nuć. Syn będzie czuł twoja obecność nawet jesli
on bedzie w pokoju a ty w kuchni. Trzymaj sie

[Gość: Ania]

Twoje sposoby sa opisane w swietnej ksiazce Jak sluchac by dzieci mowily, jak
mowic by dzieci sluchaly. jest tam wiele praktycznych rad, nie tylko dla
starszych dzieci. Mamy 2-4 latkow znajda wiele pomyslow i dla siebie!
POlecam!

[Gość: gosia]

nie jestem pewna czy mogłabys sie nauczyc bo nie masz jaj zeby zachowac to co
dla ciebie wazne
zycie jest krotkie i owszem uczymy sie cale zycie ale tez nie mozemy ciagle
tracic czasu na uczenie sie tego jak zyc, nalezy po prostu zyc
!
mialas juz kogos z kims sie przyjaźniłaś i mimo to zerwałas z nim bo mama ci
gadała
no sorry masz 34 lata a ona 80 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[kimjestem]

Gosia jak się patrzy z boku to pewnie wszystko jest proste. W srodku jest
inaczej. W srodku sa emocje a one niewiele mają wspólnego z logiką. Wiesz co
napisałam o tym ze chcciałabym zeby mi ktoś wpadł do zyciorysu ale nie jest to
dla mnie najważniejsze. Ja właśnie staram się "po prostu" zyć , tak jak
napisałaś. Zerwałam , bo mama mi gadała , ale weź tez pod uwagę okoliczności.
Ten związek i takby nie przetrwał. Był za bardzo obciążony. Po pierwsze róznica
wieku między nami, po drugie ja - rozwódka z dzieckim on kawaler. Małe
miasteczko i do tego codzienna porcja informacji odpowiednio przetworzonych o
tym co ludzie o nas gadają. Być moze trochę szukam usprawiedliwienia i
rzeczywiście "nie mam jaj" :-). Ale nie żałuję tej decyzji. To widocznie
jeszcze nie był TEN. Pozdrawiam.

[...]

[marusia_ogoniok]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: ja]

co za cham

[kimjestem]

eh maruśka , maruśka z wróżbiarstwa to ty się raczej nie wyżyłabyś chociaż
twoja wnikliwa analiza tematu poparta głęboką wiedzą z przysłow ludowych
zrobiła na mnie duże wrazenie. Jak skończę pisać wdzieje worek pokutny i udam
się na pielgrzymkę do Częstochowy w intencji odmiany mojego przesądzonego losu.
Częściowo masz rację, mam po matce kilka cech charakteru, podobny typ urody i
być moze nawet zadatki na jędzę. Mam tego świadomość i walcze z tym z całych
sił i z niezłym skutkiem jak na razie. Zdecydowanie nie mam jednak "bachora" i
nigdy nie chciało mi się "dymać". Aha i sprawdź w słowniku słowo "genetyka"

kimjestem

[procesor]

Nie przejmuj sie Maruśką, zreszta to facet. Jego cała twórczość jest mniej
więcej taka.
Mam pytanie - czy twoje starsze rodzeństwo nei mogłoby choc ze dwa tygodnie
pogościc u siebie mamusi?? Żebys odpoczęłą i we własnym domu złapała trochę
oddechu..
:)

[kimjestem]

Na dłużej nie mogą. Mój brat nie odzywa sie do matki od 15 lat i mieszka na
drugim końcu Polski. Drugi brat mieszka w dwóch pokojach z zoną i dziećmi i nie
ma miejsca. Najstarsza siostra czasem mi pomaga i zabiera mamę na niedzielę.
Ale też unika takich niedziel i ja jej się nie dziwię. Mężą mojej siostry mama
nienawidzi i daje temu wyraz na każdym kroku. Rozpieprzyłaby im małżeństwo
gdyby z nimi mieszkała. Zresztą całego rodzeństwa mimo wszystko ja sobie
najlepiej z mamą radzę. Wpadłam na pomysł żeby ja do jakiegoś sanatorium wysłać
na kilka tygodni to odpocznę. Tylko nie bardzo wiem jak to załatwić. Może ktoś
wie?

[Gość: kawa]

zacznij od lekarza rodzinnego i opowiedz mu o zmianach związanych ze starczą
demencją, jake mozna zaobserwować u Twojej mamy.
Wiele chorób otępiennych zaczyna sie agresją wobec otoczenia - starszy człowiek
coraz mniej rozumie z otaczającego świata a więc coraz bardziej się go boi, a
jego reakcje stają sie infantylne - na frustracje reaguje agresją, i staje się
bezkrytyczny wobec siebie.
Jesli mama bierze leki, lekarz powinien przepisac lekki środek uspokajający,
który łykałaby z innymi tabletkami.
Tak samo z sanatorium - spróbuj załatwić skierowanie w przychodni.
Jesli się nie uda - wyslij mamę prywatnie, to nie jest bardzo drogie, zwłaszcza
poza sezonem wakacyjnym. Zacznij jednak od lekarza rodzinnego, on Ci może pomóc
przekonac mamę o sensowności takiego wyjazdu.

[Gość: nadajaca]

Do sanatoriow wysyla sie wylacznie ludzi po ciezkich operacjach jako
konwalescentow.
Jest tez cos posredniego, gdzie trzeba miec skierowanie od lekarza na
leczenie, gdzie sa codziennie wizyty lekarskie.
Wiem ze warunkiem wyslania kogos na leczenie jest to, ze musi sie poruszac sam
i nie moze np miec pieluch.
No o i trzeci rodzaj to domy zdrowotno wypoczynkowe, gdzie nie ma rygoru i
dostaje sie zabiegi. Prywatnie nie trzeba skierowania, ale jak ktos chce miec
znizke to trzeba.

[Gość: Mik]

Witam
Jestem ojcem--staram się być jak najlepszym(ok pochwale się)żona mówi że jestem
lepszym ojcem niż ona matką---eee tam---dużo mi brakuje

[kimjestem]

ja mam pisać? powiedz trochę jakim jesteś ojcem. Moja córeczka spotyka się z
tatą dość regularnie. Conajmniej raz , albo dwa razy w miesiącu. Dzieli ich 100
km , więc to nie jest tak mało. Kocha go bardzo. Właściwie nie wiem jakim on
jest ojcem. Nie potrafie tego ocenić.

[Gość: o2]

Z duzym zaciekawieniem przeczytałem ten wątek.
kimjestem stosuje rózne metody już wynalezione do polepszenia komunikacji
właśnie z dziećmi.
Ciekawy jestem czy to wymyśliłaś sama czy stosujesz techniki już gdzieś
przeczytane.
Swoją drogą z jednym się nie zgadzam: z tą konspiracją.
Gdy mamy do czynienia z przemocą najlepiej ją ujawnić.
Przed najbliższą rodziną na początek. Działa bardzo oczyszczajaco.
Pozdrawiam ciepło
O2

[kimjestem]

Jeśli chodzi o córkę to trzymam się kilku zasad. Słucham jej i staram się
traktować poważnie i staram się być konsekwentna. Dużo czytam więc pomysły na
to jak sobie radzić przychodza często z literatury i z filmów tzw. familijnych.
Lubię serial "siódme niebo" i wcale się tego nie wstydzę. :-). Generalnie
uwazam że nie ma uniwersalnej recepty na udane układy międzyludzkie. Podstawą
jest chyba porozumienie. Dlatego moja córka wie że może mi wszystko powiedzieć
ale wie tez że nie musi jesli nie chce. Boję sie czasem , bo łatwego
dzieciństwa jej nie zafundowałam. Rozwód rodziców, tułanie się po stancjach i
szkołach i nie stac mnie na wszystko to co maja niektóre kolezanki. Na razie
widzę jej miłość widzę , ze ciuchy czy gry nie sa dla niej najwazniejsze, widzę
że jest madra i rezolutna. Czasem się irytuję, że wchodzę do domu po pracy i
czeka mnie sprzatanie i sto problemów. Babcia płacze, kot zrobił kupę a na
kurtce córki "sama się zrobiła" plama, w tornistrze "sam sie zepsuł zamek"
kurtkę trzeba uprac i wysuszyc na jutro, bo drugiej nie ma, do tornistra trzeba
wszyć zamek którego oczywiście w domu nie ma ) i jeszcze w szkole organizują
wyjazd do teatru na sztuke na której byłyśmy pół roku temu , składka 20 zł. I
co? I mam wtedy narasta we mnie złość. Ale przeciez muszę wziąć się w garść. Na
taka złość mam opracowany patent. Wyobrażam sobie natychmiast , ze zostało mi
tylko pół godziny zycia. Sposób drastyczny moze troche ale szalenie skuteczny.
Bo co sie robi najwazniejsze w ostatnich chwilach zycia? no przeciez nie kocia
kupa ani plama na kurtce. Sposób polecam, przywraca do pionu hierarchie
wartości. Babcię ignoruję , bo pytanie "dlaczego placzesz?" jest tylko wstępem
do monologu , który znam na pamięć. Zaczyna się od tego ze w szóstej klasie
przez poł roku nie odrabiałam pracy domowej z matematyki a kończy się na tym ,
jakie ona ma wszystkie dzieci nieszczęsliwe i sama przez to cierpi. Idę na
kompromis i po kocie sprzatam ja :-), chociaz to córki obowiązek jesli go nie
dopilnuje. Ale w zamian ona sprzata całą resztę bałaganu. Ja robię szybką
kolację, kurtka do prania , tornister niestety przy blizszych ogledzinach do
wywalenia trzeba nowy, na wycieczkę pisze usprawiedliwienie , ze dziecko nie
pojedzie. (oj, mamo to nie szkodzi, że byłam" "córcia 20zł wydamy na kolejną
część Harego potera") i po godzinie wszystkie problemy , znikają. Nawet babcia
ogladając we wiadomościach zamach terrorystyczny w Madrycie dochodzi do wniosku
ze inni ludzie sa bardziej nieszczesliwi. A ta konspiracja o której piszesz to
rzeczywiście niezbyt dobra rzecz. Chyba czas najwyższy przyznać się czasem
przed przyjaciółmi do słabości. Powinnam chyba jeszcze zaakceptowac to ,, ze
nie jestem supermenka tylko człowiekiem , który nie zawsze i nie ze wszystkim
sobie doskonale radzi.

[Gość: agawka]

Podziwiam Cie bardzo. Jestes silna i madra kobieta. Badz do konca soba i nigdy
sie nie zmieniaj. Bron swoich racji, bo to Twoje zycie. Masz bardzo silny
charakter (bynajmniej tak mi sie wydaje). Czuje, ze kierujesz sie w zyciu
dobrem, a to przeciez najwazniejsze. Twoja corka na pewno jest z Ciebie dumna i
kiedys jak dorosnie na pewno Ci o tym powie. Masz wiele zrozumienia dla swojej
mamy, ale z tego co piszesz, wcale nie uwazam, ze nalezy sie jej
usprawiedliwienie. Kochac to ranic? Czy przez caly czas? Czesto tak bywa, ze
relacja matka- corka to burzliwa relacja. Trzeba wtedy pojsc na kompromis. W
zadnym wypadku nie nalezy ulegac, ale bronic wlasnych racji, pogladow i
spostrzezen. Przytocze tu pewna metafore: "Nie jestesmy dziecmi rodzicow.
Jestesmy dziecmi Boga". I moze to sprzeczne, ale? No wlasnie! Jesli nie
bedziemy sie wzajemnie szanowac, nigdy nie bedzie milosci i zrozumienia. Tak
jest nie tylko w relacjach matka- corka, ale takze w malzenstwie. Ale? Do tanga
trzeba dwojga i taka jest prawda. Zycze Ci wszystkiego dobrego i aby droga,
ktora wybralas byla sluszna. Trzymaj sie cieplo!

[kimjestem]

rozumieć to nie znaczy, usprawiedliwiać. ROzumiem , przynajmniej sie staram,
ale nie usprawiedliwiam.